Het werk trekt traag op gang.
Gezichten buigen dieper naar de aarde.
Ruggen rechten zich niet meer.
Enkele zachte zonnestralen
verwarmen de breekbare, broze botten,
die genadig prevelen in stil gebed.
De ooit gerechte ruggen,
met gerijpt gedragen levensvitaliteit,
zijn tot volle bloei gereikt.
Wonderbaarlijk hoe tere krachten,
in- en uitstromend in kosmisch samenspel,
zich langzaam opbouwen,
zich langzaam terugtrekken —
een oneindige cyclus.
© Mieke 
