Er is een subtiele waarheid die pas zichtbaar wordt wanneer je er met zachte ogen naar kijkt:
het idee dat iemand jouw innerlijk licht kan dimmen, heeft bijna altijd te maken met het verlangen naar goedkeuring.
Want wanneer je diep vanbinnen voelt dat jouw licht afhankelijk is van hoe anderen jou zien, dan wordt hun blik een soort schaduw.
Onbewust geef je mensen macht over jouw innerlijke ruimte —
niet omdat zij werkelijk heersen, maar omdat jouw verlangen naar bevestiging, naar gezien worden, zelfs naar verheven worden,
je licht naar buiten richt.
En precies daar gebeurt het: je vergeet dat jij de hoeder, drager bent van jouw eigen licht.
Je bent ermee geboren.
Het is jouw sterrenkiem, jouw goddelijke vonk.
In antroposofische zin is dit het moment waarop het innerlijk werk begint.
Het is de ontdekking dat je jouw licht hebt aangeboden aan de wereld, het dienaarschap te bevroeden.
In plaats van het van binnenuit te dragen, wacht je op bevestiging. Je mag uiteindelijk stralen als iemand jou vertelt dat je belangrijk en waardevol bent. Onbewust wordt je afhankelijk van mensen die jou telkens fiat geven: het licht op groen zetten.
Innerlijk licht is geen lamp die anderen kunnen aan- of uitzetten.
Het is een levende kiem, een Feniks‑vonk, die pas werkelijk straalt wanneer jij haar belichaamt niet om goedgekeurd te worden,
maar omdat ze waar- echt is.
Wanneer je het verlangen naar goedkeuring zachtjes terugneemt,
komt er ruimte.
Ruimte waarin jouw licht weer kan ademen, zich kan oprichten,
zich kan herinneren dat het niet afhankelijk is van een blik, een woord, een oordeel.
Dan wordt het innerlijk werk een stille oefening die levensvonk aan te wakkeren,
je licht voelen,
je licht dragen,
je licht laten bewegen door je hele wezen
tot je je één voelt met jezelf
Het licht van binnen is niet afhankelijk is van presteren of succes.
Het is een natuurlijke staat van Zijn, zonder voorwaarden.
In het belichamen van jouw innerlijk licht
her-inner jij je dat je een goddelijke vonk bent,
een stralende diamant,
net als ieder mens.
Dat is wat ons als mensenwezen verbindt als gelijkwaardige schakels.
Conclusius:
Niemand kan jouw innerlijk licht dimmen als je het zelf niet toestaat
en dat niet‑toestaan ontstaat wanneer jij jouw innerlijk licht belichaamt, dwars door meningen, oordelen, bedenkingen en opmerkingen heen.
Venus in Schorpioen in driehoek met Astraea retrograde in Vissen. Maanaspecten
Sinds 10 september beweegt Venus door Schorpioen, en vandaag kun je aanvoelen hoe ze zich langzaam klaarmaakt voor haar retrogradeperiode. Het is alsof ze een stap dieper het onderbewuste in zet, een kamer waar de lucht zwaarder is, de stilte intenser, en elke emotie een echo heeft. Venus in Schorpioen laat niets aan de oppervlakte. Ze vraagt je om te voelen met de hele breedte van je wezen, niet alleen wat je verlangt, maar ook wat je vreest. Een uitnodiging om ook dat aan te te kijken.
In deze fase worden relaties rauwer, eerlijker, magnetischer. Je merkt dat vluchtige contacten ineens hun glans verliezen; het is alsof je ziel geen genoegen meer neemt met half werk.
Je verlangt naar verbinding die je huid laten tintelen , naar gesprekken die niet alleen woorden zijn maar rituelen, naar intimiteit die je niet verliest wanneer je de deur achter je dichttrekt. Venus in Schorpioen legt de vinger op dat ene punt waar je kwetsbaarheid en je kracht elkaar raken – dat je daar niet bang voor hoeft te zijn.
Je merkt misschien dat oude angsten zich roeren; de angst om te veel te voelen, te weinig te krijgen, te diep te gaan.
Maar juist nu is dat niet iets om te vermijden. Het is een uitnodiging. Een zachte, maar dringende vraag: durf je jezelf te laten zien zoals je werkelijk bent? Durf je toe te geven wat je nodig hebt, wat je verlangt, wat je niet langer kunt wegstoppen?
Deze dag draagt een ondertoon van transformatie en transmutatie, die niet dramatisch hoeft te klinken, maar eerder gevoeld kan worden als een innerlijke ‘verschuiving’, die je misschien niet meteen begrijpt.
Venus in Schorpioen bereidt je voor op een periode waarin jouw waarden, je relaties en je manier van liefhebben opnieuw vorm krijgen. En vandaag voel je de eerste golf daarvan , een trilling die zegt: ga dieper en voel of jij je veilig voelt bij jezelf.
* Overzicht van het aspect
– Driehoek met Astraea retrograde in Vissen
Een driehoek is een harmonieus aspect (circa 120°) dat zorgt voor een ondersteunende, vloeiende energiestroom tussen hemellichamen.
Astraea retrograde in Vissen staat symbool voor introspectie op het gebied van idealen, rechtvaardigheid, spiritualiteit, mededogen en ethische reflectie.
In haar retrogradefase benadrukt de energie van Astraea het opnieuw evalueren van eerlijkheid, moraliteit en collectieve of persoonlijke integriteit, met name in emotionele of creatieve contexten.
De driehoek tussen Venus en Astraea bevordert de afstemming tussen gepassioneerde relaties en morele of spirituele inzichten.
De emotionele intensiteit van Venus in Schorpioen kan zich op constructieve wijze uiten door middel van reflectie op waarden, rechtvaardigheid, mededogen en ethische betrokkenheid.
Dit is dus een gunstige dag voor het verdiepen van banden, het afstemmen van persoonlijke verlangens op hogere idealen en het verkrijgen van helderheid op creatief of relationeel vlak.
Invloed en duiding
– Relaties: versterkte gevoelens kunnen op een constructieve manier tot uiting komen. Gesprekken over ethiek, verbintenissen of gedeelde visies verlopen waarschijnlijk soepel. Verborgen kwesties kunnen op zachte wijze aan de oppervlakte komen, wat transformerende groei mogelijk maakt zonder dat er conflicten ontstaan.
– Zelfreflectie: Astraea retrograde nodigt uit tot het heroverwegen van beslissingen of houdingen met betrekking tot rechtvaardigheid, vriendschappen of morele verantwoordelijkheden. Inzichten zijn eerder intuïtief dan logisch van aard.
– Creativiteit en esthetisch werk: artistieke of financiële initiatieven varen wel bij een combinatie van emotionele diepgang en subtiele ethische of inspirerende thema’s. Projecten die gericht zijn op het verenigen van intensiteit met hogere waarden kunnen tot bloei komen.
– Waarschuwing: Hoewel de driehoek harmonieus is, kan de introspectieve aard van Astraea retrograde leiden tot idealisme of overgevoeligheid; het is belangrijk dit in balans te houden door een nuchtere kijk op de realiteit.
Soms reageren mensen vandaag wat sneller defensief, alsof elke kleine prikkel meteen een grens raakt. Het kan voelen alsof je moet kiezen tussen terugduwen of terugtrekken, maar eigenlijk vraagt dit moment om iets anders: even stilstaan bij wat er in je eigen lichaam gebeurt voordat je antwoord geeft.
Vaak is het niet de situatie zelf die pijn doet, maar een oud stukje binnenin dat nog steeds vastzit. Dat innerlijke kind dat ooit iets moest dragen wat te zwaar was, houdt soms nog krampachtig vast. Laat die greep zachtjes los. Bied jezelf troost in plaats van strijd.
Venus kijkt mee, met die typische Schorpioense blik die dwars door alle lagen heen gaat. Ze nodigt je uit om af te dalen naar de plekken in je hart die je niet elke dag bezoekt. Daar waar je verlangen, angst, hoop en herinnering samenkomen. Vraag jezelf: wie of wat mag ik vandaag vergeven? En ja , dat kan ook jezelf zijn. Als het woord vergeving te groot voelt, kies dan voor mildheid.
