Mars in Leeuw sesquiquadraat retrograde Neptunus in Ram
De nachten worden langer. De wind draagt gefluister mee uit vergeten hoeken van de ziel. Terwijl Halloween en Samhain naderen, lijkt de wereld zich te vullen met verhalen over geesten, spoken en verborgen machten. Sommige zijn verzonnen. Andere bevatten een kern van waarheid. Maar allemaal herinneren ze ons eraan dat niet alles is wat het lijkt.
Mars in Leeuw staat in een ongemakkelijke verhouding tot de retrograde Neptunus in Ram. Het vuur van de krijger ontmoet de nevel van de visionair. Wat normaal helder en doelgericht voelt, wordt plots omhuld door mistflarden. De weg vooruit lijkt minder vanzelfsprekend. De volgende stap laat zich niet gemakkelijk onthullen.
Onze innerlijke leeuw wil vooruitstormen. Hij wil handelen, beslissen, winnen. Maar telkens wanneer hij zijn zinnen richt op een doel, vervormt het beeld. Is het een echte bedreiging? Een projectie? Een herinnering? Een angst? Of slechts een schaduw die groter lijkt dan ze werkelijk is?
Onder de oppervlakte kan irritatie smeulen. Alsof er iets wringt zonder dat we precies kunnen aanwijzen wat. Oude frustraties zoeken een uitweg. Verborgen woede kan zich vermommen als rusteloosheid, vermoeidheid of ongeduld. Tegelijkertijd voelen veel inspanningen weinig doeltreffend. Alsof je emmers energie uitschenkt in droog zand.
Mars moppert in zichzelf. “Waar vecht ik eigenlijk nog voor?” Alsof hij het contact met zijn vuur tijdelijk kwijt lijkt te zijn.
Neptunus antwoordt niet met woorden. Hij antwoordt met dromen.
Hij nodigt ons uit om op te houden met jagen op zekerheid.
Want wat als het probleem niet buiten ons ligt?
Wat als de mist zelf de leermeester is?
In deze periode kan de fantasie ongewoon levendig worden. Verhalen, beelden, herinneringen en intuïtieve ingevingen bewegen zich door het bewustzijn als figuren rond een kampvuur.
Het gevaar schuilt erin dat we onze angsten voeden. De kans schuilt erin dat we onze dromen voeden, want verbeelding is een kracht die geen onderscheid maakt tussen hoop en vrees. Zij vergroot wat wij haar aanbieden.
Wanneer we blijven focussen op wat fout kan lopen, bouwen we een wereld van schaduwen. Wanneer we ons richten op wat we werkelijk verlangen, bouwen we een brug naar mogelijkheden.
Daarom vraagt deze verbinding niet om meer controle, maar om meer bewust Zijn. Overgave.
“Welke toekomst wil ik uitnodigen?” ook al weet ik niet wat die toekomst wordt.
Mars in Leeuw herinnert ons eraan dat moed niet alleen ontstaat op slagvelden. Moed ontstaat ook wanneer we opnieuw leren spelen.
Wanneer we lachen zonder reden.
Wanneer we creëren zonder een vooruitbedacht resultaat te verwachten.
Wanneer we zingen, schilderen, dansen, schrijven of dromen zonder ons af te vragen of het nuttig is.
Onder de vermoeidheid leeft vaak een vergeten stuk van onszelf dat simpelweg verlangt naar vreugde, juist daar kan het vuur opnieuw worden ontstoken.
Terwijl Samhain nadert, staan we op een drempel waar de wereld haar adem lijkt in te houden. Het oude trekt zich terug in de schaduwen, terwijl het nieuwe nog verborgen ligt achter een sluier van mist. Het is een tijd waarin niet alles helder is, waarin de paden die ooit vanzelfsprekend leken plots vervagen. Mars in Leeuw voelt de drang om vooruit te stormen, om antwoorden te vinden, om de poort naar morgen open te breken. Maar Neptunus fluistert vanuit de nevel dat niet elke deur met kracht geopend hoeft te worden.
Dus blijven we even staan.
Luisteren naar de stilte tussen de windvlagen.
Kijken naar wat zich toont wanneer we ophouden met zoeken; sommige waarheden laten zich niet vangen door denken alleen. Ze verschijnen als een glimp in een droom, als een onverwacht gevoel van herkenning, als een ster die zichtbaar wordt zodra het vuur wat lager brandt.
Misschien ontdekken we dan dat niet elke schaduw een bedreiging was, maar dat sommige schaduwen waren wegwijzers, zwijgende boodschappers waren die ons wilden leiden naar een vergeten deel van onszelf. Datde spoken waarvoor we zo lang op de uitkijk stonden slechts oude verhalen waren, ontstaan uit angst, verdriet of herinneringen die hun tijd hebben gehad.
Terwijl de mist langzaam over de velden trekt, beseffen we dat verbeelding een heilig vuur is. Hetzelfde vuur dat onze angsten kan voeden, kan ook onze toekomst verlichten. Wat wij aandacht geven, krijgt vorm. Wat wij bezielen, groeit.
Op een dag legt de krijger zijn wapenrusting af en luistert naar het zachte kloppen onder zijn borstbeen. Daar hoort hij geen roep tot strijd, maar een oud lied dat hij bijna vergeten was. Het is het lied van zijn dromen, van zijn vreugde, van alles wat hij liefheeft. En plots begrijpt hij: niet elke bestemming wordt bereikt door te veroveren. Sommige werelden openen zich pas wanneer je je herinnert wat je hart al die tijd heeft proberen te vertellen.
Want Samhain leert ons dat sterven niet hetzelfde is als verdwijnen. Alles verandert van gedaante. Bladeren worden aarde. As wordt voeding voor nieuw leven. Dromen die verloren leken, wachten soms ondergronds op het juiste seizoen om opnieuw te ontkiemen.
En wanneer de weg voor ons verborgen ligt, zijn het niet de kaarten van het verstand die ons verder helpen, maar de kaarten die de ziel in stilte tekent. Zij kent de richting al, lang voordat onze ogen het pad kunnen zien. Misschien hoeven we daarom niet méér te weten. Misschien hoeven we alleen het kleine lichtje te beschermen dat in ons blijft branden, tot de mist optrekt en de sterren weer zichtbaar worden
Mars 17°08′ Leeuw – Neptunus 2°08′ Ram (retrograde) – exact om 03:19 uur.
Heb het goed, liefs Mieke 
