20 april 2026
Wanneer de kosmos vertraagt – en jij wordt uitgenodigd om mee te bewegen
Misschien voel je het al. Dat wat eerst vanzelf leek te gaan, vraagt nu meer aandacht. Meer tijd. Meer bewustzijn.
De zon staat nu in Stier en dat brengt een duidelijke verschuiving met zich mee: minder haast, meer verdieping. Tegelijkertijd zorgen Mercurius, Saturnus en Mars samen voor een innerlijke dynamiek die je niet zomaar kunt negeren. Je wilt vooruit — maar iets in jou vraagt om eerst te begrijpen, te ordenen, te voelen of het klopt.
Het kan aanvoelen alsof je tegelijkertijd gas geeft én remt.
En eerlijk gezegd… dat klopt ook.
Maar in plaats van frustrerend te zijn, zit hier een uitnodiging in.
Wat wil er werkelijk door jou heen ontstaan?
Deze periode vraagt niet om snelle antwoorden, maar om eerlijke vragen.
Niet alles wat je denkt, hoeft meteen uitgesproken te worden.
Niet alles wat je wilt, hoeft meteen uitgevoerd te worden.
Soms ligt de kracht juist in het niet-handelen,
zodat wat echt is, kan blijven staan.
Innerlijke afstemming
Misschien merk je dat je kritischer bent dan normaliter,
dat woorden meer gewicht hebben, dat je minder zin hebt in oppervlakkige gesprekken.
Stier fluistert: blijf bij wat er al is
Waar Ram energie geeft om te starten, vraagt Stier je om te blijven.
Blijven bij wat je begonnen bent, wat aandacht nodig heeft, wat nog niet afgerond is. Ook al is het nieuwe welkom, maar nog niet zichtbaar, het nieuwe heeft tijd nodig om te wortelen.
Reflectievragen
Neem even een moment voor jezelf.
Waar voel ik de drang om te snel te handelen?
Wat gebeurt er als ik daar bewust even mee wacht?
Wat wil eerst helder worden voordat ik verder ga?
Spreek ik vanuit rust, of vanuit ongeduld?
Welke gedachte verdient het om verder uit te diepen?
Wat hoef ik (nog) niet te delen?
Wat heb ik nog af te maken?
Waar kan ik meer discipline of focus aanbrengen?
Wat vraagt om volwassen keuzes in plaats van impuls?
Wanneer was ik voor het laatst écht aanwezig in mijn lichaam?
Wat geeft mij een gevoel van rust en eenvoud?
Waar ben ik dankbaar voor, maar neem ik als vanzelfsprekend aan?
Deze periode vraagt geen perfectie. Ze vraagt aanwezigheid. Ze vraagt om aandacht.
Misschien zit de grootste beweging juist in iets kleins en toch belangrijk: bewuster inzakken in je ademhaling, een verhelderend gesprek, een keuze maken/een beslissing nemen die echt klopt voor jezelf.
Je hoeft je niet te haasten, ook al lijkt het erop dat de tijd dringt, meestal niet, enkele keren wel. Het onderscheid maken tussen de beide is de uitnodiging.
Het idee van alles hier en nu te moeten weten, zet je meestal onder druk en creëert stress. Hoe zou het zijn mocht je ook kunnen zeggen dat je het antwoord op een gestelde vraag hier en nu nog niet kunt beantwoorden maar dat je het verder zal onderzoeken, erover nadenken en daar op een ander moment op terugkomt.
Kijk eens voor jezelf wat het nog niet weten van het antwoord opwekt?
Ik herinner me een situatie met een oud-leerkracht/collega die me voor het schooljaar ten einde liep, toevertrouwde te stoppen met lesgeven in het Hoger Onderwijs omdat ze een continue stress en angst ervaarde mogelijks niet op alle vragen van studenten te kunnen antwoorden.
Om die reden wilde ze haar job als docente het hoger onderwijs inruilen voor een job als leerkracht in het Beroepsonderwijs. Ik schrok daar wel even van want ze was werkelijk een heel goede docente, bracht de leerstof heel helder aan, was enorm enthousiast gepassioneerd, had heel veel humor ( geen enkele les was saai) en zat nooit verlegen om een grapje of een mopje. Dus ik stond werkelijk perplex.
Ik stelde haar toen de vraag, waar ze van uitging ( welke mening en oordeel) in haar vergelijk tussen studenten Hoger Onderwijs en Beroepsonderwijs.
Het werd stil. Ik zag haar verbazing, want die vraag had ze niet zien aankomen. ‘Ik denk dat ik nooit moeilijke vragen zal krijgen met leerlingen uit het Beroepsonderwijs, omdat ze minder weten dan ik. Hogeschool studenten daarentegen weten, denk ik, meer dan beroepsleerlingen.’ Het was een heel eerlijk antwoord, waarvoor ik haar dankte. We zijn daar nog dieper op doorgegaan. Ik wist dat ze dit niet pretentieus, want dat was ze helemaal niet, integendeel, bedoelde, geen denigrerende kijk had op het Beroepsonderwijs, het was haar eigen angst en onzekerheid, én het idee dat jonge leerlinge nog niet zover stonden in hun leerproces. Enkele dieperliggende overtuigingen gebaseerd op het beeld dat we hebben gecreëerd door persoonlijke vorming en gangbare visies, zetten ons heel vaak vast.
Op menselijk vlak openbaren de antwoorden zich vaak op een heel natuurlijke niet geforceerde wijze.
Wat nu zorgvuldig groeit, heeft de kracht om zich in volheid te rijpen. De natuur is hierbij het mooiste wonderbaarlijke levend voorbeeld.
Vertrouw op het ritme dat zich aandient ,ook als het langzamer verloopt dan je gewend bent.
Heb het goed, liefs Mieke
