Auteur: mieke

Bekrachtiging uit ‘ Ander-s Leven in een sterk veranderende tijd. Welkom JIJ, Aquariusmens.’ Uitgegeven bij Boekscout 2021

‘ De Eenhoorns sturen NU meer dan ooit hun krachtige Goddelijke liefde naar de Aarde om de angst die de bewoners van deze planeet in zijn grip heeft te transmuteren. We kunnen massaal naar degenen die ons en onze rol hier op Aarde erkennen. Roep ons op om je hart te helen, hartzeer uit het verleden te genezen zodat jij je open te stellen voor een nieuwe instroom van Goddelijke liefde die beschikbaar is voor iedereen die de Aarde bewoont.

De tijd is gekomen voor de Eenhoorns om naar de Aarde terug te keren en Lichtwerkers de wijsheid te bieden, te delen in hoogtrillende frequenties van Licht. Houd een rozenkwarts bij je hart, als bekrachtiger van onze helingen die je ontvangt.

Stem je af op de helende frequentie van liefde, genezing, vergeving.

Onze hoorns van Licht wervelen zachtjes om je heen. Voel hoe je ondergedompeld wordt in de vele kleurfrequenties, terwijl je je bewuster wordt van jouw unieke levenstaak op Aarde.

Verbind je met de Eenhoorn-energie die innerlijk aanwezig is. Een Eenhoorn kan via imaginatieve waarneming aan jou verschijnen. De eenhoorn is een beeld voor innerlijke zuiverheid, eenheid en geestelijke ontwikkeling, een “mysteriedier” dat iets zegt over de weg van de mens naar een hoger bewustzijn.

Word stil, luister naar hun boodschap en spreek een dankwoord uit.

Liefs Mieke

De hemel blijft geladen met een voelbare, bijna tastbare energie. De intrede van de maan in ons eigen teken Kreeft wekt een diepe, instinctieve behoefte om je terug te trekken. Het is alsof je de deur zachtjes wilt sluiten, de gordijnen dichttrekt en het rumoer van buitenaf even buitensluit. Een verlangen naar geborgenheid, stilte en veiligheid neemt het over.

Toch laat het leven zich niet zomaar buitensluiten. Het klopt onophoudelijk aan, soms luid, soms subtiel, maar altijd aanwezig. Geluiden sijpelen door kieren, gedachten blijven malen, en de wereld lijkt onrustig verder te draaien, ongeacht jouw behoefte aan rust. Het kan voelen alsof alles tegelijk beweegt, trilt en spreekt, tot er vanbinnen een stille spanning opbouwt. Een innerlijke stem die steeds harder fluistert — en misschien zelfs schreeuwt: “wees stil… wees stil… WEES STIL.”

Te midden van chaos is er een plek die onaangeraakt blijft en die plek ligt niet buiten je, maar in jou.

Een zachte, stille ruimte waar je altijd naar kunt terugkeren. Daar waar herinneringen wonen aan eenvoud, aan onschuld, aan vreugde zonder reden. Het is de plek waar jouw innerlijke kind nog steeds leeft? nieuwsgierig, gevoelig en puur.

Misschien helpt het om daar opnieuw contact mee te maken. Sta jezelf toe om even terug te gaan naar wat je vroeger gelukkig maakte. Pak dat ene boek dat je eindeloos kon herlezen. Maak een gerecht dat je troost gaf. Omring jezelf met warmte, met zachtheid, met kleine rituelen die je hart herkennen als “thuis”.

Gun jezelf ook tederheid; Zoals een moeder haar kind omhult met zorg en liefde, zo mag jij jezelf dragen.

Hoe meer je jezelf verankert in dat gevoel van veiligheid en verbondenheid, hoe minder de buitenwereld vat op je krijgt. Het lawaai verdwijnt misschien niet volledig, maar het verliest zijn grip. Jij wordt het stille middelpunt in de storm.

En vanuit die stilte… ontstaat weer ruimte om te ademen.

Liefs Mieke

* De Witte Tovenaar (IX)

Vandaag straalt de energie van het zonneteken Witte Tovenaar.

Wanneer je luistert naar je hart, ervaar je integriteit, het zuivere weten dat voortkomt uit de Bron.

Wat uit deze Bron stroomt, is juist en helder.

Zolang je handelt vanuit dit innerlijke weten, blijf je trouw aan jezelf.

Laat je echter leiden door wat zich tussen je oren afspeelt, dan neemt het ego de regie over.

Het ego filtert de werkelijkheid en ziet slechts een deel van de dimensies.

Je hart daarentegen verbindt je met alle dimensies — met het geheel.

* Toon 4

Vandaag is de vierde dag van de Golf van de Blauwe Aap.

Na de beweging van gisteren mag je nu je grenzen aangeven.

Het is een dag om je waarden en normen zichtbaar te maken, om te tonen waar jij voor staat.

De energie van de Witte Tovenaar helpt je om de structuur te vinden die nodig is om deze dertien dagen betekenis te geven.

De Witte Tovenaar op toon vier is een centrumdag,

een moment om naar binnen te keren, stil te worden, en contact te maken met je innerlijke bron.

Van daaruit kun je je verbinden met de universele Bron.

* Innerlijke verdieping

_ De energie van de centrumdagen nodigt je uit om steeds dieper in jezelf te dalen.

– Ze halen je uit de waan van alledag en brengen je dichter bij je essentie.

– Let vandaag op de subtiele boodschappen die tot je komen-

er zal meer energie door je heen stromen.

– Je wordt uitgenodigd om laag voor laag je binnenste te onthullen,

en om volledig aanwezig te zijn in het hier en nu.

