Mercurius gaat direct lopen in Schorpioen. Venus gaat direct lopen in Weegschaal
Wanneer hart en verstand elkaar opnieuw ontmoeten
Mercurius en Venus hervatten hun beweging – een nieuwe stap in ons bewustzijn
Vandaag bevinden Mercurius en Venus zich op een bijzonder betekenisvol keerpunt. Beide planeten lijken even stil te staan alsof de tijd voor een ogenblik haar adem inhoudt. Alsof er ruimte ontstaat om nog één keer achterom te kijken, voordat de beweging zich opnieuw naar voren richt.
Mercurius staat op het punt zijn retrograde beweging in Schorpioen te beëindigen en zijn weg weer voorwaarts te vervolgen. Venus maakt haar ommekeer in Weegschaal. Twee planeten, ieder verbonden met een eigen kwaliteit van ons mens-zijn, komen op hetzelfde moment tot stilstand.
Het is alsof zij elkaar even aankijken en zich afvragen: hebben we gezien wat er werkelijk gezien moest worden? Hebben we begrepen wat zich aan ons wilde openbaren? Hebben we de moed gehad om eerlijk naar onszelf te kijken?
Misschien zou Venus zachtjes zeggen: ‘We hebben een hele weg afgelegd, nietwaar?’
En Mercurius zou zwijgend knikken.
Want de afgelopen zes weken waren niet zomaar een periode van vertraging. Het was een tijd waarin we werden uitgenodigd om naar binnen te keren. Om opnieuw te onderzoeken wat we denken, wat we voelen, wat we werkelijk belangrijk vinden en welke overtuigingen misschien niet langer bij ons passen.
Mercurius bracht ons naar de diepere lagen van onze gedachten. In de intensiteit van Schorpioen werden we uitgedaagd om voorbij de oppervlakte te kijken.
Om verborgen motieven te herkennen, oude verhalen onder ogen te zien en de waarheid niet langer uit de weg te gaan. Soms moesten we daarvoor door onzekerheid, verwarring of innerlijke weerstand heen. Maar juist daar, waar het vertrouwde even wegviel, kon een dieper inzicht ontstaan.
Venus nam ons ondertussen mee op een innerlijke zoektocht naar onze waarden.
Wat betekent liefde werkelijk voor ons?
Waar liggen onze grenzen?
Welke relaties voeden onze ziel en welke vragen om een nieuwe vorm?
Waar hebben we onszelf misschien tekortgedaan door de harmonie te bewaren ten koste van onze eigen waarheid?
In Weegschaal werden we uitgenodigd om opnieuw evenwicht te vinden.
Niet het oppervlakkige evenwicht waarbij iedereen tevreden blijft, maar een innerlijke harmonie die ontstaat wanneer we trouw durven zijn aan onszelf én tegelijkertijd open blijven staan voor de ander.
Ik herken op dit moment, door de situatie met Lis, dat ik dat veel en veel te vaak heb gedaan, ervoor zorgen dat iedereen tevreden bleef, stil bleef waar ik beter had gesproken.
Ondanks het toch in mijn natuur ligt, mijn Zielswezen mijn stem te laten horen, ben ik me gaan in een slingerbaan van aanpassen gaan bewegen. Voor de rust. De schijnveilige rust.
Wat ik ook voel is dat ik nu kies om de stilte te bewaren, omdat spreken vanuit mijn waarheidsbeleving voor hen die er niet voor openstaan, dat beeld waar ik het eerder over had, willen vasthouden: de ruziemaker, de stoker, de beter-weter, en wat nog allemaal….te uitputtend is geworden, verloren energie is en niets toevoegt. Ook al ben ik toegankelijk en ontvankelijk voor iemands waarheidsbeleving. Waar ik in situaties, waar ik naar harmonie en verbinding streef, er toch weer middenin wordt gezet als het beeld waaraan ik kost wat kost moet beantwoorden. Ik denk wel dat degenen die dit lezen, zich misschien wel herkennen. Je moet en zal beantwoorden aan dat beeld, goed of fout.
Leg het naast je neer, stoot het af, relativeer dat, kap ermee, kies radicaal voor mensen die, al is het een handje vol of slechts één iemand, die waar-echt en waarachtig Zijn. Dat laatste, daar ga ik voor. Wat is uiteindelijk Mens Zijn en Mens Worden….hoe kan je echt Mens Worden als men elkaar ziet als een projectie, een beeld waaraan je iemand moet ophangen.
Omdat je dan niet naar jezelf hoeft te kijken, omdat je de balk niet in eigen ogen wilt zien….omdat het de makkelijkste manier is om jezelf goed te praten….hoezeer ik daar over denk, onder de loep neem, ik voel nu in alles dat ik daar iets moet in veranderen. En ik voel mijn eigen angst hierbij. Wat als ik spreek vanuit mijn hart en mijn grenzen aangeef, vanuit waarheidsbeleving en streven naar oprechte verbinding. Waarom ervaar ik dat wel met de meeste van mijn cliënten, al ‘speel’ ik geen ‘rol’ maar ben ik puur mezelf?
