Zondag is in de antroposofie de kroon van de week: het moment waarop alles samenkomt in rust, warmte en helderheid. De Zon staat centraal — letterlijk én innerlijk. Ze verbindt ons met het hart, de circulatie en met dat diepe, stille “Ik” dat richting geeft aan al onze andere impulsen.
De deugd die bij deze dag hoort, zegt het prachtig:
“Grootheid van het hart wordt helende kracht.”
Zondag nodigt ons uit om vanuit dat midden te leven. Niet vanuit haast of gewoonte, maar vanuit een licht dat we delen met anderen. Steiner noemt het de dag waarop we proberen boven ons kleine ego uit te stijgen en een warme, lichtgevende aanwezigheid te worden.
‘Neem zelfs over de meest onbeduidende zaken pas een beslissing
na volledige, goed gefundeerde overweging en reflectie.
Alle ondoordachte gedragingen en alle zinloze handelingen
moeten uit de ziel worden verwijderd.
Onze redenen voor alles wat we doen
moeten volledig overwogen zijn.
Zodra we overtuigd zijn dat een beslissing juist is,
moeten we er met standvastigheid aan vasthouden.
Dit is “juist oordeel”,
omdat het tot stand kwam onafhankelijk van aantrekking of afkeer.’
Het Zongebaar is het gebaar waarin zich de gehele mens uitdrukt. In naklank van de voorgeboortelijke weg van de mens door de geestelijke werkingssfeer van de Zon openbaar zich in de omvattende heelheid van het mensenwezen één van de zeven streef- of werkrichtingen van het Ik binnen de ziel. Het Zongebaar is van de zeven planeetgebaren het meest volkomen gebaar en draagt het Venus-en Mercuriusgebaar kwalitatief in zich.
Strek de armen uit
rechterarm naar voren, linkerarm naar achteren
Maak met beide armen tegelijk een cirkelende beweging, alsof je een zonnesfeer om je heen vormt
Laat het hele lichaam meebewegen — het is geen houding, maar een levende stroom
In het bewegen van de rechterarm leeft de wilskracht begeleid door wakkerheid van bewustzijn, in het bewegen van de linkerarm leeft wilsactiviteit waarbij het bewustzijn nog in slapende toestand verkeert. De kracht om de beide kanten vanuit dit middengebied door de activiteit van het voelen met het elkaar in evenwicht te houden, ontvangt de ziel van het Ik.
Hieronder kun je de beweging volgen en oefenen.
AU helpt om je centrum te vinden.
Het brengt evenwicht wanneer je te veel naar buiten gericht bent, of juist te veel naar binnen keert.
Het versterkt het hart, het vertrouwen en het gevoel van innerlijke samenhang.
AU is elke aanraking van het eigen lichaam.
Bij het AU kunnen we eenvoudig de eerste klinker in de tweede laten overgaan.
Probeer het A vast te houden in het ontstaan — dus in de eerste helft — en het dan over te voeren in het U.
Ga rechtstreeks van het A naar het U, dan ontstaat een AU.
De zongebaren in de eurythmie zijn een combinatie van twee klanken:
A – openheid, verwondering, omarming
U – concentratie, gerichtheid, innerlijke as
Samen vormen ze AU, de klank van het hart dat zich opent én centreert.
TOEVOEGING
‘Ook de krachten die uitgaan van de geestelijke sfeer van de Zon kunnen de menselijke ziel verhogen dan wel verlagen, respectievelijk versterken dan wel verzwakken al naar gelang de wijze waarop het Ik hen tegemoet treedt en zich ermee doordringt.
Verbindt het Ik zich vanuit zijn hele zijn met de impulsen die uitgaan van de Zon, dan wekken licht en warmte in de ziel gevoelens van liefde en blijdschap over het feit mens te zijn en deel uit te maken van de mensheid. Interesse voor wat zich in de ander wil ontplooien en vreugde over de vermogens waarover de ander beschikt. Zelfs dan, wanneer deze het eigen kunnen in de schaduw stelt. Met mensen van meest uiteenlopende aard in gemeenschappelijkheid willen streven, maar daarbij ook de lotgevallen van de ander willen waarnemen en meedragen. Dat zijn de typische eigenschappen die in de ziel optreden zodra het Ik zich met het karakter van Zon doordringt.
Minder mooie kwaliteiten van de ziel ontstaan als het opnemen van de krachten van de Zon zich beperkt voornamelijk het astraallichaam. De impulsen van de Zon treden dan zo op dat zij de menselijke ziel ertoe brengen, te willen schitteren als een alles overstralende verschijning om daarmee achting en erkenning af te dwingen.
Een mens die zichzelf op deze wijze met de krachten van de Zon verbindt, toont zich in zijn Zonnatuur zo, dat hij zich met al zijn inzet tot middelpunt van zijn omgeving maakt zonder van die omgeving ook maar in het geringste iets te willen meedragen, laat staan de wereld iets te willen schenken.
Iemand die op deze wijze de krachten van de Zon in zich draagt, straalt naar zijn omgeving een onverdraaglijke zelfingenomenheid en hoogmoed uit.’
Bron: Bronnen van de euritmie- Werner Barfod
Fijne zondag 