* Wat zijn centrumdagen in de Tzolkin?

Tijdens de centrumdagen wordt de energiedoorstroming, zowel in de Tzolkin als in jezelf versterkt. Het is alsof er een innerlijke uitlijning plaatsvindt. Dat wat eerder verborgen bleef, kan nu naar de oppervlakte komen. Oude patronen, overtuigingen of blokkades vragen om gezien te worden, niet om je tegen te houden, maar om ruimte te maken voor groei.

Het verleden en de toekomst lijken elkaar in deze periode te ontmoeten in het huidige moment. Juist in dat nu wordt vaak helder wat de essentie is van jouw pad — en welke stappen zich als vanzelf aandienen.

Ook op zielsniveau kan er veel in beweging komen. De sluiers die het contact met je diepere kern verzachten of verhullen, worden als het ware dunner. Hierdoor kun je helderder zien welke rol jouw ziel speelt in de ervaringen van je leven. Dat kan confronterend zijn, maar ook bevrijdend omdat het je opnieuw in contact brengt met je eigen kracht en verantwoordelijkheid.

Centrumdagen nodigen je uit om voorbij illusies en projecties te kijken. Om los te laten en je open te stellen voor wat zich nu aandient.

Liefs Mieke

ps:

22 april 2026 draagt een bijzondere symboliek in zich, zeker wanneer je kijkt naar de numerologische trilling van 22-4, een poortdag. Een moment waarop de energie als het ware ‘dunner’ aanvoelt, waardoor bewustzijn, inzichten en innerlijke processen makkelijker kunnen doorstromen.

Het getal 22 is een meestergetal. Het draagt de kracht van visie, bewust creëren en het neerzetten van iets dat groter is dan het persoonlijke zelf. Tegelijk vraagt het om verantwoordelijkheid: dromen willen niet alleen gevoeld worden, maar ook vorm krijgen in de realiteit. De 4 daarachter brengt die energie naar de aarde. Het is het getal van structuur, fundament, veiligheid en concrete stappen. Samen vormen ze een krachtige uitnodiging: maak het zichtbaar, maak het tastbaar, bouw vanuit je ziel.

Op een dag als deze kun je merken dat alles net wat intenser binnenkomt. Gedachten, emoties, verlangens, maar ook oude patronen of twijfels kunnen zich duidelijker aandienen. Een poortdag werkt als een vergrootglas: wat in jou leeft, wordt uitgelicht.

Het is daarom geen dag om jezelf te forceren of te overvragen, maar juist om bewust stil te staan. Wat wil er door jou heen geboren worden? Welke ideeën draag je al langer met je mee, maar hebben nog geen vorm gekregen? En misschien nog belangrijker: wat staat er in de weg om daar echt voor te gaan?

De energie van 22-4 helpt je om bruggen te bouwen tussen je innerlijke wereld en je uiterlijke leven. Kleine, concrete stappen kunnen vandaag verrassend krachtig aanvoelen. Iets opschrijven, een keuze maken, een eerste actie ondernemen, het kan voelen alsof je een fundament legt dat verder reikt dan vandaag alleen.

Tegelijk is het belangrijk om goed gegrond te blijven. De intensiteit van dit soort dagen kan je ook wat onrustig of gevoelig maken. Zorg dus voor rustmomenten, voor verbinding met je lichaam, met de natuur, met dingen die je een gevoel van stabiliteit geven.

Zie deze dag als een doorgang, geen eindpunt. Een moment waarop je even bewuster kunt kiezen: wat neem ik mee verder, en wat laat ik hier achter?

Als je de tijd neemt om te luisteren, kan deze poortdag je iets waardevols laten zien: dat jouw dromen niet losstaan van de werkelijkheid, maar er juist door jou vorm aan mogen krijgen.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

De Tzolkin (de 260-daagse heilige kalender van de Maya’s) kijkt niet naar lineaire tijd, maar naar de kwaliteit van energie op een dag.

In elk moment leeft iets wat alleen daar en dan bestaat. Elk ogenblik draagt zijn eigen adem, zijn eigen kleur, zijn eigen stille betekenis. Niets keert ooit precies zo terug. En toch glippen we er zo vaak langsheen, alsof tijd zich eindeloos herhaalt.

Hoe gemakkelijk vergeten we te zien wat een uur, een dag, een jaar werkelijk in zich draagt. Alsof we slapen met open ogen. Maar ergens weten we: elk NU fluistert iets unieks, iets dat alleen voelbaar is als we werkelijk aanwezig zijn.

Zodra mijn gedachten vooruitlopen op wat komt, stap ik uit de levende stroom van de tijd. Zodra ik denk te weten hoe het zal gaan, sluit ik mezelf af voor het wonder van wat zich juist wil tonen. Dan wordt tijd voorspelbaar, terwijl ze juist wil verrassen, wil spreken.

Ik oefen me erin om te luisteren. Om me open te stellen voor het idee dat tijd een stem heeft. Dat dagen hun eigen klank dragen. Dat elk moment iets in mij achterlaat — een beeld, een indruk, een zachte afdruk in mijn ziel.

Elke dag is een zaadje. Elk uur, elk jaar draagt een kiem van betekenis in zich. Niet alles ontvouwt zich meteen. Soms voel ik iets vaags, een glimp. Maar werkelijk begrijpen gebeurt vaak pas later, wanneer ik terugkijk en zie wat er in stilte is gegroeid.

Misschien is dat de uitnodiging: om aanwezig te zijn zonder te willen grijpen, om te leven zonder alles al te willen begrijpen. Om het moment te laten spreken — en te vertrouwen dat de zin zich op zijn eigen tijd zal tonen.

