Zon in Kreeft vierkant Saturnus in Ram
Exact om 12:46 uur (CEST) – België & Nederland
Zon 14°23′ Kreeft • Saturnus 14°23′ Ram
Sommige dagen voelt het alsof het leven meer van je vraagt dan je kunt geven. Alsof elke stap extra inspanning kost, verantwoordelijkheden zich opstapelen en de weg naar je doelen langer lijkt dan ooit. De exacte vierkante hoek tussen de Zon in Kreeft en Saturnus in Ram brengt zo’n moment van bezinning en zelfonderzoek.
Deze astrologische energie kan gevoelens van vermoeidheid, frustratie of teleurstelling naar de oppervlakte brengen. Misschien lijkt het alsof je tegen muren oploopt of alsof alles trager verloopt dan je had gehoopt? De rode draad doorheen vele updates is een blijvende uitnodiging om eerlijk naar jezelf te kijken.
De Zon in Kreeft verlangt naar veiligheid, emotionele verbondenheid en een plek waar je jezelf kunt zijn. Saturnus in Ram daagt je uit om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven, moed te tonen en volwassen keuzes te maken. Tussen die twee krachten kan spanning ontstaan: een deel van jou wil bescherming en rust, terwijl een ander deel vindt dat je moet doorgaan, presteren of sterker moet zijn.
Misschien merk je dat je eigen grenzen de afgelopen tijd zijn vervaagd? Heb je steeds opnieuw ‘ja’ gezegd terwijl je eigenlijk rust nodig had? Heb je je passies opzijgeschoven omdat verplichtingen voorrang kregen? Of draag je nog altijd projecten, relaties of verantwoordelijkheden met je mee die eigenlijk geen energie meer geven? Welke verhalen herhaal je, spelen telkens weer op, waardoor je etherlichaam- wat ik gisteren ook nog aan mijn jongste dochter heb uitgelegd- uitgeput geraakt.
“Het denken is weliswaar het meest geestelijke van de zielsvermogens, maar het kan slechts gezond functioneren wanneer het etherlichaam in een harmonische toestand verkeert.” (GA 57)
https://miekecoigne.com/…/het-etherlichaam-als-drager…
Blog het etherlichaam als drager van gezondheid- van lichaam-geest en ziel.
Soms liggen de blokkades buiten jezelf: omstandigheden, regels, financiële beperkingen of vertragingen.
https://miekecoigne.com/…/mercurius-retrograde-in-kreeft
Mercurius retrograde in Kreeft tot 26 juli 2026
Saturnus vraagt om eerlijk te onderzoeken welke beperkingen van binnenuit ontstaan. Welke overtuigingen houden je klein, dat je niet goed genoeg bent, dat je nog niet klaar bent of dat je eerst perfect moet zijn voordat je wat jou bezielt vorm geeft en in de openbaarheid brengt, dat je je hart mag openstellen voor een liefdevolle verbinding/relatie?
Juist vandaag mag je vertragen. Vertragen betekent niet dat je opgeeft, maar dat je je afstemt op jezelf, wat er voor jou toe doet, wat jij als essentieel ervaart om te ‘bloomen.’
Je hoeft niet harder te werken wanneer je uitgeput bent. Als je herkent op je laatste ‘reserves’ te teren, weet dat dit kan leiden tot een burn in en een burn out. Dan ben je nog verder van huis. Beter voorkomen, dan genezen.
Vergeet daarbij je innerlijke kind niet. Dat deel van jou verlangt niet naar perfectie, maar naar erkenning. Dat je niet alleen focust naar wat nog niet gelukt is, maar ook ziet hoeveel je al hebt overwonnen. Dat is verinnerlijkt gedrag omdat we als opgroeiend kind doorgaans, maar dat moeten we niet veralgemenen, te horen kregen wat beter moest, wat goed was werd onderbelicht, wat beter kon werd overbelicht. Ik herinner me dat ook nog als kind. Mijn papa had een hoge pet op met mij, hij vond me een slim kind. Als ik me een 8 of 9 naar huis kwam, op mijn rapport, vond hij dat ik opzettelijk een fout of fouten had gemaakt. Dat was zijn beeld over ‘slim’, maar door dit heel vaak te horen, had dit wel een enorme impact op mijn zelfvertrouwen. Ik ontwikkelde faalangst, en niet zo’n klein beetje. Dat lieten mijn schoolresultaten zien. Ondanks ik heel hard mijn best deed, kwam ik met voldoendes naar huis.