Misschien moet ik mijn waarom vragen loslaten….en kan ik niet anders dan een radicale omslag maken. Recht door zee varen, en toch de verbinding met wie het kan, meevaren, samen-varen ieder vanuit eigen Vaarkracht…. hoe we met elkaar kunnen bijdragen als Mens in Wording.
Vanuit antroposofisch perspectief kunnen we deze periode zien als een oefenweg in bewustwording.
De mens is immers niet alleen een denkend wezen, maar ook een voelend en willend wezen. In ons denken zoeken we helderheid en waarheid. In ons voelen ontmoeten we de wereld vanuit liefde, verbondenheid en mededogen. In onze wil krijgt alles uiteindelijk gestalte in onze handelingen.
Wanneer deze drie krachten niet met elkaar verbonden zijn, kunnen we innerlijk verdeeld raken. We denken het ene, voelen iets anders en handelen vervolgens vanuit gewoonte, angst of onzekerheid.
Juist daarin ligt de diepere betekenis van deze planetaire ommekeer.
Mercurius en Venus nodigen ons uit om denken en voelen opnieuw met elkaar te verbinden. Om niet alleen te begrijpen wat waar is, maar ook te voelen wat werkelijk waardevol is. En om vervolgens de moed te vinden om vanuit die innerlijke waarheid te handelen.
Want inzicht alleen verandert ons leven niet. Het is pas wanneer een inzicht doorwerkt in ons hart en zichtbaar wordt in onze daden, dat er werkelijk iets nieuws kan ontstaan.
Nu komt er beweging.
Wat de afgelopen weken innerlijk werd onderzocht, mag langzaam naar buiten treden. Wat verborgen bleef, mag erkend worden. Wat zijn waarde heeft bewezen, mag gekoesterd worden. En wat niet langer overeenstemt met wie we in wezen zijn, mogen we met zachtheid loslaten.
Dat betekent niet dat plotseling alles duidelijk of eenvoudig zal zijn. Innerlijke ontwikkeling verloopt zelden in een rechte lijn. Maar misschien hebben we wel iets wezenlijks teruggevonden: een dieper vertrouwen in ons eigen onderscheidingsvermogen.
We hoeven niet langer voortdurend terug te kijken. We mogen de opgedane inzichten meenemen en ernaar gaan leven.
We hoeven het verleden niet achter ons te laten, want alles wat we hebben meegemaakt, maakt deel uit van onze innerlijke groei. Wat we hebben ontdekt, wat ons heeft geraakt en wat ons misschien ook heeft uitgedaagd, mogen we meenemen als waardevolle bouwstenen voor de weg die voor ons ligt. Niet alle vragen hoeven beantwoord te zijn. Soms is het voldoende dat we geleerd hebben met meer aandacht te luisteren naar wat ons innerlijk vertelt.
Ons denken heeft gezocht, onderzocht en nieuwe inzichten verworven. Ons hart heeft gevoeld, gewogen en ontdekt wat werkelijk betekenisvol is. Nu mogen hoofd en hart elkaar vinden en de wil inspireren om deze inzichten ook daadwerkelijk in ons leven tot uitdrukking te brengen.
Wat lange tijd verborgen bleef, is langzaam aan het licht gekomen. Wat we diep vanbinnen hebben herkend, vraagt nu om erkenning en vormgeving in de buitenwereld. Zo ontstaat ruimte voor een nieuwe beweging, gedragen door een bewuster denken, een verdiept gevoelsleven en een wil die opnieuw vanuit innerlijke overtuiging richting geeft.
Wanneer denken, voelen en willen in harmonie samenwerken, kan de mens steeds meer handelen vanuit zijn diepste wezen. Daar, in die innerlijke verbondenheid, groeit de vrijheid om bewust vorm te geven aan het eigen levenspad.
Met een open blik en hernieuwd vertrouwen richten we ons op wat komt. We hoeven niet langer vast te houden aan overtuigingen die hun betekenis hebben verloren. Wat werkelijk bij ons hoort, mogen we bewaren; wat ons niet langer dient, mogen we loslaten. Zo ontstaat de ruimte om vanuit verworven wijsheid, innerlijke kracht en een trouw hart nieuwe stappen te zetten.
Want iedere echte innerlijke verandering vraagt uiteindelijk om een zichtbaar gebaar in de wereld. Wat in ons bewustzijn is gegroeid, mag nu tot leven komen in alles wat we denken, voelen en doen.
Adem diep in. Word stil. Luister naar wat er in je leeft.
Vraag jezelf af: komt wat ik denk overeen met wat ik voel? En durf ik daarnaar te handelen?
Want daar begint ware innerlijke vrijheid: niet in het volgen van iedere impuls, maar in het bewust leren kiezen vanuit een wakker geweten en een verbonden hart.
Blijf streven naar waarheid, niet om gelijk te krijgen, maar om steeds bewuster te leren zien. Want waar het denken zich bevrijdt van vooroordelen, het hart zich opent voor inzicht en de mens de moed vindt om naar zijn diepste overtuiging te leven, ontstaat ware innerlijke harmonie.
Heb het goed, liefs Mieke 
