In elk moment leeft iets wat alleen daar en dan bestaat. Elk ogenblik draagt zijn eigen adem, zijn eigen kleur, zijn eigen stille betekenis. Niets keert ooit precies zo terug. En toch glippen we er zo vaak langsheen, alsof tijd zich eindeloos herhaalt.
Hoe gemakkelijk vergeten we te zien wat een uur, een dag, een jaar werkelijk in zich draagt. Alsof we slapen met open ogen. Maar ergens weten we: elk NU fluistert iets unieks, iets dat alleen voelbaar is als we werkelijk aanwezig zijn.
Zodra mijn gedachten vooruitlopen op wat komt, stap ik uit de levende stroom van de tijd. Zodra ik denk te weten hoe het zal gaan, sluit ik mezelf af voor het wonder van wat zich juist wil tonen. Dan wordt tijd voorspelbaar, terwijl ze juist wil verrassen, wil spreken.
Ik oefen me erin om te luisteren. Om me open te stellen voor het idee dat tijd een stem heeft. Dat dagen hun eigen klank dragen. Dat elk moment iets in mij achterlaat — een beeld, een indruk, een zachte afdruk in mijn ziel.
Elke dag is een zaadje. Elk uur, elk jaar draagt een kiem van betekenis in zich. Niet alles ontvouwt zich meteen. Soms voel ik iets vaags, een glimp. Maar werkelijk begrijpen gebeurt vaak pas later, wanneer ik terugkijk en zie wat er in stilte is gegroeid.
Misschien is dat de uitnodiging: om aanwezig te zijn zonder te willen grijpen, om te leven zonder alles al te willen begrijpen. Om het moment te laten spreken — en te vertrouwen dat de zin zich op zijn eigen tijd zal tonen.
Liefs,
Mieke 🌹💚