Komt mijn partner met iets tevoorschijn, terwijl ze zocht naar de koelbox.
Niet alle huizen zijn zo geconstrueerd dat het comfortabel aanvoelt, naarmate ‘invloeden allerlei’ veranderen.
Ons huis heeft een vreemde constructie, in de jaren 60 gebouwd door een nogal ‘moderne ‘ architect, des winters is het, als het vriest, stervenskoud, (alleenstaande woning) des zomers, zeker nu, is het om van uwen sis te vallen. Zonder te overdrijven.
Ondanks we heel inventief zijn, heb ik vannacht buiten geslapen in de veranda ( half open vensters).
Ook Casper zoekt de donkere koele aarde op, we zien ook wel dat hij er last van heeft en doet wat goed voor hem is.
Het is wat het is, en ieder mens reageert anders. Dus mij hoor je niet zeggen dat het een lekker zonnig weertje is, mijn lichaam reageert daar niet zo gezellig op. Waarom, dat moet ik niet uitleggen, maar als je je lichaam door en door kent, en je luistert naar wat je lichaam verdraagt en niet verdraagt, daar gaat het om. Ik huppel dus niet vrolijk mee met wat wie dan ook ervaart. Mijn lijf, mijn gewaarworden en mijn verantwoordelijkheid.
Ook dat is een zachte manier van invoelendheid en empathie te tonen als iemand anders iets anders ervaart en gewaarwordt. En dat is geen angst. Dat soms mensen angstig reageren op de weerberichten, dat kan zeer zeker dat effect geven, maar gooi niet iedereen over dezelfde kam.
Je lichaam en de hele santaboetiek van het hersen-spel, registreert en zendt signalen uit zodat je voor jou het juiste doet. Ik denk niet dat dit zo moeilijk is om te begrijpen.
We kunnen de temperaturen van jaren geleden niet vergelijken met nu, want er is inmiddels zo veel gaande in de atmosfeer, wat jaren geleden anders was. Toen kon ik heerlijk genieten van de zon, al smeerde ik me niet in met troep allerhande. Ik ervoer dat toen heel natuurlijk.
Ik wapper luchtig en rustig met de nog helemaal intact zachtkleurige waaier die ons Cat jaren terug heeft gekocht op haar reis naar Barcelona.
Verder drink ik net zoals iedereen ( of niet als iedereen) bronwater, houd ik wat muntolie bij de hand, bevochtig ik met lauwe waterstraaltjes regelmatig mijn nek, polsen en voeten en richt ik me als een ouwe sjamaan tot de weergoden, zing niet uit volle borst maar overtuigend genoeg: ‘Let it rain, bring it on, let it rain, while the sun is shining, enough to keep on smiling’ en draai ik lichtvoetig dansend in het rond.
Heb het koel, liefs Mieke