Liefs,
Mieke 🌹💚

Er hangt iets in de lucht dat schuurt én uitnodigt tegelijk. Terwijl de buitenwereld luid en onrustig kan aanvoelen, opent zich innerlijk een veel subtielere beweging. Venus in Stier wil vertragen, verzachten, verankeren in het lichaam. Ze herinnert je aan wat goed voelt, aan tastbare rust, aan schoonheid die je kunt aanraken. Maar Cheiron in Ram raakt een andere laag — een plek waar oude pijn rond zelf-zijn, durven bestaan, durven kiezen nog gevoelig ligt.

Het semi-sextiel is geen harde botsing, maar wat ongemakkelijk voelend. Een lichte wrijving die je niet kunt negeren. Alsof iets in jou zegt: “Hier zit nog een oud verhaal dat erkend wil worden.”

Misschien merk je het als een onrust onder de oppervlakte. Oude thema’s rond liefde, eigenwaarde of veiligheid die zich opnieuw aandienen. Niet om je terug te trekken in het verleden, maar om je zachter te maken voor jezelf — precies daar waar je jezelf ooit moest verharden. (overleving)

Wegwijzers voor deze energie:

* Vertraag bewust

Niet alles hoeft opgelost. Venus in Stier nodigt je uit om eerst te voelen wat er ís, zonder het meteen te willen veranderen. Wat ondersteunend is in ‘vertragen’ is bewust in-en uitademen, (inademen neus, uitademen mond, 4 tellen in, 4 tellen uit) voeten op de grond ( naast elkaar- niet gekruist) handpalmen openliggend op je benen, rechte rug ( ontspannen), aangezichtsspieren ontspannen en lichte glimlach) je vertraagt vanzelf in je denken, je focust op je ademhaling, in het hier en nu, als er gedachten voorbijkomen ( wat in het begin gebeurt) kijk je naar de gedachten en zet je de gedachten in een wolkje en laat je gaan of in een ballonnetje= mindfulness) Er zijn heel eenvoudige manieren om te vertragen uiteraard, maar de ademhaling reguleren is de basis.

* Erken je kwetsbaarheid als kracht

Cheiron in Ram vraagt niet dat je “sterk” bent in de klassieke zin, maar dat je eerlijk bent over waar het nog pijn doet.

* Zelfzorg is geen luxe, maar noodzaak

Omring jezelf met zachtheid — muziek, natuur, aanraking, stilte. Wat jou voedt, is nu essentieel.

* Laat heling organisch verlopen

Zoals een wond jeukt tijdens het genezen, zo kunnen emoties opspelen. Dat betekent niet dat het slechter gaat — het betekent dat er iets in beweging is.

* Geef je pijn een vorm

Creativiteit kan een kanaal zijn waarin gevoelens mogen stromen zonder dat je ze hoeft te begrijpen.

* Herstel je relatie met eigenwaarde

Niet door iets te bewijzen, maar door te ervaren: ik mag er zijn, precies zoals ik ben, ook in mijn onvolmaaktheid, in mijn menselijke volheid.

Er kan een moment komen waarop het lijkt alsof alles even intenser wordt. Alsof de gevoeligheid toeneemt. Maar juist daarin ligt de opening. Je hoeft jezelf niet te forceren naar “beter”. Je mag jezelf ontmoeten waar je bent.

Dit alles is een uitnodiging: de rust vinden in jezelf, terwijl van binnen alles wat je ervaart, voelt en doorleeft beweegt. Een uitnodiging om trouw te blijven aan jezelf, ook als het spannend wordt, een uitnodiging om voluit het leven zoals het hier en nu is te omarmen en niet wacht tot alles is geheeld. Heling dat begrepen wordt als ‘definitief klaar’ zet vast, ontvankelijk zijn in wat zich in hét moment laat zien is de essentie van ieders levensstroom.

Liefs Mieke

Over verhalenvreters, adviespiraten en stille bewakers

We herkennen het allemaal: je zit in een gesprek, de woorden stromen, en plots merk je dat het gesprek een andere richting uitgaat dan je bedoelde. Soms omdat iemand het stuur overneemt, soms omdat jijzelf het roer grijpt zonder het te beseffen. Je kaapt het gesprek of je gesprek wordt gekaapt.

Als we daar eens stil bij te staan, hoe makkelijk en bijna vanzelfsprekend is het, zonder na te denken, kapen we een gesprek of laten we het gesprek kapen, overnemen door iemand. Het lijkt op het eerste gezicht gezellig, want er is uitwisseling, naderhand kom je tot het besef dat je niet hebt verteld wat je wou vertellen. Het leek gezellig te zijn, maar in feite voel je toch iets wringen, zeker als dit frequent gebeurt.

Je kunt natuurlijk oefenen, als de ander je onderbreekt in je verhaal, aangeven dat je nog niet klaar bent met je verhaal, dat je op prijs stelt alsnog je verhaal te kunnen vertellen. Maar we laten het vanuit het eerste gezicht het gezellig te vinden, te kletsen heen en weer, zitten.

Daarachter leven innerlijk subtiele menselijke behoeften om gezien en gehoord te worden, ervaringen te delen. Heel menselijk.

Stel dat je op reis bent geweest en je vertelt in geuren en kleuren je belevenissen, je vriendin onderbreekt je om soortgelijke ervaringen te delen, vanuit enthousiasme.

