Op een mooie zonnige lente dag zat een jongeman op een bank in het park. Op hetzelfde moment kwam daar een oude blinde vrouw voorbij. Ze stopte bij de bank en vroeg: “Mag ik bij je komen zitten?”
De jongeman keek verbaasd op en stamelde: “Natuurlijk” en schoof op om plaats te maken. De oude vrouw bedankte hem en ging zitten.
Opeens, uit het niets, begon de vrouw te praten: “Wat ligt er zo zwaar op jouw hart?” Er ging een schok door de jonge man heen. ‘Hoe wist ze dat al een hele tijd met een zwaar bedroefd gevoel rondliep?’ dacht hij geschrokken.
Onder de indruk van haar vraag, stelde hij haar toch de vraag hoe ze dit wist, een blinde vrouw dan nog.
“Dat is niet moeilijk.”, antwoordde ze. “Ik kan wel zien, jongeman.”
De jongeman glimlachte en keek naar de witte stok die rechts van hem naast de bank stond. Hij keek de vrouw aan en zei: ‘Als u kunt zien, waarom loopt u dan met een blindenstok?”
De ruimte tussen hen vulde zich met een voelbare warme aanwezigheid. Rustig glimlachend rolden de woorden “Dat mijn fysieke ogen geen vormen of beelden kunnen zien, wil niet zeggen dat ik niet kan zien. Ik zie anders. Mijn ogen zijn verbonden, al heel veel jaren, met mijn hart”, uit haar mond. ‘Daardoor kan ik zuiver voelen, al ken ik niet jouw verhaal.’
Nog steeds perplex van het gebeuren, wachtte hij geduldig en met enige hoop en verwachting op wat ze nog te vertellen had.
” Mensen willen altijd beeld hebben. Van daaruit oordelen of veroordelen ze soms of geloven ze niet wat ze zien. Met hun ogen zoeken ze, testen ze de Liefde en zijn op zoek naar Licht. Maar wat ze niet weten is, dat men om goed te kunnen zien, het hart totaal geopend moet zijn, ontvankelijk om het licht en liefde te ervaren. Vaak is het angst om het hart niet totaal te openen. Maar men wil wel de liefde en licht ontvangen, beleven en zien.
Vertel mij eens. Hoe denk jij liefde te ontvangen of te geven als je hart gesloten is?”
De jongeman slaakte een zucht. “Wist ik het maar”, fluisterde hij zacht.
“Het constante zoeken naar bevestiging van buitenaf, buiten jezelf, is een weg waar je op een dag op een dood spoor landt. Enerzijds stemt dat je in een diep zwaar gemoed en anderzijds openen alle ervaringen kansen om te ontdekken dat wat je zoekt altijd al aanwezig is, in je hart. De liefde die je zoekt, leeft in je hele Wezen. Je ziet het in je hart. Je voelt het in je hart. Maar om die liefde te voelen, is het belangrijk om je over te geven aan het gewaarworden ervan.
Wat het hart gesloten houdt, meestal weet men dat zelf wat dat is, dat kun je straks rustig aankijken, actief omwerken. Vertrouw er dan ook op dat dan pas je innerlijk oog zal zien wat je hart al die tijd wist. Dan pas zal je innerlijk oog zien wat het hart al die tijd wist. Pas dan kun je licht zien. Zonder dat licht in jezelf te erkennen, is de liefde die je zoekt een beeld, een projectie van verlangen.”
De oude vrouw stond op en keek de jonge man aan, schonk hem de stralendste glimlach die hij nog nooit bij een ziend mens had gezien. Zacht bemoedigend raakte ze zijn schouder aan en sprak haar laatste woorden naar hem uit: “Open je hart jongeman. Zoek niet zo. Dan zullen je dromen en verlangens waarheid worden. Kijk in je hart en je vindt het Licht. Bevrijd jezelf van de kettingen van het verleden, zet jezelf in het licht van de in liefde wordende mens. Dat is jouw bestemming. De bestemming van ieder mens. Van alles wat Is en Leeft.”
Tikkend met haar witte blindenstok stapte ze dankbaar- elke ontmoeting ervoer ze als een genadige zegen- van hem weg. De jongen in gedachten latend…ja, hij had stof tot nadenken.