Geplaatst op

Update 20 Oktober 2026

Venus beweegt zich retrograde door Schorpioen en vormt een spanningsvolle hoek met Pluto in Waterman. Tegelijkertijd staat Astraea samengevoegd met de Noordelijke Maansknoop.

Het voelt alsof een oude poort opnieuw opengaat. We ontmoeten niet iets nieuws, maar iets dat al langere tijd met ons meereist: een schaduw die eerder op ons pad verscheen en nu vraagt om werkelijk gezien te worden.

Er is een aantrekkingskracht die moeilijk te verklaren valt. Een verlangen, een herinnering, een persoon, een droom of een mogelijkheid die zich niet laat wegduwen. Hoe meer we proberen haar te negeren, hoe nadrukkelijker zij zich laat voelen. Alsof het leven ons uitnodigt terug te keren naar een vraag die nog niet volledig werd beantwoord.

Onder invloed van deze energie vindt een diepgaande omvorming plaats. Niet abrupt, maar laag voor laag. Zoals een beeldhouwer overtollig steen verwijdert om de verborgen vorm zichtbaar te maken, zo wordt alles wat niet wezenlijk is langzaam losgemaakt van wie wij zijn. Oude verhalen, zorgvuldig opgebouwde maskers, beschermende gewoonten en beelden die we van onszelf hebben gecreëerd, beginnen hun betekenis te verliezen.

Wat ooit bescherming bood, wordt nu een belemmering.

Wat ooit glans gaf, blijkt soms slechts versiering.

En wat verborgen bleef, verlangt ernaar om aan het licht te komen.

Pluto vraagt geen perfectie. Pluto vraagt waarheid.

Er komt een moment waarop er geen plaats meer is om ons te verschuilen achter rollen, verwachtingen of uiterlijke zekerheden. We worden uitgenodigd om te verschijnen zoals we werkelijk zijn. Kwetsbaar misschien, maar ook authentiek. Onzeker misschien, maar eerlijk.

In dit symbolische landschap verschijnt Pluto niet als vernietiger, maar als ingewijde gids. Hij ziet door alle lagen heen en schrikt niet terug voor wat wij zelf liever vermijden. Hij verzamelt onze angsten, onze twijfels, onze geheime schaamtes en onze diepste onzekerheden. Niet om ze tegen ons te gebruiken, maar om ze te transformeren.

Wanneer zijn handen gevuld zijn met alles wat wij niet langer hoeven te dragen, brengt hij ze naar zijn mond en blaast er zachtjes overheen.

Dan gebeurt er iets wonderlijks. Uit die verzameling oude angsten ontstaat licht.

Een zilveren vonk wordt een gouden gloed.

En in zijn open hand ligt plotseling een stralend hart, gloeiend als een kleine zon.

Een hart dat niet afhankelijk is van goedkeuring. Een hart dat niet hoeft te bewijzen wie het is.

Een hart dat eenvoudig zijn eigen waarheid uitstraalt.

“Dit behoort jou toe,” zegt het hart.

Als een herinnering aan wat altijd al aanwezig was onder alle lagen van bescherming.

Daarna verdwijnt hij weer in de stilte.

Misschien bevinden we ons momenteel in een periode waarin antwoorden ontbreken, worden oude verlangens opnieuw wakker, ontstaan er spanningen in relaties of raken thema’s rond geld, eigenwaarde en verbondenheid een gevoelige snaar. Dat hoeft geen teken te zijn dat er iets misgaat.

Onzekerheid kan betekenen dat een oude vorm zijn grenzen heeft bereikt en een nieuwe werkelijkheid zich nog niet volledig heeft geopenbaard.

Vertrouw daarom het proces.

Laat de kosmische weegschaal haar evenwicht hervinden.

Laat het hart spreken voordat het verstand conclusies trekt.

Durf te kijken naar wat werkelijk leeft onder de oppervlakte.

En laat de spoken van het verleden vertrekken, zodat de ruimte vrijkomt voor de liefde, vreugde en waarheid die al die tijd op jou hebben gewacht.

Onder deze hemel worden niet alleen maskers afgelegd. Ook het gouden hart dat daaronder verborgen lag, krijgt eindelijk de kans om te schitteren.

Venus retrograde 03°04′ Schorpioen

Vierkant Pluto 03°04′ Waterman • 10:56 uur

Astraea conjunct Noordelijke Maansknoop

28°03′ Waterman • 15:55 uur

Heb het goed, liefs, Mieke 🌹

Geplaatst op

Update 21 Oktober 2026

De zon in Weegschaal staat in een driehoek met de Noordelijke Maansknoop in Waterman en in oppositie met de retrograde Cheiron in Ram. Venus, eveneens retrograde en in Schorpioen, vormt een quincunx-aspect met de retrograde Neptunus in Ram – de schijnwerpers staan ​​gericht op onze karmische reis.

Er zijn van die momenten waarop het leven je uitnodigt om even stil te staan op een kruispunt. Alles lijkt duidelijk. Je ziet de weg voor je, je weet waar je naartoe wilt, en toch voel je ergens een aarzeling. Alsof er onder het heldere oppervlak een diepere vraag verborgen ligt.

De Zon in Weegschaal schijnt haar licht op onze relaties, keuzes en verbindingen. Tegelijkertijd reikt de Noordelijke Maansknoop in Waterman naar de toekomst en herinnert ons eraan dat persoonlijke groei nauw verweven is met het grotere geheel. We worden uitgenodigd om niet alleen te kijken naar wat wijzelf nodig hebben, maar ook naar de bijdrage die we leveren aan de wereld om ons heen.

De reis verloopt niet zonder uitdagingen.

Aan de overkant staat Cheiron in Ram, de oude wondendrager. Hij raakt die kwetsbare plekken aan waar we ons ooit niet gezien, niet gehoord of niet waardevol genoeg voelden. Oude twijfels kunnen opnieuw de kop opsteken. Misschien vraag je jezelf af of jouw stem er werkelijk toe doet. Misschien houd je jezelf kleiner dan nodig is, uit angst om te veel ruimte in te nemen. Juist daar ligt nu een belangrijke les.

Je hoeft niet te kiezen tussen jezelf en de ander. Tussen autonomie en verbondenheid. Tussen vrijheid en verantwoordelijkheid.

Weegschaal, Ram en de Noordelijke Maansknoop brengt dit onder de aandacht.

Gezonde verbindingen ontstaan niet wanneer twee mensen elkaar nodig hebben om zich compleet te voelen, maar wanneer twee complete mensen ervoor kiezen om een deel van hun levensweg samen af te leggen.

Liefde vraagt niet om versmelting, noch om afstand. Ze beweegt zich in de ruimte tussen autonomie en verbondenheid. Daar waar ieder zijn eigen wortels behoudt en tegelijkertijd bereid is om samen te groeien.

In een evenwichtige relatie is er plaats voor nabijheid zonder verstikking, voor vrijheid zonder verwijdering en voor afhankelijkheid zonder verlies van eigenheid.

Juist wanneer we onszelf kunnen dragen, wordt verbinding een bewuste keuze in plaats van een noodzaak. Dan ontstaat een liefde die niet gevangen houdt, maar vleugels geeft.

Zoals twee oevers die door een brug met elkaar verbonden worden, kunnen ook schijnbare tegenstellingen naast elkaar bestaan. Je volgt je eigen pad én bent liefdevol aanwezig voor de mensen die belangrijk voor je zijn. Je neemt tijd voor jezelf zonder afstand te doen van verbinding. Je stelt grenzen stellen zonder je hart te sluiten.

Ondertussen beweegt Venus retrograde door de diepe wateren van Schorpioen en maakt zij een uitdagende verbinding met Neptunus retrograde in Ram. Deze energie werkt als een zachte mist over het landschap van onze gevoelens. Wat waar lijkt, blijkt soms een projectie. Wat onmogelijk leek, bevat onverwacht een kern van waarheid.

Daarom worden onze blinde vlekken zichtbaar, die we allemaal hebben. Maar vaak zien de blinde vlekken van de ander en niet zo makkelijk bij onszelf.

We ontdekken waar we dromen hebben verward met werkelijkheid. Waar we onszelf tekort hebben gedaan. Waar we verlangens hebben aangepast aan verwachtingen van anderen. Het zijn geen gemakkelijke inzichten, maar wel waardevolle.

Zodra de mist optrekt, verschijnt iets kostbaars namelijk: zelfwaardering. Je eert jouw unieke Zelf en Zijn naar waarde.

Niets meer. Niets minder.

Niet de luidruchtige behoefte om jezelf te bewijzen, maar het stille weten dat jouw aanwezigheid betekenis heeft. Dat jouw talenten ertoe doen. Dat jouw bijdrage van waarde is.

Hoe bewuster je die waarheid durft te omarmen, hoe duidelijker wordt waar je jezelf misschien jarenlang hebt onderschat.

Een stap achteruit zetten om het grotere plaatje te zien, waardoor er een verschuiving in perspectief plaatsvindt.

De keuze te maken om je aandacht te richten op wat je voedt in plaats van op wat je ontbreekt. Dan verandert er iets wezenlijk: je richt je op wat er Is, wat goed is, waar je dankbaar voor bent. Wat je niet kunt veranderen, of niet snel kunt veranderen naar wat wenselijk is, leer je te aanvaarden, leer je daar ook anders, wijzer, mee om te gaan.

De schoonheid die altijd aanwezig was, wordt weer zichtbaar. Teleurstellingen verliezen hun grip. De weg voor je ontvouwt zich opnieuw, niet omdat alle antwoorden gevonden zijn, we weten dat dit vooral voortkomt uit een soms dwangmatige behoefte om controle en grip te hebben/te houden, maar omdat je vertrouwt op de volgende stap.

De diepste uitnodiging van dit moment is om de wonden- op welk vlak dan ook van hoelang geleden dan ook, te erkennen en je levenskracht en bestaanskracht voeding te geven. Ruimte nemen zonder je schuldig te voelen, jezelf in twijfel te trekken. Te ontdekken dat jouw persoonlijke weg en het grotere geheel elkaar niet uitsluiten maar juist versterken.

Wanneer je de moed vindt om zowel je kwetsbaarheid als je innerlijke kracht te omarmen, ontdek je dat het pad van je ziel nooit vraagt dat je kiest tussen jezelf en de ander, maar dat je leert lopen met een open hart, geworteld in wie je bent.

Graden en tijdstippen

Zon 28° Weegschaal 03′, Noordelijke Maansknoop 28° Waterman 03′ (retrograde) – 12:47

Venus 02° Schorpioen 19′ (retrograde), Neptunus 02° Ram 19′ (retrograde) – 15:38

Zon 28° Weegschaal 32′, Cheiron 28° Ram 32′ (retrograde) – 00:26

Heb het goed, liefs Mieke 🌹🙏🌹

Geplaatst op

Update 19 Oktober 2026

Vandaag brengt de hemel een bijzondere herinnering aan het licht. Terwijl Venus retrograde door Schorpioen beweegt en een harmonische verbinding maakt met Hygieia in Maagd, staan Saturnus en Pallas, beide retrograde, zij aan zij in Ram. Het voelt alsof de tijd even vertraagt en je uitnodigt om achterom te kijken.

Stel je een grootouder voor die je leert hoe je een moestuin verzorgt, hoe je voedsel bewaart voor de winter of hoe je een beschadigd voorwerp herstelt in plaats van het weg te gooien.

Het is niet dat deze vaardigheden op zichzelf zo bijzonder zijn, maar omdat ze een diepere wijsheid dragen. Ze vertellen een verhaal van zorg, veerkracht en het vermogen om met aandacht om te gaan met wat het leven schenkt.

Kennis die van generatie op generatie werd doorgegeven. Gewoonten, waarden en levenslessen die diep in onze botten zijn opgeslagen.

De mensen die vóór ons kwamen, hebben hun sporen achtergelaten. Hun doorzettingsvermogen, hun eenvoud, hun geloof en hun vermogen om ondanks alles verder te gaan, hebben mee vormgegeven aan het pad waarop jij vandaag staat. Hun verhaal stroomt door jouw verhaal heen.

Het is een goed moment om onszelf de volgende vragen te stellen: welk hoofdstuk voeg jij toe aan deze lange lijn van ervaringen? Welke uitdagingen durf jij aan te gaan? Welke kwaliteiten wil jij verder ontwikkelen in de held of heldin die uit deze familielijn is voortgekomen?