Het is gezellig, je herkent de fijne ervaringen van elkaar. Het voelt ‘verbindend’ aan, zo’n fijn delen met elkaar. Je komt thuis en je merkt dat er iets wringt, want dat doet je vriendin dus elke keer. Je verhaal kapen om haar verhaal een extra dimensie te geven, je voelt je irritatie en frustratie en je duwt het weg, dat gevoel. Je vriendin heeft helemaal niets gevraagd over hoe je je reis hebt ervaren en wat je zo interessant vond aan je reis, welke bezienswaardigheden je hebt bezocht. Dat is dus wat gebeurt: het gesprek wordt gekaapt, overgenomen, en we staan daar niet meteen bij stil als het gebeurt en dat het gebeurt.

Merk je dit wel eens bij jezelf op dat je vaak al klaar staat om te antwoorden terwijl de ander nog aan het vertellen is? We horen eigenlijk niet meer wat iemand vertelt, want onze eigen gedachten zijn zich ondertussen al een weg aan het banen om ongeduldig ons zegje te doen.

Wanneer we onszelf de vraag stellen ‘Ben ik een gesprekskaper’. openen we een deur naar drie archetypen die in elk van ons leven: de verhalenvreter, de adviespiraat en de stilte‑bewaker. Ze zijn geen karikaturen, maar innerlijke bewegingen die ons iets willen vertellen over hoe we ons verbinden met anderen.

De verhalenvreter leeft van verhalen zoals anderen leven van zuurstof. Hij vertelt gulzig en af en toe luistert hij geïnteresseerd, maar staat alweer klaar met een nieuw verhaal. Niet om te domineren, maar uit een diepe honger naar resonantie: ‘Jouw verhaal raakt iets in mij , laat me ervaren dat ik het herken.’

Toch kan die gulzigheid het gesprek onbedoeld opslokken. De ander voelt zich soms overstemd, alsof zijn verhaal verdwijnt in een grotere stroom. De kunst voor de verhalenvreter ligt in het adempauze nemen: even laten bezinken wat de ander zegt, zoals de aarde die de regen ontvangt. In die stilte ontstaat ruimte voor echte ontmoeting.

De adviespiraat is uit een ander hout gesneden. Hij wil helpen, richting geven, redden tot zich onmisbaar maken. Vaak uit een diepmenselijk bewogen zijn te willen helpen, maar ook soms uit de drang ongevraagd zelfs een probleem te willen oplossen al dan niet bewust iemand als incompetent te vinden tot afhankelijkheid te creëren.

Hij ziet een probleem en voelt onmiddellijk de drang om het op te lossen. Maar in zijn enthousiasme om de ander te helpen, neemt hij al dan niet bewust het stuur over. De ander voelt zich dan niet geholpen, maar overgenomen. De sleutel voor de adviespiraat is eenvoudig en tegelijk revolutionair: ‘Wil je mijn advies of wil je je ruimte om te spreken?’ Die ene vraag verandert het hele gesprek. Ze geeft de ander terug wat hem toekomt: zijn eigen koers.

En dan is er de stilte‑bewaker, misschien wel de meest mysterieuze van de drie. Hij voelt de diepte tussen woorden, hoort niet alleen in wat wordt uitgesproken, maar wat er in de onderstroom leeft, bewaakt de rust waarin gedachten kunnen rijpen. Zijn stilte kan ook een muur worden.

De kunst van de stilte‑bewaker is om af en toe te delen wat hij in die stilte ervaart. Zo kan de stilte een brug worden tussen in stilte aanwezigheid zijn en het delen van de essentie van het ervaren.

Deze drie archetypen leven in ons allemaal. Soms wisselen ze per gesprek, per stemming, per innerlijke behoefte. De ene dag kapen we het gesprek uit enthousiasme, de andere dag uit onzekerheid, en soms laten we het kapen omdat we zelf geen ruimte durven innemen.

De uitnodiging is om te onderzoeken in welke mate we met volle aandacht present/aanwezig kunnen zijn in een gesprek, de drang kunnen overwinnen/weerstaan om een gesprek te kapen of over te nemen ( als een patroon), ook al gebeurt dit ogenschijnlijk vanuit enthousiasme. Ik denk dat we toch wat missen in het groter verhaal als we die drang niet cultiveren. Ik denk ook dat dit een van de redenen is waarom we niet verder komen tot het stellen van inhoudelijk goede en juiste vragen, de essentie om elkaar te leren kennen.

‘ Vertel eens verder, wat heb je daar toen ontdekt, wat heb je daar tijdens je bezoek aan X ervaren…versus ‘ Oh, zwijg, toen ik die boottocht maakte was ik zo misselijk dat ik…’

Het lijkt gezellig, zoals ik al schreef….maar niets is uiteindelijk wat het lijkt, als het overnemen van een gesprek een gewoonte is.

Dit is slechts één voorbeeld uiteraard.

Wanneer we die drie innerlijk levendige figuren leren herkennen kan er iets nieuws ontstaan. Een gesprek dat niet gekaapt wordt, maar gedragen in wederkerigheid. Een gesprek waarin verhalen kunnen stromen zonder te verdrinken, adviezen kunnen opklinken zonder te overheersen en stilte kan ademen zonder te verstarren achter een muur.

Liefs Mieke

Er is moed voor nodig om van de gewone zekerheden af te zien. Want wat vertrouwd leek, wat houvast gaf, begint te wankelen zodra de ziel zich opent voor een dieper weten. Dan komt er een innerlijke worsteling op gang — een stille strijd waarin het oude niet meer voldoet en het nieuwe zich nog niet volledig toont.

Deze worsteling is geen teken van zwakte, maar een teken van ontwaken. Zij behoort tot de weg van Sofia, de wijsheid die niet dwingt, maar uitnodigt. Zij vraagt niet om blind geloof, maar om een bewust verworven vertrouwen.

Vertrouwen — wat is dat eigenlijk?

Is het een zekerheid? Of juist het loslaten daarvan?

