Is niet alleen het neerleggen van wapens in de wereld, maar ook het ontwapenen van het menselijke hart. Het moment waarop we ophouden elkaar te bestrijden, elkaar werkelijk beginnen te zien en opnieuw ontdekken wat ons met elkaar verbindt.
Ik schrijf mijn warm, helend, verbindend verhaal met een antroposofische onderstroom, met aandacht voor de menselijke waardigheid, de ziel, de vrijheid, de innerlijke ontwikkeling en de kracht van liefde in het dagelijks leven.
Wapenstilstand is niet het alleen het uiterlijk neerleggen van de wapens, maar het zuiveren van alles wat de mens verhindert de ziel van de ander te zien.
WapenStilStand
Wanneer het Ik de ander weer leert herkennen
Er leeft een oude herinnering in de mens.
Ouder dan talen. Ouder dan volkeren. Ouder dan iedere oorlog die ooit op aarde werd gevoerd.
Het is de herinnering dat wij niet alleen bewoners van de aarde zijn, maar ook wezens van de geest. Dat wij niet toevallig naast elkaar leven, maar samen onderweg zijn op een lange weg van menswording.
Toch lijken we dat te vergeten.
We raken verstrikt in onze meningen, verwondingen, overtuigingen en angsten. Onze gedachten verharden, onze gevoelens onrustig en onze wil trekt zich samen met gebalde vuisten. Zonder dat we het merken, beginnen we niet langer vanuit ons wezen te leven, maar vanuit onze verdediging. Geharnast.
Zoals wolken de zon kunnen verbergen, zo kunnen oude pijnen het licht van het Ik verduisteren. Het licht is niet verdwenen maar overschaduwd.
In een klein dorpje, omringd door akkers, hagen en oude lindebomen, woont een vrouw die steeds meer begint te vermoeden dat er achter de zichtbare wereld nog een andere werkelijkheid leeft.
Elke ochtend opent ze haar deur voordat de dag volledig geboren is. Ze ziet hoe de eerste zonnestralen de nevel boven de velden aanraken.
Hoe dauwdruppels fonkelen als sterren die zich in het gras hebben neergelegd.
Hoe de vogels hun ochtendzang inzetten alsof zij iets herinneren wat de mensen vergeten zijn.
Op zulke momenten voelt ze dat de aarde leeft. Als een levend wezen waar alles met elkaar verbonden is.
Door heel veel levenservaringen die haar niet hebben gespaard, weet ze dat achter vele voordeuren menselijke verhalen leven.
Verhalen van verlies.
Verhalen van eenzaamheid.
Verhalen van kinderen die nooit werkelijk werden gezien.
Van ouders die alleen konden geven wat zij zelf ooit hadden ontvangen.
Van families waarin pijn generaties lang werd doorgegeven zonder ooit een naam te krijgen.
Op een ochtend ontmoet ze een oude man onder de grote lindeboom op het plein. Hij zit mijmerend voor zich uit te staren. Verzonken in gedachten.
Niemand weet precies waar hij vandaan komt. Ze heeft hem nog niet eerder gezien. Hij kijkt op en nodigt haar uit om naast hem neer te zitten.
Hij stelt zich voor: zijn naam is Elias.
Haar naam is Linde.
Samen kijken ze naar de mensen die passeren. In stilte.
Na lange tijd zegt hij, nog steeds voor zich uitkijkend:
“De meeste mensen denken dat ze naar elkaar kijken. Dat ze elkaar écht zien.”
Hij laat een stilte vallen.
“Maar meestal kijken ze naar hun herinneringen.”
Linde kijkt hem vragend aan.
Elias wijst naar het plein.
“Kijk eens goed. Die mensen ontmoeten elkaar niet alleen met wie zij vandaag zijn. Ze ontmoeten elkaar ook met alles wat zij ooit hebben meegemaakt.”
Linde denkt na. Laat zijn woorden indalen.
Ze ziet hoe een scherp oordeel soms een oude angst verbergt.
Hoe boosheid vaak verdriet beschermt.
Hoe controle ontstaat uit onzekerheid.
Hoe stilte niet altijd vrede betekent.
Langzaam ontdekt ze dat mensen elkaar zelden kwetsen omdat ze slecht zijn.
Vaker kwetsen ze elkaar omdat ze zelf ergens gekwetst zijn.
Alsof oude wonden blijven roepen om gezien te worden.