Samenvatting
Vandaag zorgt de driehoek tussen Venus in Schorpioen en Astraea retrograde in Vissen voor een bijzondere samenkomst van diepe emotionele intensiteit en reflectieve ethische helderheid.
Graden en tijden
Maan 16°Weegschaal 12′ sextiel Jupiter 16°Leeuw 12′ – 07:07
Maan 21°Weegschaal 15′ vierkant Mars 21°Kreeft 15′ – 16:26
* Nieuwe maan in Maagd. *Zon in sesquiquadraat met Pluto (retrograde) in Waterman. * Mars in Kreeft in vierkant met Pallas (retrograde) in Ram
Nieuwe Maan in Maagd- het leven vraagt om verfijning, eerlijkheid en innerlijke herstructurering
Nieuwe Maan in Maagd — een dag waarop het leven vraagt om verfijning, eerlijkheid en innerlijke herstructurering
Er zijn van die dagen waarop het leven voelt alsof iemand een legpuzzel de lucht in heeft gegooid. Niet uit kwaadheid, maar omdat het tijd is om opnieuw te kijken.
De Nieuwe Maan in Maagd is precies zo’n moment. Je ziet de stukjes overal liggen — verspreid, onlogisch, soms zelfs irritant — en toch wordt er iets in je wakker dat fluistert: “Begin waar je bent. Kies één stukje.”
Maagd werkt nooit met grote gebaren. Ze werkt met details, met precisie, met het soort zorg dat je pas ziet wanneer je vertraagt. En precies dat is wat deze Nieuwe Maan van ons vraagt: vertragen, verfijnen, opnieuw ordenen. Alles heeft een patroon dat zichtbaar wordt wanneer je de rommel durft aan te kijken — zonder oordeel, zonder haast, zonder de drang om alles ineens te fixen.
Terwijl de Nieuwe Maan haar zachte licht op onze routines werpt, schuift de Zon in een sesquiquadraat met Pluto retrograde in Waterman. Dat klinkt technisch, maar het voelt heel menselijk. Een sesquiquadraat is een hoek van 135 graden — een spanning die niet schreeuwt, maar duwt. Het is een innerlijke wrijving die je niet kunt negeren. Geen crisis, maar een subtiele druk die zegt: “Kijk dieper. Er klopt iets niet meer. Iets wil veranderen.”
Pluto retrograde maakt dat die druk van binnenuit komt. Oude patronen, oude machtsdynamieken, oude manieren waarop je jezelf klein hield of juist overschreeuwde, komen niet altijd zacht maar soms met felle kracht onmiskenbaar naar boven. Het kan overweldigend voelen — dat merk ik de afgelopen dagen in bijna elk gesprek met cliënten. Innerlijk werk kun je niet overslaan. Daarom werk ik zo graag met metaforen, levende beelden die mensen meteen voelen. Ze openen iets. Ze maken het donker minder bedreigend en het licht minder abstract.
Je merkt het in je gedachten, in je lichaam, in je relaties. Je voelt dat je niet langer genoegen neemt met oppervlakkige antwoorden — van jezelf, noch van anderen. Je voelt ook dat je niets door je strot geduwd wilt krijgen, zelfs niet wanneer iemand beweert dat dit “de waarheid” is. Ik blijf het herhalen: ieder mens weet perfect wat innerlijk leeft. Ieder mens is expert van zijn eigen gewaarwording, eigen beleving, eigen innerlijke bron. Dat is mijn visie, en precies dat nodigt uit tot echte transformatie.
En dan is er Mars in Kreeft, die in een vierkant staat met Pallas retrograde in Ram. Mars wil vooruit, wil beschermen, wil reageren vanuit het hart. Pallas wil strategie, overzicht, helder denken. Maar retrograde in Ram twijfelt ze even aan haar eigen plan. Het vierkant tussen hen voelt als een botsing tussen instinct en inzicht. Je wilt iets doen, maar je weet niet zeker of het slim is. Je voelt iets, maar je weet niet of het klopt. Het is een innerlijke frictie die je uitnodigt om niet impulsief te handelen, maar om eerst te voelen, dan te denken, en pas daarna te bewegen.
En precies daar komt de Nieuwe Maan in Maagd als helende kracht binnen.
Ze zegt: “Begin klein. Begin schoon. Begin eerlijk.”
Maagd leert ons dat succes niet ontstaat uit grote sprongen, maar uit het dagelijks leven. Er is niets mis met routines — het gaat erom hoe je ze beleeft, hoe bewust je bent. Uit het opruimen van je ruimte, het ordenen van je gedachten, het verzorgen van je lichaam, het verfijnen van je ritme, aandacht geven aan de natuur, dieren, voeding… en nog zoveel meer. Een schoon vat geeft helderheid, en helderheid geeft richting.
De Nieuwe Maan van vandaag heeft ook een diepere laag.
Terwijl we aandacht besteden aan onze innerlijke en uiterlijke gezondheid, verschuift de focus naar balans, partnerschap en besluitvorming. Mercurius heerst immers over Maagd; nu deze planeet op de allereerste graad van Weegschaal staat, worden we uitgenodigd om onze relatievaardigheden te verfijnen, onze besluitvorming te verdiepen en een betere balans tussen geest en lichaam te vinden. Dit proces heeft tijd nodig om te rijpen. We leren gaandeweg. Dat is de essentie.
Door de trigon met Uranus worden de intellectuele vermogens van Mercurius versterkt. Plotselinge inzichten, onverwachte gesprekken, radicale helderheid — het kan allemaal. Uranus opent ramen die we niet wisten dat dicht waren. Hij laat frisse lucht binnen, zelfs wanneer we nog twijfelen of we wel klaar zijn voor verandering.
Het trigon met Pluto brengt een zachte maar onmiskenbare druk met zich mee. Misschien zelfs een vleugje obsessie. Een verlangen om tot de kern door te dringen en niet alleen onze eigen beweegredenen te begrijpen, maar ook die van anderen. Oppervlakkige antwoorden volstaan simpelweg niet. Dit is een ideale constellatie voor therapie, coaching, heling — het soort gesprekken dat je leven verschuift, zelfs wanneer je dat pas weken later beseft.
En dan is er Neptunus, die Mercurius uitdaagt met een oppositie.
Neptunus fluistert dromen, illusies, verlangens.
Mercurius wil helderheid, balans, diplomatie.
Samen kunnen ze verwarring brengen of magie.
Het hangt af van hoe eerlijk je durft te zijn.
Wensdenken helpt je vandaag niet.
Zachte waarheid wel.
Deze Nieuwe Maan vraagt om transparantie, maar ook om empathie.
Om eerlijkheid, maar ook om grenzen.
Om verbeelding, maar ook om onderscheidingsvermogen.
Wanneer je die balans vindt, belichaam je Maagd op haar best — en dat is misschien wel de grootste helende kracht van deze maancyclus.
Vandaag is geen dag voor grote verklaringen.
Het is een dag voor kleine daden die grote gevolgen hebben.
Een dag om opnieuw te beginnen, niet door alles om te gooien, maar door één puzzelstukje op te rapen en te zeggen:
“Ik begin hier.”
De rest volgt vanzelf.
* Ritueel voor de Nieuwe Maan in Maagd — een zachte herstructurering
Zoek een plek waar je even alleen kunt zijn.
Ga zitten zoals je lichaam het fijn vindt.
Voel je voeten op de grond.
Leg één hand op je hart, één hand op je buik.
Adem langzaam in.
Adem langzaam uit.
Stel je voor dat je voor een tafel staat waarop al jouw puzzelstukjes verspreid liggen. Kies één puzzelstukje.
Houd dat ene stukje in je handen.
Voel het gewicht ervan.
Kijk naar het puzzelstukje tot in detail.
Zeg zacht tegen jezelf: ‘ ik begin hier.’
Dan verschijnt Maagd als een zachte, precieze energie achter je.
Ze legt haar handen op je schouders en zegt:
“Verfijn. Zuiver. Orden.’
Pluto komt naast je staan.
Hij is stil, maar zijn aanwezigheid is diep.
Je hoort de stem van Pluto, in gedachten die zegt
“Durf te zien wat echt is. Durf te veranderen wat niet klopt.”
Mars in Kreeft komt voor je staan.
