De titel van een heel boeiend gesprek, waarvan ik de link onder het blog het geplaatst.
Reflectie naar aanleiding van een gesprek deze week
‘ Hoe kan ik verder als ik telkens te horen krijg dat ik als kind niet deugde, dat ik net zo bozig was als mijn grootmoeder, dat ik de schande ben van de familie. Nog steeds word ik op die manier neergezet, word ik aangesproken. Ze zien werkelijk niet of willen niet zien dat ik niet meer dat kind ben van vroeger, ik ben een volwassen vrouw, een fijn gezin, een liefdevolle partner, werk waar ik mijn kwaliteiten kan neerzetten, leuke fijne vrienden en collega’s, en toch voel ik me op familie bijeenkomsten heel onzeker, dat onbehouwen kind van vroeger, niet gezien in wie ik geworden ben. Doe ik er juist aan om afstand te nemen van hen. Ik worstel enorm er al heel wat jaren mee, maar ik kan niet meer, ik wil niet meer.’
Vaker heb ik zo’n diepgaand gevoelige gesprekken, die ik beluister met een heel open hart, want ik voel natuurlijk het verdriet, de pijn, de wonde. Een pasklaar antwoord kan ik niet geven, wat het beste is, want systemisch belicht vraagt dit veel meer dan een pasklaar antwoord. Zo werkt het niet. Ik kan daarin enkel uitnodigen om te onderzoeken hoe de dynamiek doorbroken kan worden.
Belangrijk in het gesprek was voor deze dame dat ze zich gehoord en begrepen voelde. Haar verhaal kreeg bestaansrecht.
Ik dacht na het gesprek terug aan een video die ik hier eerder heb geplaatst en opnieuw deel. Het is een video die uitnodigt om meermaals te beluisteren, de inhoud tot je te nemen, te laten inwerken.
En ik zag ook mezelf terug. Hoe logisch het is. En tegelijk hoe onbegrijpelijk dat de essentie van een kind niet wordt begrepen, vanuit het Wezen dat ieder kind in zich draagt. Hoe wonderbaarlijk en verbazingwekkend het is dat in deze tijd de hoofdinteresse vooral gaat over kennis opdoen, kennis vergaren, waar cultuur en deugden, die in de kiem in ieder wezen aanwezig is, afgevlakt worden, afgestoten zelfs.
Je wordt als kind geboren en je doorloopt de gekende ontwikkelingsfasen. Ik leerde in mijn studietijd in de lessen psychologie: het kind is een tabula rasa, een blanco blad.
Ik nam dat voor waarheid aan hoewel ik toch twijfelde, maar ontdekte na mijn studies : dat klopt niet, dat is niet waar. Ach ja, toen ik daarmee aankwam ontstond het beeld ‘ wat ben je eigenwijs’.
Draai het maar eens om naar iets anders: in eigen-wijsheid denken voelen en bewegen, wat niet betekent niet ontvankelijk of dwarsliggend voor andere zienswijzen.
Herinneringen die ik had die moesten elders vandaan komen dan ‘ach, het is toch maar fantasie’. Ik herinner me dat rond mijn 21ste letterlijk een boek van Steiner toeviel in de bib. Natuurlijk las ik dat boek aanvankelijk heel cerebraal, van één ding was ik overtuigd: het kind is geen tabula rasa.
Om tot het gesprek terug te komen, herinnerde ik me dat ik in mijn tweede boek ‘Ander-s Leven in een sterk veranderen tijd. Welkom Jij, Aquariusmens’ , 2021,’hierover geschreven heb.
Het fragmentje dat ik deel, zal misschien ook herkenbaar zijn, misschien uit het verleden of misschien werkt dit nog steeds door.
‘ Het is in de praktijk van het dagelijkse leven dat veranderingen roeren waardoor de ingang naar je hart geopend wordt. Enige weerstand ervaren maakt deel uit van de eerste stappen naar innerlijke transformatie, maar ook de weerstand van de omgeving, die je niet begrijpen of je willen ‘vasthouden’ aan het beeld dat ze hebben over jou.
Beeldvorming is hardnekkiger dan we denken. Kijk maar eens hoe dit werkt voor jou.
Je ziet iemand na enkele jaren terug en van die persoon had je geen hoge pet op. Onmiddellijk verschijnt dat beeld en misschien zelfs een ervaring. Je voelt meteen de antipathie dat wordt opgewekt in het beeld.
Stel dat je die persoon als vervelend, betweterig, dom, hoogmoedig….vond, maar in kwestie heeft die persoon je zelf persoonlijk niets in de weg gelegd.