Is het een gevoel, of een innerlijk besluit?

Sofia laat ons ervaren dat vertrouwen geen bezit is, maar een levend proces. Het groeit niet door vast te houden, maar door telkens opnieuw te durven stappen in het onbekende. Het ontstaat wanneer de mens de moed vindt om niet alles te willen beheersen, maar zich open te stellen voor een diepere ordening van het leven.

Vertrouwen groeit waar de mens eerlijk naar zichzelf durft te kijken, zonder maskers, zijn eigen kwetsbaarheid niet afwijst maar draagt, de stilte toelaat waarin geen directe antwoorden klinken.

Daar, in die stilte, begint iets te spreken wat niet van buiten komt.

Sofia geeft geen kant-en-klare antwoorden. Zij spreekt in beelden, in ervaringen, laat ons wegen én omwegen zien. Soms lijkt zij te zwijgen; juist in dat zwijgen nodigt zij uit tot een dieper luisteren. Haar antwoorden zijn altijd voorlopig, omdat zij de mens niet wil binden, maar wil wekken.

De weg van het vertrouwen volgt geen rechte lijn. Het is een pad van zoeken, dwalen, hervinden. Een weg waarop de mens zichzelf tegenkomt, niet zoals hij dacht te zijn, maar zoals hij in Wezen is. Een Wezen in een gestaag levendige innerlijke Wordingsweg.

Deze zoektocht raakt aan een geheim dat ieder mens alleen moet ontmoeten. Niemand kan het voor een ander volbrengen. Want vertrouwen is uiteindelijk een innerlijke daad van vrijheid.

Wanneer dit vertrouwen groeit, verandert ook de relatie tot het leven. Wat eerst onzekerheid leek, wordt ruimte. Wat eerst angst opriep, worden mogelijkheden.

In die beweging naar binnen, naar de diepte van de eigen persoonlijkheid, wordt iets zichtbaar; vertrouwen is niet iets niet wat wij hebben, maar iets wat ons draagt.

Vertrouwen leidt naar de diepte van je eigen persoonlijkheid en individualiteit.

Liefs Mieke

20 april 2026

Wanneer de kosmos vertraagt – en jij wordt uitgenodigd om mee te bewegen

Misschien voel je het al. Dat wat eerst vanzelf leek te gaan, vraagt nu meer aandacht. Meer tijd. Meer bewustzijn.

De zon staat nu in Stier en dat brengt een duidelijke verschuiving met zich mee: minder haast, meer verdieping. Tegelijkertijd zorgen Mercurius, Saturnus en Mars samen voor een innerlijke dynamiek die je niet zomaar kunt negeren. Je wilt vooruit — maar iets in jou vraagt om eerst te begrijpen, te ordenen, te voelen of het klopt.

Het kan aanvoelen alsof je tegelijkertijd gas geeft én remt.

En eerlijk gezegd… dat klopt ook.

Maar in plaats van frustrerend te zijn, zit hier een uitnodiging in.

Wat wil er werkelijk door jou heen ontstaan?

Deze periode vraagt niet om snelle antwoorden, maar om eerlijke vragen.

Niet alles wat je denkt, hoeft meteen uitgesproken te worden.

Niet alles wat je wilt, hoeft meteen uitgevoerd te worden.

Soms ligt de kracht juist in het niet-handelen,

zodat wat echt is, kan blijven staan.

Innerlijke afstemming

Misschien merk je dat je kritischer bent dan normaliter,

dat woorden meer gewicht hebben, dat je minder zin hebt in oppervlakkige gesprekken.

Stier fluistert: blijf bij wat er al is

Waar Ram energie geeft om te starten, vraagt Stier je om te blijven.

Blijven bij wat je begonnen bent, wat aandacht nodig heeft, wat nog niet afgerond is. Ook al is het nieuwe welkom, maar nog niet zichtbaar, het nieuwe heeft tijd nodig om te wortelen.

Reflectievragen

Neem even een moment voor jezelf.

Waar voel ik de drang om te snel te handelen?

Wat gebeurt er als ik daar bewust even mee wacht?

Wat wil eerst helder worden voordat ik verder ga?

Spreek ik vanuit rust, of vanuit ongeduld?

Welke gedachte verdient het om verder uit te diepen?

Wat hoef ik (nog) niet te delen?

Wat heb ik nog af te maken?

Waar kan ik meer discipline of focus aanbrengen?

Wat vraagt om volwassen keuzes in plaats van impuls?

Wanneer was ik voor het laatst écht aanwezig in mijn lichaam?

Wat geeft mij een gevoel van rust en eenvoud?

Waar ben ik dankbaar voor, maar neem ik als vanzelfsprekend aan?

Deze periode vraagt geen perfectie. Ze vraagt aanwezigheid. Ze vraagt om aandacht.

Misschien zit de grootste beweging juist in iets kleins en toch belangrijk: bewuster inzakken in je ademhaling, een verhelderend gesprek, een keuze maken/een beslissing nemen die echt klopt voor jezelf.

Je hoeft je niet te haasten, ook al lijkt het erop dat de tijd dringt, meestal niet, enkele keren wel. Het onderscheid maken tussen de beide is de uitnodiging.

Het idee van alles hier en nu te moeten weten, zet je meestal onder druk en creëert stress. Hoe zou het zijn mocht je ook kunnen zeggen dat je het antwoord op een gestelde vraag hier en nu nog niet kunt beantwoorden maar dat je het verder zal onderzoeken, erover nadenken en daar op een ander moment op terugkomt.

Kijk eens voor jezelf wat het nog niet weten van het antwoord opwekt?