Hij ademt warm, beschermend en fluistert
“Handel vanuit je hart”
Pallas, retrograde in Ram, verschijnt als een zachte strategische stem en moedigt je aan in heldere woorden:
“Denk helder. Kies bewust. Handel pas wanneer je voelt dat het klopt.”
En tenslotte voel je Mercurius in Weegschaal als een lichte bries:
“Spreek eerlijk. Bewaak je grenzen. Laat harmonie ontstaan door waarheid.”
Adem opnieuw in.
Adem opnieuw uit.
Laat wat je gehoord hebt en voelt dieper en dieper van je hoofd, naar je hart doorheen je buik zakken.
Enkele bekrachtigingen rustig met aandacht uitspreken werken verder door in je hele wezen:
“Ik orden mijn binnenwereld.
Ik zuiver mijn ruimte.
Ik kies mijn waarheid.
Ik begin opnieuw.”
Blijf nog even zitten.
Voel hoe je lichaam reageert.
Voel hoe je zenuwstelsel verzacht.
Voel hoe de Nieuwe Maan in Maagd een nieuwe bedding maakt in jou.
Wanneer je klaar bent, open je ogen.
Kijk naar de plek waar je zit.
Rek en strek je lichaam, misschien ga je ook geeuwen
Sta rustig op, drink een kopje thee, glimlach naar deze nieuwe dag, glimlach naar jezelf.
Geniet van deze dag, deze unieke Nieuwe Maan, dankbaar om wat het Leven jou tot nu toe heeft gebracht, dankbaar om de zovele nieuwe kansen en mogelijkheden, want jij kunt ervoor kiezen jouw levensscript te schrijven hier en nu.
Dank onze Moeder Aarde die ons al eeuwen draagt en verdraagt.
Ik hou dit beeld vast zoals ik mijn eigen bron vasthoud — zacht, eerbiedig, met een stille herkenning.
De aarde in haar handen, de bladeren in haar haar, de gouden gloed op haar hart… ze me herinnert me aan iets wat ik nooit echt ben kwijtgeraakt: mijn verbinding met het levende, het stromende, het heilige in mij.
Wanneer ik haar vasthoud, voel ik hoe mijn eigen energie zich uitlijnt.
Mijn lichaam zegt: “Ja, dit ben jij. Dit draag jij. Dit belichaam jij.”
Ze is geen ornament, geen symbool maar een spiegel.
Een weerspiegeling van mijn eigen natuurkracht, mijn intuïtieve wijsheid, mijn zachte maar onwrikbare kern.
In dit moment, met haar in mijn handen, voel ik hoe mijn innerlijke wereld en de wereld om me heen elkaar raken.
Heb een fijne Nieuwe Maan voor vandaag, veel liefs Mieke
Denk eens terug aan de laatste keer dat een nummer je stemming volledig veranderde.
Misschien was het een vrolijk deuntje dat je deed glimlachen tijdens een stressvolle dag. Misschien was het een zachte melodie die je hielp in slaap te vallen na urenlang piekeren. Of misschien bracht een liedje uit je kindertijd je in een oogwenk terug naar een vergeten herinnering: een familiebijeenkomst, een schoolreisje of een bijzonder moment met een dierbare.
Muziek heeft een opmerkelijk vermogen om onze manier van denken, voelen en herinneren te beïnvloeden. Een paar noten kunnen ons tot tranen toe roeren, ons laten lachen, ons motiveren om te sporten of ons troost bieden in moeilijke tijden. In tegenstelling tot veel andere vormen van communicatie spreekt muziek ons aan, zelfs zonder woorden. Ze overstijgt culturen, talen en generaties en verbindt mensen door middel van gedeelde emoties en ervaringen.
Wetenschappers zijn al lang gefascineerd door de buitengewone kracht van muziek. Moderne hersenscans hebben aangetoond dat het luisteren naar muziek veel verschillende delen van de hersenen tegelijkertijd activeert. In plaats van slechts één gebied te beïnvloeden, spreekt muziek regio’s aan die verantwoordelijk zijn voor emotie, geheugen, beweging, aandacht, taal en zelfs besluitvorming. Weinig menselijke activiteiten vereisen dat zoveel delen van de hersenen samenwerken
Muziek is niet louter entertainment; ze is diep verweven met het menselijk leven. Mensen gebruiken muziek om verjaardagen en bruiloften te vieren, verlies te verwerken, liefde te uiten, sporters te motiveren, baby’s te kalmeren, gemeenschappen te versterken en culturele tradities in stand te houden. Elke samenleving door de geschiedenis heen heeft muziek gemaakt, wat erop wijst dat het voorziet in een fundamentele menselijke behoefte.
Terwijl onderzoekers blijven onderzoeken hoe muziek de hersenen beïnvloedt, ontdekken ze dat de invloed ervan veel verder reikt dan alleen plezier. Muziek kan het leerproces ondersteunen, de stemming verbeteren, stress verminderen, patiënten helpen herstellen na ziekte, sociale banden versterken en zelfs mensen met neurologische aandoeningen helpen.
De wisselwerking tussen muziek en de hersenen is een van de meest fascinerende voorbeelden van hoe kunst en wetenschap samenkomen. Inzicht in dit verband helpt verklaren waarom muziek al duizenden jaren zo’n belangrijk onderdeel van het menselijk leven vormt.
Lang voordat er een schrift bestond, gebruikten vroege mensen waarschijnlijk ritme en vocale klanken om emoties over te brengen, sociale banden te versterken en activiteiten op elkaar af te stemmen.
Archeologen hebben eeuwenoude muziekinstrumenten ontdekt die tienduizenden jaren oud zijn. Fluiten gemaakt van vogelbotten en mammoetivoor wijzen erop dat muziek al veel eerder deel uitmaakte van menselijke samenlevingen dan veel mensen beseffen.
Deze lange geschiedenis suggereert dat onze voorliefde voor muziek diepe evolutionaire wortels kan hebben.
Baby’s reageren op slaapliedjes nog voordat ze woorden begrijpen
Kinderen klappen, dansen en zingen van nature.
Volwassenen uit alle culturen maken muziek bij vieringen, ceremonies, werk en ontspanning.
Dit universele gedrag wijst erop dat muziek nauw verbonden is met de manier waarop onze hersenen zijn geëvolueerd.
Luisteren naar muziek is verrassend complex!
Wanneer geluidsgolven je oren binnenkomen, verplaatsen ze zich door de gehoorgang en brengen ze het trommelvlies in trilling. Kleine botjes in het middenoor versterken deze trillingen voordat ze worden doorgegeven aan het binnenoor, waar gespecialiseerde cellen ze omzetten in elektrische signalen.
Deze signalen worden via de gehoorzenuw naar de hersenen gestuurd. Van daaruit gaan verschillende hersengebieden vrijwel direct samenwerken. De auditieve cortex herkent toonhoogte, ritme, volume en melodie.
Andere hersengebieden herkennen bekende patronen.
Geheugencentra vergelijken wat je hoort met eerdere ervaringen.
Gebieden in de hersenen die emoties verwerken, beoordelen of de muziek vrolijk, vredig, opwindend, nostalgisch of droevig aanvoelt.
Motorische gebieden kunnen je lichaam zelfs voorbereiden om met je voeten te tikken of mee te bewegen op het ritme.
In plaats van slechts één geïsoleerd gebied te activeren, creëert muziek een opmerkelijk netwerk van activiteit in de hersenen.
Een reden waarom muziek zo prettig aanvoelt, is dat het het beloningssysteem van de hersenen activeert. Dit systeem helpt gedrag te versterken dat belangrijk of plezierig is.
Wanneer mensen naar muziek luisteren die ze echt mooi vinden, kunnen de hersenen dopamine vrijmaken; dit is een neurotransmitter die een rol speelt bij motivatie, plezier en leren.
Interessant genoeg komt dopamine vaak niet alleen vrij tijdens het meest opwindende deel van een favoriet nummer, maar ook in de aanloop ernaartoe.
De hersenen beginnen te voorspellen wat er gaat komen.
Wanneer die verwachtingen worden waargemaakt – of wanneer er sprake is van een aangename verrassing – wordt de ervaring nog meer belonend.
Dit verklaart mede waarom mensen vaak keer op keer naar hun favoriete nummers luisteren zonder dat ze erop uitgekeken raken.
