Voordat de wereld mij vertelde wie ik moest zijn,
was ik.
Voordat ik leerde twijfelen,
vergelijken,
presteren
of mezelf aan te passen,
was ik.
In de diepste kern van mijn wezen
brandt een licht
dat nooit is gedoofd.
Soms raakt het verborgen
onder ervaringen,
onder pijn,
onder overtuigingen
die niet werkelijk van mij zijn.
Maar het wacht.
Geduldig.
Zonder oordeel.
Het nodigt mij uit
om terug te keren.
Niet naar een plaats,
maar naar een bewustzijn.
Een ruimte waarin niets ontbreekt.
Waar liefde geen doel is,
maar mijn natuurlijke staat.
Waar stilte spreekt.
Waar mijn hart zich herinnert
wat mijn hoofd was vergeten.
Ik hoef niets toe te voegen
aan wie ik ben.
Ik hoef niets weg te nemen.
Alleen laag voor laag
los te laten
wat niet langer bij mij hoort.
Dan verschijnt vanzelf
wat er altijd al was.
Mijn ware natuur.
Mijn licht.
Mijn liefde.
Mijn Zijn.
En in dat Zijn
ervaar ik
dat er nooit werkelijk een scheiding is geweest.
Niet tussen lichaam en ziel.
Niet tussen hemel en aarde.
Niet tussen God en mij.
Alles ademt
in dezelfde Liefde.
Dezelfde Bron.
Ik her-inner me
ik ben een uitdrukking
van die Liefde.
Goddelijke Liefde.
©Mieke
Vóór er woorden komen, beweeg ik me vanuit diepe lagen, er is geen regie die dat bepaalt.
In het midden viel me bij het aanschouwen van mijn beeldcreatie iets op. Ik stemde opnieuw af op een heel diepe laag: het voelde als een geboortekanaal van bewustzijn naar bewust Zijn.
De rode kleur symboliseert mijn bloed, mijn baarmoeder, mijn hart, mijn leven Zelf. Het witte licht voelt als een uitnodiging van mijn Ziel.
Een poort, een Levenspoort, het mysterie van het Leven waar ik me toe uitgenodigd voel: niet te moeten weten, maar het leven in haar VolHeid te doorleven.
Mieke
Encaustic creation Mieke ©