Ieder mens draagt een unieke vonk in zich, een eigen kleur die geen ander kan toevoegen aan het geheel. Juist die eigenheid wil in de loop van het leven steeds meer zichtbaar worden. Dat vraagt moed. Want niet iedereen zal begrijpen wat jij meebrengt.
Misschien noemt iemand je te gevoelig, omdat jouw hart oppikt wat voor anderen verborgen blijft. Misschien ben je volgens een ander te enthousiast, omdat jouw levensvreugde hen confronteert met hun eigen verlangen. Misschien ben je te stil, te uitgesproken, te zorgzaam, te onderzoekend of te dromerig. Maar wat door de één als een tekort wordt gezien, kan juist een gave zijn die zich nog verder wil ontwikkelen.
We worden niet geboren om ons aan te passen aan de verwachtingen van de wereld. We worden geboren om stap voor stap onze eigen menselijkheid te verwezenlijken. Niet door ons boven anderen te verheffen, maar door trouw te blijven aan datgene wat in ons tot bloei wil komen.
Dat vraagt onderscheidingsvermogen. Niet iedere mening hoeft een waarheid over jou te zijn. Soms vertelt de reactie van een ander meer over zijn eigen levensweg dan over de jouwe.
Wanneer je vanuit je diepste kern leeft, hoef je jezelf niet groter te maken en ook niet kleiner. Dan straal je eenvoudig uit wie je bent. Zoals iedere bloem haar eigen tijd kent om te bloeien, zo draagt ieder mens zijn eigen ritme en zijn eigen opdracht.
De wereld vraagt niet om kopieën van elkaar. Zij vraagt om mensen die de moed hebben hun eigen licht te verzorgen, zodat dit licht een warmte kan worden voor anderen. Juist in die verscheidenheid ontstaat harmonie, doordat ieder mens een eigen plaats inneemt binnen het grotere geheel.
Het licht van de zon, moge het stralen in mijn denken; de kracht van de geest, moge zij werken in mijn willen; de warmte van het hart, moge zij leven in mijn handelen.
Liefs Mieke 
