Zie nekeer, ons allerliefste goosertje, ons charmeurken, ons tijgertjen, ons ja, ons allerallerliefste Caspertje.
Vandaag is het 15 jaar geleden dat hij zijn gouden mandje gevonden heeft in ons gezinnetje.
En hoe dat verhaal begon:
Een vriendin van ons Catje Brodelet en haar ouders verhuisden en zaten met een nest kitten; de kitten moesten weg door omstandigheden. Dat was de situatie.
Ons Cat kwam thuis met die boodschap en vroeg me of ik het zag zitten, zo een mini klein katje in huis.
Het was wat dubbel want ten eerste was het niet toegestaan om dieren te houden en ten tweede was ik bang voor katten.
Ik zag vooral allerlei scenario’s voorbijkomen, van krabben en bijten tot klimmen in de gordijnen, aan de muren krassen en ga zo maar door.
Maar ons Cat bleef toch zachtjes mijn medeleven ( och arme waar gaan die kittens dan naartoe, stel je dat eens voor, gescheiden van de moederpoes en ocharme….) aanwakkeren, ik had niet veel meer nodig, want ook dat raakte mijn hart.
Ik gaf een ja en een foert tegen het verbod, maar dat laatste wel met wat twijfel, want ik kan wel foert zeggen, maar ik moest dan ook wel de gevolgen die er konden op volgen dragen. Gelukkig werd er met geen woord over gerept toen onze huisbaas ons Caspertje te zien kreeg. ( we zijn op twee huizen na, buren)
Zo gezegd, zo gedaan. Mandje in huis gehaald, speeltjes, voeding, afin, alles wat zo’n mini kleintje nodig heeft. Inmiddels zijn er meerdere mandjes in huis, meerdere krabpaaltjes, dozen ( vindt hij heel leuk om zich in te verbergen) en voor nu specifieke voeding (struviet) sinds zijn operatie, alweer twee jaar geleden.
Caspertje was 7 weekjes, we wisten ook wel dat een te vroeg gescheiden worden van de moederpoes niet natuurlijk is. Maar we waren bereid om heel goed voor hem te zorgen. Dat vonden we zelf heel natuurlijk maar niet zo vanzelfsprekend. Een dier leren kennen vraagt tijd maar vooral interesse om elkaar te leren kennen, zodat er een veilige basis kan worden gecreëerd.
Ik dus met mijn angst voor katten, met mijn scenario’s in mijn hoofd, dat ik daar iets zou moeten in veranderen, was schrikwekkend maar wel een noodzaak.
Ik herinner me de allereerste keer dat Casper zich in mijn nek nestelde, mijn ademhaling meteen stokte en zo goed het ging hakkelde ik ‘ Cat, Cat, hij zit in mijn nek, haal hem er eens uit’. Alsof hij mij het vertrouwen wou geven dat hij niet van plan was om te krabben, maar wou tonen: ‘ik ben veilig voor jou en ik ben veilig bij jou.’
Cat heeft al van nature uit een onbevreesde manier van omgaan met katten, met dieren. Ik had dus wel wat te ontdekken en daarin wat te doen, te voelen.
Door Cat en haar zachtjes aandringen heb ik een tijdje nadien besloten om enkele opleidingen te volgen rond dierencommunicatie, energetisch werk met dieren en stervens-en rouwbegeleiding voor mens en dier.
Daar heb ik enkele jaren over gedaan, terwijl de verbinding met Casper groeide en zich verdiepte.
In de gips met ons Caspertje aan mijn zij. ©
Casper werd mijn leraar en niet andersom. Hij liet heel veel aan mij zien, ook in ons gezin.
Voor veel cliënten was dit verrassend, want de meesten kenden me als therapeute voor volwassenen en jongeren/kinderen. Voor ik het aandurfde om me ook te richten professioneel naar cliënten met vragen over hun geliefde dieren, daar is wel meer tijd overgegaan.
Dat had ook te maken met mijn verantwoordelijkheidszin voor dieren en de vragen die cliënten zouden stellen.
Kennis is één ding, en kennis stopt niet met het volgen van, hoe intensief het ook is, opleidingen. Het is telkens opnieuw een uitnodiging om écht invoelend te luisteren en observeren, waarnemen en dan nog….
Ik bleef ook aangeven dat bij twijfel je altijd een dierenarts moet consulteren. Ik bleef ook benadrukken dat ik géén medische diagnoses zou stellen, al kon ik wel het gebied scannen waar er iets niet goed zat, en dan nog: uitspraken die het medisch gebied betreffen deed ik niet en zal ik nooit doen. We hebben zelf een vaste en vertrouwde allerbeste dierenarts, Dierenarts Vanessa Meganck en laten niets aan het toeval over. En gelukkig, want twee jaar geleden, was het kantje boord met ons liefste Caspertje. Een trauma dat we moesten verwerken, want we hadden dit helemaal niet zien aankomen. Wetend dat een kat vaak te lang pijn en ongemakken verbergt en pas als het niet meer te dragen is, dan gaan alle alarmbellen af.
Het was een opgave om terug te vertrouwen, niet op elk dingetje een ‘rode vlag’ te zien, of te panikeren. Poeh, echt, al weet ik en weten wij dat we dit niet moeten doen, want een kat voelt en scant als de beste. En respondeert daar dan ook op.
Eentje uit de herinneringen van 2015. Happy Bird-Day, toen was hij nog in de ban van de vogeltjes….ook dat is veranderd. Hij ziet hen vliegen en het is goed zo. ©
Lang verhaal kort: we zijn enorm enorm dankbaar met ons allerliefste Caspertje, de avonturen die we hebben beleefd, nu is hij inmiddels rustiger, maar nog wel met momenten heel speels en kwiek, we kunnen daar, zoals velen met dieren, een dik boek over schrijven. Met een lach en een traan. Mijn zielsmaatje, ik houd onvoorwaardelijk, en dat is echt zo, van ons Caspertje. Lis, Cat en ik, ja, wij zijn zijn drie vrouwtjes en zijn dierenarts, niet te vergeten, dat is de liefde voor een dier, met niets te vergelijken. Het is een zegen om voor een dier te zorgen, op elk vlak.
We vieren zijn Leven, vandaag in het bijzonder.
© Caspertje zit daar echt als een wijze tempelbewaarder. Dat doet hij heel vaak, in stilte, beweegt hij zich naar plekken waar hij iets laat zien, laat voelen….Onze huisfilosoof, Hoofd Energiebeheer, Bewaker der Kristallen, Inspecteur Zonnestralen, Directeur Vensterbankzaken en Persoonlijk Adviseur van Moeder Aarde. En eerlijk is eerlijk…Hij weet feilloos waar de zon straks zal schijnen, welke steen vandaag extra aandacht nodig heeft en wanneer het tijd is om ons eraan te herinneren dat rust ook een bezigheid is.
Mijn zielsmaatje, zoals Jaap Hiddinga eens zei, toen we op bezoek waren in Nederland.
In mijn derde boek ‘Pareltjes in de Oceaan’, uitgegeven bij Boekscout, heeft hij een plekje gekregen.
Uit ‘Pareltjes in de Oceaan’, Meditatieve haiku’s in woord en beeld, uitgegeven bij Boekscout, 2024 ©
Liefs Mieke, Lis ,Catje en Caspertje 
Foto: daar was Caspertje anderhalf jaar