Op de een of andere manier, had ik een talent of een gave, voor zover ik dat kon uitpluizen in mijn stamboomonderzoek waren er geen noemenswaardige talenten te vinden, waar ik geen faalangst ik ervaarde, dat was muziek. Het leek als een vanzelfsprekendheid dat daar in een andere frequentie geen sprake was van falen.
Muziek en ik waren in één adem en tel één. Ik speelde de sterren van de hemel alsof ik niet meer van de wereld was en net daar ontstond wel een andere gewaarwording en verbinding tussen mijn papa en ik.
Natuurlijk, glom hij van trots, want ‘zijn’ kind, ‘zijn, dochter, eindigde elk jaar met grote onderscheiding, tussen 95 en 96 procent. Elk jaar stapten we samen- ik bibberend als een riet en hij zelfverzekerd in mijn plaats, naar de zaal waar de openbare examens plaatsvinden.
Hij was het die me geruststelde dat ik niet moest twijfelen, hij was ook degene die elke dag luisterde naar mijn onder andere uren oefen van ‘saaie toonladders’, naar mijn dagelijkse urenlange oefenen en herhalen van de door velen gekende Meesters der Klassieken- tot mijn vingers als vanzelf over de toetsen gleden.
Tussendoor zocht hij ook nog een privé-leraar uit het Brusselse om Jazz-muziek te leren spelen op de piano. Heerlijk was dit om naast klassieke muziek een ander genre te leren kennen. Een jaar of 15 was ik toen.
Mijn papa vergeleek me niet met anderen. Het ging om mij en het beeld. Niet dat mijn papa iets compenseerde vanuit dat stukje verleden rond presteren, want hij was zelf een heel ontwikkelde verstandige zakenman. Zorgzaam en veel gevoeliger dan hij liet zien.
Ook had hij enorm veel belangstelling voor wat er in de wereld speelde en zie ik wel dat ik die belangstelling, interesse en nieuwsgierigheid van hem heb. Daar praatten we dan wel over, toen ik wat ouder werd. En na veel jaren toonde hij belangstelling voor het spirituele en kwam hij wekelijks, op vrijdag, als ik klaar was met lesgeven, ‘stiekem’ zijn Reiki sessie halen.
Hij zag me door zijn ideaalbeeld, met de beste bedoelingen.
Het is pas veel veel jaren nadien, met vallen en opstaan, dat ik mijn diepverankerde faalangst heb overwonnen.
Mijn brein, wist ik inmiddels via heel specifieke opleidingen als EE EN NEI was al jaren ‘geswitcht. Ik voelde me figuurlijk ‘gesandwicht’. Wie toen in mijn leven was, vond altijd wel iets te zeggen over wie en wat ik was. Je kunt je ook voorstellen hoe verwarrend al dat vinden, als opgroeiend kind en jong volwassene, tot verwarring leidde.
De eerste vraag die ik me na een oververzadiging aan inputs dan stelde: ‘ Hoe komt het dat X dit vindt en Y iets anders zegt. Maar wie ben ik dan écht, ik moet hier echt nu als een detective met een loep in mijn hand op zoek naar.’
Nu kan ik daar anders naar kijken, er ligt geen lading meer op, geen lading van over-of onderbelichting. Ik kijk het aan. Realistisch. Dat was waar ik het moest mee doen, wist ik. Dat was mijn heel gelaagd verhaal, binnen mijn gezinscontext. En of het een makkelijke weg is geweest? Een snelweg met de kortste uitweg? Neen. Het leven is als een boek, met veel, heel veel hoofdstukken, met eindes en nieuwe beginmomenten. Het leven is een aaneenrijging van een diversiteit aan doorleefde momenten.
Ons levensboek is gewoon uniek, omdat ieder mens gewoon uniek IS.
