De weg van het oude naar het ware licht
Zon, Zuidknoop, Thetis en Hekate – 22/23 augustus 2026
Er zijn momenten waarop het verleden zich niet aandient om ons terug te trekken, maar om ons eindelijk iets te laten zien wat we eerder niet konden zien.
Dit weekend is zo’n moment.
De Zon staat in de laatste graad van Leeuw, vlak bij de Zuidknoop, terwijl tegelijkertijd de asteroïden Thetis en Hekate deze as versterken. De Zon staat tegenover de Noordknoop in Waterman en Hekate aan de andere kant van de dierenriem.
Het voelt daardoor alsof verleden en toekomst even tegenover elkaar komen te staan.
* Wat heeft zijn tijd gehad?
* Welke rol speel je nog steeds omdat je die ooit nodig had?
* En wie zou je zijn wanneer je niet langer hoeft te bewijzen wie je bent?
Dit is geen energie die vraagt om het verleden te ontkennen. Integendeel. De Zuidknoop nodigt ons uit om te herkennen wat ons gevormd heeft en vervolgens te onderzoeken of we het nog steeds nodig hebben.
De conjunctie van de Zon met de Zuidknoop kan oude thema’s opvallend zichtbaar maken. Niet noodzakelijk in de vorm van grote dramatische gebeurtenissen. Soms zit het juist in iets kleins.
Een bekende reactie. Een oud verhaal dat je opnieuw over jezelf vertelt. De behoefte om gezien, erkend of bevestigd te worden.
De neiging om opnieuw in een vertrouwde rol te stappen: de sterke, de redder, de verantwoordelijke, de bijzondere, de aangepaste, de onmisbare of juist degene die zich terugtrekt voordat iemand werkelijk dichtbij kan komen.
De Zuidknoop kan laten zien wat vertrouwd is geworden. En juist omdat het vertrouwd is, verwarren we het soms met wie we werkelijk zijn.
Daar verschijnt ook het innerlijke kind. Dat kleine, soms ondeugende stemmetje dat met zijn voet stampt en roept:
“Kijk naar mij!”
Het ego wil erkenning. Het wil weten dat het ertoe doet. Het wil gezien worden. Maar misschien is de diepere vraag niet: “Ziet iemand mij?” Misschien is de vraag: “Durf ík mezelf werkelijk te zien?” Want achter de behoefte aan applaus kan iets veel zachters schuilgaan. Een deel van ons dat niet langer hoeft te presteren om bestaansrecht te voelen. Vaak wordt bestaansrecht verwoord als ‘claimen’. Telkens ik dat lees stel ik me daar toch wel vragen bij.De paradox zit ongeveer hierin volgens mij.
Je bestaansrecht is iets wat je niet hoeft te claimen om het te hebben. Zodra je het moet claimen, lijkt het alsof jouw recht om er te zijn afhankelijk wordt van jouw vermogen om het te verdedigen, te bewijzen of door anderen te laten erkennen.
Om te mogen bestaan, moet ik mijn bestaansrecht claimen.
Maar zodra ik mijn bestaansrecht moet claimen, behandel ik mijn bestaan alsof het eerst gelegitimeerd moet worden.
Je zou het ook kunnen zien als een spanning tussen zijn en gerechtigd zijn om te zijn. Het eerste is onmiddellijk: ik besta. Het tweede is relationeel en voorwaardelijk: ik mag bestaan, ik heb daar recht op, ik moet dat recht innemen. Maar door dat tweede centraal te stellen, geef je impliciet al toe aan de veronderstelling dat jouw bestaan ter discussie staat.
En bij ‘moeten claimen’ komt daar nog iets bij. Als je denkt: ik moet mijn plek innemen, mijn ruimte claimen, mijn bestaansrecht opeisen, kan dat bevrijdend zijn. Maar het kan ook een nieuwe verplichting worden: nu moet ik zelfs goed genoeg zijn in het claimen van mijn bestaan om het te mogen behouden.
De diepste paradox zou dan zijn:
Het bestaansrecht dat je probeert te verwerven door het op te eisen, was juist het recht dat aan geen enkele voorwaarde onderworpen zou moeten zijn.