Tegelijkertijd nodigt Venus retrograde je uit om je hart te verzachten. Om het onder te dompelen in de helende wateren van liefde en vergeving. Oude gevoelens van onrecht, teleurstelling of wrok loslaten is een keuze die in onze handen ligt.

Helen en tegelijk zegeningen omarmen.

Bij een helpende hand. Een vriendelijk woord. Een daad van zorgzaamheid. Stap voor stap ontstaat ruimte voor iets nieuws.

De herwaardering die Venus in Schorpioen op gang brengt, kan soms intens aanvoelen. Misschien voelt deze periode soms als het afleggen van een oude huid. Dat kan ongemakkelijk zijn, maar met elke laag die je achterlaat, kom je dichter bij je authentieke kracht.

Jij bent niet alleen het resultaat van de keuzes van je voorouders, je bent ook de schepper van wat na jou komt. De moed die zij hebben getoond leeft voort in jouw hart, maar de richting die je nu kiest is van jou alleen. Laat het verleden je wortels geven, niet je grenzen.

Laat liefde sterker zijn dan bitterheid, wijsheid groter dan angst en vertrouwen krachtiger dan twijfel.

Het leven vraagt vandaag niet om foutloze antwoorden, maar om een open hart en een bewuste aanwezigheid. Om de bereidheid om één stap te zetten in de richting van wie je aan het worden bent.

Nieuwe verhalen worden zelden geschreven door grote omwentelingen alleen. Ze ontstaan wanneer iemand het verleden met respect aankijkt, de ontvangen wijsheid bewaart en toch de moed vindt om een eigen weg te kiezen.

Beschouw deze periode als een uitnodiging om het stof van oude herinneringen van je schouders te laten vallen. Niet door het verleden te ontkennen, maar door het te eren voor wat het je heeft gebracht. Elke ervaring heeft bijgedragen aan de mens die je vandaag bent. Vanuit die innerlijke rijpheid kun je nu verder bouwen, met meer vertrouwen, meer wijsheid en een steviger fundament dan ooit tevoren.

Sta op. Laat los wat is uitgewerkt. Neem je plaats in binnen de lange stroom van generaties. En schrijf met moed, liefde en bewustzijn het volgende hoofdstuk van jouw verhaal.

Graden en tijdstippen

Maan conjunct Pluto op 3°04′ Waterman – 11:49

Maan vierkant Venus retrograde op 3°35′ Waterman/Schorpioen – 12:52

Venus retrograde sextiel Hygieia op 3°31′ Schorpioen/Maagd – 15:47

Maan driehoek Uranus retrograde op 5°05′ Waterman/Tweelingen – 15:51

Saturnus conjunct Pallas retrograde op 10°11′ Ram – 03:57

Liefs Mieke, heb het goed.

Geplaatst op

Update 16 Oktober 2026

Op 16 oktober 2026 komt Pluto opnieuw in beweging en hervat zijn rechtstreekse reis door het teken Waterman. Tegelijkertijd vormt Mars in Leeuw een krachtige driehoek met Saturnus, die retrograde door Ram beweegt. Samen openen deze planetaire bewegingen een poort naar een tijdperk waarin persoonlijke moed en collectieve verantwoordelijkheid elkaar versterken.

Dit is een oproep aan mensen die verder willen kijken dan hun eigen belangen. Een oproep aan gemeenschappen die verbonden blijven wanneer de omstandigheden zwaar worden. Aan vrienden die elkaar niet loslaten wanneer tegenwind opsteekt. Aan zielen die geloven dat vrijheid geen voorrecht van enkelen mag zijn, maar een recht voor iedereen.

De energie van Waterman richt haar blik op de toekomst. Zij moedigt ons aan om oude systemen te bevragen en nieuwe mogelijkheden te onderzoeken. Pluto versterkt deze beweging door alles wat niet langer levensvatbaar is naar de oppervlakte te brengen. Verborgen machtsstructuren, collectieve angsten en vastgeroeste patronen kunnen niet langer in de schaduw blijven bestaan. Wat achter gesloten deuren werd gehouden, zoekt nu het daglicht op.

Macht verschuift. Niet naar de luidste stem, maar naar degenen die bereid zijn verantwoordelijkheid te dragen voor het geheel. Niet naar hen die overheersen, maar naar hen die verbinden. De ware kracht van Pluto in Waterman ligt in de bewustwording dat iedere individuele keuze deel uitmaakt van een groter web van verandering.

Deze periode ondersteunt vernieuwers, denkers, visionairs en humanisten. Mensen die durven dromen van een andere wereld en tegelijkertijd bereid zijn de handen uit de mouwen te steken om die wereld vorm te geven. Ideeën die ooit onmogelijk leken, kunnen nu uitgroeien tot de fundamenten van een nieuwe samenleving. Wat vandaag nog een zaadje is, kan morgen een bos worden.

Pluto stelt echter ook een diepere vraag: wat betekent macht werkelijk?

Macht is niet enkel invloed uitoefenen op anderen. Macht ontstaat wanneer we onze eigen schaduwen onder ogen durven zien. Wanneer we verantwoordelijkheid nemen voor onze keuzes. Wanneer we onze angsten niet langer laten bepalen welke richting we uitgaan. Pluto nodigt ons uit om eerlijk te kijken naar wat zich in onszelf afspeelt. Alleen wie zijn eigen duisternis erkent, kan een betrouwbaar drager van licht worden.

De harmonieuze verbinding tussen Mars en Saturnus geeft deze transit extra gewicht. Mars in Leeuw brengt moed, passie en de wil om zichtbaar te zijn. Saturnus in Ram vraagt om discipline, volwassenheid en een lange adem. Samen vormen zij een krachtige herinnering dat enthousiasme alleen niet voldoende is. Werkelijke verandering vraagt inzet, doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheid.

Het is niet langer voldoende om te dromen over een betere toekomst; we worden gevraagd haar actief op te bouwen. Elke keuze, elke daad, elk woord dat vanuit integriteit wordt gesproken, draagt bij aan het grotere geheel. De kleinste handeling kan een steen zijn in de fundering van de wereld die we samen creëren.

Wellicht bevinden we ons midden in een periode van afbraak. Oude structuren vertonen scheuren. Instellingen verliezen hun vanzelfsprekende gezag. Zekerheden die ooit onaantastbaar leken, brokkelen af. Toch hoeft dit geen reden tot wanhoop te zijn.

Want juist daar waar een muur openbarst, ontstaat ruimte voor licht.

Richt je aandacht niet op wat uiteenvalt, maar op wat geboren wil worden. Niet op het einde van een hoofdstuk, maar op het begin van een nieuw verhaal. Achter de verwarring van deze tijd beweegt zich een krachtige stroom van vernieuwing. Achter de chaos groeit een nieuwe orde. Achter het verlies openbaart zich een nieuwe vorm van betekenis.

De toekomst vraagt niet om blinde gehoorzaamheid, maar om bewuste deelname.

De toekomst vraagt om mensen die durven verbinden zonder hun eigenheid te verliezen. Om mensen die verantwoordelijkheid opnemen zonder te vervallen in controle. Om mensen die begrijpen dat ware vrijheid hand in hand gaat met respect voor het geheel.

Pluto in Waterman herinnert ons eraan dat iedere revolutie begint in het bewustzijn. Mars en Saturnus voegen daaraan toe dat visie alleen waarde krijgt wanneer zij wordt omgezet in daadkracht.

De wind van verandering waait al door de wereld. De vraag is niet óf de toekomst verandert, maar hoe wij ervoor kiezen eraan deel te nemen.

Graden en tijdstippen

Pluto direct op 3°04′ Waterman om 04:40 uur

Mars op 10°22′ Leeuw driehoek Saturnus retrograde op 10°22′ Ram om 10:32 uur

Heb het goed, liefs Mieke 🌹💚

Geplaatst op

Loslaten en Onthechten

Je zegt dat je hebt losgelaten… maar waarom ben je er dan nog zo mee bezig?

Ik hoor het regelmatig in gesprekken met cliënten.

“Ik heb mijn ex losgelaten.”

“Ik heb die situatie achter mij gelaten.”

“Ik heb aanvaard dat het voorbij is. Ik ben verdergegaan.”

En dan beginnen ze te vertellen. Over wat hij of zij gezegd heeft. Over wat er gebeurd is. Over hoe het anders had kunnen lopen. Over wat de ander nu doet, denkt of voelt. Over de onrechtvaardigheid, de teleurstelling, de gemiste kansen of de woorden die nooit uitgesproken zijn.

En terwijl ik luister, denk ik weleens: je vertelt me dat je hebt losgelaten, maar hoeveel ruimte neemt die persoon of die situatie eigenlijk nog in jouw leven in?

Begrijp me niet verkeerd. Ik oordeel daar niet over. Helemaal niet. Loslaten is niet eenvoudig. Zeker niet wanneer iets of iemand diep in je hart heeft gezeten. Maar precies daar zit een interessant verschil waar we het wat mij betreft vaker over mogen hebben: het verschil tussen loslaten en onthechten.

Want je kunt iets loslaten en er toch nog stevig aan vastzitten.

Loslaten: je weet dat het voorbij is, maar vanbinnen woedt de strijd soms nog voort

Loslaten betekent vaak dat je begrijpt dat iets niet meer is zoals het was. Je weet dat de relatie voorbij is. Dat die vriendschap niet meer werkt. Dat die situatie je niet langer dient. Dat je bepaalde dingen niet kunt veranderen, hoe graag je dat ook zou willen.

Je probeert verder te gaan. Je neemt afstand, verwijdert misschien foto’s, stopt met berichten sturen of besluit dat je niet langer achter iemand aan wilt lopen.

Dat zijn allemaal mogelijke stappen in het loslaten.

Maar ondertussen kan je hoofd nog overuren draaien.

Je vraagt je af waarom het zo gelopen is. Je probeert de ander te begrijpen. Je reconstrueert gesprekken, zoekt verklaringen, hoopt misschien stiekem op erkenning of wacht op dat ene moment waarop de ander eindelijk inziet wat hij of zij verloren heeft.

Misschien zeg je dat je er klaar mee bent, maar kijk je toch nog even op sociale media. Misschien wil je verder, maar hoop je tegelijkertijd dat de ander terugkomt. Misschien heb je de deur gesloten, maar luister je nog voortdurend of er iemand aanklopt.

En weet je wat? Dat is menselijk.

Ons verstand kan soms veel sneller beslissen dat iets voorbij is dan ons hart kan volgen. Bovendien willen we vaak niet alleen afscheid nemen van een persoon of situatie, maar ook van de toekomst die we ermee verbonden hadden.

We laten niet alleen iemand los. We laten ook verwachtingen, dromen, overtuigingen en een stukje van het leven dat we voor ogen hadden los.

Dat vraagt tijd.

Maar er is een verschil tussen tijd nodig hebben om iets te verwerken en jezelf ondertussen blijven vastklampen aan wat geweest is.

Onthechten is een volgende fase na het loslaten, wanneer je innerlijke vrijheid niet langer afhankelijk is van wat de ander doet

Onthechten gaat voor mij een laag dieper.

Het betekent niet dat je niets meer voelt. Het betekent niet dat iemand je niets meer kan schelen. En het betekent al helemaal niet dat je koud, onverschillig of emotioneel onaantastbaar moet worden.

Onthechten betekent dat je jouw innerlijke rust niet langer volledig laat afhangen van iets wat buiten jouw controle ligt.

Je hoeft niet meer te weten waarom je ex bepaalde keuzes heeft gemaakt om zelf verder te kunnen. Je hoeft niet te wachten op excuses om te verteren, te verwerken, te helen. Je hoeft niet te bewijzen dat jij gelijk had. En je hoeft niet te weten of de ander ooit spijt zal krijgen.

Je kunt erkennen dat iets je pijn heeft gedaan, zonder die pijn voortdurend opnieuw te moeten onderzoeken.

Je kunt van iemand gehouden hebben en tegelijkertijd weten dat die persoon niet meer bij jouw leven past.

Je kunt verdriet voelen om wat er niet is geworden, zonder je leven te blijven organiseren rond wat had kunnen zijn.

En het belangrijkste: je hoeft niet langer te vechten met de werkelijkheid omdat die anders is uitgevallen dan je had gehoopt.

Onthechten is niet zeggen: “Het betekent me niets meer.”