Nog steeds op weg, hoe kan het ook anders want ik bevind me als aardling nog steeds hier en nu op onze Aarde, is mijn rugzak, mijn bagage veel lichter geworden.
Mijn rugzak- wie is er zonder?- draag ik en zet ik heel regelmatig neer. Als er wat dan ook iets in mezelf aangeraakt wordt, natuurlijk want ik bevind met niet buiten het leven- gaat mijn aandacht naar mijn ademhaling, tel ik tot 10, snuffel in mijn rugzak, onderzoek nieuwsgierig, bekijk ik het als een stukje ruwe diamant met scherpe kantjes en vertrouw ik op mijn innerlijke wijsheid en helder zelfreflectief oordeelvermogen. Onderscheidingsvermogen in wat bij mij ligt en wat bij de ander ligt, het is een oefening- soms op een smalle koord.
Shiften is niets anders dan innerlijk blijven afstemmen en heel dicht bij mezelf blijven, niet afgeleid te worden door wat X en Y van iets vindt. Het lukt me grotendeels zeker wel. Wederom, ik bevind me niet buiten het leven. Wat er anders is, ik onderzoek eerst bij mezelf of er aan een of ander wieltje wordt gedraaid. En dan mag ik daar iets zelf mee doen, zonder de ander de les te spellen of iets te laten zien wat bij de ander mogelijks leeft.
Een verhaal van iemand kun je nooit helemaal begrijpen zoals iemand dat ooit heeft beleefd, doorleefd en ervaren. Daarom schrijf ik er zelf summier over. Het is verder, vind ik, niet belangrijk voor jou, het draagt niet bij dan enkel een stukje ‘herkenning’: ah, dat herken ik’.
Indrukken worden snel gevormd tot een ‘beeld’, en een beeld staat vast, terwijl een mens voortdurend in beweging, in groei en wording is. Wat ons gemeenschappelijk treft is dat onze geschiedenis een ‘bevroren’ geschiedenis is. Wat we er zelf in ont-wikkeling in brengen is aan ieder van ons. Vele wegen leiden uiteindelijk naar jezelf.
Wat me toen heeft vervormd als opgroeiend kind, heb ik in samenwerking met de beste therapeut ( Dirk Marivoet) in emotioneel lichaamswerk- en die waren niet zo comfortabel- en opleidingen hervormd naar mijn oorsprongrijke Kern- en Zielewezen.
Wanneer het leven kleurloos voelt, probeer dan niet onmiddellijk harder te rennen. Breng eerst de vonk terug. Sta stil bij alles wat je al hebt opgebouwd, hoe klein het ook lijkt. Eer de versie van jezelf die ondanks onzekerheden bleef doorgaan. Dat is óók succes.
* Vragen voor zelfonderzoek
– Waar voel ik momenteel de meeste druk of weerstand?
– Welke verantwoordelijkheid draag ik die eigenlijk niet meer van mij is?
– Waar overschrijd ik mijn eigen grenzen om anderen tevreden te houden?
– Wat kost mij energie zonder werkelijk iets terug te geven?
– Welke onafgemaakte projecten vragen om een bewuste keuze: afronden of loslaten?
– Welke overtuiging beperkt mijn moed om vooruit te gaan?
– Ben ik trouw aan mijn eigen behoeften of leef ik vooral volgens verwachtingen van anderen?
– Waar mag ik meer discipline ontwikkelen, zonder mezelf te veroordelen?
– Welke vorm van ondersteuning zou mijn leven vandaag lichter maken?
– Wanneer heb ik voor het laatst bewust stilgestaan bij alles wat ik al bereikt heb?
– Wat heeft mijn jongere zelf nodig om zich vandaag veilig, gezien en geliefd te voelen?
– Als angst geen rol speelde, welke stap zou ik vandaag zetten?
Bekrachtiging:
“Ik eer zowel mijn kwetsbaarheid als mijn kracht. Ik geef mezelf toestemming om gezonde grenzen te stellen, verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen pad en stap voor stap een leven op te bouwen dat werkelijk bij mij past.”
Heb het goed, liefs Mieke