Ik herinner me een situatie met een oud-leerkracht/collega die me voor het schooljaar ten einde liep, toevertrouwde te stoppen met lesgeven in het Hoger Onderwijs omdat ze een continue stress en angst ervaarde mogelijks niet op alle vragen van studenten te kunnen antwoorden.

Om die reden wilde ze haar job als docente het hoger onderwijs inruilen voor een job als leerkracht in het Beroepsonderwijs. Ik schrok daar wel even van want ze was werkelijk een heel goede docente, bracht de leerstof heel helder aan, was enorm enthousiast gepassioneerd, had heel veel humor ( geen enkele les was saai) en zat nooit verlegen om een grapje of een mopje. Dus ik stond werkelijk perplex.

Ik stelde haar toen de vraag, waar ze van uitging ( welke mening en oordeel) in haar vergelijk tussen studenten Hoger Onderwijs en Beroepsonderwijs.

Het werd stil. Ik zag haar verbazing, want die vraag had ze niet zien aankomen. ‘Ik denk dat ik nooit moeilijke vragen zal krijgen met leerlingen uit het Beroepsonderwijs, omdat ze minder weten dan ik. Hogeschool studenten daarentegen weten, denk ik, meer dan beroepsleerlingen.’ Het was een heel eerlijk antwoord, waarvoor ik haar dankte. We zijn daar nog dieper op doorgegaan. Ik wist dat ze dit niet pretentieus, want dat was ze helemaal niet, integendeel, bedoelde, geen denigrerende kijk had op het Beroepsonderwijs, het was haar eigen angst en onzekerheid, én het idee dat jonge leerlinge nog niet zover stonden in hun leerproces. Enkele dieperliggende overtuigingen gebaseerd op het beeld dat we hebben gecreëerd door persoonlijke vorming en gangbare visies, zetten ons heel vaak vast.

Op menselijk vlak openbaren de antwoorden zich vaak op een heel natuurlijke niet geforceerde wijze.

Wat nu zorgvuldig groeit, heeft de kracht om zich in volheid te rijpen. De natuur is hierbij het mooiste wonderbaarlijke levend voorbeeld.

Vertrouw op het ritme dat zich aandient ,ook als het langzamer verloopt dan je gewend bent.

Heb het goed, liefs Mieke

We hebben allemaal verhalen. Verhalen over wat ons is overkomen, wat we hebben meegemaakt, waar we pijn hebben gevoeld of juist trots op zijn. Die verhalen helpen ons om betekenis te geven aan ons leven. Maar wat als precies die verhalen — die we blijven herhalen — ons juist tegenhouden om te veranderen? Veranderen omdat je last hebt van iets of iemands houding/gedrag.

Het klinkt misschien tegenintuïtief. Praten over wat ons dwarszit wordt vaak gezien als een belangrijke stap richting groei. En dat is het ook. Maar er is een kantelpunt. Een moment waarop herhalen geen verwerking meer is, maar bevestiging wordt. En precies daar schuilt de valkuil.

In het begin helpt het om een ervaring onder woorden te brengen. Wanneer hetzelfde verhaal zich blijft herhalen — in gesprekken, in gedachten, in hoe je jezelf definieert — kan het ongemerkt een vaste identiteit worden.

“Ik ben iemand die altijd wordt afgewezen.”

“Ik heb nu eenmaal pech in relaties.”

“Bij mij loopt het nooit zoals gepland.”

” X of Y loopt constant over mijn grenzen.”

De lijst is eindeloos….

Dit zijn geen losse observaties meer. Het zijn overtuigingen geworden. En overtuigingen sturen gedrag.

Wat ooit begon als een poging om te begrijpen wat er gebeurd is, verandert langzaam in een script dat zich blijft afspelen.

Herhalen voelt vaak als iets doen. Je praat erover, denkt erover na, analyseert het. Het geeft een gevoel van controle en zelfs van vooruitgang. Maar in werkelijkheid kan het een cirkel zijn zonder uitgang.

Je blijft bewegen… maar je komt nergens anders uit. (in rondjes draaien, eromheen draaien= de vicieuze cirkel)

Dit is wat je zou kunnen noemen ‘mentale herkauwing’. Het opnieuw en opnieuw doorlopen van hetzelfde verhaal zonder dat er iets nieuws wordt toegevoegd. Geen nieuwe betekenis, geen ander perspectief, geen andere keuze.

Er zitten meestal goede bedoelingen achter als begrepen willen worden, erkenning krijgen.

Er speelt echter ook iets anders mee, namelijk vertrouwdheid. Zelfs een pijnlijk verhaal kan comfortabel worden omdat het bekend is. Het geeft houvast. Het vertelt ons wie we zijn — ook al beperkt het ons.

Soms lijkt het alsof iemand vastzit in het herhalen van hetzelfde verhaal. Maar onder dat herhalen zit vaak een diepere behoefte: gehoord en begrepen te worden, en ook om ‘stoom’ af te blazen.

In gesprekken kan er dan een subtiele mismatch ontstaan. Waar de één voorzichtig richting verandering beweegt — bijvoorbeeld door te zoeken naar een eerste stap of nieuw gedrag — zit de ander nog volop in de behoefte om erkend te worden in wat er speelt.

Wanneer die erkenning nog niet volledig gevoeld wordt, gebeurt er iets opvallends: het verhaal komt opnieuw. Niet omdat het niet eerder verteld is, maar omdat het nog niet diep genoeg geland is.

Paradoxaal genoeg is het precies die erkenning die nodig is om beweging mogelijk te maken. Want pas wanneer iemand voelt ‘mijn verhaal mag er helemaal zijn’ , ontstaat er ruimte om het ook even los te laten — en voorzichtig iets anders te proberen.