Daarom sta ik daar telkens als ik het ingeburgerd woord ‘claimen’ lees of hoor, bij stil. Misschien ervaar of beleef jij dat anders, het is wat het werkwoord bij me opwekt.
* Thetis: de kracht achter het beschermende pantser
De aanwezigheid van asteroïde Thetis bij de Zon en Zuidknoop geeft dit verhaal een interessante mythologische laag.
Thetis was in de Griekse mythologie een Nereïde, een zeenimf en de moeder van Achilles. Ze is verbonden met bescherming, moederschap, kwetsbaarheid en het diepe verdriet van iemand die weet dat zij degene van wie zij houdt niet volledig kan beschermen tegen zijn levenslot. Dat maakt Thetis symbolisch interessant op een Zuidknoopmoment, want waar beschermen wij onszelf nog tegen? Waar zijn we ooit een pantser gaan dragen omdat dat toen noodzakelijk was? En waar proberen we misschien nog steeds anderen te beschermen, zelfs wanneer dat niet langer onze taak is?
Thetis herinnert ons eraan dat liefde niet hetzelfde is als controle!
We kunnen iemand liefhebben zonder diens pad te kunnen bepalen. We kunnen beschermen waar dat nodig is, maar uiteindelijk heeft ieder mens zijn eigen levensweg. Je draagt jouw leven, jouw weg, met alle hindernissen en obstakels die toch zelf aangekeken dienen te worden. Ook al zijn er tal van mensen die graag bereid zijn een reddingsboei uit te gooien, als dit een patroon wordt dan loop je op een bepaald moment toch vast.
Ook daarin kan een oude karmische rol zichtbaar worden: altijd degene moeten zijn die het opvangt, oplost, beschermt of sterk blijft of in moeilijke momenten telkens hoopt op externe reddingsboeien. Doorzie de patronen.
* Hekate symboliseert de poort tussen oud en nieuw
Aan de overzijde staat Hekate, verbonden met de mythologische wereld van kruispunten, grenzen, overgangsmomenten, duisternis, magie, sleutels en fakkels.
Hekate verschijnt symbolisch op plekken waar een oude werkelijkheid eindigt en een nieuwe nog niet helemaal zichtbaar is.
Dat past wonderlijk goed bij de huidige knopenas.
De Zuidknoop zegt:
“Dit ken je.”
De Noordknoop zegt:
“Daar ligt je ontwikkeling.”
En Hekate staat als het ware op de drempel. Ze draagt een sleutel.
Maar een sleutel betekent niet dat de deur voor je wordt geopend. Je moet zelf besluiten welke deur je binnengaat.
Daarom kan deze energie soms wat ongemakkelijk voelen. We bevinden ons tussen twee identiteiten in. De oude versie van onszelf is niet helemaal verdwenen, maar de nieuwe versie voelt nog niet vertrouwd.
Dat tussenstadium hoeft geen probleem te zijn.
Het is een inwijdingsruimte. Een plek waarin je niet meteen hoeft te weten wie je wordt.
Van Leeuw naar Waterman
De tegenstelling tussen Leeuw en Waterman maakt het thema nog duidelijker.
Leeuw vraagt:
“Wat is mijn licht?”
Waterman vraagt:
“Wat kan mijn licht betekenen binnen het grotere geheel?”
Leeuw gaat over individualiteit, creativiteit, hart, levensvreugde, zichtbaarheid en het vermogen om vanuit het hart te stralen.
Waterman brengt afstand, vrijheid, gelijkwaardigheid, gemeenschap en een perspectief dat groter is dan het persoonlijke ego.
De uitdaging is dus niet om het ego volledig uit te schakelen, het gaat er eerder om dat het ego zijn juiste plaats krijgt;
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om nederig te zijn. Je hoeft ook niet groter te worden dan je bent om bijzonder te zijn.
De uitnodiging is om volledig jezelf te zijn zonder voortdurend te hoeven bewijzen dat je bijzonder bent.
