‘ Want zelfs de meest wijze mens kan oneindig veel van kinderen leren. ‘ Rudolf Steiner
Zo begin ik een hoofdstuk in mijn tweede boek ‘Ander-s Leven in een sterk veranderende tijd. Welkom Jij, Aquariusmens’, uitgegeven bij Boekscout 2021
Het blog dat je nu leest is een tekst die ik nog veel eerder schreef, met mijn stukje verhaal eraan toegevoegd.
Ik krijg wel eens, vooral mama’s, in gesprek die zich bezorgd voelen over de ‘cijfers’ van hun kind/kinderen en vergelijken met andere kinderen, die me vertellen dat ze pas echt gelukkig zullen zijn als hun kind/kinderen het gedroomde, gewenste cijfer zal/zullen hebben op het eindrapport.
Soms wordt de vraag gesteld, en dan gaat het over een 5-jarige kleuter, of hun kind succesvol zal zijn, slagen in het leven….ik word hier wel heel stil van.
De vragen zijn me niet vreemd, ik heb zelf les gegeven en enkele jaren klassenmentor geweest, en toch, ja, valt die vraag me vrij zwaar drukkend op mijn hart; mijn gedachten gaan meteen naar het kind uit, want ik kan me ook levendig voorstellen hoeveel druk dat geeft op een kind dat al op heel jonge leeftijd te dealen heeft met een spanningsveld die veroorzaakt wordt door de zeker en vast heel liefdevolle en zorgzame ouders. Daar twijfel ik niet over.
De kiem om op heel jonge leeftijd faalangst, stress en minderwaardigheidsgevoelens te ontwikkelen is gelegd. En dat kan zich nog verder ontwikkelen tot depressie. De pressie.
Ik heb dezelfde gevolgen ook gezien communicatietrainster bij het OFO, in alle sectoren waar volwassenen nog examens dienden af te leggen met faalangst en een vervormd zelfbeeld.
Als ik aan jou, volwassene, zou vragen, welk cijfer jij jezelf geeft op je staat van welzijn, wat zou jij op jouw levensrapport schrijven.
Je vergelijkt het niet met je collega, je buurvrouw/buurman, je vrienden. Je kijkt enkel naar jezelf. En stel je eens voor dat je je op zo’n manier kunt verbinden met een kind, en je plaatst daar niet hetzelfde verhaal op, maar je ontdekt het Wezen van het kind. En daar ga je verder mee in ontwikkeling. Want jij als ouder, ontwikkelt mee in terugwerkende kracht met het kind. Je ziet bij jezelf hoe jij als kind opgroeide, je ontwikkelde, je ziet ook wat volwassenen lieten liggen, niet begrepen en je bent nu bereid om dat voor jezelf via het kind te herstellen. Jij herstelt jezelf. Je kind hoef je niet te herstellen, want het draagt in de kiem een wereld dat zich aan het ontwikkelen is.
Ook dan laten we dingen liggen, omdat we als ouder niet perfect zijn, we zijn meestal in het beste geval ook zoekend naar het beste in onszelf. Het ontvankelijk Zijn voor wat een kind aan ons laat zien, in die wereld van ‘wijsheid’, ja, dat is toch wel iets anders in de beweging der dynamieken.
Zie elk kind met al zijn kwaliteiten als een uniek en authentiek wezen. Zie de zielskleur van elk kind en leid elk kind vanuit zijn prachtige ziel naar wegen ons uitnodigen om verkend te worden.
Duw geen enkel levend wezen in een hokje met allerlei verwachtingen die niet aansluiten bij het Wezen van het kind, dat zoveel zuivere pure wijsheid met zich meebrengt, gebieden waar velen niet zo bij stilstaan.
Rudolf Steiner, mijn mentor en levenslange inspirerende leraar, heeft hierover zoveel materiaal geschreven, heel duidelijk en heel helder, je maakt kennis met het Wezen van het Kind, het Zielewezen van het Kind wordt in reguliere studies niet opgenomen en is een uitnodiging om daar zelf een weg in te zoeken. Je moet je daar natuurlijk zelf toe aanzetten.
