Volle Maan, in Vissen, gedeeltelijke zonsverduistering…ik heb heel onrustig geslapen dit keer. Niet door de krachtige opbouwende energie van de Volle Maan…
Ik weet niet goed hoe ik onder woorden moet brengen wat er door me heen gaat.
Ik denk aan de mensen. Aan de dieren. Aan de natuur. Aan Nepal en Tibet. Aan alles wat daar leeft en zo kwetsbaar is.
En dan lees ik her en der reacties die zo hard en koud zijn.
“De uitrol van 2030.” Lachpoppetjes. Spottende opmerkingen.
Ahrimanische en Luciferische krachten werken heel krachtig in ieder mens door en dat zorgt voor een ‘spanningsveld’, en tegelijk is het een uitnodiging om die krachten die van binnenuit impulseren bij onszelf helder waar te nemen, en het midden- waar ons Hart ligt- te vinden. De Liefde voor de Wereld, dat te verlevendigen, ons daarvan te laten doordringen, als we dat ieder van ons innerlijk weten aan te wakkeren dan vinden we hoe dan ook ons Midden, ons Hart. Dat is trouwens ook datgene waartoe Steiner ons telkens in uitnodigde, in woord en daad. Onze Aarde is een Levend Wezen, die ons draagt en verdraagt. Maar ook onze gedachten, onze woorden, onze intenties en handelingen zijn van groot belang. We dragen hier allen verantwoordelijkheid in.
Alsof het allemaal een spel is. Alsof het leed van mensen en dieren iets is om om te lachen. Alsof achter die beelden geen levende wezens zitten die angst, pijn en verlies ervaren.
Waar is het mededogen, compassie, de menselijkheid gebleven?
Ik begrijp dat we verschillend denken. Dat we andere overtuigingen hebben. Dat we anders naar de wereld kijken.
Maar zijn we vergeten dat we eerst en vooral mens zijn?
Dat we stilstaan wanneer we geconfronteerd worden met leed.
Ik hoop dat we, ondanks alle verdeeldheid en hardheid, dat stukje menselijkheid nog niet méér verliezen en in het persoonlijk en collectief Mens Zijn, bewuster worden van wat we mee-creëren, in gedachten in woorden in gevoelens en handelingen.
Want daar kan ik niet aan wennen.
Ik wil blijven voelen.
Blijven meeleven.
Blijven hopen.
Want zonder medeleven, wat blijft er dan eigenlijk nog van onze menselijkheid over? En ja, er komt nog meer en veel meer aan. Net hierom is het wakker worden, hoe ik dat beleef en waarneem, niet het wakker worden zoals dat massaal wordt gescandeerd.
Vandaar we ook onze liefde moeten laten stromen. En nu meer dan ooit onze handen ineen moeten slaan. De aarde heeft onze liefde en warmte nodig. Ze leeft en ze kreunt en ze werpt alles af. We hebben haar zoveel onrecht aangedaan en het gaat maar door. Alles wat leeft is ontstaan vanuit Liefde.
PRAYER SONG FOR TIBET
https://www.youtube.com/watch?v=QFlp-ZW5htE
A Prayer for Tibet is offered in love and remembrance to the people of Tibet and Nepal, and to all whose lives have been touched by the devastating floods that swept through the Himalayan border region recently. Entire communities have been affected, lives have been lost, and many remain missing as rescue efforts continue.
Born from stillness, prayer, and compassion, this piece is not meant to speak for those who are suffering, but simply to stand beside them.
The Tibetan mantra Om Mani Padme Hum moves through the music alongside singing bowls, bells, quiet percussion, voice, and silence, a prayer for compassion when words are no longer enough.
For those who have lost someone.
For those still waiting for news.
For the rescuers walking into places others are trying to escape.
For the families whose homes and villages have been changed forever.
And for the mountains, rivers, monasteries, and generations of people who have carried prayer across this extraordinary landscape.
May those who have died be held in peace.
May those who are missing find their way home.
May those who remain find strength in one another.
May compassion cross every mountain and every border.
Dedicated with love to the people of Nepal and Tibet.
Om Mani Padme Hum.
Anu
Liefs Mieke 