Dat is een belangrijk verschil.
* Regulus symboliseert het koninklijk licht
De Zon staat rond deze graad in conjunctie met Regulus, één van de vier traditionele Koninklijke Sterren.
Regulus bevindt zich rond 29° Leeuw in de tropische dierenriem en wordt traditioneel geassocieerd met koningschap, eer, leiderschap, moed, ambitie en zichtbaarheid.
Maar Regulus heeft ook een belangrijke waarschuwing in zich.
Koninklijke energie gaat niet alleen over macht., maar over hoe je met macht omgaat.
Leiderschap zonder integriteit kan omslaan in hoogmoed. Erkenning willen kan verslavend worden. Het verlangen om gezien te worden kan veranderen in de behoefte om boven anderen te staan. Daarom sluit Regulus zo mooi aan bij de Zuidknoop.
Het kan ons laten zien waar we onze waarde hebben verbonden aan status, erkenning, invloed of bewondering.
Maar de werkelijke vorm van leiderschap begint precies op het moment waarop we die behoefte niet meer nodig hebben.
Een koning of koningin hoeft niet voortdurend te roepen dat hij of zij regeert.
Het licht spreekt voor zichzelf.
De zachte herinnering onder de chaos brengt ons bij de meest hoopvolle laag van dit weekend want onder al die oude patronen ligt niet alleen iets wat moet worden losgelaten.
Er ligt ook iets wat herinnerd mag worden.Je natuurlijke talenten.
Je creativiteit. Je intuïtie.Je vermogen om lief te hebben.
De dingen die je vanzelf doet en misschien juist daarom onderschat of niet naar waarde schat?
Het moment waarop iemand je werkelijk ziet en je denkt: Ja. Dit ben ik, de werkelijke boodschap van de Zon in Leeuw.
Niet: “Kijk mij eens, hoe bijzonder ik ben.”
Maar: “Ik durf mezelf te zijn” en dat vraagt niet om goedkeuring.
Dat is een veel stillere vorm van kracht.
* Venus tegenover Saturnus: liefde heeft grenzen nodig
Ondertussen staat Venus in Weegschaal, haar eigen teken, tegenover Saturnus. Venus in Weegschaal zoekt harmonie, verbinding, schoonheid, diplomatie en wederkerigheid. Saturnus vraagt echter om verantwoordelijkheid, volwassenheid, grenzen en realiteit. Daarom kan dit weekend relationeel wat serieuzer aanvoelen. Een compromis betekent niet dat je jezelf moet wegcijferen.
Werkelijke harmonie ontstaat niet doordat één persoon voortdurend toegeeft, maar doordat beide mensen bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen voor hun aandeel. Misschien wordt zichtbaar waar een relatie gegroeid is. Maar misschien wordt ook zichtbaar waar een oude dynamiek niet langer houdbaar is.
De vraag is dan niet alleen:
“Hoe kan ik de vrede bewaren?”
Maar ook:
“Is deze vrede werkelijk eerlijk voor ons beiden?”
* Cheiron_ het oude verhaal hoeft niet opnieuw verteld te worden
De harmonische verbinding tussen de Zon en Cheiron, de gewonde genezer, voegt een helende laag toe. Een oude wond hoeft niet te verdwijnen voordat je verder mag. Soms is genezing eenvoudigweg het moment waarop je beseft dat je niet langer vanuit die wond hoeft te leven. Je kunt het verleden erkennen zonder het opnieuw te beleven. Je kunt jezelf vergeven voor wat je vroeger niet wist.
Je kunt een ander vergeven zonder te ontkennen wat er gebeurd is.
En je kunt afscheid nemen van een oude versie van jezelf zonder die versie te veroordelen.
Die oude jij heeft je immers gebracht tot hier.
* Mars in Kreeft: zachtere energie
Ook Mars in Kreeft kan ervoor zorgen dat onze daadkracht minder rechtlijnig aanvoelt. Mars wil vooruit, handelen, veroveren en doorzetten. Kreeft beweegt echter vanuit gevoel, veiligheid, herinnering en verbondenheid. Daardoor kan energie meer schommelen.