Muziek heeft het unieke vermogen om emoties over te brengen zonder gebruik te maken van taal.
Een trage melodie in mineur voelt vaak beschouwend of melancholisch aan.
Een snel ritme met heldere harmonieën kan zorgen voor opwinding en vreugde.
Hoewel emotionele reacties per persoon en cultuur verschillen, beïnvloeden bepaalde muzikale kenmerken consequent onze gevoelens.
Het tempo beïnvloedt de energie.
Deze gedeelde ervaringen versterken sociale banden.
Onderzoekers geloven dat gesynchroniseerde muzikale activiteiten gevoelens van saamhorigheid en samenwerking bevorderen.
Door de geschiedenis heen hebben gemeenschappen muziek gebruikt tijdens religieuze ceremonies, nationale vieringen, bruiloften, begrafenissen, sportevenementen en culturele festivals.
Muziek herinnert mensen eraan dat ze deel uitmaken van iets groters dan zijzelf.
Elke cultuur ontwikkelt unieke muzikale tradities.
Verschillende toonladders, ritmes, instrumenten en zangstijlen creëren een buitengewone diversiteit.
Ondanks deze verschillen dient muziek wereldwijd opmerkelijk vergelijkbare doelen.
Het viert belangrijke mijlpalen. Het behoudt de culturele identiteit. Het drukt emoties uit. Het geeft tradities door van de ene generatie op de andere. Het versterkt het gemeenschapsgevoel.
Dit universele karakter toont aan hoe belangrijk muziek is voor menselijke samenlevingen.
Niet iedereen houdt van dezelfde muziek.
Onze voorkeuren ontstaan door een combinatie van persoonlijkheid, culturele achtergrond, invloeden vanuit het gezin, levenservaringen en herhaalde blootstelling.
Een nummer dat geassocieerd wordt met vreugdevolle herinneringen, kan uitgroeien tot een levenslange favoriet.
Iemand die in een muzikaal gezin is opgegroeid, waardeert wellicht andere stijlen dan iemand met andere ervaringen.
Er is niet één genre dat objectief gezien het beste is.
Het belangrijkste is de persoonlijke emotionele band die luisteraars opbouwen met de muziek die ze kiezen.
Hoewel muziek veel voordelen biedt, speelt de context een rol. Extreem luide muziek kan na verloop van tijd gehoorschade veroorzaken. Muziek tijdens het autorijden kan afleidend werken als ze te veel aandacht opeist. Bepaalde nummers kunnen bij sommige mensen pijnlijke herinneringen oproepen.
Muziek kan de stemming ook op verschillende manieren beïnvloeden, afhankelijk van de omstandigheden.
Kiezen voor muziek die aansluit bij je huidige doelen en emotionele behoeften is doorgaans nuttiger dan ervan uitgaan dat elk nummer hetzelfde effect heeft.
Luisteren naar muziek is goed voor de hersenen.
Zelf muziek maken spreekt de hersenen vaak nog intensiever aan. Het leren bespelen van een instrument vereist coördinatie, geheugen, aandacht, gehoor en fijne motoriek.
Zingen combineert ademhaling, taal, emotie en auditieve feedback.
Het componeren van muziek stimuleert creativiteit en probleemoplossend vermogen. Omdat er tijdens het maken van muziek meerdere hersensystemen samenwerken, is dit een van de meest complexe activiteiten van het brein.
Mensen van alle leeftijden kunnen baat hebben bij het maken van muziek, of dat nu professioneel is of gewoon voor het plezier.
Muziek vergezelt ons in bijna elke fase van het leven.
Ouders zingen voor pasgeboren baby’s.
Kinderen leren via liedjes. Tieners ontdekken hun identiteit via hun favoriete artiesten.
Volwassenen vieren bruiloften met muziek.
Gemeenschappen komen samen voor concerten en festivals.
Families herdenken dierbaren met betekenisvolle liedjes tijdens herdenkingsdiensten.
Ook op latere leeftijd blijven vertrouwde melodieën mensen verbinden met dierbare herinneringen.
Weinig ervaringen blijven gedurende een heel leven zo constant aanwezig.
Onderzoekers ontdekken voortdurend nieuwe aspecten van de invloed van muziek op de hersenen.
Dankzij geavanceerde beeldvormingstechnieken kunnen wetenschappers de neurale activiteit tijdens muzikale ervaringen steeds nauwkeuriger in kaart brengen.
Er wordt nog steeds onderzoek gedaan naar de rol van muziek in onderwijs, revalidatie, geestelijke gezondheid, ouder worden, de ontwikkeling van kinderen en neurologisch herstel.
Hoewel veel vragen onbeantwoord blijven, wordt één conclusie steeds duidelijker. Muziek is veel meer dan alleen maar vermaak.
Het is een krachtige uiting van menselijke biologie, psychologie, cultuur en creativiteit die samenkomen.
Conclusie
Muziek is een van de oudste en meest universele uitingsvormen van de mens, en de invloed ervan reikt veel verder dan enkel plezier. Telkens wanneer we naar een favoriet nummer luisteren, met vrienden zingen, een instrument bespelen of dansen op een vertrouwd ritme, ondergaan onze hersenen een bijzonder proces dat geluid verbindt met emotie, geheugen, beweging, aandacht en leervermogen. Weinig ervaringen activeren zoveel delen van de hersenen tegelijkertijd.
Wetenschappelijk onderzoek blijft aantonen hoe diepgaand muziek ons leven vormgeeft. Het kan onze stemming verbeteren in moeilijke tijden, stress verminderen, sociale banden versterken, het leerproces ondersteunen, aanzetten tot beweging en herinneringen oproepen die bijna vergeten leken.
In de gezondheidszorg is muziek een waardevolle aanvulling op medische behandelingen geworden; het helpt veel patiënten omgaan met angst, pijn en neurologische aandoeningen. In het dagelijks leven begeleidt muziek onze vreugdevolste vieringen, biedt ze troost tijdens momenten van verdriet en geeft ze stem aan emoties die niet altijd in woorden te vatten zijn.
Tegelijkertijd herinnert muziek ons eraan dat wetenschap en emotie geen tegenpolen zijn. Een melodie kan vanuit de neurowetenschap worden begrepen en toch heel persoonlijk en betekenisvol aanvoelen. De hersenen verklaren hoe muziek werkt, maar het menselijk hart verklaart waarom ze zo belangrijk is.
Of ze nu afkomstig is van een groot orkest, een traditioneel volkslied, een ingetogen pianomelodie of een favoriet nummer via een koptelefoon: muziek heeft het bijzondere vermogen om mensen over culturen, generaties en ervaringen heen met elkaar te verbinden. Ze verrijkt onze herinneringen, ondersteunt ons emotioneel welzijn en helpt ons betekenis te geven aan de vreugde en uitdagingen van het leven.
Terwijl wetenschappers de effecten ervan op de hersenen blijven onderzoeken, blijft één waarheid overeind: muziek is niet slechts iets wat we horen – het is iets wat we ervaren, wat we voelen en wat de kracht heeft om vorm te geven aan wie we zijn, in elke fase van ons leven.
In een vorig blog had ik het heel kort over het Mozart-effect. Ik ga er graag nog even op door en verwiijs naar het boek van Don Campbell.
Er zijn diverse onderzoeken gedaan naar de muziek van Mozart en de invloed daarvan op cognitie en emoties, maar de resultaten zijn wisselend. Sommige studies wijzen op een positief effect van zijn muziek.
Ik kan dat beamen omdat ik heel vrolijk en blij werd als ik pianostukken speelde van Mozart waaronder: ‘Ah vous dirai- je maman’ het gekende ‘Altijd is Kortjakje ziek’ is daaruit ontstaan. De basismelodie begon heel eenvoudig en breidde zich uit met 12 variaties. Ik voelde de kinderlijke speelse energie van Mozart in deze compositie, wat me heel vrolijk stemde. Licht, speels, à tempo….
Voor wie zin heeft om even naar de overheerlijke ‘Ah, vous dirai- je maman te luisteren…
Anderen beweren dat het “Mozart-effect” niet echt bestaat.
Echter als je heel boeiende werk leest van Don Campbell, valt elke twijfel weg.
