Als je je waarheid binnen in jezelf gevonden hebt, hoef je in dit hele bestaan nergens meer naar te zoeken. De waarheid functioneert via jou. Als jij je ogen opendoet, is het de waarheid die haar ogen opent. Als jij je ogen dichtdoet, is het de waarheid die haar ogen sluit. Dit is een fantastische meditatie. Als je dit eenmaal begrijpt, hoef je verder niets te doen; alles wat je doet wordt door de waarheid gedaan.
Als je loopt is dat de waarheid; als je slaapt rust de waarheid; als je praat spreekt de waarheid; als je stil bent is het de waarheid die zwijgt.
Heel langzaam komt alles tot rust, er is geen techniek meer nodig.
Je leeft je waarheid – springlevend, stralend, tevreden, gelukzalig, je bent zelf een lied geworden.
Je hele leven wordt een gebed zonder woorden, of beter gezegd, een devotie, een gratie, een schoonheid die niet van onze alledaagse wereld is, een lichtstraal uit het oneindige die doordringt tot de duisternis van onze wereld.
De innerlijke stem spreekt niet in woorden, maar in de woordloze taal van het hart. Ze is als een orakel dat alleen de waarheid spreekt. Ze is alert en waakzaam, in staat zowel de duisternis als het licht te accepteren, wat gesymboliseerd wordt door de twee handen die een kristal vasthouden.
Het kristal zelf staat voor de helderheid die ontstaat als dualiteiten getranscendeerd worden.
Onze innerlijke stem kan ook speels zijn, want ze duikt diep in de emoties en als ze weer bovenkomt stijgt ze hoog op, als twee dolfijnen die dansen in het water des levens.
Via haar kroon in de vorm van de maancycli staat ze in verbinding met de kosmos en de aarde, zoals te zien is aan de groene bladeren op de kimono van de vrouw.
Er zijn momenten in ons leven dat we heen en weer getrokken worden door te veel stemmen. Onze verwarring in zo’n situatie dient juist om ons eraan te herinneren dat we de stilte en het centrum in onszelf moeten opzoeken.
Alleen dan zijn we in staat onze waarheid te horen.
