Terwijl ik de groene container naar de garage trek,
wordt mijn blik plots naar het gras getrokken,
alsof iets mij zachtjes roept.
Daar ligt het:
een klein, spierwit veertje,
roerloos in het groen.
Zelfs wanneer een milde wind erlangs strijkt,
blijft het onaangedaan liggen,
alsof het precies daar wil zijn.
Onze liefste Casper komt even kijken,
maar voor hem heeft het weinig betekenis.
Hij snuffelt vluchtig,
neemt een hap gras
en vervolgt zijn eigen kleine bezigheden.
Bij het zien van dat witte veertje
komt een herinnering in mij op,
één waar ik nu soms om glimlach,
al weet ik tegelijk hoe scherp woorden kunnen zijn.
Woorden kunnen breken.
Woorden kunnen helen.
Ooit zei iemand tegen mij,
vlak voordat mijn eerste boek verscheen:
“Gij, gij zult nog gras eten.”
Wat daaraan voorafging, laat ik rusten.
Niet alles hoeft verteld te worden
om begrepen te worden. Het kan enkel maar sympathie of antipathie opwekken, medelijden/medeleven of roddels en achterklap.
Ik liet het veertje liggen waar het lag.
Misschien neemt de wind het straks mee,
om het elders neer te leggen,
op een plaats waar het door andere ogen wordt gezien
en opnieuw betekenis krijgt.
Want zo gaat het met zoveel in het leven.
Dingen krijgen pas betekenis
op het moment dat ze ons raken,
wanneer we er iets in herkennen,
iets in voelen,
iets in gewaarworden.
Voor de één is het slechts een veertje in het gras.
Voor de ander een teken,
een herinnering,
een gedachte,
een stil moment van verwondering.
En misschien is dat precies waarom het zinloos is
om te discussiëren over wat iemand raakt
of waar iemands aandacht naartoe wordt getrokken.
Sommige dingen spreken rechtstreeks tot iets vanbinnen.
Daar komt geen rede aan te pas,
geen uitleg,
geen logica.
Slechts het moment,
en wat daarin gezien wordt.
Dat vederlichte kleine veertje neem ik mee in mijn meditatief innerlijk schouwen.
Liefs Mieke 