In een onderzoek uit 2015 (Verussio, W. e.a.) werd de invloed van Mozarts muziek op de hersenactiviteit bestudeerd. De proefpersonen bestonden uit 10 gezonde volwassenen, 10 gezonde ouderen en 10 ouderen bij wie een lichte cognitieve stoornis (MCI) was vastgesteld. Zij luisterden naar Mozarts *Sonate voor twee piano’s in D-majeur* (K448). Tijdens zowel de rustfase als het luisteren werd een EEG gemaakt.
Uit de resultaten bleek dat het luisteren naar Mozart leidde tot een toename van hersengolfactiviteit die verband houdt met geheugen, cognitie en probleemoplossend vermogen bij zowel gezonde volwassenen als gezonde ouderen; bij de deelnemers met MCI werden echter geen veranderingen waargenomen.
De onderzoekers concludeerden dat de muziek van Mozart een netwerk van onderling verbonden hersengebieden kan activeren die betrokken zijn bij aandacht en andere cognitieve functies. Ook het eerder genoemde onderzoek uit 2010 wees op een positief effect van Mozarts muziek op het cognitief functioneren van de hersenen.
Muziek kan bijdragen aan de behandeling van emotionele en neurologische aandoeningen, waaronder een beroerte, de ziekte van Parkinson, hersenletsel en dementie (Speranza, L. e.a. 2021). Onderzoek suggereert bovendien dat het bespelen van een muziekinstrument kan werken als beschermende factor tegen cognitieve stoornissen en dementie.
Hierbij moet wel worden opgemerkt dat sommige onderzoeken aangeven dat bepaalde soorten muziek een negatief effect kunnen hebben (bijvoorbeeld door ons verdrietig of angstig te maken). Over het algemeen maakt het wel degelijk uit naar wat voor soort muziek we luisteren. Het is dus belangrijk om te luisteren naar muziek die opbeurend werkt, en niet naar muziek die ons angstig of verdrietig maakt. Laten we luisteren naar goede, opbeurende muziek die het cognitieve functioneren van onze hersenen kan verbeteren.
Tijdens mijn zwangerschappen zette ik heel regelmatig een koptelefoon op mijn groeiende kinderen met fijne, zachte, vrolijke muziek en Mozart stond op nummer 1.
Dat er nu nog wordt aangenomen dat een ongeboren kind niet hoort wat je zegt, geen geluiden oppikt …dat verbaast me.
Een ongeboren kind voelt, hoort, proeft, alles wat wij voelen, horen en proeven…zo ook is muziek van kapitaal belang voor het zich ontwikkelend zenuwstelsel.
Ik vraag me ook af in welke mate muziek een waardevolle plek heeft/krijgt in een gezin, in het onderwijs….vooral omdat ik zelf enkele jaartjes muziek heb gegeven in het onderwijs en gestopt ben omdat muziek gezien werd als ‘ blokfluitspelen’ terwijl het zoveel meer en zoveel rijker was.
Ik draag nog steeds een heel warm gevoel voor muziek die me innerlijk beweegt in schoonheid, in zuiverheid, maar geluid dat mijn ziel doet knarsen alsof er prikkeldraad doorheen boort, neen. Niet alleen ik, maar velen voelen heel diep en dat zien we ook in gedrag tot uiting komen, weten wat voor impact muziek heeft.
Dat was ook een thema die ik in de lessen Cultuur-en Gedragswetenschappen aan mijn humanisten heb uitgediept. De resultaten waren verbluffend aan het einde van het onderzoek.
Zo, dat was het dan weer, voor vandaag. Misschien schrijf ik morgen mijn belevingen/ervaringen met het element Vuur. Het kan dus een heet blog worden….
Uranus gaat retrograde lopen in Tweelingen. Mercurius betreedt Weegschaal. Venus komt in Schorpioen en staat recht tegenover de retrograde Cheiron in Stier.
Wauw, de kern van deze update is: kijk jezelf aan, recht in de spiegel en neem een diepe duik, wat zie je, wie zie je in het aanschijn van wat en wie jij bent.
De afdaling naar je eigen waarheid
Er hangt een subtiele doch krachtige lading de lucht, alsof de kosmos zelf even stilvalt om ons iets te vertellen.
Uranus draait zich om in Tweelingen, Mercurius glijdt Weegschaal binnen, Venus duikt Schorpioen in en kijkt recht in de ogen van retrograde Cheiron in Stier.
Het voelt als een elektrische ademhaling: een moment waarop alles tegelijk beweegt én stilvalt, en wij worden uitgenodigd om hetzelfde te doen.
Terwijl we naar de Nieuwe Maan in Maagd zich verder opbouwt, worden onze diepste emotionele behoeften glashelder.
Er ontstaat een verlangen naar zachtheid in communicatie, naar gesprekken waarin we niet hoeven te vechten om gehoord te worden.
We willen delen zonder angst, verbinden zonder terughoudendheid, en elkaar ontmoeten op een plek waar veiligheid niet bevochten hoeft te worden maar vanzelf ontstaat.
Velen verlangen ernaar, maar worstelen met zichzelf en worstelen daardoor ook met anderen.
Oude onzekerheden, oude wonden duwen zich naar de oppervlakte, in het verleden was dit subtiel, maar in toenemende mate gebeurt dit met volle kracht. En soms genadeloos.
Het is moeilijk om kalmte te vinden wanneer oude wonden opnieuw beginnen te tintelen. Maar dat is de bedoeling.
Venus in Schorpioen vraagt niet om perfectie, maar om eerlijkheid. Om het durven openen van deuren die we lang gesloten hielden. Om het erkennen van de plekken waar we bang zijn om te verliezen wat we het meest verlangen. Eerlijkheid begint met onszelf. Tot op de bodem onszelf recht in onze spiegel aan te kijken. En geloof me maar dat iedereen zonder uitzondering ook de donkere kanten te zien krijgt. Donkere kanten, schaduwkanten.
Met Uranus retrograde ontstaat er een innerlijke drang om onze manier van denken opnieuw te bekijken. Oude overtuigingen die ooit bescherming boden, beginnen nu te knellen of knellen al veel langer.
Er is opschudding nodig — een frisse wind door het mentale landschap, een onverwachte vonk die ons herinnert aan ideeën die we ooit hebben weggestopt uit angst om te veel, te vreemd, te anders te zijn. Uranus laat ons ervaren dat het tijd is om die stem terug te halen. Niet de stem die zich aanpast, maar de stem die vrij is. De stem die durft.
Hierover schrijft mijn jongste dochter in haar eerste boek: ‘Mijn Stem, Mijn Kracht.’ Uitgegeven bij Boekscout, 28 Augustus 2026
En dan is er Venus in Schorpioen, magnetisch en intens.
Haar energie is geen zachte aanraking maar een afdaling: een uitnodiging om dieper te voelen, eerlijker te spreken, intenser te verbinden.
Liefde wordt rauwer, echter, soms confronterend. Jaloezie, bezitsdrang, hunkering, het zijn signalen. Ze tonen waar onzekerheid woont, waar oude pijn nog schuurt, waar we bang zijn om te verliezen wat we het meest verlangen.
Lilith wandelt naast haar, als een godin van verboden verlangens.
Haar energie is hypnotiserend, een fluistering vanuit het onderbewuste. Ze herinnert ons eraan dat intimiteit een alchemistisch proces is: een afdaling in het donker, waar verlangen transformeert, waar obsessie en overgave elkaar raken, waar we niet alleen bemind willen worden maar onvergetelijk.
Lilith begrijpt dat liefde een ritueel is van ontbinding en hergeboorte — dat wat we het meest vrezen vaak precies is wat ons het meest kan bevrijden.
Wanneer Venus tegenover Cheiron staat, wordt de dynamiek nog dieper. Oude wonden rond vertrouwen, veiligheid en zelfwaarde komen naar boven, niet om ons te overspoelen maar om eindelijk gezien te worden.
Kijk terug in jouw spiegel: Zie jezelf zoals je werkelijk bent? En waar je het liefst van wegkijkt, wat je zelf niet laat zien aan de ander blijft sluimeren en vindt hoe dan ook een uitweg. In wat je doet, in wat je zeg, in wat je schrijft…hoe jij je uitdrukt over anderen, hoe jij jezelf onder-of overschat….het is zo subtiel maar voor de fijngevoelige luisteraar en lezer zo helder als zuiver water.