Dit vraagt soms om vertragen in plaats van versnellen. Eerst echt aansluiten, spiegelen en verdiepen en pas daarna de brug maken naar verandering.

De valkuil hierin is dat twee verschillende snelheden ontstaan in het gesprek. Echter kan het lastiger worden wanneer

alles hetzelfde blijft, zonder nieuwe inzichten, zonder kleine stapjes te zetten. Het verhaal bepaalt iemands identiteit, het verhaal kan iemands energie leegroven, dat ook zo ervaren en dan volgt hierop terug een maar…

Dan ben je niet meer aan het verwerken. Dan ben je aan het vasthouden.

Verandering begint niet per se met een nieuw verhaal, maar met een andere relatie tot je verhaal.

Dat kan betekenen dat je jezelf vragen stelt zoals

* Wat levert het mij op om dit verhaal te blijven herhalen? Nog meer irritatie, nog meer boosheid en wrevel, nog meer van alles wat zich op termijn uitkristalliseert in je lichaam?

* Wie ben ik zonder dit verhaal? Geen slachtoffer meer= geen aandacht, medelijden, sympathie versus ik ben de dader en verantwoordelijk voor mezelf en misschien neem ik het risico dat ik de sympathie, het medelijden van die mensen die me eerder troostten kan verliezen. Voor sommigen ben je dan niet meer zo interessant.

* Welk gedrag (en dynamiek) blijft hierdoor in stand? ‘Iedereen’ loopt over mijn grenzen, er is geen respect voor mij’.

* Wat zou een kleine, andere keuze zijn — los van dit verhaal? Ik ga nu aan het werk met helder en duidelijk communiceren in het aangeven van een gezonde grens.

Het gaat niet om ontkennen wat er is gebeurd. Het gaat erom dat je niet langer alleen maar vanuit dat verhaal blijft leven.

Wanneer je stopt met automatisch herhalen, ontstaat er ruimte. Ruimte om anders te kijken. Anders te handelen. Een andere betere gezonde keuze te maken.

Dat betekent niet dat het verleden verdwijnt. Maar het verliest wel zijn grip op jouw leven.

Verandering ontstaat niet door het verhaal eindeloos te blijven herhalen- en tegelijk te ervaren dat je emoties, gevoelens en je gezondheid er onder lijden. Door op een gegeven moment iets anders te doen dan wat het verhaal je voorschrijft, zet je een voor jou veilige moedige stap.

Verhalen zijn krachtig. Ze kunnen helen, verbinden en richting geven. Maar ze kunnen ons ook gevangen houden als we ze blijven herhalen zonder ze te bevragen, zonder de wilskracht op te brengen het noodzakelijke werk te doen.

Als je merkt dat je steeds terugkomt bij hetzelfde verhaal, stel jezelf dan eens een andere vraag

* Helpt dit me nog — of houdt het me vast?

Dat ene inzicht kan al het begin zijn van echte verandering.

Heb het goed, Mieke

Zon conjunct Cheiron in Ram en Mars sextiel Pluto in Waterman

Van pijn naar kracht: jouw wonden als bron van moed

De energie van vandaag voelt intens voor velen.

Met de Zon conjunct Cheiron in Ram en Mars in Ram sextiel Pluto in Waterman hangt er een geladen sfeer in de lucht. Irritaties kunnen sneller oplaaien, emoties kunnen hoger zitten dan normaal en kleine triggers kunnen onverwacht groot aanvoelen.

Maar deze astrologische combinatie vraagt ons niet om bang te zijn voor de spanning.

IntegendeeL: ze nodigt ons uit om die spanning te gebruiken als brandstof.

Want waar wrijving ontstaat, ontstaat beweging.

Waar pijn voelbaar wordt, ligt vaak een kans tot heling.

Cheiron staat symbool voor onze diepste wond.

De plek in ons waar we ooit geraakt zijn, afgewezen werden, tekortkwamen of ons niet gezien voelden.

Wanneer de Zon Cheiron raakt, worden die thema’s zichtbaar gemaakt. Oude emoties kunnen naar boven komen. Twijfels kunnen zich laten horen. Gevoelige plekken kunnen opnieuw worden aangeraakt.

Maar Cheiron nodigt ons uit om onze wonde niet als een zwakte te zien, de wond is de plek waar onze wijsheid geboren wordt.

Welke oude pijn wordt momenteel in mij geraakt?

Wat probeert deze pijn te vertellen?

Welke kracht heb ik ontwikkeld door wat ik heb ervaren?

Kan ik mijn verleden zien als iets dat mij gevormd heeft in plaats van gebroken?

De krijgerenergie van Ram

Ram is geen teken dat stil blijft zitten. Ram pioniert, onderneemt met hart en ziel, bevlogen en gepassioneerd. Ik ben zelf de tel kwijt waar ik heel vaak met mijn vooruitziende heldere kijk op wat anders kon in bedrijven, het deksel op mijn neus kreeg: de ene vond dat ik te ver vooruit was met mijn visie, dat het veel te vroeg was om werknemers mee te bewegen, de ander zag me als een lastpak en niet realistisch.

Vele jaren later zag ik dan wel met kleine stapjes beweging. Begrijpen kon ik eerst niet, nadien wel. Ooit zei een personeelsverantwoordelijke: jij doet met jouw voorstellen het bedrijf op zijn grondvesten daveren. Mij leek dat heel vreemd, want opleidingen geven vanuit het streven naar gelijkwaardigheid tussen leidinggevenden en werknemers, dat was toch wel een brug te ver, 28 jaar geleden.