“Wanneer twee mensen elkaar ontmoeten, ontmoeten niet alleen twee persoonlijkheden elkaar”. Elias kijkt haar aan, niet indringend noch onderzoekend. Het is niet die blik die mensen kunnen hebben, alsof ze iets te weten willen komen, om er dan hun eigen interpretatie aan te geven.
“Wat dan wel?” vraagt Linde nieuwgierig.
“Twee biografieën.”
“Twee lotswegen.”
“Twee zielen.”
“Twee geestelijke ontwikkelingswegen die elkaar voor een ogenblik kruisen.”
“Volgens de geesteswetenschap,” vervolgt Elias, “is geen enkele ontmoeting betekenisloos. Sommige mensen brengen ons vreugde. Andere brengen weerstand. Maar beiden kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van ons bewustzijn.”
Linde denkt na. Wat Elias zegt, ja, dat herkent ze.
“Ook moeilijke mensen?”
Elias glimlacht.
“Vooral moeilijke mensen.”
Hij raapt een eikel op die onder de lindeboom ligt.
“Wat zie je?” vraagt Elias.
“Een eikel.”
“En wat nog meer?”
Verbaasd op die vraag haalt Linde haar schouders op.
Elias draait de eikel langzaam tussen zijn vingers.
“Ik zie een eik.”
Ze glimlacht. Ja, dat zie ik ook, denkt ze bij zichzelf.
“Dat is precies wat wij vergeten wanneer we naar mensen kijken.”
Hij houdt de eikel omhoog en kijkt met een open blik, met verwondering, alsof de eikel hem uitnodigt.
“Wij zien gedrag.”
“We zien fouten.”
“We zien kwetsuren.”
“We zien wat vandaag zichtbaar is.”
“Maar het geestelijke oog ziet ook wat aan het worden is.”
Hij legt zijn hand op zijn hart. Linde kijkt naar Elias, ze ziet iets anders, een zachte gloed om hem heen.
“In ieder mens leeft een Ik-wezen. Een zonnekern.
Een geestelijke individualiteit. Iets wat ouder is dan dit leven en groter dan iedere verwonding.”
Niet eerder heeft ze zo’n woorden gehoord. Niet eerder zag ze een warme gloed om iemand heen stralen.
Ook voelt ze dat het waar is wat Elias zegt, dat ze ziet wat ze ziet echt is, ze kan het niet verklaren waarom die woorden als waar naar binnen komen. Ze kan niet verklaren vanwaar die zachte warme gloed vandaan komt.
Linde wilde iets antwoorden.
Ze wilde Elias vertellen dat zijn woorden iets in haar hadden geopend wat ze niet eerder had gekend. Alsof er een deur op een kier was gezet naar een diepere werkelijkheid die altijd al aanwezig was geweest, zonder dat ze haar werkelijk had opgemerkt.
Ze draaide haar hoofd naar hem toe.
Maar het bankje naast haar was leeg.
Verbaasd keek ze om zich heen.
De lindeboom stond er nog.
De eikel lag nog in haar hand.
Op het plein wandelden mensen af en aan.
Een moeder trok een kind lachend achter zich aan.
Een oude heer groette een buurvrouw.
Een hond liep enthousiast achter een bal aan.
Alles leek precies hetzelfde.
En toch was alles anders geworden.
Alsof de wereld een dunne sluier had opgelicht.
Linde stond langzaam op.
Ze keek rond, zoekend naar Elias
Maar Elias was nergens te zien. Geen voetstappen.
Geen schaduw. Geen spoor.
Alleen een zacht briesje dat door de bladeren van de lindeboom streek.
Heel even voelde ze teleurstelling.
Ze had nog zoveel vragen.
Maar terwijl ze daar stond, begon ze te begrijpen dat sommige ontmoetingen niet bedoeld zijn om antwoorden te geven.
Sommige ontmoetingen zijn bedoeld om iets wakker te maken.
En wat eenmaal wakker is geworden, wil zijn eigen weg vinden.
Langzaam wandelde ze naar huis.
Onderweg dacht ze na over het woord dat de laatste dagen steeds opnieuw in haar bewustzijn verscheen:
WapenStilStand.
Ze dacht aan alle momenten waarop zij zichzelf had verdedigd.
Aan de keren dat zij zich niet gezien had gevoeld. Dat ze haar medemensen niet had gezien als medereizigers op aarde.
Aan haar verlangen begrepen te worden en zelf niet begripvol was geweest.
Aan haar verdriet wanneer dat niet gebeurde en zich niet het verdriet van anderen kon voorstellen.