Het is eerder kunnen zeggen: “Het heeft veel voor mij betekend. Het heeft me geraakt, veranderd en misschien zelfs gevormd. Maar het hoeft mijn leven vandaag niet meer te beheersen.”

Voel je het verschil? Dit raak ik in gesprekken invoelend telkens weer aan waar verhalen uit het verleden, soms na veel jaren, heel sterk blijven leven, ondanks het leven is verder gegaan voor een ex-partner, blijft diegene hopen op verzoening, hopen op spijt en vergeving, hopen dat het de ander niet goed zal gaan( helaas ook dat), nieuwsgierig naar wat een ex-partner doet, of de nieuwe relatie zal blijven duren…En soms is er een partner, toch blijft het verlangen naar de ex-partner heel levend, de nieuwsgierig of er toch nog hoop is…ik denk dat door dit voorbeeld het verschil duidelijker is geworden tussen loslaten en onthechten.

Stel je voor dat je relatie al een jaar voorbij is.

Je hebt besloten dat je niet terug wilt. Je weet dat de relatie niet goed voor je was. Je hebt misschien zelfs een nieuw leven opgebouwd.

Toch wil je nog steeds weten of je ex gelukkig is. Je vergelijkt jezelf met een eventuele nieuwe partner. Je denkt na over wat je anders had kunnen doen. Je hoopt dat je ex ooit begrijpt hoeveel pijn je hebt gehad.

Misschien wil je helemaal niet meer samen zijn, maar wil je wél dat de ander inziet wat hij of zij verloren heeft.

En precies daar kan nog een emotionele verbinding zitten.

Niet noodzakelijk omdat je nog verliefd bent, maar omdat er nog iets in jou op een antwoord wacht. Dit is wat me ook verteld wordt. Geen sprake van dat ik hem/haar nog terug in mijn leven wil, maar ik wil toch weten of hij/zij nog aan me denkt, spijt heeft enz…

Het verlangen naar erkenning. Rechtvaardigheid. Een verklaring. Een verontschuldiging. Of misschien het bewijs dat je toch belangrijk genoeg was.

Zolang jouw gevoel van eigenwaarde afhankelijk blijft van wat de ander uiteindelijk inziet, zegt of doet, heeft die persoon nog behoorlijk wat invloed op jouw innerlijke wereld.

Onthechten begint wanneer je voorzichtig gaat onderzoeken of je jezelf datgene kunt geven waarop je zo lang van de ander hebt gewacht.

Kun je jouw eigen pijn erkennen, ook als de ander dat nooit zal doen?

Kun je jouw waarde voelen, ook als iemand die niet heeft gezien?

Kun je vrede vinden met een verhaal waarin niet alle vragen beantwoord worden?

Dat betekent niet dat je de ander vrijpleit of dat je moet goedpraten wat er gebeurd is. Het betekent dat je jouw toekomst niet langer afhankelijk maakt van een inzicht dat misschien nooit bij de ander zal ontstaan.

Onthechten is niet hetzelfde als niets meer voelen.

We leven in een tijd waarin we soms verwachten dat we alles zo snel mogelijk verwerkt moeten hebben. We willen vooruit, groeien, helen en vooral niet te lang blijven hangen.

Maar onthechting is geen wedstrijd waarin degene die het minst voelt, gewonnen heeft.

Je kunt onthecht zijn en toch verdrietig worden wanneer een herinnering onverwacht opduikt. Je kunt vrede hebben met een beslissing en toch af en toe twijfelen. Je kunt iemand het beste wensen en tegelijkertijd blij zijn dat die persoon geen deel meer uitmaakt van je dagelijkse leven.

Gevoelens zijn geen bewijs dat je hebt gefaald in het loslaten.

Het verschil zit vaak niet in wat je voelt, maar in wat je met dat gevoel doet.

Blijf je het voeden door telkens opnieuw dezelfde gesprekken in je hoofd te voeren? Blijf je zoeken naar informatie die je eigenlijk niet nodig hebt? Blijf je hopen op een andere afloop, terwijl je weet dat je daarmee jezelf gevangenhoudt?

Of kun je het gevoel laten bestaan zonder er opnieuw een heel verhaal omheen te bouwen?

Je mag iemand missen zonder contact te zoeken. Je mag verdriet voelen zonder terug te keren naar wat je pijn deed. Je mag verlangen voelen zonder dat verlangen te volgen.

Dat is geen onderdrukking. Dat is leren ruimte maken voor je gevoelens zonder erdoor bestuurd te worden.

Soms houden we niet vast aan de persoon, maar aan wat die persoon voor ons moest betekenen Dit vind ik een belangrijke om even bij stil te staan.

Soms denken we dat we onze ex niet kunnen loslaten, terwijl we in werkelijkheid vasthouden aan wat die relatie voor ons symboliseerde.

Misschien wilde je eindelijk ervaren dat je goed genoeg was.

Misschien hoopte je dat iemand je zou kiezen, zonder dat je daarvoor voortdurend je best moest doen.

Misschien wilde je bewijzen dat liefde uiteindelijk alles overwint.

Of misschien voelde die situatie als de bevestiging dat je eindelijk op de juiste plek was beland.

Wanneer dat wegvalt, verliezen we niet alleen iemand. We worden ook geconfronteerd met iets wat dieper ligt: een oude onzekerheid, een onvervulde behoefte of een overtuiging over onszelf.

Dan kan het gebeuren dat we blijven zoeken naar antwoorden bij de persoon die ons juist met die vragen heeft achtergelaten.

Maar wat als de weg vooruit niet langer loopt via die ander?

Wat als je niet hoeft te wachten tot iemand jou kiest om jezelf waardevol te voelen?

Wat als je niet hoeft te begrijpen waarom iets gebeurd is om er betekenis aan te kunnen geven?

En wat als jouw leven niet hoeft te wachten tot het verleden eindelijk netjes is afgerond?

Onthechten begint bij het besef dat je niet alles wat je mist, opnieuw hoeft te zoeken bij die persoon, of die situatie waar je het bent kwijtgeraakt.

Hoe weet je of je werkelijk aan het onthechten bent?

Niet doordat je nooit meer aan die persoon denkt. Misschien ook niet doordat je geen verdriet meer voelt.

Maar wel doordat je merkt dat er iets verandert in jouw verhouding tot wat geweest is. Je hebt een heldere kijk op jezelf, op een relatie, op een situatie én je ziet ook je aandeel. Dat laatste uit zich wel eens vanuit een ‘slachtoffergevoel’. En dan, als dat kan, ga ik dieper inzoomen in het slachtoffergevoel, de patronen die verborgen worden, omdat het makkelijker is een verhaal te brengen vanuit de dramadriehoek. ‘Hij was een narcist, een profiteur,’ en ‘Ik had hem lief, zo lief, dat ik mezelf in de schaduw zette’. Interessant om die dynamiek te onderzoeken.

Mijn ervaring is zeker de laatste tijd dat een partner of ex-partner in het verhaal als narcist wordt neergezet. Ik kan er niets mee, want ik weet niet wie die partner of ex partner is, dus ik onthoud me van het geven van een bevestiging. Het gaat over de clIënt(e) en de hulpvraag. Narcismespectrum is heel breed, heb ik deze week nog aan een mannelijke cliënt uitgelegd. We moeten dus echt heel objectief en kritisch én voorzichtig zijn met het zomaar labelen van iemand. En vooral de dramadriehoek bij onszelf kritisch en eerlijk onderzoeken.

Naarmate je ervaart te onthechten, ga je minder controleren, voel je minder de drang om te weten wat de ander doet, herhaal je steeds minder de gesprekken in je hoofd, kun je de herinneringen toelaten zonder dat je daar de hele dag mee bezig bent.

Je merkt dat je aandacht langzaam terugkeert naar je eigen leven.

Naar wat jij nodig hebt. Naar wat jou energie geeft. Naar de mensen die er wél zijn. Naar keuzes die passen bij wie je vandaag bent, in plaats van bij wie je vroeger hoopte te worden.

En misschien ontdek je dat je niet langer bezig bent met de vraag of de ander jou eindelijk begrijpt, maar met de vraag of jij jezelf voldoende begrijpt om verder te gaan.

Je hoeft het verleden niet uit te wissen want dat is onmogelijk. Ervaringen maken deel uit van je emotionele volwassen uitrijpingsweg. En dat zijn vaak ervaringen waar we kinderlijke patronen ( is niet hetzelfde als kinderachtig) dienen te transformeren naar een meer volwassen mature houding.

En dat is geen teken van onverschilligheid of een houding ‘ ik sta erboven.’ Dit is vaak een spiritueel en mentale kreet. Een vorm van mentale mindfuck.

Je hoeft niet te doen alsof het je niets heeft gekost. Je hoeft zelfs niet te besluiten dat alles wat gebeurd is uiteindelijk goed was. Zie hier ook de valkuil van spirituele bypass.

Erkennen: dit was mijn verhaal, dit heeft me heel diep geraakt, dat heeft mijn leven tijdelijk op zijn kop gezet, toch kies ik ervoor om mijn leven niet langer rond dit hoofdstuk te laten draaien. Tot zolang je niet kiest voor een nieuw hoofdstuk, blijf je de oude hoofdstukken als een gebroken plaat herhalen.

Het is dus een vraag om heel eerlijk stil bij te staan. Ook de dramadriehoek willen doorbreken. ( Zie blog over de dramadriehoek).

Misschien herken je jezelf in dit verhaal. Misschien zeg je al een hele tijd dat je iets hebt losgelaten, terwijl je merkt dat je er innerlijk nog veel mee bezig bent.

Wees daar mild in. Je hoeft jezelf niet te veroordelen omdat iets nog pijn doet.

Mijn uitnodiging is om jezelf de vragen te stellen wat je nog probeert te krijgen van een persoon of een situatie?

Wacht je nog op erkenning, een verklaring, spijt of verzoening?

En wat zou er in jouw leven veranderen als je jezelf niet langer op een wachtstoel zet?

Je hoeft de antwoorden niet meteen te kennen. Soms is het al voldoende om te ontdekken waar je aandacht, energie en hoop nog naartoe gaan.

De essentie van onthechten is niet dat het verleden geen plaats meer heeft in jouw verhaal, maar dat het niet langer bepaalt hoe jij vandaag leeft.

Loslaten is erkennen dat je iets niet meer kunt vasthouden zoals het was. Onthechten is jezelf de vrijheid teruggeven om verder te leven, ook wanneer het verleden niet wordt zoals je had gehoopt.

De kernvraag is:

Alleen JIJ kent het antwoord. Daarom is deze kernvraag een retorische uitnodigende vraag.

Mieke🌹💜

Geplaatst op

Update 11 Oktober 2026

Uranus (retrograde in Tweelingen) staat in een semi-vierkant met Vesta (retrograde in Ram)

Wat zichtbaar wordt, is niet zomaar een opeenvolging van maanaspecten. Het is een innerlijke reis tussen vasthouden, loslaten en onthechten, tussen de behoefte aan harmonie en de onvermijdelijkheid van verandering. De pasgeboren Maan beweegt zich van het luchtige weegschaalterrein naar de diepe wateren van Schorpioen. Dat vraagt niet alleen aanpassing, maar ook eerlijkheid tegenover jezelf.

De Maan bevindt zich nog dicht bij de Zon. Ze is aanwezig, maar nog nauwelijks zichtbaar. Zoals een inzicht dat onder de oppervlakte groeit. Zoals een nieuw hoofdstuk dat zich aandient voordat we er woorden aan kunnen geven.

Tegelijkertijd vormt Uranus, retrograde in Tweelingen, een spanningsaspect met Vesta, retrograde in Ram. Twee krachten kijken achterom. Twee krachten vragen om heroverweging.

Uranus stelt vragen over vrijheid, waarheid en de manier waarop we denken. Vesta bewaakt het innerlijke vuur: datgene waarvoor we bereid zijn ons hart en onze energie in te zetten.

Wanneer deze twee elkaar uitdagen, ontstaat een ongemakkelijke vraag: “Leef ik volgens wat werkelijk heilig is voor mij, of volgens wat anderen van mij verwachten?”

Velen voelen in deze periode mogelijk een innerlijke onrust. Een verlangen om iets te veranderen, terwijl tegelijkertijd onzekerheid opduikt. We weten dat iets niet langer past, maar het nieuwe heeft zich nog niet volledig geopenbaard.

