Wacht ik al een tijdje op je.
Niet aan het einde van je reis,
maar daar waar de bergstroom helder wordt,
waar het water nog weet
waar het vandaan komt.
Kom.
Ga zitten.
Vandaag hoef je niets te bewijzen
niets te dragen
alleen te voelen
alleen te kijken
Hoe het water zich niet verzet
tegen de stenen die het ontmoet.
Het stroomt eromheen,
eroverheen, dwars doorheen,
zonder te vergeten
dat het onderweg is naar de zee.
Zo is ook jouw leven.
Je vraagt waarom ik je terugroep,
terwijl jij alleen vooruit wilt.
Omdat een wond
die je achterlaat,
niet achterblijft.
Zij reist met je mee,
stil,
tot jij bereid bent
haar eindelijk aan te kijken.
Daarom laat ik je teruglopen
terugkijkend
als een rivier die haar eigen bron
herkent.
Kijk.
Daar liggen de braamstruiken
waar je jezelf beloofde
nooit meer zo kwetsbaar te zijn.
Daar staat de omgevallen emmer,
gevuld met vruchten
die je te vroeg waardeloos vond.
En daar…
zie je die oude koffer?
Je dacht dat je hem moest achterlaten
om verder te kunnen.
Maar wist je
dat je haastiger was
dan de tijd?
Open hem nog één keer.
Niet om het verleden opnieuw te dragen, maar om te zien
wat je destijds nog niet kon zien, kon aankijken, kon verdragen.
Onder de angst
ligt moed.
Onder het verdriet
ligt liefde.
Onder de schaamte
ligt onschuld.
En onder alles
leeft een licht
dat nooit gewond is geraakt.
Dat is wat ik je al die tijd
probeer te laten herinneren.
Ik ben niet gekomen
om je wonden weg te nemen.
maar om je te laten ontdekken
dat zelfs een wond
een poort kan worden.
Een poort
waardoor mededogen
naar binnen stroomt.
Zoals deze bergstroom.
Helder.
Zuiver.
Altijd in beweging.
Hij houdt niets vast
en toch verliest hij niets.
Leer van het water.
Laat los
wat niet langer leeft.
Bewaar
wat jouw ziel heeft gevormd.
En wanneer je denkt
dat je tijd hebt verloren,
kom dan opnieuw naar deze rivier.
Leg je handen in het water.
Voel hoe het je herinnert
aan iets wat ouder is
dan verdriet.
Ouder dan angst.
Ouder zelfs
dan jouw naam.
Daar,
bij de bron,
ontmoet je mij.
Als de stem
die al die tijd
in jouw eigen hart
heeft gewacht.
Want ik ben Cheiron.
En iedere keer
dat jij de moed vindt
om terug te keren
naar de oorsprong van je pijn,
wordt de rivier helderder.
En ontdek je
dat heling
nooit betekende
iemand anders worden.
Heling
is thuiskomen
bij wie je altijd al was.
Heel.
Cheiron
Naar aanleiding van een enorm mooi en ontroerend gesprek met een cliënte, van mens tot mens, van hart tot hart, van ziel tot ziel.
Een Zegen om iemand in diepgaande ontwikkelingswegen te zien evolueren, het geduld te behouden waar ik zelf wel eens ongeduldig word, de weg te eren die iemand aflegt al is het met om-wegen ( er zijn geen rechtlijnige wegen) en telkens zelf de bereidheid en openheid heb tot zelfreflectie en dat ook kan delen met een cliënt.
Dat vraagt een wederkerig vertrouwen, te weten dat hoelang je ook professioneel werkt met mensen, zelf voortdurend in groei en ontwikkeling bent.
En daar past ook het eigen zelfonderzoek bij.
Dat we dan samen afspreken waar ik te voortvarend ben, zij ook mag afremmen, waar ik wel eens wat ongeduldig doorpak, mag grenzen aangeven. ‘Van jou kan ik heel veel hebben’, is het antwoord, ‘want jij hebt me door een heel zwaar proces geloodst’.
Ja, ik heb wel een paar tranen gelaten….dankbaar dat het ook op die manier kan. Die openheid, ontvankelijkheid, verwondering in een wederkerige veilige dynamiek.
Veilig omdat twee mensen, die zogenaamd tegenover elkaar zitten, aan dezelfde kant van het mens-Zijn zitten. Ik ervaar dit als een Zegen. Al zeg ik vaak dat zachte heelmeesters wonden maken, ik herinner me er elke dag aan in gesprekken dat het niet IK is waar het om gaat, maar wat iemand nodig heeft in elk moment met respect en geduld te benaderen…al draait iemand -tig keer op dezelfde tegel rond.
Hoe vaak hebben wij niet zelf, als hulpverlener dan, vaak op dezelfde tegel rondgedraaid, en dat er dan die mensen waren die niet oordeelden- loop je nu nog steeds op diezelfde tegel?- maar de hand uitreikten, tot we dan zelf klaar waren om de helpende hand aan te nemen?
Zo’n mensen gun ik opr-echt iedereen. 
Liefs Mieke 