©Mieke
Met rustige stappen loopt hij het pad
waar de bomen ouder zijn
dan hij zich kan herinneren,
hun wortels diep reikend
in de aarde die meer bewaart
dan hij kan verstaan.
Bloemen langs de weg staan
als stille verschijningen
van een leven
dat zich vanuit het onzichtbare
naar het licht beweegt.
Naast hem loopt trouw zijn hond
snuffelend en kwispelstaartend,
zijn lichaam dicht bij de aarde,
zijn neus gericht naar de wind.
Alsof het dier iets weet
wat hij vergeten is:
dat de wereld niet zwijgt
omdat zij geen stem heeft.
Verderop worden de stammen donkerder.
Het daglicht breekt uiteen
in kleine openingen
tussen blad en tak.
Daar, op de grens
van schaduw en licht
wordt zijn eigen stilte groter.
Hij voelt hoe de aarde
niet alleen onder zijn voeten ligt
maar hem draagt.
Hoe het groen rondom hem
niet slechts groeit
maar ademt.
Hoe ieder blad
als het ware luistert
naar een verborgen ritme.
In de natuur leeft
een woord dat ouder is dan taal.
Het wordt niet gesproken,
maar ontvouwt zich
in de vorm van een bloem,
in de groei van een boom,
in de blik van een dier,
in het licht dat door de bladeren valt.
Is de mens niet geroepen
om dat woord niet te begrijpen,
maar het te leren verstaan
door stiller te worden?
Om werkelijk te zien.
Om dieper te voelen.
Om eerbiedig te staan
waar het on-zichtbare
heel even transparant wordt
voor de stille Levensstroom
die alles doordringt.
Mieke
Woord-en Beeldcreatie © Mieke ( Beeldcreatie opgenomen in ‘Pareltjes in de Oceaan’, 2024, Boekscout