Dit is de periode waarin we kunnen ervaren dat kwetsbaarheid geen zwakte is maar een sleutel. Dat eerlijkheid niet breekt maar opent. Dat liefde, wanneer ze door Schorpioen stroomt, niet alleen verbindt maar transformeert.
Zo bewegen we door deze kosmische dagen: met elektrische lucht, met zachte harten, met oude pijn die zich wil bevrijden en nieuwe inzichten die zich willen tonen.
Laat de opschudding komen. Laat de stem die je ooit hebt verstopt weer spreken. Laat de liefde die je vreest je gids worden. De hemel staat open — en jij mag dat ook.
*Zelfonderzoekvragen — een innerlijke afdaling
Oude wond herkennen : Welke oude onzekerheid komt het sterkst naar boven nu Venus in Schorpioen beweegt?
Verlangen onderzoeken : Wat verlang je écht in je relaties, voorbij de angst om te veel te zijn?
Kwetsbaarheid toelaten : Op welke plek in jezelf voel je dat kwetsbaarheid je dichter bij waarheid brengt?
Schaduw omarmen : Welke schaduwkant van liefde of verlangen vraagt om erkenning in plaats van veroordeling?
Stem bevrijden : Welke gedachte of overtuiging mag je loslaten zodat je stem weer vrij kan spreken?
Intimiteit verdiepen : Wat betekent intimiteit voor jou wanneer je alle oude verhalen even laat vallen?
Innerlijke toestemming : Welke innerlijke toestemming heb je nodig om anders te mogen liefhebben dan vroeger?
Transformatie toelaten : Waar in je lichaam voel je dat er iets wil transformeren, verzachten of openbreken?
Gisteren schreef ik over het vormgeven van mijn beeld in klei, geblinddoekt. Waar ik na dit weekend bij stil bleef staan, was het element aarde. Begraven worden. En één van de talrijke belevingen uit het lichaamswerk en de jaartraining Jezelf binnenste buiten keren, een training waar ik na afronding nog een tijd de hoofdtrainster bij assisteerde, voor zowel mannen als vrouwen. Daar ervoer ik hoe het voelde om letterlijk in de aarde te zakken, met enkel mijn hoofd boven de aarde.
Het aarde-element is iets waar velen van ons zich instinctief toe aangetrokken voelen. Misschien komt dat doordat het doorgaans het meest toegankelijke element is. Het bevindt zich elke dag onder onze voeten en de meesten van ons kunnen gemakkelijk een stukje gras, aarde of een steen vinden om op te zitten. Bovendien brengt de aarde zoveel schoonheid voort, in de vorm van bloemen, bomen, dieren en geologische structuren, dat het moeilijk is om er geen rust of inspiratie door te ervaren.
Elementen ervaren, heb ik ontdekt, is een levend gewaarworden. En waar word je de elementen gewaar? In jouw lichaam. Nergens anders. Je kunt er veel over lezen en er kennis over opdoen, maar uiteindelijk blijft het kennis en blijven het wetenswaardigheden. Het werkelijk ervaren gebeurt ergens anders: in het lichaam, het eerste kanaal waar al onze ervaringen doorheen lopen.
We hebben het vaak over goed aarden. Maar is er dan ook zoiets als slecht aarden? En wie bepaalt eigenlijk wat goed aarden en slecht aarden is? Ik denk dat het vooral berust op bewust(er) voelen. Gewaarworden wat elk element in jouw lichaam teweegbrengt, oproept, aanwakkert.
Op één van de opleidingsdagen kwam de volgende ervaringsoefening aan bod. Voor het zover was, werd ons gevraagd ons met warme kleding en schoeisel in te duffelen. We kregen zelfs enkele warme dekens toegestopt. “Hm… wat gaan we nu doen?” vroegen we nieuwsgierig aan elkaar. “Oké,” zei één van de trainers, “we gaan nu naar buiten. Volgen jullie?” En we volgden de trainer, met enige spanning.
Tot we op een rustige plek aankwamen, een plek met heel veel groen, waar over een ruime oppervlakte putten waren gegraven. We keken elkaar aan, we keken naar onze trainer en inmiddels ook naar de assistenten, en langzaam drong het tot ons door dat we letterlijk iets met de aarde zouden gaan doen.
Ik herinner me dat ik geen angst of paniek voelde. Tot op dat moment dacht ik alleen maar: oké. Sommigen trilden als een rietje bij het zien van de putten. Ondertussen werd duidelijk waarom we ons zo warm moesten induffelen en waarom we warme dekens hadden gekregen.
We werden één voor één begeleid naar een put. Er lagen warme dekens in de kuil en wanneer we er klaar voor waren, stapten we in de put, legden ons neer en werden we omhuld met de dekens. Daarna werd zorgvuldig en langzaam de opgehoopte aarde die naast de put lag, over ons heen gelegd.
Ik kan natuurlijk alleen maar vanuit mijn eigen beleving spreken en schrijven. Bij ieder beetje aarde dat over me heen kwam, voelde ik mezelf dieper wegzakken in de aarde. Het werd zwaarder en zwaarder. Ondertussen werd ons gezegd te blijven ademen, rustig in en uit. Enkelen hadden het moeilijk en werden gedurende het gebeuren begeleid.
Wat ik voelde en ervoer, was een stille overgave. Een diepe overgave aan de aarde, onze heilige Moeder, die ons sinds onze geboorte draagt. Ik viel samen met de aarde. Eén met de aarde, één met mezelf en de aarde. Ik voelde de aanwezigheid van een enorme, maar zachte kracht en sloot mijn ogen. Totale overgave.
Tot het moment aanbrak waarop werd gezegd dat we, wanneer het genoeg was geweest, op eigen kracht uit de put mochten komen.
Op eigen kracht… O jee. Op eigen kracht. Hoe kom ik daar nu zelf weer uit?
Ik keerde terug naar mijn ademhaling, bewoog mijn lichaam, mijn ledematen heen en weer en bereidde me voor om me met volle kracht uit de put te wurmen.
En ineens stond ik naast de put. Op de plek waar ik zojuist een tijdje had gelegen en me had overgegeven aan een ervaring van mijn lichaam met het lichaam van de aarde. De grond waarop ik loop. Waarop wij lopen. Waarop iedereen loopt.
Ik huilde tranen met tuiten. En ik was niet de enige.
Tranen die geen tranen waren van gejammer of geweeklaag, maar tranen om te ervaren wat het betekent om op eigen kracht, op eigen benen te staan. Om op eigen kracht uit een put te klimmen. Mijn put.
Tranen omdat we rijke verhalen met elkaar hebben gedeeld. Verhalen die je niet kunt verzinnen zonder ooit de grond onder je voeten te hebben zien verdwijnen, hoewel de grond er altijd is en altijd zal zijn.
De laatste tijd vertel ik er steeds meer over aan mijn lief. Maar bij het idee van begraven te worden in de aarde, met enkel het hoofd boven de grond, pakte het haar bij wijze van spreken bij haar adem. En misschien pakt het ook jou bij je adem.
We hebben zo’n beeld van begraven worden dat ons onmiddellijk doet denken aan de dood. Finaal. Het einde. Maar voor mij was die ervaring juist een hergeboorte. Het begin van een nieuw levensverhaal dat ik eerst moest doorleven om te belichamen. doorleven. Niet een moeten vanuit dwang, maar als een duidelijke uitnodiging. Een uitnodiging om door iets heen te gaan, me over te geven, te voelen, gedragen te worden en uiteindelijk weer zelf op te staan.
Ik wil er als laatste aan toevoegen dat elke sessie, elke oefening en elke opdracht verweven was met inzichten en vakkundig werd onderzocht en begeleid.
Ervaringen die zo levend zijn, zijn niet zomaar wetenschappelijk te bewijzen, juist omdat ze zo levend inwerken en doorwerken op een levend Mens.
Wat doet het met jou als ik dit verhaal met je deel? Kun je je voorstellen wat de aarde met je doet en hoe jij je verbindt met de aarde, met Moeder Aarde?
Ik lees het graag…
Een volgende keer vertel ik mijn ervaringen met het element ‘Vuur’.
