De hemel blijft geladen met een voelbare, bijna tastbare energie. De intrede van de maan in ons eigen teken Kreeft wekt een diepe, instinctieve behoefte om je terug te trekken. Het is alsof je de deur zachtjes wilt sluiten, de gordijnen dichttrekt en het rumoer van buitenaf even buitensluit. Een verlangen naar geborgenheid, stilte en veiligheid neemt het over.
Toch laat het leven zich niet zomaar buitensluiten. Het klopt onophoudelijk aan, soms luid, soms subtiel, maar altijd aanwezig. Geluiden sijpelen door kieren, gedachten blijven malen, en de wereld lijkt onrustig verder te draaien, ongeacht jouw behoefte aan rust. Het kan voelen alsof alles tegelijk beweegt, trilt en spreekt, tot er vanbinnen een stille spanning opbouwt. Een innerlijke stem die steeds harder fluistert — en misschien zelfs schreeuwt: “wees stil… wees stil… WEES STIL.”
Te midden van chaos is er een plek die onaangeraakt blijft en die plek ligt niet buiten je, maar in jou.
Een zachte, stille ruimte waar je altijd naar kunt terugkeren. Daar waar herinneringen wonen aan eenvoud, aan onschuld, aan vreugde zonder reden. Het is de plek waar jouw innerlijke kind nog steeds leeft? nieuwsgierig, gevoelig en puur.
Misschien helpt het om daar opnieuw contact mee te maken. Sta jezelf toe om even terug te gaan naar wat je vroeger gelukkig maakte. Pak dat ene boek dat je eindeloos kon herlezen. Maak een gerecht dat je troost gaf. Omring jezelf met warmte, met zachtheid, met kleine rituelen die je hart herkennen als “thuis”.
Gun jezelf ook tederheid; Zoals een moeder haar kind omhult met zorg en liefde, zo mag jij jezelf dragen.
Hoe meer je jezelf verankert in dat gevoel van veiligheid en verbondenheid, hoe minder de buitenwereld vat op je krijgt. Het lawaai verdwijnt misschien niet volledig, maar het verliest zijn grip. Jij wordt het stille middelpunt in de storm.
En vanuit die stilte… ontstaat weer ruimte om te ademen.
Liefs Mieke 
