De 13de Yule- Nacht is de onuitgesproken en niet-genoemde 13de nacht van de moedernachten. De nacht der wonderen. Omdat men vroeger vreesde de krachten die de wonderen bewerkstelligden te doen schrikken, sprak men niet over de 13de nacht.

13 is het getal van de magie, de mystiek, de wending van het lot, van transformatie en evenwicht. 13 brengt hetgeen verborgen en vergeten is naar boven. Alles wordt gezien, gehoord- alles komt terug. 13 is het getal van Venus- Freija. Het sterrenbeeld Orion, de wilde jager, bij de Vikingen gekend als Freija bereikt zijn hoogste punt. De Wilde Jacht is voorbij. De betoverende nachten lopen om middernacht ten einde.

De 13de nacht is het lint dat zich vastknoopt, de brug en de boog naar het nieuwe jaar, een bijzondere nacht. Deze nacht wordt ook ‘Hollenacht’, ‘Perchta-nacht’ genoemd. In christelijke tradities is dit ‘Driekoningennacht.’ De kraamtijd van het Licht is voorbij- dit is het moment waarop het Lichtkind zich aan de wereld openbaart als de grote heerser.

Om middernacht is het het Lichtkind die de tijd van dood en duisternis beëindigt, die zich heeft laten zien in de gestalte van de Wilde Jacht.

Nog een laatste keer laat de Wilde Jacht van zich horen voordat de poorten naar de ‘Anderswereld’ weer dicht gaan.

De nacht van 5 op 6 januari is een dubbele poort

Perchta vraagt: ‘Heb je geleefd in waarheid?’

Holle fluistert: ‘Wat zijn jouw dromen voor het nieuwe jaar?’

Samen vormen ze een heilige afsluiting én een zachte geboorte.

Geniet van de magie van het leven; wat jij voor mogelijk houdt, daarin ligt het wonder dat jouw waarheid kan worden. Geloof in jouw scheppingskracht, heb eerbied voor jezelf als elk-ander die je ontmoet, want het enige wat wonderen mogelijk maakt is de kracht van het liefdevol Zijn, dat breng de hemel op aarde.

Elena en de Nacht der Wonderen

Het was diep in de nacht, de dertiende van de Yule-tijd, toen Elena wakker werd met een gevoel dat ze niet kon benoemen. Rustig en ergens ook weer niet helemaal. De twaalf voorbije nachten en dagen hadden haar in diepe lagen van haar Zijn veranderd. De rituelen die ze voor zichzelf had bedacht, liet ze rustig inwerken. Haar dromen voelden intenser en ook helderder. Waar ze elk jaar naar uitkeek, het beleven van de Heilige Nachten, was voor haar een feest. Niet het feest van de buitenkant, hoewel ze van gezelligheid hield.

Op de 13de nacht trok ze zachtblauwe mantel aan, met een voering van sterrenstof, en liep naar buiten, waar de sneeuw als een prachtig lichtdeken over de aarde lag.

De wereld leek heel stil om haar heen. De sfeer voelde sereen, zacht al was het heel koud.

Elena volgde haar voeten, zonder te weten waarheen. Tot ze bij een open plek kwam, omringd doorsierlijk besneeuwde dennen, waar een kaars brandde in de sneeuw. Ze keek om zich heen want iemand had die kaars daar neergezet. Met een dankgebaar naar de onbekende persoon die deze kaars daar had neerzet, stak ze de kaars aan.

Elena knielde. Ze voelde haar hart kloppen in haar handen. En toen gebeurde het.

De lucht opende zich. Elena sloot haar ogen. Beelden werden in haar geestesoog opgewekt-

• haar kindertijd, toen ze zong voor de maan
• haar grootmoeder, die haar leerde luisteren naar stilte
• haar eigen handen, die ooit een vogel hadden geheeld
• haar verdriet, dat zich had omgevormd tot zachtheid
• haar toekomst, als een veld vol bloemen die nog moesten bloeien

Met een diepe zucht, opgelucht, opende Elena haar ogen. De sneeuwvlokken dwarrelden onophoudelijk neer. Met verwondering keek ze het zo natuurlijk gebeuren aan, niet alleen het uitzicht was anders, maar de plek voelde anders, ruimer, helderder, alsof de wereld haar had aangeraakt. Haar binnenwereld.

Ritueel:

Brand een kaars en vraag Perchta om je innerlijke waarheid te tonen

Schrijf op wat je wilt loslaten en wat je wilt uitnodigen in het nieuwe jaar

Luister naar je dromen — ze kunnen boodschappen bevatten van de Wilde Jacht

Eer de vrouw in jezelf: de wijze, de zuiverende, de dragende kracht

Liefs