Weet jij voor de volle 100% dat die persoon nog steeds jou de indruk geeft vervelend, betweterig, dom, hoogmoedig te zijn?
Je houdt je vast aan de beeld van jaren terug en je houdt dat beeld het liefst intact, onveranderd. Het komt je misschien beter uit dat beeld vast te houden. Wie weet….alleen jij weet het, waarom.
Kijk dan even naar het beeld dat iemand over jou heeft gevormd; je had in je studietijd lagere cijfers, je werd in een hokje gestopt ‘minder begaafd’ enz… Echter heb jij je weg gevonden, je runt een boeiende onderneming, je bent gelukkig met je leven, je bent flexibel in het omgaan met wat zich aandient, je bent inlevend en begripvol. Je ziet iemand naar je toelopen uit je studietijd. Jeetje, wat is dat lang geleden! Even gezellig wat bijpraten met een kopje thee. Het gesprek gaat na enkele minuten een wat ongemakkelijke kant uit.
De woorden ‘ Wie had dat gedacht van jou, jij , een eigen zaak, op school hing je altijd toch aan het staartje van de klas’, komen hard binnen. Er is in het gesprek geen blijk van interesse, van belangstelling, geen wederkerigheid. Het is het beeld dat alle ruimte inneemt, het beeld van het verleden.
Zie je hoe wij niet zo snel geneigd zijn om het beeld dat we gevormd hebben over elkaar, bij te stellen, vanuit de levensweg en – biografie die we allen doorlopen. Als je bewust bent geworden van wie je bent, zullen dit soort van beelden je niet meer zo diep en stellig kunnen raken, maar beweren er ongevoelig voor te zijn, dat denk ik niet. Dat is toch wat ons menselijk houdt. Niet het idee ‘erboven’ te moeten staan. Dat is toch ergens mentale troost of zelftroostpraat.
In de ervaring dat je helemaal van slag bent door bovenstaande woorden, is het zeker heel zinvol om naar die diepste wonden te kijken en daar iets in om te werken. Hard je best doen om te bewijzen waar je staat, waardoor een enorme bewijsdrang heel veel ruimte inneemt, je de verbinding met je hart verliest, gedreven door ‘ ik zal eens tonen wat ik kan’, ontstaat vanuit niet-geheelde pijn. In werkelijkheid wil je af van de pijn, het oude verdriet, maar je hoeft niet van iets af te geraken, er is nog een deel van het onverwerkte verleden dat om heling vraagt.
Dan pas kun je de pijn die je al heel lang met je meedraagt, transmuteren en het nieuwe creëren vanuit je hart. In die zin hoef je niets meer te bewijzen of te ontkrachten. Het is niet aan jou om het beeld dat wie dan ook als de waarheid heeft gevormd om te buigen. Er zullen altijd mensen zijn, ook in het familiesysteem, die het beeld willen houden en grijpen als een manier om je te houden waar ze jou willen houden. Klein, koppig, dom, vervelend, hoogmoedig enz…
Omdat je de vele verinnerlijkte programma’s afwikkelt, dien je te weten dat je een bewustzijns paradigmaverschuiving van binnenuit doormaakt, voordat je buiten ‘wortel’ kan schieten.
Dat is de minst makkelijke plek om aan het werk te gaan. We wijzen nog te graag met de vinger naar buiten, maar tonen er drie naar onszelf.
Aanvankelijk kan de weg van deprogrammeren een lastig iets zijn, destabiliserend aanvoelen, en dan kun je daar ook wat in terugvallen. Dat bedoel ik te zeggen: het is geen lineaire weg, je ontdekt meer lagen, hoe diep die verankerd werden in je hele wezen, je ontdekt de angst om aan de schandpaal te worden genageld, de kerk staat te wankelen op zijn grondvesten want ooit heb je geleerd ‘de kerk in het midden houden’.
Een krachtig signaal dat je in beweging bent, omdat door deze soms zachte en soms intens voelende afwikkeling van de greep van onderdrukking, jouw persoonlijke afdruk groter wordt.
Het schraapt en het schraapt en slijt tegen het leven waaraan je gewend bent geraakt, wat laat zien dat hoe verder je de weg van een in volheid wordend mens bewandelt, hoe lichter de ballast van het verleden, met welke beelden dan ook ooit gevormd, achter je laat.
‘De bewegingen van de uiterlijke mens onthullen de veranderingen die zich in de innerlijke mens hebben voorgedaan.’ Bernardus van Clairvaux.
Liefs Mieke
De samenleving kan (nog) niet met het individu omgaanhttps://www.youtube.com/watch?v=u4AwapwO0ss&t=1494s