De Maan in Weegschaal probeert vrede te bewaren. Zij zoekt evenwicht, begrip en verbinding maar haar oppositie met Cheiron in Ram maakt duidelijk dat er soms een wond verborgen ligt onder die behoefte aan harmonie.

De wond van afwijzing, de angst om te veel ruimte te nemen, de overtuiging dat liefde verdiend moet worden (voldoen aan de verwachtingen van anderen) zodat het eerder een ‘verdienmodel’ wordt gekoppeld aan wat je ‘doet’. Wie ben je zonder het idee dat je eerst iets moet doen of presteren om je gezien, gewaardeerd, geliefd te voelen. Er kan vanuit die overtuigingen het gedrag ontstaan om eerst rekening te houden met de buitenwereld, het publiek, de volgers enz…Hoe vind je daarin dan jouw middenweg?

‘ Steeds meer mensen lijken wanhopig graag te willen dat anderen alles over hen weten. Een kenmerk hiervan is hun behoefte om elk detail van hun leven op social media te zetten.

Een variant hierop is mensen die onophoudelijk berichten plaatsen voor hun vrienden en reageren op élk ding dat anderen doen, hoewel ze het merendeel van hun vrienden nog nooit hebben ontmoet in het echte leven. Het komt over alsof deze voortdurende communicatie de boodschap ‘Besteed aandacht aan mij, hier, nu, overal: begrijp me’ overbrengt.’

Waarom willen we gezien worden?

Er is niets mis met het delen van ervaringen, inzichten, foto’s, blogs of persoonlijke verhalen. Verbinding zoeken is een fundamenteel menselijke behoefte. Maar soms kan er een subtiel verschil zijn tussen delen vanuit verbinding en delen vanuit een verlangen om een innerlijke leegte op te vullen.

Dat stemt tot nadenken. Het gaat niet over een discussie als ‘ ik doe wat ik wil, ik schrijf en deel wat ik wil…’

Het deed me denken aan een post van iemand die ‘ Facebook is geen dagboek’ deelde en wordt vaak op die manier gebruikt.

Het kan dat iemand zich heel eenzaam voelt en zijn hele hebben en houden deelt. Alles wat we delen op social media, al zou je het nadien verwijderen blijft in het geheugen opgeslagen. Het is een ethisch vraagstuk, wat deel ik en wat deel ik niet. En wat wil ik bereiken met wat ik deel.

Wat gebeurt er dus in jezelf als je niet langer probeert iedereen tevreden te houden?

Wat blijft er dan over?

Wat is dan werkelijk van jou?

Wanneer de Maan Schorpioen binnengaat, verandert de energie.

De oppervlakte wordt minder belangrijk. Maskers verliezen hun aantrekkingskracht. Schorpioen vraagt naar authenticiteit.

Later op de dag brengt het vierkant met Pluto oude controlemechanismen aan het licht.

De behoefte om grip te houden.

De angst voor verlies.

Het verlangen om te weten waar alles naartoe gaat.

Maar juist controle kan de stroom blokkeren.

Het spirituele kompas van vandaag is dat je niet harder moet werken, niet sneller moet kunnen beslissen, eventueel niet verder hoeft te zoeken…. zoek jouw stiltepunt, adem in jouw stiltepunt en voel.

Laat wat niet langer bijdraagt, zachtjes verzetloos wegdrijven

zoals een gevallen blad dat begrijpt dat loslaten geen verlies is, maar een beweging van vertrouwen. Misschien ervaar je nog het diepe verdriet, je rouwen om je verlies, het is jouw verwerking waar niemand iets kan over zeggen. (Ben je daar nu nog niet overheen, Het wordt tijd dat je dat hoofdstuk afsluit enz….)

Welke waarheid probeer ik momenteel te vermijden?

Waar voel ik dat mijn leven om verandering vraagt?

Welke oude overtuiging bepaalt nog steeds mijn keuzes?

Wat weet ik diep vanbinnen al, maar durf ik nog niet volledig toe te laten?

Wat beschouw ik als werkelijk heilig in mijn leven?

Waarvoor wil ik mijn energie beschermen?

Wat voedt mijn innerlijke vuur?

Welke dagelijkse gewoonte brengt mij dichter bij mijn essentie?

Welke verplichtingen zijn niet langer in overeenstemming met mijn ziel?

Welke verandering klopt al een tijd op mijn deur?

Wat zou ik doen als angst geen rol speelde?

Waar houd ik vast aan zekerheid terwijl mijn ziel naar groei verlangt?

Welke nieuwe gedachte wil geboren worden in mij?

Wanneer pas ik mij aan ten koste van mezelf?

Waar ben ik bang om afgewezen te worden?

Welke delen van mezelf probeer ik acceptabeler te maken voor anderen?

Wat gebeurt er als ik mezelf vandaag volledig toestemming geef om mezelf te zijn?

Wat is klaar om losgelaten te worden?

Welke emotie vraagt om gevoeld te worden in plaats van gecontroleerd?

Wat probeer ik vast te houden terwijl het eigenlijk wil veranderen?

Welke kracht wordt zichtbaar wanneer ik stop met vechten tegen wat is?

Graden en tijden

Maan 21°Weegschaal 18′ sextiel Jupiter 21°Leeuw 18′ – 01:07

Maan 29°Weegschaal 01′ oppositie Cheiron 29°Ram 01′ (R) – 15:31

Maan 00°Schorpioen 00′ – 17:21

Maan 03°Schorpioen 04′ vierkant Pluto 03°Waterman 04′ (R) – 23:08

Uranus 05°Tweelingen 17′ (R), Vesta 20°Ram 17′ (R) – 23:11

Heb het goed, liefs Mieke 🌹💚

Geplaatst op

Wanneer een diagnose een identiteit wordt: de risico’s van het versmelten van het zelf met de ziekte

Regelmatig spreek ik cliënten die geconfronteerd worden met ziekte, lichamelijke klachten of de angst voor een mogelijke diagnose. In zulke kwetsbare periodes ontstaat vaak de behoefte aan zekerheid over wat de toekomst zal brengen. Vragen als “Komt het goed?”, “Zie je genezing?” of “Hoe zal dit verder verlopen?” worden mij dan ook geregeld gesteld.

Hoewel ik begrijp hoe menselijk deze vragen zijn, kan en mag ik geen medische diagnoses stellen, noch voorspellingen doen over het verloop van een ziekte of een mogelijk herstel. Dat behoort niet tot mijn expertise en zou bovendien een verantwoordelijkheid zijn die enkel bij gekwalificeerde medische professionals ligt.

Wat ik wél kan doen, is vanuit mijn opleidingen en intuïtieve waarneming gezondheidsbevorderende inzichten aanreiken die kunnen bijdragen aan meer bewustwording, zelfzorg en innerlijke balans. Deze adviezen zijn bedoeld als ondersteuning en aanvulling op de reguliere gezondheidszorg, maar zijn nooit een vervanging voor professioneel medisch advies, onderzoek of behandeling.

Mijn uitgangspunt is steeds om mensen te begeleiden naar meer vertrouwen in hun eigen kracht, veerkracht en welzijn, zonder uitspraken te doen over diagnoses of vaststaande toekomstscenario’s. De toekomst ligt immers niet in steen gebeiteld, maar ontvouwt zich voortdurend door de keuzes, omstandigheden en mogelijkheden die zich onderweg aandienen.

Het krijgen van een diagnose kan een cruciaal moment zijn. Voor velen biedt het een langverwachte erkenning, woorden voor verwarrende symptomen en het gevoel gezien te worden. Het kan gevoelens van zelfverwijt verminderen en de weg vrijmaken voor passende behandeling en ondersteuning. In die zin kan een diagnose enorm helpen.

Er kleeft echter ook een complexere kant aan dit proces die minder vaak wordt besproken: het risico dat iemands identiteit versmelt met de diagnose.

Wat begint als een nuttig kader om symptomen te begrijpen, kan geleidelijk uitgroeien tot iets veel groters: een leidend principe voor hoe iemand zichzelf, zijn lichaam en zijn toekomst ziet.

De diagnose verschuift van iets dat iemand *heeft* naar iets dat iemand *is*.

Deze verschuiving is zelden bewust. Ze wordt vaak versterkt door herhaaldelijk contact met de medische wereld, maatschappelijke verhalen en online omgevingen waarin de identiteit rondom de ziekte draait. Hoewel deze omgevingen erkenning en een gevoel van verbondenheid kunnen bieden, kunnen ze de identiteit soms ook juist vernauwen in plaats van verrijken.

Een belangrijk aandachtspunt is dat versmelting van identiteit het gevoel van mogelijkheden kan beperken. Wanneer een diagnose de dominante bril wordt waardoor alle ervaringen worden geïnterpreteerd, gaat deze de verwachtingen vormen over wat wel of niet mogelijk is – fysiek, emotioneel en sociaal. Normale schommelingen kunnen worden gezien als tekenen van blijvende achteruitgang.

Tijdelijke tegenslagen kunnen aanvoelen als een bevestiging van een vaste, onveranderlijke toestand. Na verloop van tijd kan dit een gevoel van hulpeloosheid versterken en de openheid voor verandering verminderen, zelfs wanneer verandering wel degelijk mogelijk is.

Er is ook een belangrijke cognitieve en neurobiologische dimensie. De hersenen zijn geen passieve waarnemer; ze zijn voortdurend bezig met het voorspellen en interpreteren van ervaringen en het daarop reageren.

Wanneer de identiteit nauw verbonden raakt met ziekte, vernauwt de aandacht zich vaak tot symptomen, dreiging en beperkingen. Deze verhoogde focus kan de waarneming van symptomen versterken, vooral bij aandoeningen die gepaard gaan met centrale sensitisatie of chronische pijn, waarbij het zenuwstelsel toch al in een staat van verhoogde reactiviteit verkeert.

Op deze manier kan versmelting van identiteit onbedoeld bijdragen aan het in stand houden van symptomen – niet omdat de symptomen ingebeeld zijn, maar omdat lichaam en geest worden gevormd door patronen van aandacht, overtuigingen en verwachtingen.

De cirkel van sociale bekrachtiging.

In het huidige digitale landschap kunnen identiteiten die rondom ziekte zijn gevormd, op subtiele maar krachtige wijze worden versterkt.

Online gemeenschappen kunnen essentiële erkenning bieden, vooral aan mensen die zich voorheen niet serieus genomen of onbegrepen voelden. Tegelijkertijd kunnen ze een omgeving creëren waarin bepaalde verhalen – vaak verhalen die de nadruk leggen op de ernst of de strijd – meer zichtbaarheid en bekrachtiging krijgen.

Na verloop van tijd kan het gevoel ergens bij te horen, verweven raken met het in stand houden van een specifieke versie van het ziekteverhaal. Verbetering, of zelfs maar het uiten van hoop, kan dan ingewikkeld aanvoelen.

Voor sommigen kan dit een onverwacht gevoel van verlies met zich meebrengen: verlies van identiteit, van gemeenschap of van legitimiteit. Dit leidt tot een lastige paradox: juist de plekken die steun bieden, kunnen het soms moeilijker maken om voorbij de ziekte te kijken.

Een nuttigere en flexibelere benadering is om de diagnose te zien als een hulpmiddel in plaats van als een identiteit. Een diagnose kan richting geven aan de behandeling, woorden aanreiken en begrip bevorderen, maar ze definieert niet de hele persoon.

Mensen zijn altijd meer dan hun symptomen. Ze hebben een levensgeschiedenis, relaties, waarden, sterke kanten en vermogens die naast de ziekte bestaan.

De verbinding met deze bredere aspecten van het zelf behouden, betekent niet dat de realiteit van de symptomen wordt ontkend. Het gaat erom te voorkomen dat die symptomen de enige bepalende factor voor de identiteit worden.

In de praktijk betekent dit vaak dat het verhaal voorzichtig wordt verbreed: niet alleen de vraag “Wat zegt deze diagnose over mij?”, maar ook “Wat is er nog meer waar over mij, naast dit alles?”

Het loskoppelen van identiteit en diagnose schept ruimte voor beweging en verandering. Als iemand niet wordt gedefinieerd door zijn of haar symptomen, vormt verbetering geen bedreiging voor wie die persoon is; het weerspiegelt simpelweg een verschuiving in één aspect van de ervaring. Dit onderscheid is van belang.