Het was het jaar1993. Een weg die mijn leven zoals ik het kende op zijn kop zou zetten. Of stond mijn leven toen al op zijn kop en stak ik zelf mijn kop in het zand….het laatste voelt als meer waar.
De opleidingsruimte voor de opleiding emotioneel lichaamswerk voelde als een veilige plek met trainers en mede-cursisten die nog niet wisten hoe kwetsbaar ze waren. Ik evenmin. Na relatie-en gezinstherapie als vooropleiding had ik een stevige kennis verworven. Dat ik nu dieper zou kijken én vooral voelen waar die stevige kennis heel wat vensters en deuren zou openen, daar had ik maar een heel summier beeld van. Ja, ik ging wekelijks naar de groepssessies in bio-energetica, en daar voelde ik natuurlijk al een en ander opgeschud worden, of wakker geschud, is een betere uitdrukking. Lang verhaal kort. Toen ik het stukje van het Michelangelo-effect had gedeeld, werd ik naar een ervaring geleid, één van de vele ervaringen, en dat was het volgende:
In een weekend was er een sessie gepland. We wisten nooit op voorhand wat er in een weekend op het programma stond, maar de weekends waren heel zorgvuldig gepland door de trainers en docenten.
In het midden lagen grote vellen grijze plastiek, een grote klomp, klein, en een blinddoek en een bakje met water gevuld.
We keken elkaar aan, want we wisten dat er een opdracht was. Er speelde zachte achtergrondmuziek en werden voorbereid met een fijne meditatie.
De trainers stonden samen als een echt team, inmiddels hadden we dit al door meerdere opleidingsblokken ervaren.
De opdracht was onszelf blind vorm te geven, met de klomp klei die voor ons lag.
Het ging niet over hoe perfect we dat moesten doen. Ik hoorde hier en daar zuchten, ik zuchtte ook. Onzeker. ‘Met een blinddoek over mijn ogen,’ dacht ik, dat wordt niks.
Mijn hart sloeg een slag over. Of meer dan een slag. Ik herinner me dat ik bloednerveus was.
Daar werd ik meteen de eerste confrontatie gewaar: het moet perfect zijn. Ik hoorde de stem van mijn vader, ik hoorde stemmen van leerkrachten door elkaar wauwelen. Ik kreeg het echt heel benauwd.
Een trainer had me in de gaten en sprak me zachtjes toe, moedigde me aan die klomp klei in mijn handen te nemen en wat te spelen, contact te maken met de klei. Wat voelde ik me ‘dom’, een klein kind.
De blinddoek erbij— controle loslaten.
O hemel. O jee. Waarom moet dat met die blinddoek, zonder blinddoek zou het al lastig genoeg zijn geweest.
Mijn hoofd was nog volop aan het tegenpruttelen. Mijn hart bleef tekeer als gek. Mijn mond werd zo droog als een vis die op het droge naar water snakte.
Ik sprak mezelf toe, met de gekste overtuigingen die je je maar kunt bedenken : ‘ Ach, doe niet zo gek, het is maar een opdracht, het is maar een klomp klei, kan jou het schelen hoe schots en scheef je er straks uitziet.’
Ik voelde op een bepaald moment dat de wereld buiten me kleiner werd, maar mijn binnenwereld opende zich.
Spanning in mijn schouders, schudde ik los nog enkele keren los.
Ik ademde dieper naar mijn buik en naar mijn bekken, en ik voelde verandering.
Nog steeds zat ik – geblinddoekt- met de klomp klei in mijn handen… de klei zonk, zo voelde ik dat toen aan, in mijn handen, alsof de klei en ik elkaar vonden.
‘Laat ik maar beginnen met mijn hoofd’, sprak ik mezelf bemoedigend toe. De klei en ik gingen aan de slag: mijn handen en vingers vormden mijn hoofd, schouders, romp, benen en voeten en keerde terug naar mijn hoofd waar ik tastend en voelend mijn oren kneedde. ‘O jee, ja, juist’, dacht ik, het voelt alsof mijn oren bijna zo groot zijn als mijn hoofd.
Dus ik kneedde mijn oren, herinnerend dat mijn oren op mijn 12de levensjaar geopereerd werden. Ik had flaporen, de oren van mijn papa en werd daar heel vaak om gepest, om uitgelachen, tot mijn papa kordaat ingreep. Mijn oren voelden als een levende herinnering en ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
Ik ging verder, met klein gevormde ogen, mijn neus – hoe zag die er uit? Het beeld van mijn neus innerlijk aanschouwend, viel het nog mee om er iets van te maken dat op een neus leek. Mijn mond, dat was een moeilijk deel, ik maakte er streepjes van. En dan mijn borsten…twee bollen klei. Het voelde disproportioneel en ik voelde schaamte.
Soms stokten mijn vingers. Waar ik eerst ‘in’ mijn lichaam was, schoot ik terug naar mijn ‘hoofd’. Zo ging dat even door, in en uit, uit en in…
Want hoe vorm je je eigen lichaam zonder te willen corrigeren, verbergen, verbeteren?
Hoe geef je gestalte aan dat wat je soms liefhebt en soms afkeurt?
De klei werd een soort innerlijke topografie
Toen mochten we de blinddoek afnemen. In stilte. Geen praten. Kijken en waarnemen naar het beeld dat we van onszelf hadden gevormd.
We zaten in volstrekte stilte, nog half in trance van het blind boetseren. Met restjes klei aan onze handen. Alleen kijken. Eerst naar het beeld. Dan naar onszelf.
Die stilte voelde sereen.
Ze hing als een dun vlies tussen ons en de klei, alsof elk woord het moment zou breken. Ik keek naar mijn klei‑zelf, naar het hoofd dat ik onbewust in mijn schouders had gedrukt, naar de benen die niet wisten waar ze thuishoorden. En dan keek ik naar mijn lichaam — hoe ik stond, hoe ik ademde, hoe mijn schouders inderdaad altijd iets te hoog zaten. Ik wist na enkele opleidingsdagen dat ik een masochistische karakterstructuur heb. Wat dit betekent, daar kom ik nog wel eens op terug.
Toen werden we uitgenodigd om rond te lopen.
Langzaam, alsof we door een museum van innerlijke anatomie liepen. Iedereen bewoog voorzichtig over het plastiek, langs de eilanden van klei‑lichamen die nog warm waren van onze handen. En wat we zagen, was verrassend. Soms ontroerend. Soms pijnlijk eerlijk.
Een mede-cursiste had zichzelf zonder armen geboetseerd. Ze was het ‘vergeten’.
Een mannelijke cursist had een enorme borstkas gemaakt, maar een heel klein hoofd.
Iemand anders had benen die alle kanten op stonden, alsof ze nooit wisten welke richting veilig was.
En er waren beelden die bijna schreeuwden : kromme ruggen, ingedrukte buiken, scheve gezichten, lichamen die iets verborgen hielden dat alleen de klei durfde tonen.
Sommigen waren verrast.
Sommigen waren verbaasd.
En sommigen waren zichtbaar geschrokken , niet van de klei, maar van zichzelf.
Het was alsof de klei ons had teruggegeven aan ons eigen lichaam, zonder de filters van gewoonte, schaamte of zelfbeeld.
Dit was het begin.
Het begin van voelen hoe we ons werkelijk verbonden voelden met ons lichaam of hoe weinig.
Het begin van zien hoe ons lijf zijn eigen verhaal vertelde, zelfs wanneer wij het niet wilden horen.
Het begin van een eerstejaars opleiding waarin het lichaam niet langer een bevroren geschiedenis was, maar een geschiedenis, een landschap, een waarheid dat zich zou openen.
En in die stille rondgang, tussen de klei‑lichamen van 1993, voelde ik voor het eerst dat mijn lichaam niet iets was dat ik had, maar dat ik droeg en belichaamde.
Al is het nu zoveel jaren geleden en heb ik daar heel weinig over geschreven en gedeeld, ik doe vandaag en zal dat met regelmaat als er iets van binnen naar buiten beweegt, delen. Vermoedelijk zitten daar de gesprekken met cliënten voor iets in tussen, en ook wel omdat velen me zien als iemand die schrijft vanuit kennis of boeken, maar dit ligt deels bij mij.
Wat ik heb doorleefd en ervaren in emotioneel lichaamswerk en het werken met de elementen, is puur ervaringsgericht, ik zou daar in het ander geval nooit kunnen over schrijven.
