https://www.wederzijds-stervenscultuur.nl/…/rudolf…
Waar we na een over-lijden- van dierbaren of mensen die we niet kennen dan door hun lijdensverhaal, reageren op diverse manieren, van ongeloof, verbazing, oneerlijk verloren strijd, idealiseren tot een groot gemis, is er nog iets anders wat een stap verder gaat.
Vaak zeggen we dat iemand voortleeft in onze herinnering. Rudolf Steiner gaat een stap verder. Hij beschrijft dat de band tussen levenden en gestorvenen niet alleen in ónze herinnering bestaat, maar dat er een werkelijke gemeenschap mogelijk blijft.
Die gemeenschap vraagt een andere taal dan de taal van de zintuigen. Zij vraagt woorden die innerlijk worden gedragen. Daarom kende Steiner zoveel betekenis toe aan het voorlezen aan gestorvenen. Niet omdat de overledene nog met aardse oren zou luisteren, maar omdat hij leeft in de gedachten en gevoelens die wij met aandacht en liefde bewegen.
Een geestelijk gelezen tekst is dan geen boodschap die wij zenden. Zij wordt een ruimte waarin levenden en gestorvenen elkaar ontmoeten.
De gestorvene begrijpt niet alleen onze woorden, maar leeft als het ware met ons mee in ieder woord. Hij ervaart niet slechts de inhoud, maar ook de ziel waarmee wij spreken, de waarheid van het hart waarmee zij wordt gesproken.
Een haastig gelezen bladzijde zegt minder dan een enkele zin die met volledige aandacht en oprecht wordt gedragen.
Voorlezen wordt een daad van liefde die niet vasthoudt, maar begeleidt. Wij proberen de gestorvene niet terug te halen in onze wereld; wij begeleiden hem een eindje op zijn weg. Tegelijk worden ook wijzelf veranderd. Want wie leest vanuit een doorlicht gevoelsleven, leert luisteren naar een werkelijkheid die groter is dan het zichtbare., ons openstellen voor een gemeenschap waarin leven en dood niet langer elkaars tegenpolen zijn, maar twee bestaanswijzen binnen één en dezelfde geestelijke werkelijkheid.
Met mijn dierbare grootmoeder langs mijn vaderskant, heb ik dat als een geschenk een cadeau, een intiem geestelijke beleving ervaren, waar ik tot op vandaag dankbaar op terugblik.
Destijds combineerde ik mijn werk in het ziekenhuis met mijn lesuren in het Onderwijs. Het was ons gegund, ook al gaven collega’s aan dat ze een sterk hart had, een taaie vrouw, en ze nog wel zou volhouden, na een jarenlange spirituele band, zo nabij en zo liefdevol samen te Zijn. Ik voelde het anders….en vertrouwde op wat ik waarnam.
Intuïtief voelde mijn zus dat het moment van over-lijden aanbrak, pikte mijn snel mijn papa op. Bij aankomst zag ik het zachte stille gebeuren van loslaten, van overgave, haar laatste levensadem. Het was goed. Volbracht.
Als kind las ze me heel vaak voor, over Engelen, Heiligen, nu was het aan mij om haar met respect en erkenning voor te lezen, het Tibetaans Dodenboek als leidraad, en verpersoonlijkt als opmaat naar iets groter.