Wanneer de identiteit minder star is, kan het zenuwstelsel verandering eerder als veilig ervaren dan als verlies. Ook maakt dit een meer adaptieve relatie met het lichaam mogelijk. In plaats van het lichaam als blijvend kapot te beschouwen, kan men het zien als responsief en beschermend, en in staat tot verandering in de loop van de tijd – ook al verloopt die verandering geleidelijk en niet-lineair.

Het gaat hier niet om het afwijzen van een diagnose of het bagatelliseren van het belang van erkenning en gemeenschap. Deze zijn essentieel, vooral voor mensen die zich jarenlang ongezien of onbegrepen hebben gevoeld.

Het doel is niet om iemands identiteit weg te nemen, maar om te voorkomen dat deze te eenzijdig wordt. Een diagnose kan deel uitmaken van iemands verhaal zonder het volledige verhaal te zijn. En dat is misschien wel het belangrijkste onderscheid: mensen hoeven hun ervaringen niet uit te wissen om daarbovenuit te groeien. Ze kunnen beide omarmen: de realiteit van de aandoening én de mogelijkheid van een rijker, flexibeler zelfbeeld.

Naast het versmelten van identiteit met ziekte bestaat er nog een andere valkuil: het spiritueel omzeilen van ziekte en lijden. Dit gebeurt wanneer spirituele ideeën worden gebruikt om moeilijke lichamelijke, emotionele of psychologische realiteiten niet volledig onder ogen te hoeven zien. Uitspraken zoals “ziekte is maar een illusie”, “je creëert je eigen werkelijkheid”, “je bent niet ziek als je maar hoog genoeg trilt” of “het is gewoon een les van het universum” kunnen aanvankelijk troostend klinken, maar kunnen onbedoeld leiden tot ontkenning, schuldgevoelens of zelfveroordeling.

Wanneer ziekte uitsluitend wordt geïnterpreteerd als een spiritueel probleem, ontstaat het risico dat de complexiteit van menselijke ervaring verloren gaat. Lichamelijk lijden wordt dan herleid tot een vermeend gebrek aan bewustzijn, spirituele ontwikkeling of positief denken. Mensen kunnen zichzelf gaan verwijten dat ze niet voldoende geheeld zijn, niet genoeg vertrouwen hebben of onvoldoende spiritueel geëvolueerd zijn. Op die manier wordt het oorspronkelijke lijden niet verminderd, maar juist verzwaard door een extra laag van schaamte of falen.

Ook kan spirituele bypassing ertoe leiden dat belangrijke medische, psychologische of sociale ondersteuning wordt vermeden. De behoefte aan hulp wordt dan gezien als een teken van onvoldoende spiritueel inzicht, terwijl kwetsbaarheid en afhankelijkheid juist wezenlijke aspecten zijn van het mens-zijn. Werkelijke heling vraagt vaak niet om het overstijgen van het lichaam, maar om een diepere relatie ermee.

Vanuit spiritueel perspectief hoeft ziekte bovendien niet onmiddellijk een betekenis, les of hoger doel te hebben. Soms is ziekte een menselijke realiteit die vraagt om aanwezigheid, compassie en zorg. De zoektocht naar betekenis kan waardevol zijn, maar wordt problematisch wanneer zij een manier wordt om het ongemak van onzekerheid, verdriet of machteloosheid niet te hoeven voelen.

Een volwassen spirituele benadering erkent daarom beide werkelijkheden tegelijk: we zijn meer dan ons lichaam, maar we leven wel door ons lichaam. We zijn meer dan onze diagnose, maar de ervaringen die daarmee gepaard gaan verdienen wel aandacht en respect. Ware spiritualiteit vraagt niet om ontkenning van de menselijke ervaring, maar om de bereidheid haar volledig te ontmoeten.

Tussen identificatie en ontkenning ligt een derde weg: de diagnose noch verheffen tot een identiteit, noch wegduwen met spirituele verklaringen. Op die middenweg kan ziekte worden erkend zonder erdoor bepaald te worden, en kan spiritualiteit dienen als een bron van aanwezigheid, niet als een ontsnapping aan wat is.

– Hoe stel ik mezelf voor aan anderen wanneer mijn aandoening ter sprake komt?

– Gebruik ik mijn diagnose vooral als beschrijving van een ervaring, of als beschrijving van wie ik ben?

– Welke woorden gebruik ik innerlijk wanneer ik over mezelf spreek?

– Zou ik mezelf nog herkennen zonder deze diagnose als centraal onderdeel van mijn verhaal?

– Welke eigenschappen van mezelf bestaan los van mijn klachten of aandoening?

– Welke dingen geloof ik niet meer te kunnen vanwege mijn diagnose?

– Zijn die overtuigingen gebaseerd op huidige ervaringen, of op verwachtingen en voorspellingen?

– Waar merk ik dat ik mezelf begrens uit angst voor verergering?

– Welke mogelijkheden sluit ik misschien uit zonder ze nog werkelijk te onderzoeken?

– Wat zou ik ondernemen als ik minder bang was voor een terugval of teleurstelling?

– Hoeveel ruimte nemen mijn symptomen dagelijks in mijn aandacht in?

– Kan ik momenten aanwijzen waarop ik minder gericht ben op mijn klachten? Wat gebeurt er dan?

– Welke rol spelen mijn verwachtingen in de manier waarop ik lichamelijke signalen interpreteer?

– Wanneer voel ik me meer dan mijn symptomen?

– Hoe vaak richt ik mijn aandacht bewust op wat wel werkt in mijn lichaam?

– Wat brengt de gemeenschap rond mijn diagnose mij?

– Wat zou ik verliezen als mijn klachten zouden verminderen of verdwijnen?

– Voel ik me soms meer verbonden met anderen via mijn pijn dan via mijn kwaliteiten of verlangens?

– Mag ik hoopvol zijn binnen de groepen waarbij ik aangesloten ben?

– Ervaar ik ruimte om een verhaal van herstel of verandering te delen?

– Welke rollen vervul ik naast die van patiënt of cliënt?

– Wat geeft mijn leven betekenis los van gezondheid of ziekte?

– Welke waarden zijn voor mij belangrijk, ongeacht hoe ik me lichamelijk voel?

– Wat inspireerde mij vóór mijn diagnose?

– Waar verlang ik diep vanbinnen naar, los van mijn klachten?

* Over het lichaam

– Zie ik mijn lichaam als defect, of als een lichaam dat probeert te beschermen en zich aan te passen?

– Welke boodschappen probeer ik uit mijn lichaam te begrijpen zonder ze onmiddellijk als ziekte te interpreteren?

– Hoe verandert mijn ervaring wanneer ik mijn lichaam met nieuwsgierigheid benader in plaats van met angst?

– Welke momenten herinner ik me waarop mijn lichaam mij verraste met veerkracht?

– Welk verhaal vertel ik mezelf over mijn toekomst?

– Is dat verhaal open en beweeglijk, of eerder vast en definitief?

– Wat zou er mogelijk worden wanneer ik mijn diagnose als één hoofdstuk zie, maar niet als het hele boek?

– Wie ben ik, voorbij alle labels?

– Wat in mij is onveranderd gebleven, ondanks alles wat ik heb meegemaakt?

Als mijn symptomen morgen niet volledig verdwenen zouden zijn, maar mijn identiteit er niet langer door bepaald werd, wie zou ik dan zijn?

Liefs Mieke

Geplaatst op

De dramadriehoek toegelicht in het teken van de Nieuwe Maan in Weegschaal

Bewustwording van onze relationele patronen, grenzen en de kracht van gelijkwaardige verbinding.

De Nieuwe Maan in Weegschaal nodigt ons uit om stil te staan bij de manier waarop we ons verbinden met anderen. Hoe bewegen we ons binnen relaties? Hoe gaan we om met conflicten, verwachtingen en verantwoordelijkheid? En in welke mate blijven we trouw aan onszelf wanneer we de harmonie met de ander proberen te bewaren?

Weegschaal staat symbool voor evenwicht, wederkerigheid, diplomatie en partnerschap. Ze herinnert ons eraan dat gezonde relaties niet ontstaan doordat we onszelf aanpassen, de ander proberen te veranderen of koste wat het kost de vrede bewaren. Echte harmonie vraagt om eerlijkheid, zelfrespect, duidelijke grenzen en de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen gevoelens, keuzes en gedragingen.

Vanuit deze thematiek is de dramadriehoek van psycholoog Stephen Karpman een waardevol instrument voor zelfonderzoek. Dit model beschrijft drie rollen waarin we onbewust terecht kunnen komen wanneer er spanning ontstaat in onze relaties: de Redder, het Slachtoffer en de Aanklager. Hoewel deze rollen vaak voortkomen uit de behoefte om onszelf te beschermen, verbinding te behouden of controle te krijgen over een situatie, kunnen ze ons juist vasthouden in terugkerende patronen van afhankelijkheid, verwijt en onmacht.

Misschien herken je jezelf in de neiging om anderen te helpen, zelfs wanneer niemand daarom vraagt. Misschien neem je snel de verantwoordelijkheid op je voor de gevoelens of problemen van anderen. Of merk je dat je je machteloos voelt, jezelf tekortgedaan voelt of vanuit frustratie de ander verwijten maakt. Soms wisselen we zelfs voortdurend tussen deze rollen, zonder dat we ons daar bewust van zijn.

De uitnodiging van deze Nieuwe Maan is om deze dynamieken niet te veroordelen, maar ze met mildheid en eerlijkheid te onderzoeken. Waar geef ik mezelf weg om de harmonie te bewaren? Waar neem ik verantwoordelijkheid over die eigenlijk bij de ander hoort? En waar verlies ik mijn eigen kracht door mezelf als machteloos te ervaren?

De weg naar meer evenwicht begint bij bewustwording. Wanneer we onze automatische reacties leren herkennen, ontstaat er ruimte om anders te kiezen: helpen zonder te redden, verantwoordelijkheid nemen zonder schuld op ons te laden, grenzen stellen zonder te beschuldigen en onze behoeften uitspreken zonder de ander verantwoordelijk te maken voor ons geluk.

Zo wordt de Nieuwe Maan in Weegschaal een uitnodiging om onze relaties opnieuw vorm te geven vanuit gelijkwaardigheid en wederzijds respect. Niet door onszelf te verliezen in de ander, maar door aanwezig te blijven bij onszelf én open te staan voor de ander.

Want echte harmonie ontstaat niet wanneer iedereen tevreden blijft, maar wanneer iedereen de ruimte krijgt om zichzelf te zijn, verantwoordelijkheid te dragen en vanuit vrijheid voor verbinding te kiezen. Inzicht in de Karpman-driehoek: Aanklager, Redder en Slachtoffer

De Dramadriehoek (gebaseerd op het werk van Stephen Karpman) kan ons helpen begrijpen hoe we in relaties vaak in ongezonde rollen terechtkomen.

Heb je wel eens het gevoel dat – hoe hard je ook probeert het te vermijden – drama om elke hoek loert? Drama is vaak een onvermijdelijk onderdeel van het leven, maar sommigen van ons raken er meer in verstrikt dan anderen. Met andere woorden: we brengen mogelijk meer tijd door in de Dramadriehoek.

De Dramadriehoek van Karpman bestaat uit drie rollen: het Slachtoffer, de Redder en de Aanklager. Wanneer we een van deze rollen aannemen, brengen we ongezond gedrag in onze relaties.

Bepaalde persoonlijkheidskenmerken, zoals narcisme, en bepaalde levenservaringen, zoals onveilige hechting, kunnen de kans vergroten dat we in deze ongezonde patronen vervallen. We kunnen er echter voor kiezen ons anders te gedragen en de Dramadriehoek volledig te vermijden; we moeten alleen weten hoe.

Om al je vragen over de Karpman-dramadriehoek te beantwoorden, behandelt dit blog:

– Wat de dramadriehoek is

– Praktijkvoorbeelden van de Karpman-dramadriehoek

– Het verband tussen de dramadriehoek en narcisme

– 3 manieren om uit de dramadriehoek te stappen

– Onveilige hechting kan ertoe leiden dat je verstrikt raakt in (een deel van) de dramadriehoek.

Het concept van de Dramadriehoek werd in 1968 geïntroduceerd door psychiater Stephen Karpman.

Als model voor sociale interactie beschrijft de Dramadriehoek volgens Karpman treffend hoe we vaak een van de drie ongezonde rollen aannemen wanneer we proberen een conflict op te lossen.

