Lang geleden, in een tijd waar de grenzen tussen de fysieke wereld en de spirituele dimensies vervaagden, lag het mystieke continent Lemurië. Het was een plek van ongeëvenaarde schoonheid, waar kristallen torens de hemel raakten en de zeeën glinsterden met een gouden gloed.
De Lemuriërs waren een volk van licht en liefde, diep verbonden met de aarde en haar wezens. Ze leefden in harmonie met de natuur en begrepen de heilige cycli van het leven. Hun harten waren zuiver, en hun geesten waren verlicht met de wijsheid van de sterren.
In het hart van Lemurië stond de Tempel van Licht, een heiligdom waar de Lemuriërs samenkwamen om te mediteren en te leren van de Ouden, wezens van licht die de kennis van het universum bewaakten. De Ouden leerden de Lemuriërs over de kracht van intentie, de magie van dromen, en de oneindige mogelijkheden van het bestaan.
Op een dag werd een jonge Lemuriër geroepen door de Ouden. Ze was bekend om haar helende handen en haar vermogen om te luisteren naar de fluisteringen van de natuur.
Elisa zag in een visioen een nieuwe wereld, een plaats waar de harmonie van Lemurië zou voortleven in de harten van de mensen. Ze wist dat dit haar levensmissie was, om de herinnering aan Lemurië te verspreiden en de zaden van licht te planten in de zielen van allen die ze zou ontmoeten en begon aan een reis die haar door vele levens en werelden zou voeren.
Ze deelde de liefde en wijsheid van Lemurië met iedereen die bereid was te luisteren. Met elke ontmoeting, met elke daad van vriendelijkheid, groeide de energie van Lemurië sterker in de wereld. Ze vertelde over de kracht van intentie en hoe elke gedachte en actie een rimpeling in het universum creëert.
Ze toonde aan mensen hoe ze zich bewuster met de levende aarde en elementalen konden verbinden en communiceren, hoe ze de energie van de kristallen konden benutten voor diepziel helingen, hoe alle dieren een belangrijke plaats innamen in het leven. De kracht van dankbaarheid om wat hen en haar werden geschonken en daar ook onbaatzuchtig en dienstbaar mee om te gaan. Voor ieders hoogste goed en welzijn.
Ze leerde hen over de kracht van mededogen en het belang van het leven in het nu. Het dorp bloeide op, en de mensen begonnen de oude wijsheid in hun dagelijks leven te integreren.
De legende laat ons ervaren dat Lemurië nooit echt verdween, maar dat het zich terugtrok in de rijken van het onzichtbare, wachtend op de tijd dat de mensheid klaar zou zijn om weer in harmonie met de aarde te leven.
Op een ochtend, toen de zon opkwam en de dauw nog op de bladeren lag, was Elisa nergens meer te zien.
Maar de openbaringen en de liefde die ze achterliet, bleven voortleven in ieders hart. Fluisteringen van liefde en licht die nooit worden vergeten.
Lemurië, een herinnering aan wat ooit was en een belofte van wat nog kan komen. Het leeft voort in de stilte van de meditatie, in de schoonheid van de natuur, en in de goedheid van onze harten.
En tot die tijd, wandelen ontelbare ‘incognito’ Lemuriërs onder ons, als gewone mensen zoals jij en ik, met een ontbaatzuchtig dienstbaar gouden hart als wegbereiders , als spoortrekkers naar een wereld van vrede en liefde.
Het begint altijd in onszelf. Voorbij woorden zelfs, die met gemak over liefde, vrede, dienstbaarheid over de lippen rollen. Die waarheid die doorleefd en uit-gedragen wordt in wijsheid is geloofwaardig.
We worden eraan herinnerd dat we allen Lichtwezens zijn, dragers zijn van het licht, geroepen om liefde te verspreiden voor alles wat leeft, het leven te vieren, de wonderen en vreugden en wat vermenselijkt en verbindt, te delen met elkaar.
© Mieke – 1 juli 2024