Het ene moment wil je iets resoluut aanpakken en het volgende moment heb je behoefte om je terug te trekken.
In plaats van daartegen te vechten, kunnen we luisteren naar wat onze energie ons vertelt. Niet iedere pauze is uitstel, rust maakt deel uit van de beweging te pauzeren.
Zelfonderzoek: welke deur staat voor jou open?
Dit weekend is bijzonder geschikt om even stil te staan bij de patronen die steeds opnieuw verschijnen.
* Neem bijvoorbeeld deze vragen mee tot zelfonderzoek:
– Welke oude rol speel ik nog steeds, ook al past die eigenlijk niet meer bij mij?
– Waar verlang ik naar erkenning of bevestiging van anderen?
– Wat gebeurt er wanneer ik mezelf die erkenning probeer te geven?
– Welk verhaal over mezelf vertel ik steeds opnieuw?
– Is dat verhaal nog steeds waar?
– Waar probeer ik mezelf of iemand anders voortdurend te beschermen?
– Welke bescherming was ooit noodzakelijk, maar is dat nu misschien niet meer?
– Waar verwar ik liefde met verantwoordelijkheid voor het geluk van een ander?
– Welke talenten bezit ik die voor mij zo natuurlijk zijn dat ik ze nauwelijks als talent herken?
– Waar mag ik zichtbaarder worden zonder mezelf te hoeven bewijzen?
– Waar maak ik mezelf juist kleiner uit angst om gezien te worden?
– Welke grens vraagt om meer volwassenheid?
– Welke relatie vraagt om een eerlijker evenwicht?
– Wat wil mijn intuïtie mij vertellen voordat mijn hoofd er een verhaal van maakt?
– Welke deur staat momenteel op een kier?
We zitten daarmee letterlijk aan het einde van de dierenriemtekens Leeuw en Waterman. De 29e graad wordt in de astrologische traditie vaak gezien als een intensieve afrondingsgraad: iets bereikt een hoogtepunt en vraagt om bewustwording voordat er een nieuwe cyclus begint.
* Van Leeuw naar Maagd
Na deze laatste dagen van het Leeuw-seizoen verschuift de sfeer.
De Zon verlaat haar eigen teken Leeuw en gaat Maagd binnen.
Van expressie naar verfijning. Van inspiratie naar toepassing.
Van “Dit wil ik creëren” naar “Hoe maak ik dit werkelijkheid?”
Maagd brengt ons terug naar dagelijkse ritmes, gezondheid, werk, organisatie, onderscheidingsvermogen en praktische keuzes.
De vraag verschuift van “Wie wil je zijn” naar “Hoe ga je dit leven”?
Conclusie: dit weekend kan diepgaande verdere verschuivingen teweegbrengen om niet opnieuw vast te komen zitten in oude verhalen, maar om ze te herkennen, het verleden kun je niet uitwissen maar je kunt er wel een diepere betekenis aan geven , het idee om het ego uit te wissen is een illusionaire gedachte, het is het ego een juiste plaats te geven, je hoeft evenmin telkens opnieuw een nieuwe versie van jezelf verzinnen, maar jezelf terug te vinden als wie je altijd bent geweest. Het licht van wie je werkelijk bent. Oude rollen leg je af als een oude mantel die te zwaar is geworden om te blijven dragen. En wanneer je de ware kracht van jouw licht kent, hoef je niet langer te vragen of de wereld je ziet. Je begint zelf te zien wie je bent.
Laat deze laatste zomerdagen je daarom niet alleen herinneren aan wat voorbij is, maar ook aan wat opnieuw geboren wil worden.
Eer het verleden.
Vergeef waar dat kan.
Laat los wat zijn tijd heeft gehad.
En neem je licht mee naar de volgende deur.
De Zon en de Zuidknoop bereiken de beschreven conjunctie op zondag, om 00:03
Zon – Zuidknoop: 29°49′ Leeuw
Thetis: 29°40′ Leeuw
Hekate: 29°21′ Waterman
Heb het goed, liefs Mieke 