En plots besefte ze iets. Iets wat als ongemakkelijk voelde, wat schuurde, want ook zij had nog een weg te gaan.
De meeste oorlogen beginnen niet tussen mensen.
Ze beginnen diep vanbinnen. In het denken dat zich vastzet.
In gevoelens die verharden.
In de wil die koste wat kost zijn gelijk wil behouden.
Alsof de mens in zichzelf kleine vestingen bouwt.
Muren van overtuigingen. Diep gegraven grachten van angst.
Poorten die gesloten blijven voor alles wat anders is.
Ze herinnerde zich iets wat Elias had gezegd.
“De mens wordt niet geboren om zichzelf te beschermen tegen het leven, maar om bewustzijn te ontwikkelen.”
Die woorden begonnen als een zaad in haar te werken.
Want als dat waar was, dan waren ook de moeilijke ontmoetingen anders dan ze altijd had gedacht.
Dan waren ze niet louter hinderpalen, maar mogelijkheden. Een uitnodiging.
Levenslessen die de ziel hielpen groeien.
Misschien, dacht ze, zijn de mensen die ons het meest uitdagen niet onze tegenstanders, maar onze leermeesters.
Niet omdat zij altijd gelijk hebben maar omdat zij zichtbaar maken wat in onszelf nog naar bewustzijn verlangt. En dit werkt wederkerig.
Wat nog niet vrij is. Wat nog vastzit in angst, trots of pijn.
Terwijl ze verder wandelde, viel haar blik op de ondergaande zon.
Het licht kleurde de velden goud.
En ineens verscheen het beeld van de eikel opnieuw in haar gedachten.
De eikel draagt de eik al in zich.
Niet zichtbaar met het fysieke oog. Niet voltooid wel in de Kiem aanwezig. Wat is dat wonderbaarlijk.
Zo draagt ieder mens iets in zich dat nog geboren wil worden.
Een hogere mogelijkheid.
Een vrijere mens.
Een liefdevollere mens.
Een mens die niet langer reageert vanuit oude verwondingen, maar vanuit het licht van zijn Ik.
Langzaam begon zij te begrijpen wat Elias bedoelde met menswording.
Dat het leven geen zoektocht is naar volmaaktheid.
Maar naar bewustzijn.
Dat iedere ontmoeting deel uitmaakt van een grotere biografie.
Dat ieder lot een ontwikkelingsweg is.
Dat ieder mens onderweg is naar een diepere verbinding met zijn geestelijke oorsprong.
En dat ware vrede daarom veel meer is dan harmonie.
Vrede is de werkzaamheid van het Ik.
De kracht waardoor een mens zijn denken kan verlichten, zijn voelen kan verwarmen en zijn willen kan veredelen.
Vrede is de plaats waar de Christuskracht in de menselijke ziel werkzaam wordt.
Waar niet langer het lagere zelf regeert, maar de hogere mens geboren wil worden.
En opeens begreep Linde waarom Elias verdwenen was.
Zijn taak was niet om bij haar te blijven.
Zijn taak was om haar te herinneren aan iets wat zij diep vanbinnen al wist.
Dat ieder mens een geestelijk wezen is.
Dat iedere ziel een vonk van licht draagt.
Dat wij niet op aarde zijn gekomen om elkaar te overwinnen. Maar om elkaar te helpen her-inneren dat we geboren zijn om te Zijn wat we als aards-spiritueel-kosmisch Mens kunnen bijdragen.
Ze bleef even staan.
De avondhemel boven haar kleurde zacht violet. De eerste ster werd zichtbaar.
En voor het eerst voelde het alsof die ster niet alleen boven haar stond, maar ook in haar leefde.
Een innerlijk levende zonnekern impulseerde van binnenuit.
Dat geduldig wachtte tot zij het zou herkennen.
Toen glimlachte ze.
Ze wist dat de wereld niet plotseling vredig was, dat niet alle conflicten waren verdwenen
Maar omdat ze begreep dat WapenStilStand ergens anders begint.
In dat kleine, heilige ogenblik waarop een mens de wapens van oordeel, angst en verwijt neerlegt.
En achter de persoonlijkheid van de ander opnieuw een medereiziger herkent.
Een ziel.
Een lotsgenoot. Een bondgenoot. Een medereiziger van tijdelijke aardse tijd.
Een mens die, net als zijzelf, onderweg is naar het licht.
Het licht in haar hart. Bron van LevensKracht.
Heb een ingetogen gezegende dag. Elke dag. Hier en Nu en Continu.
Mieke