1. Het Slachtoffer

2. De Redder

3. De Vervolger

Hoewel we in staat zijn om tussen deze drie rollen te wisselen – afhankelijk van onze unieke omstandigheden en situatie – nemen we er meestal maar één aan. Ook onze vroege jaren kunnen van invloed zijn op de rol waarin we terechtkomen. Als je bijvoorbeeld bent opgegroeid met een autoritaire of straffende ouder, kun je in de rol van Vervolger schieten wanneer je kind zich niet gedraagt ​​zoals verwacht. Aan de andere kant kan een dergelijke jeugd er ook toe leiden dat je juist een tegengestelde rol aanneemt, zoals die van Redder, wanneer je vindt dat de partner van je beste vriend(in) hem of haar slecht behandelt.

Om elke rol en de bijbehorende houding te verduidelijken, bekijken we ze één voor één, te beginnen met het Slachtoffer.

Voordat we het over het Slachtoffer hebben, is het belangrijk een onderscheid te maken: we hebben het niet over een daadwerkelijk slachtoffer (iemand die schade heeft opgelopen door een traumatische gebeurtenis). We hebben het hier over momenten waarop we ons gedragen als een slachtoffer.

Het Slachtoffer wordt vaak omschreven als iemand met een “arme ik”-mentaliteit. In deze houding zijn gevoelens van hopeloosheid, zich gevangen voelen, schaamte, gêne en hulpeloosheid de norm.

Vanuit de Slachtofferrol twijfelen we aan onze eigen capaciteiten en zoeken we leiding bij anderen; we laten hen de verantwoordelijkheid en de controle over ons leven overnemen. De mensen tot wie we ons wenden wanneer we in de Slachtofferrol zitten, zijn vaak Redders. Maar wat is een Redder?

“Laat mij je helpen” is de houding die de Redder doorgaans aanneemt. De Redder staat vaak klaar om anderen te hulp te schieten, vooral wanneer die persoon in de Slachtofferrol terechtkomt. Redders zien Slachtoffers als kwetsbaar en doen hun best om in te grijpen en hen te redden van Vervolgers.

Helaas voelen Redders zich zo sterk gedreven om Slachtoffers te helpen, dat ze daarbij hun eigen tijd, energie en behoeften opofferen.

De Vervolger is daarentegen kritisch. Stel je iemand voor die zegt: “Dit is allemaal jouw schuld” – dat is typisch gedrag van een Vervolger.

Wanneer iemand de rol van Vervolger aanneemt:

Is diegene kritisch op het handelen van een ander; hij begrijpt niet waarom de persoon op een bepaalde manier handelde of gaat ervan uit dat de persoon negatieve bedoelingen had.

Reageert hij met veroordelende kritiek.

Door zich zo te gedragen, kleineert de Vervolger de ander, waardoor deze zich nutteloos, beschaamd en ontoereikend voelt. Met andere woorden: hij dwingt de ander in de Slachtofferrol.

Het is belangrijk op te merken dat de Vervolger, hoewel hij doorgaans kritisch is op anderen, vaak ook kritisch is op zichzelf. Hierdoor kan hij wisselen tussen de rol van Vervolger en die van Slachtoffer: het ene moment is hij kritisch, het andere moment voelt hij zich hulpeloos en kwetsbaar.

Helaas is het betreden van de Dramadriehoek – ongeacht welke rol we aannemen – niet bevorderlijk.

Als je je dus afvraagt: “Welke positie moet ik innemen?”, dan is het antwoord: geen enkele. De weg naar gezonde relaties ligt juist in het volledig verlaten van de Dramadriehoek.

Om te beginnen helpt niets ons beter een concept als de Slachtoffer-Aanklager-Redder-driehoek te begrijpen dan een paar voorbeelden uit de praktijk.

Je baas gaf je een project, maar de instructies waren onduidelijk; hij is niet het type persoon dat in de buurt blijft om vragen te beantwoorden, dus moest je het zelf uitzoeken. Je wendde je tot je leidinggevende voor begeleiding, en die reageerde verontwaardigd over de situatie waarin jij verkeerde.

Je leverde het project in, maar je baas was er niet tevreden over. Hij bekritiseerde je omdat je werk “onder de maat” was. Je zei niets en incasseerde de uitbrander. Je dacht bij jezelf: “Misschien had ik meer moeten doen. Misschien had ik meer vragen moeten stellen. Waarom ben ik zo waardeloos?”

Je leidinggevende hoorde het gesprek en schoot je te hulp. Hij legde je baas precies uit waarom de taak niet naar wens was uitgevoerd en legde de schuld bij je baas neer.

In dit scenario nam je baas de rol van Vervolger op zich. Hij was boos dat het werk niet naar zijn zin was gedaan en wilde jou ter verantwoording roepen. Hij zag het als zijn verantwoordelijkheid om de situatie recht te zetten. Zijn gedrag duwde jou automatisch in de rol van Slachtoffer, waardoor je je hulpeloos en incompetent voelde. Toen je leidinggevende ingreep, nam hij de rol van Redder op zich. Hij zag dat je oneerlijk werd aangepakt en voelde zich geroepen om in te grijpen.

Je vader had een autoritaire opvoedstijl, wat vaak betekende dat hij kritiek had op wat je deed toen je kind was. Een keer viel je tijdens het fietsen. Je ging naar je vader voor steun en troost, maar kreeg kritiek. Hij zei: “Fietsen is niet moeilijk – hoe kun je er nu af vallen?!” Je voelde je dom omdat je een fout had gemaakt bij zoiets eenvoudigs als fietsen.

Je moeder kwam de kamer binnen en zag je bloedende knie. Ze schoot je onmiddellijk te hulp: ze maakte de wond schoon en plakte er een pleister op. Ze zei dat het niet erg was en dat veel kinderen wel eens van hun fiets vallen.

In dit scenario nam je vader de rol van Vervolger aan en trok hij jou in de positie van Slachtoffer. Toen je moeder kwam, je troost en geruststelling bood en je verbond, werd zij de redder.

Het verband tussen de Karpman-driehoek en narcisme

Sommige mensen voelen zich wellicht meer ‘gevangen’ in de dramadriehoek dan anderen; daar kunnen uiteenlopende redenen voor zijn. Een van de belangrijkste redenen is wellicht narcisme.

Narcisme is een persoonlijkheidskenmerk dat gepaard gaat met een overmatige gerichtheid op zichzelf, waarbij de wensen en behoeften van anderen worden genegeerd.

Hoewel narcisme vaak een verzameling persoonlijkheidskenmerken omvat, kan het ook deel uitmaken van een aandoening die bekendstaat als de narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Narcisme is de laatste tijd een veelbesproken onderwerp, vooral vanwege het verband met fenomenen als *gaslighting* en *love bombing*. Hoewel er nog veel te ontdekken valt over narcisme, hebben experts bepaalde patronen waargenomen in de wisselwerking tussen narcisme en de dramadriehoek.

Ten eerste lijken narcisten van nature eerder in de rol van ‘Aanklager’ te kruipen dan in enige andere positie binnen de dramadriehoek.

Ten tweede voelen narcisten en ‘Redders’ zich vaak tot elkaar aangetrokken. Narcisten willen doorgaans altijd meer, meer, meer, terwijl Redders graag geven, delen en helpen. Op het eerste gezicht lijkt dit een uitstekende combinatie – althans, aan de oppervlakte.

Het probleem is dat narcisten en Redders onbewust invulling geven aan de afspraak: “Jij kunt niet zonder mij.” Deze dynamiek zorgt ervoor dat de narcist voor bevestiging afhankelijk is van de Redder, terwijl de Redder zich beloond voelt door het geven. Hierdoor raken narcisten en Redders steeds sterker van elkaar afhankelijk.

Na verloop van tijd raken Redders vermoeid en gefrustreerd doordat hun eigen behoeften worden genegeerd en de verantwoordelijkheid voor het oplossen van problemen op hun schouders rust. Ze glijden vervolgens af naar de rol van ‘Slachtoffer’.

Of, als ze boos worden en de narcist de schuld willen geven, nemen ze de rol van ‘Aanklager’ aan, waardoor de narcist in de rol van hulpeloos Slachtoffer terechtkomt. Maar wie ooit met een narcist te maken heeft gehad, weet dat deze mensen een sterke behoefte hebben aan controle. Wanneer iemand anders hen dus in de slachtofferrol plaatst, ontstaat er vaak een machtsstrijd, omdat ze proberen de superieure en minder kwetsbare positie van de aanklager in te nemen.

Volgens experts stappen narcisten nooit uit de dramadriehoek; ze bevinden zich altijd in een van de posities, en meestal is dat die van de aanklager. Maar ongeacht of we nu narcistisch zijn of niet: we kunnen wel degelijk aan de dramadriehoek ontsnappen – daar is alleen een effectieve aanpak voor nodig.

Wanneer we ons in de dramadriehoek bevinden, doen we twee dingen. We creëren ongelijke relaties die door drama worden beheerst. We belemmeren relaties om zich op een gezonde en gelukkige manier te ontwikkelen en te functioneren.

Als je merkt dat je vaak in de dramadriehoek terechtkomt, weet dan dat inzicht in de dynamiek ervan de eerste stap is om eraan te ontsnappen. Om echter echt uit de dramadriehoek te komen, moet je actie ondernemen en afstand nemen van de ongezonde rollen.

Zodra je je bewust wordt van je gedrag, kun je je ongezonde reacties op het moment zelf opmerken, even pauzeren en je reactie aanpassen. Mindfulness-meditatie en ervaringen in een dagboek bijhouden zijn enkele van de beste manieren om hiermee te beginnen.

Onderzoek wijst uit dat mindfulness-meditatie je kan helpen je emoties beter te begrijpen, stress te verminderen, je concentratie te verbeteren, lastige gedachten te verlichten en je relaties te verbeteren.

Schrijven kan stress verminderen, je mindfulness vergroten, je geheugen verbeteren, je helpen betere probleemoplossende vaardigheden te ontwikkelen en je emotionele regulatie verbeteren.

Zodra je bewustzijn hebt ontwikkeld, kun je beginnen met het veranderen van je rol.

In zijn boek *The Power of TED* stelt John David Womeldorff (lifecoach en expert in leiderschapsontwikkeling) de volgende drie verschuivingen voor:

Slachtoffer → Schepper

Aanklager → Uitdager

Redder → Coach

Laten we elke verschuiving nader bekijken.

Als je meestal de rol van slachtoffer aanneemt, is de verschuiving die je moet maken: schepper worden. De schepper wil creëren en de beste versie van zichzelf zijn; dit houdt drie kernovertuigingen in.

Deze overtuigingen zijn:

– Ik ben goed genoeg.

– Ik mag zelf kiezen hoe ik reageer op gebeurtenissen in het leven.

– Ik zet me in voor leren en ontwikkelen, zelfs als ik onderweg obstakels of tegenslagen tegenkom.

Als je merkt dat je vaak in de rol van Aanklager vervalt, is het je doel om Uitdager te worden. Uitdagers moedigen zichzelf (en anderen) aan om stappen te zetten en te groeien, zodat ze het beste uit zichzelf kunnen halen. Ze hanteren drie kernovertuigingen:

– We zijn bedoeld om te leren en te groeien.

– In een onvoorspelbare wereld zijn mijn waarden het allerbelangrijkste.

– Bij het leven draait het niet om schuld en oordeel, maar om eerlijkheid.

Als je over de rol van Redder las en dacht: “Dat ben ik!”, dan is het jouw taak om Coach te worden. Coaches stellen de fundamentele vraag: “Wat wil ik?” De rol van Coach draait om nieuwsgierigheid naar je ambities en het vinden van nieuwe, innovatieve manieren om je doelen te bereiken. De drie kernovertuigingen van een Coach zijn:

– Ieder mens bezit aangeboren wijsheid.

– Ik heb volledig vertrouwen in het ontdekkingsproces.

– Ik ben de enige die kan beslissen wat ik wil.

3. Zoek professionele hulp

Het is mogelijk om zelfstandig uit de driehoek van Slachtoffer, Aanklager en Redder te stappen, maar dit vergt veel inspanning en vastberadenheid. Daarom is de derde stap om aan de Dramadriehoek te ontsnappen voor de meesten het zoeken van professionele hulp bij een counselor, therapeut of psychiater.