Echter als je die innerlijke impuls voelt zoals ik dit na mijn eerste ‘afstuderen’ in het Pedagogisch Hoger Onderwijs ervoer, als het ware naar Steiner werd geleid, dan kost dat op zich geen moeite, maar wél de inzet om gestaag die gebieden te verkennen, te onderzoeken, te studeren en de inhoud te laten doordringen in je eigen Zielewezen. Een enorme rijkdom ligt in het Kind, klaar om te ontkiemen, te bloeien, te groeien=== het metamorfoseproces in ontwikkeling. In die zin studeren we in de Volheid van het leven nooit af.
Er is een tijd geweest dat ik me ‘niet normaal’ voelde als iemand me aansprak op ‘ alweer een nieuwe studie, wat brengt je dit op, ga wat meer plezier maken enz….Nu durf ik dat te delen, omdat het me helemaal niets meer doet of zegt als ik van die nietszeggende woorden hoor of lees. Ik lees het maar het zijn lege holle woorden.
Mijn papa zaliger zei vaak: ‘ Leef jouw leven, doe dat op jouw manier, laat je nooit kleineren door wie dan ook.’
Mijn moeder ging daar anders mee om. ‘Jij, met je boeken, jij gaat nog zot worden.’ En over de rest van mijn stam ging het zowat diezelfde richting uit.
Dat ik als kind al heel leergierig en nieuwsgierig was hoe de dingen in elkaar zaten en die zoeker in mij me op heel veel manieren uitgenodigde om stil te staan bij wat op mijn weg lag, heb ik met een dankbaar gevoel betreden.
Ik ben nooit als prioriteit bezig geweest met geld is mijn doel, aanzien is mijn doel, succes is mijn doel. Het zoeken daarin naar balans, ja, ook ja, zeker moest ik een en ander gaan herbekijken. Tijdens de opleidingen EE en NEI bleek dat ik ooit ‘de gelofte van armoede’ had afgelegd. Dit is wat velen wel zullen herkennen.
Ik had heel veel levens in kloosters geleid. Het was nu aan mij om dat aan te pakken. Niet makkelijk. Want er zaten best heel wat overtuigingen bij, gevormd door deze huidige incarnatie.
Ook al waren mijn ouders als zelfstandigen wel gericht op goed zaken doen, zorgen dat we op materieel vlak niets te kort hadden. Het is pas veel jaren later dat mijn papa anders begon te denken en over andere dingen van het leven wou praten.
Ik tik dus anders. En dat anders ‘tikken’ werd gezien als: ‘acht, wat armoedig, wat heeft ze bereikt, ze heeft niet eens een eigen huis enzovoort enzoverder. Ik heb dat wel gehad, maar bij het overlijden van mijn ex-partner, is het huis verkocht en hebben mijn vier kinderen hun deel gekregen.
Het ongeziene kind, weet je, dat laat sporen na op de Ziel van het Kind. Het gaat over zoveel meer dan voorzien in alleen maar materiële behoeften. In het geestelijke aspect in de Ziel van een groeit langzaam maar zeker een stil of excessief lijden, als men hier aan voorbij gaat. Maar gelukkig draagt een Kind een sterke innerlijke kracht om wat er niet is, op zoek te gaan. In die zin ben ik geen vinder, maar een zoeker.
En dat inzicht geeft me al heel veel jaren zoveel meer dan het jagen naar dingen die niet aansluiten bij mijn Ziel. Rijk in aardse begrippen ben ik er niet door geworden, maar ik voel me evenmin in armoede. Ik, wij hebben het goed, met onszelf en met elkaar.
Ieder wezen is uniek, herinner je wie je werkelijk bent, zodat elk kind, elke volwassene kan leven vanuit waarachtig inspirerende bezieling. Wie zichzelf kan empoweren kan ook vanuit doorleefde ervaringen anderen empoweren. Maar je leert wel jezelf te dragen, met vallen en opstaan. En soms is het niet anders dan dat je ook door het stof moet gaan, om daarna rechtop te staan en het stof van je kleren te kloppen met een lach en een traan, en vooral dankbaar dankbaar dankbaar….
Liefs Mieke