Hoe denk jij erover? Mag je van jezelf twijfelen of vind je toch maar niks te ontdekken dat je soms, frequent of vaak twijfelt?
….Als je twijfelt aan wat je denkt over jezelf of over anderen, kun je vier vragen stellen, die je een eind verder kunnen helpen. De vier ophelderende vragen ( die je ook bij Byron Katie terugvindt in haar werken waaronder ‘ Vier vragen die je leven veranderen’ ) zijn de volgende:
1. Is het waar?
2. Hoe weet je dat het absoluut waar is?
3. Hoe reageer je als je die gedachte hebt?
4. Wie zou je zijn ( of de ander) zonder die gedachte?
Het is een gelegenheid om je kijk op jezelf, je kijk op anderen, je kijk op situaties te onderzoeken. Niets komt toevallig op je weg, niets gebeurt toevallig. Veranderen betekent niet dat je niet oké bent, het betekent dat het wel eens heel verrassend en heel aangenaam of onaangenaam kan zijn wat je ontdekt. Oogkleppen afnemen opent deuren waar je nog geen idee van hebt maar waar heel veel te ontdekken en te ervaren is. Je doet het niet voor iemand anders, je doet dat voor jezelf. Wat je ook doet en onderneemt, neem je kans om je niet te verzetten tegen de stroom in, beweeg erin mee. Je kunt bij wijze van experiment eens lijfelijk ervaren hoe het voelt tegen de stroom in te bewegen in het water en met de stroom mee te bewegen.
In een van mijn opleidingen in ‘De Schans’- vanaf 1994- ‘Binnenste buiten’, werkten we onder meer met de elementen, aarde, vuur, lucht, water, het was enorm verrijkend om te ervaren, te voelen hoe natuurelementen inwerkten in ons lichaam, onze geest, ons denken, voelen en bewegen. In de aarde begraven worden , de enorme zwaarte te ervaren van aarde over je heen, en op eigen kracht opstaan, vuurlopen die een dag voorbereiding vroegen om het innerlijk vuur en het uiterlijk vuur in balans te brengen en dan pas over hete kolen stappen, in het water tegen de stroom in bewegen en met de stroom mee bewegen, de bomen inklauteren- beveiligd- en de sensatie van de overgave in vertrouwen teervaren om door de lucht te zweven en te landen op aarde. Je grenzen verleggen om kennis te verlevendigen is een keuze, een keuze die je zelf maakt, je doet het niet voor een ander, je doet dat voor jezelf. Omdat je op een dag stilstaat bij de vergaarde kennis, de theorie en er een innerlijk verlangen wordt opgewekt om te doorleven. De weg van emotioneel lichaamswerk is een weg die daartoe bijdraagt, het leven verrijkt naast de kennis die je hebt verworven op dat moment.
Een zegen om te ontdekken dat we meer zijn dan een wandelend levend hoofd, maar dat is ook hoe we in onze opvoeding gevoed werden, weinig ruimte en mogelijkheden om werkelijk de rijkdom van de natuur te doorleven, ervan te proeven en zeker wel angsten om controle te verliezen aan te kijken, dwars door de angsten worstelen en ploeteren.
Je hebt geen lessen te leren, hoewel we er vanuit een ingebakken gewoonte, zonder nadenken, belerend aanvoelende woorden hanteren. Ik vind het ‘oude’ taal, die verwijst naar systemen waar we lessen te leren hebben, ons denkend brein ontwikkelen. Het ene denken is niet beter of slechter dan het andere denken. Logisch denken is niet beter dan creatief denken. Het gaat erom onszelf te oefenen in het integreren van de beide, want die zetten een weg voor je open, waardoor jij je ontwikkelt tot een completer, heler mens. Waar denken, voelen en handelen congruent samenwerken. In die gebieden ligt onze uitnodiging.
Mieke
Kort fragmentje uit ‘ Ander-s Leven in een sterk veranderende tijd. Welkom JIJ, Aquariusmens’. Uitgegeven bij BBoekscout 2021