Professionals in de geestelijke gezondheidszorg zijn uitstekend opgeleid om je te helpen inzicht te krijgen in je ongezonde gedragspatronen. Daarnaast kunnen ze je helpen ongezonde relaties uit het verleden te verwerken en je de tools aanreiken om anders te handelen; oftewel, om de verschuiving te maken van Slachtoffer naar Schepper, van Aanklager naar Uitdager, of van Redder naar Coach.

Als je merkt dat je te vaak in drama verzeild raakt, is de kans groot dat je vastzit in de Karpman-dramadriehoek. Of je nu de rol van Slachtoffer, Aanklager of Redder aanneemt: deze ongezonde gedragspatronen kunnen je ervan weerhouden echt gezonde en wederzijds vervullende relaties te ervaren.

Het goede nieuws is dat deze cyclus niet je vaste gedragspatroon hoeft te blijven: je kunt ervoor kiezen eraan te ontsnappen. Jezelf bevrijden uit de Dramadriehoek vereist meer zelfbewustzijn, inzicht in de richting waarin je moet veranderen (en waarom), en desgewenst is professionele begeleiding, met kennis van dynamieken, hechtingsstijlen enz…heel helpend.

Zodra deze stappen zijn gezet, sluit de deur naar het verleden zich en opent zich de deur naar een positieve toekomst – een toekomst met gezonde, betekenisvolle relaties die de tand des tijds doorstaan.

Mieke

www.miekecoigne.com🌹💚

Geplaatst op

Nieuwe Maan in Weegschaal 10 Oktober 2026

Harmonieuze samenwerking

Nieuwe partnerschappen

Doelen bij Nieuwe Maan in Weegschaal

Leren vertragen

Balans vinden tussen onze eigen behoeften en die van anderen

De Nieuwe Maan in Weegschaal, op 17 graden, nodigt ons uit om bewust relaties aan te gaan die gebaseerd zijn op gelijkwaardigheid, respect en oprechte wederkerigheid. Dit is de maan van de diplomaat; ze leert ons dat een waarachtig partnerschap niet draait om onszelf te verliezen in de ander, maar om twee soevereine individuen die ervoor kiezen zij aan zij te lopen, met respect voor zowel de verbinding als de eigen autonomie. De Weegschaal weet dat mooie relaties zowel de kunst van het compromis als de moed vereisen om trouw te blijven aan de eigen waarheid.

Deze maanfase roept ons op om onze benadering van partnerschappen, contracten en verbintenissen onder de loep te nemen. Het is een moment om intenties te formuleren over hoe we ons tot anderen verhouden, hoe we onderhandelen en hoe we de balans tussen geven en nemen bewaken. Het symbool van de Weegschaal herinnert ons eraan dat harmonie niet gaat over het vermijden van conflicten; harmonie ontstaat wanneer we onze waarheid respectvol kunnen uiten en ruimte kunnen bieden aan de ander om hetzelfde te doen. Daarbij vertrouwen we erop dat een authentieke dialoog zorgt voor een diepere verbinding dan een geforceerde overeenstemming ooit zou kunnen.

De schaduwzijde van de Weegschaal kan zich uiten in de neiging om anderen te willen behagen, besluiteloosheid of het verlies van het eigen ‘ik’ in het ‘wij’. Toch is de uitnodiging er een van gratie: relaties opbouwen vanuit zelfrespect, verbindingen aangaan die beide partijen gelijkwaardig eren, en erop vertrouwen dat we zowel op zichzelf staande, complete individuen als prachtig met elkaar verweven kunnen zijn. Deze Nieuwe Maan vraagt ​​ons om te beginnen bij onszelf: weten wat we willen, onze eigen waarheid spreken en begrijpen dat de gezondste relaties niet gebaseerd zijn op behoefte of verplichting. Ze zijn gebaseerd op vrije keuze, bewust onderhoud en wederzijds respect voor de heilige autonomie van ieder individu.

Voordat we ons werkelijk met een ander kunnen verbinden, mogen we onderzoeken hoe stevig de verbinding met onszelf is.

– In hoeverre blijf ik trouw aan mezelf wanneer ik me verbind met anderen?

– Durf ik te voelen en te erkennen wat ík werkelijk nodig heb?

– Op welke momenten zet ik mijn eigen behoeften opzij om de harmonie te bewaren?

– Waar verlang ik naar meer ruimte, vrijheid of autonomie in mijn leven?

– Wat betekent het voor mij om mezelf volledig te aanvaarden, zonder bevestiging van anderen nodig te hebben?

– Welke waarheid over mezelf wil ik niet langer negeren?

– Wie ben ik in een relatie wanneer ik niet probeer te voldoen aan de verwachtingen van de ander?

Een gezonde verbinding ontstaat wanneer beide mensen zichzelf mogen zijn en er ruimte is voor ieders behoeften, gevoelens en grenzen.

– In welke relaties voel ik me werkelijk gezien, gehoord en gewaardeerd?

– Waar ervaar ik een evenwicht tussen geven en ontvangen?

– Zijn er relaties waarin ik meer geef dan ik eigenlijk kan of wil?

– Durf ik te ontvangen zonder me schuldig te voelen of iets te moeten terugdoen?

– Voel ik me vrij om mijn mening te uiten, ook wanneer die verschilt van die van de ander?

– Welke relaties voeden mij, en welke vragen voortdurend energie van mij?

– Waar verwar ik liefde, loyaliteit of verbondenheid met mezelf wegcijferen?

Weegschaal herinnert ons eraan dat harmonie niet hetzelfde is als het vermijden van ongemak. Echte verbinding vraagt soms om moeilijke gesprekken en eerlijke keuzes.

– Wat doe ik wanneer er spanning of onenigheid ontstaat?

– Vermijd ik conflicten omdat ik bang ben iemand teleur te stellen of te verliezen?

– Hoe vaak spreek ik me uit, en hoe vaak slik ik mijn woorden in om de vrede te bewaren?

– Durf ik de ander te laten kennismaken met mijn kwetsbaarheid, boosheid of teleurstelling?

– Kan ik oprecht en waarachtig verdragen dat iemand het niet met mij eens is, zonder aan de verbinding te twijfelen? Draag je je woorden van binnenuit?

– Welke onuitgesproken woorden of gevoelens vragen om erkenning?

– Waar kies ik momenteel voor schijnbare vrede, terwijl ik diep vanbinnen weet dat er iets uitgesproken moet worden?

Verbonden zijn betekent niet dat we onszelf moeten verliezen. We mogen dicht bij een ander staan en tegelijkertijd onze eigen ruimte bewaken.

– Waar vind ik het moeilijk om nee te zeggen?

– Welke grenzen worden in mijn relaties onvoldoende gerespecteerd, door anderen of door mezelf?

– Wanneer stem ik ergens mee in terwijl mijn gevoel eigenlijk iets anders aangeeft?

– Durf ik keuzes te maken die goed zijn voor mij, ook wanneer anderen die niet begrijpen?

– Welke overtuiging maakt het moeilijk om mijn eigen ruimte in te nemen?

– Kan ik de autonomie van de ander respecteren zonder me afgewezen of buitengesloten te voelen?

– Wat zou er veranderen in mijn relaties als ik mezelf niet langer hoefde te bewijzen, te pleasen of aan te passen om geliefd te zijn?

Soms herhalen we vertrouwde patronen, zelfs wanneer ze ons niet langer dienen. Bewustwording geeft ons de mogelijkheid om andere keuzes te maken.

– Welke terugkerende dynamieken herken ik in mijn relaties?

– Welke rol neem ik vaak op: de vredestichter, de verzorger, de aanpasser, de leider, de bemiddelaar of degene die alles onder controle wil houden?

– Wat probeer ik te vermijden door me aan te passen aan anderen?

– Welke angst schuilt er achter mijn behoefte om iedereen tevreden te houden?

– Verwacht ik soms dat anderen mijn behoeften aanvoelen, zonder ze zelf uit te spreken?

– Welke overtuigingen over liefde, verbondenheid en afwijzing heb ik van vroeger meegenomen?

– Welk patroon ben ik klaar om te doorbreken, zodat ik relaties kan aangaan vanuit vrije keuze in plaats van angst, schuldgevoel of verplichting?

Niet elke vraag vraagt om een onmiddellijk antwoord. Soms ontstaat helderheid pas wanneer we vertragen en opnieuw leren luisteren naar onszelf.

– Waar in mijn leven ben ik voortdurend aan het afstemmen op het tempo of de verwachtingen van anderen?

– Gun ik mezelf voldoende tijd om te voelen wat voor mij juist is voordat ik een beslissing neem?

– Waar probeer ik te snel een oplossing te vinden, terwijl ik eigenlijk nog tijd nodig heb?

– Hoe merk ik aan mijn lichaam dat iets niet in balans is?

– Wat helpt mij om terug te keren naar mijn eigen rust en innerlijke kompas?

– Welke keuze zou ik maken als ik mezelf de tijd gaf om niet meteen te hoeven beslissen?

– Wat wil ik loslaten, vertragen of vereenvoudigen om meer evenwicht te ervaren tussen mijn eigen wereld en die van anderen?

Deze Nieuwe Maan nodigt uit om bewust stil te staan bij de verbindingen die we willen aangaan, verdiepen of op een andere manier vormgeven.

– Welke kwaliteiten zijn voor mij essentieel in een gelijkwaardige relatie?

– Welke mensen wil ik bewust meer ruimte geven in mijn leven?

– Welke vorm van samenwerking past bij wie ik vandaag ben?

– Durf ik nieuwe verbindingen aan te gaan zonder mezelf vooraf te verliezen in verwachtingen of toekomstbeelden?

– Welke afspraken of verbintenissen verdienen meer helderheid?

– Wat betekent wederzijds respect voor mij in de praktijk?

– Hoe ziet een relatie eruit waarin we allebei volledig onszelf mogen zijn en toch bewust voor elkaar kiezen?

Na het onderzoeken komt de uitnodiging om bewust te kiezen. Niet vanuit wat je denkt te moeten veranderen, maar vanuit wat werkelijk klopt voor jou.

– Welke kwaliteit wil ik meer belichamen in mijn relaties: eerlijkheid, zachtheid, moed, geduld of gelijkwaardigheid?

– Welke behoefte wil ik voortaan duidelijker uitspreken?

– Welke grens wil ik met meer liefde en zelfrespect bewaken?

– Welke verbinding wil ik verdiepen, en wat vraagt die van mij?

– Wat draag ik niet langer (als een herkenbaar levenspatroon) van iemand anders of wil ik oplossen. (Redderssyndroom)

– Welke kleine, concrete stap kan ik zetten om meer evenwicht te brengen in mijn relaties?

– Welke belofte wil ik mezelf doen om trouw te blijven aan mijn eigen waarheid, terwijl ik open blijf voor echte verbinding met anderen?

Over gelijkwaardigheid, vertrouwen en bewuste partnerschappen.

” Ik hoef mezelf niet te verliezen om met jou verbonden te zijn. Ik eer mijn eigen waarheid én tegelijkertijd eer ik ook de waarheid van mijn medemensen.

Vanuit die plek kan een waar-echte en een levende verbinding ontstaan die niet voortkomt uit angst of verplichting, maar uit vrijheid, respect en een bewuste keuze voor elkaar.

Heb een heel fijne Nieuwe Maan, liefs Mieke

Geplaatst op

Update 9 Oktober 2026

Mercurius in Schorpioen vormt een quincunx-aspect met Saturnus (die retrograde loopt) in Ram

Dit aspect brengt een subtiele, maar voelbare spanning met zich mee. Het is alsof onze gedachten ergens naartoe willen, terwijl een innerlijke stem ons afremt. We voelen dat er iets moet veranderen, maar hoe we dat precies moeten aanpakken, is nog niet helemaal duidelijk.

Er kan een ongemakkelijke stilte ontstaan, een vreemd gebrek aan woorden of het gevoel dat we mentaal tegen een muur aanlopen. Wat we willen zeggen, krijgen we niet goed verwoord. Wat we denken te begrijpen, blijkt misschien toch ingewikkelder dan verwacht. En hoewel we vooruit willen, lijken bepaalde omstandigheden ons te dwingen om pas op de plaats te maken.

Wat deze transit van ons vraagt is eerst te leren luisteren naar wat innerlijk impulseert in plaats van meteen antwoorden te zoeken.