Nadien zag ik ook wel in dat veranderingen creëren in een strak verticaal gerichte organisatie, veel meer dan ik dacht tijd nodig had om tot zo’n mentaliteitsverandering te groeien en uit te rijpen. Ook het voorstel om een palliatieve afdeling op te richten binnen een ziekenhuis, 30 jaar geleden, werd afgedaan als een mooie gedachte, maar niet realiseerbaar. Ik verstond er werkelijk niets van. Al die jaren dat ik me voordien had verdiept in de werken van Elisabeth Kübler Ross, stages volgde in Lilles ( een opleiding die ik als animatiedeskundige in ziekenhuizen- geriatrie volgde in Kortrijk) en zag dat het écht wel anders kon. Waar lagen toch die prioriteiten. Ik heb dus zeker wel te dealen gehad met frustraties, maar ik slikte het simpelweg in, implodeerde van binnen, maar zette wel stappen naar wat ik dan wel in mezelf kon veranderen: geduld, geduld, heel veel geduld ontwikkelen. Overtuigen en drammen, het werkt niet met die energie. Het is enerzijds geduld beoefenen en tevreden zijn, in vrede zijn als er al iemand is die met drie oren luistert, het linker-oor, het rechter-oor en het oor van het hart, daar vind ik nu oprechte dankbaarheid in.

De periode dat ik trainingen gaf in de Overheid, heel veel bedrijven, was ik toch zo blij en zo verheugd met de berichten van Jeff Colruyt destijds. Toen wist ik het ‘ Ze je wel, er moet maar één gewichtig iemand zijn, die begrepen heeft waar ik volledig achterstond. Dapper en vol moed nam ik, waar ik ook terechtkwam de visie van Colruyt mee. Een pionier pur sang.

Ram beweegt. Ram handelt. Ram vecht. Ram staat op.

Van overleven naar in Volheid bewegen, volheid niet in de betekenis van ‘perfect’ te willen zijn, maar perfect wie je in het moment Bent.

Blijven hangen in het verleden als een slachtoffer van wat er ooit is gebeurd, is niet de bedoeling, je kunt nu werkelijk stappen zet om uit een oude energie te transformeren, zodat jij jouw leven her-creëert, dat jezelf te gunnen. Slachtofferschap vasthouden leidt tot stilstand, je helingsproces aanvatten doe je voor jezelf en daarin ligt de uitnodiging. Niemand zal je zeggen, dat hoop ik alleszins, dat dit makkelijk is, maar je hebt wel een keuze om je helingsweg aan te vangen.

Herinner je dat je niet alles perfect moet doen, dat je niet meteen alle antwoorden moet vinden op misschien de vele vragen, meestal ontvouwen de antwoorden doorheen je helingsweg.

Hoe klein de stap ook is—elke stap vooruit is een daad van kracht, van moed en doorzettingsvermogen.

Enkele richtingwijzers waar je je blik kan op richten:

– Waar in mijn leven wacht ik al te lang met handelen?

– Wat weet ik diep vanbinnen dat ik eigenlijk moet doen?

– Welke eerste kleine stap kan ik vandaag zetten richting verandering?

Mars sextiel Pluto geeft enorme daadkracht.

Dit is geen zachte energie, het is een krachtige transformerende energie.

Het is de kracht van discipline en doorzettingsvermogen. Het kan, en dat merk ik ook bij cliënten in gesprekken, dat frustraties heel sterk leven, dat daar ook een heel diepe angst leeft om niet meer de weg naar rust en vrede te vinden, maar bijna te exploderen.

Zo had ik gisteren een diepgaand consult met een cliënte die me hierover in vertrouwen nam. Frustratie hoeft niet destructief te worden of uit te pakken, als je ook kunt voelen waar precies zich dit in je lichaam heeft opgestapeld, want het lichaam stapelt op termijn vastgeroeste emoties op ( lichaam en geest zijn onlosmakelijk verbonden) en die vastgelopen emoties richting kunt geven via emotioneel lichaamswerk. Zelf pleit ik voor de combinatie van gesprekstherapie én lichaamswerk: die twee samen werken uiteindelijk tot balans en evenwicht.

Wanneer je merkt dat boosheid, irritatie of onrust opkomt, vraag jezelf dan vraag jezelf af waar je werkelijk boosheid over voelt, welke behoefte er leeft onder frustraties, waar je ziel verandering wil creëren, hoe je deze energie kunt inzetten om iets op te bouwen, wat voorafgaat aan afbouwen, loslaten, onthechten….

Je bent ‘sterker’ dan je denkt- sterker heeft een diepere betekenis dan het woord betekent, het is het vooral bewegen, in beweging komen, naar de diepste lagen bewegen en daar het innerlijke werk te doen. Ja, dat is dus de betekenis ervan.

Deze energie herinnert je eraan dat jij meer kracht bezit dan je soms beseft.

Dat je gemaakt bent om obstakels te overwinnen.

Dat jouw verhaal, jouw strijd en jouw littekens betekenis dragen.

Zie jouw littekens als krijgerstatoeages, niet als een bewijs van wat jou ‘kapot’ heeft gemaakt, maar als een teken dat jij het verleden hebt ‘overleefd.’ Je beweegt steeds meer en meer richting ‘Leven’.

Je bent hier nog steeds.

Je groeit nog steeds.

Je klimt nog steeds. Je staat op (opstanding)

En dat is wel jouw grootste overwinning.

Bekrachtiging voor deze energie

“Mijn pijn heeft mij gevormd, niet gebroken.

Mijn littekens vertellen mijn verhaal.

Ik bezit de kracht om te helen, te groeien en moedig vooruit te bewegen.”

Heb het goed, liefs Mieke