Misschien is het ook iets wat je voor jezelf kunt overwegen, van het hoofd naar het hart in beweging….?
Eeuwig dankbaar voor alle trainers en docenten waar Kasteel De Schans, weliswaar met andere trainers en docenten, een warme plek in mijn hart heeft.
De Maan, de Zuidelijke Maansknoop in Leeuw en Pomona
Een dag waarop het verleden fluistert, het hart oplicht en de toekomst zachtjes openbloeit.
Vanavond glijdt de Maan door de laatste gouden graden van Leeuw, bijna opgelost in haar afnemende maansikkel. Slechts een dunne, zilveren kromming van licht blijft zichtbaar, alsof ze nog even fluistert voordat ze verdwijnt in de duisternis die haar naar de Nieuwe Maan in Maagd zal leiden.
Het is een stille hemel, maar onder die stilte beweegt een diepe stroom. De Maan raakt vandaag de Zuidelijke Maansknoop, het punt waar oude verhalen, vroegere ervaringen en karmische patronen zich verzamelen. Alsof de kosmos zachtjes zegt: “Kijk nog één keer terug, voordat je verdergaat.”
Wanneer de Maan in Leeuw terugkijkt, doet ze dat met flair. Ze herinnert ons aan wie we ooit waren, aan de rollen die we speelden, aan de momenten waarop we straalden of juist te fel brandden. En vandaag, op deze samenstand, komen die herinneringen als kleine lichtflitsen naar boven: jeugdscènes, vergeten emoties, oude reflexen die ooit zo vertrouwd waren. Niet om ons te overweldigen, maar om ons te bevrijden.
De Maan in Leeuw is immers een vurige gids.
Ze toont ons waar we ooit te veel naar erkenning grepen, waar trots ons stuurde, waar we onszelf groter of kleiner maakten dan we werkelijk waren. Maar ze toont ook onze natuurlijke schittering, onze creativiteit, onze innerlijke zon.
Het voelt alsof er een gouden leeuw naast ons staat, grijnzend en warm. Hij wijst naar ons hart en zegt: “Hier is je licht. Dit is wat je altijd al in je droeg.” Hij lacht om onze angst voor onze eigen creativiteit, alsof hij wil zeggen dat de kunstenaar in ons nooit verdwenen is. Hij moedigt ons aan om te creëren, niet omdat het moet, maar omdat het ons wezen is.
En precies op dat moment, in dezelfde graad van Leeuw, verschijnt Pomona — de Romeinse godin van boomgaarden, rijping en overvloed.
Zij is geen godin van wilde natuur of stormachtige groei.
Pomona is de beschermster van alles wat langzaam rijpt, van alles wat zorg en aandacht nodig heeft, van alles wat tijd vraagt om vrucht te worden.
Ze waakt over de boomgaard van ons verleden. Over de zaden die we ooit plantten, soms zonder het te beseffen. Over de ervaringen die we meedroegen, zelfs de moeilijke, en die nu blijken te zijn uitgegroeid tot stille, rijpe vruchten.
Met Pomona naast de Maan en de Zuidelijke Maansknoop wordt het verleden geen last, maar een rijke, vruchtbare plek. Ze fluistert dat niets verloren is gegaan. Dat zelfs de momenten waarop we struikelden, twijfelden of ons klein voelden, nu deel zijn van een groter geheel. Dat elke ervaring een zaadje was dat nu, in deze afnemende maansikkel, zijn rijpheid toont. Het is alsof de hemel ons uitnodigt om het verleden niet weg te duwen, maar te erkennen als een bron van overvloed.
De afnemende maansikkel ondersteunt dit proces. Het is de fase van afronding, van loslaten, van innerlijke reiniging. Een moment waarop oude patronen vanzelf loskomen, alsof ze niet langer aan ons kleven. De hemel vraagt geen inspanning, alleen eerlijkheid. Een zachte blik naar binnen. Een ademhaling die ruimte maakt.
Vandaag vormt een stille, gouden overgang. Oude verhalen komen terug voor een laatste buiging. Dankbaar. Herinneringen die we meedragen in ons hart, herinneringen in Volheid, omdat we niets kunnen vergeten. De illusie van ‘ ik wil het allemaal vergeten’.
Integreren is waar het om gaat. De essentie van onze evolutionaire groei naar Vol-wassen- Wording.
De Maan laat ons dat zien, laat ons dat voelen. Wat heb ik verwerkt, wat nog niet, en wat kan ik verder integreren. De Leeuw toont wat innerlijk straalt, maar niet verblindt
Pomona toont wat vrucht heeft gedragen.
Het is een dag waarop je misschien behoefte hebt om in je dagboek te schrijven, of even stilzit met een herinnering die plotseling opduikt. Een dag waarop je voelt dat je iets afrondt, zonder precies te weten wat. Een dag waarop je merkt dat je lichter wordt. Want wat rijp is, valt vanzelf van de boom. En wat niet langer bij je hoort, lost op in het zachte licht van de maansikkel.
We bewegen verder naar de Nieuwe Maan in Maagd, waar vernieuwing en praktische transformatie wachten. Maar vandaag is het de gouden Leeuw die lacht, de Maan die fluistert, en Pomona die haar mand vol rijpe vruchten voor ons neerzet. Alles wat je hebt mee-gemaakt draagt vrucht. Alles wat je bent geworden straalt. En niets, werkelijk niets, is verloren gegaan.
De asteroïde Pomona in Leeuw is een prachtig symbool om dieper te verkennen, zeker nu ze zo voelbaar aanwezig is.
In je geboortechart kun je haar vinden door te kijken naar haar exacte positie in graden. Je kunt dat doen via een astrologische website of software die asteroïden toont, zoals Astro.com
Kies bij het berekenen van je geboortehoroscoop de optie om extra objecten toe te voegen, en vul het nummer 32 in — dat is het officiële nummer van de asteroïde Pomona. Zo verschijnt ze tussen je planeten, en kun je zien in welk teken en huis ze staat. Voeg haar toe, kijk terug op je geboortechart en je ziet Pomona vanzelf verschijnen op jouw geboorteprofiel. Je ziet meteen in welk teken en huis ze staat.
In mijn geboortechart staat Pomona in het teken Ram, het 8ste huis.
Het achtste huis is het domein van transformatie, intimiteit, psychologische diepte, erfenissen, energie-uitwisseling, en alles wat onder de oppervlakte leeft. Het is het huis waar dingen sterven om opnieuw geboren te worden.
Pomona in het achtste huis maakt vruchtbaarheid mystiek. Overvloed ontstaat niet aan de oppervlakte, maar in de diepte. In processen die anderen niet zien. In innerlijke transformaties. In het loslaten van oude lagen. In het openen van iets dat lang verborgen lag.
Deze combinatie — Pomona in Ram én in het achtste huis — zegt dat groei ontstaat wanneer ik moedig de diepte inga. Wanneer ik iets durf te doorbreken, oude patronen, overtuigingen enz…zodat daar iets nieuws kan in ontstaan, wortelen… .innerlijk alchemie waar het vuur en de diepte vruchten dragen.
Wanneer Pomona in Ram staat, krijgt haar zachte, verzorgende energie een vurige, initiërende kracht. Ram is het teken van het eerste vonkje, de impuls, de moed om iets te beginnen. Pomona, de godin van rijping en boomgaarden, wordt hier een soort vuurhoedster.
Pomona in Ram vertelt dat jouw overvloed ontstaat wanneer je iets durft te beginnen, wanneer je een risico neemt, wanneer je je eigen initiatief volgt. Je rijpt langzaam, je vertrouwt je instinct en je springt. Jouw kwantumsprong.
Wanneer je haar hebt gevonden, kun je haar betekenis verbinden met dat huis: staat ze bijvoorbeeld in je vijfde huis, dan voedt ze je creatieve expressie; in het vierde huis, je thuis en innerlijke wortels; in het tiende, je werk en zichtbaarheid. Ze laat zien waar jouw zorg en aandacht tot overvloed leiden, waar je het leven letterlijk laat rijpen.
Ik ben benieuwd wat jullie Pomona laat zien in jullie unieke geboortechart via astro.com kom je er snel achter.