Mercurius symboliseert onze manier van denken, communiceren, analyseren en informatie verwerken. In het intense teken Schorpioen wil deze planeet tot de kern doordringen. We willen begrijpen wat er onder de oppervlakte speelt, verborgen motieven ontdekken en voelen wat niet meteen wordt uitgesproken. Oppervlakkige antwoorden volstaan niet. We zoeken naar de waarheid, ook wanneer die ongemakkelijk is.

Saturnus vertegenwoordigt daarentegen verantwoordelijkheid, grenzen, discipline en de confrontatie met de werkelijkheid. In Ram ligt de nadruk op initiatief nemen, zelfstandig handelen en de moed vinden om een eigen koers te varen. Maar omdat Saturnus retrograde loopt, worden we uitgenodigd om onze manier van handelen opnieuw te bekijken.

Waar nemen we verantwoordelijkheid op? Waar houden we onszelf tegen? En waar willen we vooruit, zonder werkelijk stil te staan bij wat daarvoor nodig is?

Het quincunx-aspect tussen deze twee planeten vraagt om bijsturing. Het is geen rechtstreeks conflict waarbij alles openlijk botst, maar eerder een ongemakkelijke discrepantie tussen twee verschillende behoeften. De ene kant van ons wil onderzoeken, begrijpen en doorgronden; de andere wil beslissen, handelen en verantwoordelijkheid nemen.

Daartussen kan een kloof ontstaan.

We weten misschien heel goed wat we anders willen, maar twijfelen aan onze mogelijkheden. Of we hebben een duidelijk idee, maar merken dat de praktische uitvoering meer tijd, discipline of geduld vraagt dan verwacht.

De vraag is niet alleen wat je wilt veranderen, maar ook of je bereid bent de verantwoordelijkheid te dragen die deze verandering met zich meebrengt.

Deze transit kan zich bijzonder duidelijk manifesteren in onze communicatie. Gesprekken lopen stroever, woorden komen niet vanzelf of we hebben het gevoel dat we ons voortdurend moeten verantwoorden. Misschien zijn we bang om iets verkeerd te zeggen, houden we onze gedachten liever voor ons of proberen we een ingewikkelde situatie met logica alleen op te lossen.

Soms ontstaat er stilte omdat we nog niet over voldoende informatie beschikken. Soms omdat we voelen dat onze woorden niet overeenkomen met wat er werkelijk in ons leeft. En soms omdat we nog geen antwoord hebben op een vraag die we onszelf al langer stellen.

Het risico is dat we die stilte onmiddellijk willen opvullen. We zoeken verklaringen, trekken conclusies of proberen de situatie onder controle te krijgen.

Wat als je jezelf toestaat om even niet te weten?

Wat als je een gesprek niet forceert, een beslissing nog even laat rusten of een conclusie uitstelt totdat je meer duidelijkheid hebt?

Stilte wordt soms als ongemakkelijk ervaren, maar het biedt wel ruimte, ruimte waarin inzichten kunnen ontstaan.

De combinatie van Mercurius in Schorpioen en Saturnus retrograde in Ram nodigt uit tot eerlijk zelfonderzoek. Ze confronteert ons met de manier waarop we denken, spreken en verantwoordelijkheid opnemen.

– Welke gedachte blijft zich in mijn hoofd herhalen, zonder dat ik werkelijk verder kom?

– Waar voel ik dat ik iets wil veranderen, maar aarzel ik om de eerste stap te zetten?

– Ben ik bang om fouten te maken, om verkeerd begrepen te worden of om de controle te verliezen?

– Waar houd ik mijn woorden in, terwijl er eigenlijk iets uitgesproken mag worden?

– Probeer ik een situatie te begrijpen die op dit moment nog onvoldoende duidelijk is?

– Welke verantwoordelijkheid schuif ik misschien voor me uit omdat de gevolgen me onzeker maken?

– Waar verwar ik geduld met uitstel, of voorzichtigheid met angst?

– Welke overtuiging dien ik te herzien omdat ze me niet langer vooruithelpt?

Je hoeft niet onmiddellijk op iedere vraag een antwoord te hebben. Het is voldoende om op te merken welke vraag iets in beweging brengt.

Ben je bereid om een ongemakkelijke waarheid onder ogen te zien?

Een belangrijk thema van deze transit is het herorganiseren van onze mentale processen. Onderzoek grondig je mentale denkprocessen, want niet iedere gedachte is een teken dat je die gedachte moet omzetten in daden. Je kunt de ene gedachte inruilen voor een andere gedachte of overtuiging, die gebaseerd is op de vorige gedachte. Je blijft op die manier zelf in een vicieuze cirkel ronddwarrelen.

Misschien merk je dat je te snel conclusies trekt. Of dat je juist zo lang blijft analyseren dat je niet meer tot handelen komt. Mogelijk stel je hoge eisen aan jezelf, waardoor je nauwelijks ruimte laat voor experimenten of onverwachte wendingen.

Mercurius wil begrijpen; Saturnus wil toetsen aan de werkelijkheid. Samen nodigen ze ons uit om ideeën niet alleen te onderzoeken, maar ze ook haalbaar te maken. S.M.A.R.T.

Dat betekent soms dat je een plan moet herzien, een deadline moet aanpassen of een andere manier van communiceren moet uitproberen. In je werk of studie kan het nuttig zijn om details opnieuw te bekijken en na te gaan waar je aanpak efficiënter kan. In relaties kan het helpen om minder snel te reageren en meer aandacht te besteden aan wat de ander werkelijk bedoelt.

Ook in je persoonlijke ontwikkeling ligt hier een waardevolle mogelijkheid. Je kunt ontdekken dat bepaalde mentale grenzen niet uitsluitend voortkomen uit de omstandigheden, maar ook uit oude overtuigingen over wat je wel en niet kunt.

Tegelijkertijd vraagt dit aspect om realisme. Niet elke blokkade verdwijnt door anders te denken, en niet iedere verandering is onmiddellijk mogelijk. Er zijn grenzen aan onze invloed. Maar binnen die grenzen kunnen we vaak meer bijsturen dan we aanvankelijk denken.

Je hoeft niet de hele weg te overzien om een eerste haalbare stap te zetten. En dat is wel wat vaak gebeurt in de vragen die me worden gesteld. Het vooral willen weten wat de uitkomst is. Het lineaire denken waar velen toch in blijven vastlopen. Als…dan…

Het is menselijk enerzijds te willen weten waar het schip naartoe vaart, echter valt het me ook op dat de vraag wordt gesteld alsof het schip zal stranden. En daar pik ik op door, door de woorden letterlijk hardop te herhalen als uitnodiging om er stil bij te staan: ‘Hoor je wat je zegt, en kun je me vertellen vanwaar je vraagt waar het schip zal stranden, terwijl je eigenlijk wilt weten waar het schip naartoe kan varen?’ Merk het onderscheid, het verschil, want woorden dragen het scheppingsveld of ketsen het onbewust af.

Soms ziet wat we creëren er in het begin helemaal niet uit zoals we hadden gehoopt. Een nieuw idee blijkt moeilijk uitvoerbaar, een gesprek levert niet de duidelijkheid op waarop we rekenden of een verandering brengt onverwachte complicaties met zich mee.

Dat betekent niet noodzakelijk dat we verkeerd bezig zijn.

Complexe kwesties vragen tijd. Inzichten moeten rijpen, plannen moeten worden bijgesteld en nieuwe gewoonten moeten de kans krijgen om zich te ontwikkelen.

Wanneer we te veel druk leggen op een proces dat nog in beweging is, lopen we het risico om vanuit frustratie beslissingen te nemen die ons uiteindelijk verder van ons doel brengen.

Saturnus herinnert ons eraan dat duurzame vooruitgang vaak ontstaat door herhaling, discipline en realistische verwachtingen. Mercurius helpt ons om onderweg te blijven onderzoeken, vragen te stellen en nieuwe mogelijkheden te ontdekken.

De kunst bestaat erin om beide kwaliteiten samen te brengen: voldoende structuur om ergens naartoe te werken, maar voldoende flexibiliteit om van koers te veranderen wanneer nieuwe informatie daarom vraagt.

Stel jezelf daarom de volgende vragen:

– Verwacht ik van mezelf dat ik nu al duidelijkheid heb, terwijl het proces nog niet afgerond is?

– Kan ik accepteren dat iets tijd nodig heeft zonder mezelf als mislukt te beschouwen?

– Welke kleine, concrete stap kan ik vandaag zetten?

– Wat kan ik voorlopig openlaten, zonder het meteen te willen oplossen?

– Hoe kan ik meer ruimte creëren voor fouten, bijsturing en nieuwe inzichten?

– De kracht van wachten, observeren en luisteren

Niet alles wat zich op het eerste gezicht aandient, vertelt het volledige verhaal.

Soms lijken de aanwijzingen een bepaalde richting uit te wijzen, terwijl later blijkt dat de werkelijkheid genuanceerder in elkaar zit. Onze eerste interpretatie is niet altijd de juiste.

Deze transit herinnert ons eraan dat waarnemen iets anders is dan conclusies trekken. We kunnen iets vermoeden zonder het al zeker te weten. We kunnen een gevoel serieus nemen zonder het meteen als feit te beschouwen. En we kunnen erkennen dat iets niet klopt zonder onmiddellijk te moeten bepalen hoe het opgelost moet worden.

Geduld is in die zin geen passiviteit. Het is een bewuste keuze om ruimte te laten voor informatie die nog moet komen.

Wanneer een gesprek moeilijk verloopt, kun je jezelf afvragen of het werkelijk nodig is om nu te reageren. Wanneer een beslissing zwaar aanvoelt, kun je onderzoeken welke informatie je nog mist. Wanneer je aan jezelf twijfelt, kun je nagaan of die twijfel je ergens voor wil behoeden of je vooral tegenhoudt om iets nieuws te proberen.

Het gaat er niet om dat je alle onzekerheid moet uitschakelen. Het gaat erom dat je leert handelen zonder dat je alles vooraf kunt controleren.

De quincunx tussen Mercurius in Schorpioen en Saturnus retrograde in Ram vraagt om een fijngevoelige afstemming tussen inzicht en actie, vrijheid en verantwoordelijkheid, intuïtie en realiteitszin.

Als je ervaart dat niet alle antwoorden op tafel komen, de woorden ontbreken, een plan/project nog niet stevig genoeg ontwikkeld is, of je zelf nog niet voldoende vertrouwen hebt, is dit wat er is, is dit waar het werk te doen is en dat kun je willen forceren, maar de ervaring leert dat je hoe dan ook terugvalt.

Probeer die ongemakkelijkheid niet onmiddellijk weg te werken. Ze kan je helpen om te ontdekken waar je aanpak om herziening of verfijning vraagt.

Luister naar wat je denkt, maar onderzoek ook waarom je het denkt. Neem je gevoelens serieus, maar geef jezelf de tijd om feiten en interpretaties van elkaar te onderscheiden. Blijf trouw aan wat voor jou belangrijk is, zonder vast te houden aan een strategie die niet langer werkt.

Wees geduldig met jezelf en met anderen. Soms heeft een gesprek meerdere pogingen nodig voordat er werkelijk begrip ontstaat. Soms moet een idee eerst mislukken voordat duidelijk wordt hoe het wel kan. En soms is het enige wat je op dit moment kunt doen, wachten tot de mist optrekt.

Tot slot: welke stap vraagt nu om jouw aandacht?

De energie van deze transit nodigt ons uit om stil te staan bij de kloof tussen wat we denken, wat we zeggen en wat we daadwerkelijk doen.

Waar mag je je gedachten herstructureren? Waar vraagt je communicatie om meer helderheid of zachtheid? En waar weet je diep vanbinnen al dat verandering nodig is, maar wacht je nog op de moed om verantwoordelijkheid te nemen?

Je hoeft vandaag niet alles te begrijpen. Je hoeft niet ieder obstakel te overwinnen en je hoeft niet onmiddellijk met de perfecte oplossing te komen.

Begin met luisteren. Observeer wat er werkelijk gebeurt. Herzie wat niet meer werkt en geef jezelf de tijd om een nieuwe richting te vinden. De meest verstandige stap vooruit is niet sneller te willen handelen, maar eerst beter begrijpen waar je staat.

Want wanneer inzicht en verantwoordelijkheid elkaar opnieuw vinden, kan zelfs een ogenschijnlijke blokkade of hindernis het begin worden van een meer bewuste en duurzame verandering.

Graden en tijden

Mercurius 10° Schorpioen 55′, Saturnus 10° Ram 55′ R – 10:55

Heb het goed, liefs Mieke