In de antroposofie worden Zons- en Maanverduisteringen op een andere manier belicht, omdat het verband wordt gelegd tussen de Mens- de Kosmos , Luciferische en Ahrimanische krachten. Die krachten leven ook doorheen en in ons, als mens.
We moeten daar niet vanaf willen, dan er van bewust te zijn, het midden te vinden, in welke keuzes we op elk moment maken.
Waarom zijn we tegenwoordig zo gewend geraakt om een natuurverschijnsel uitsluitend fysiek te bekijken, zonder ons af te vragen of het voor ons ook een symbolische, spirituele of existentiële betekenis kan hebben, is een vraag die ik me niet alleen vandaag stel. Het draagt evenmin bij om daarover te oordelen, dan wel de vraag te stellen welke krachten er ( vanuit de antroposofie) inwerken. Dit heeft niets met een ‘oordeel’ te maken. Het is eerder het opwekken van de verwondering erover dat een weg kan openen om daar stil bij te staan.
Ik heb een poging gedaan om een meditatief innerlijk reflectiemoment uit te werken en in te spreken zonder muziek.
15 minuutjes om buiten naar binnen te richten, de beide verbinden. Zo kan het ook.
Liefs Mieke