Auteur: mieke

De psychologie van onvoorwaardelijke liefde beschrijft genegenheid die blijft bestaan, onafhankelijk van iemands gedrag, prestaties of tekortkomingen, en die geworteld is in een gevoel van veiligheid in de hechting in plaats van in prestaties. Onderzoek naar neurale beeldvorming en hechting bij volwassenen laat zien dat het een meetbaar patroon van hersenactiviteit en gedrag is, en niet slechts een poëtisch ideaal, hoewel het niet vereist dat je mishandeling tolereert. De valkuil die de meeste mensen over het hoofd zien: iemand onvoorwaardelijk liefhebben en alles accepteren wat die persoon doet, zijn twee totaal verschillende dingen.

Wat is onvoorwaardelijke liefde? De meningen zijn divers, de ene mens gelooft in on-voorwaarde-lijkheid, de ander niet. Nog anderen twijfelen eraan ondanks men wel verlangt naar onvoorwaardelijke liefde.

Laat ons eens onderzoeken wat er allemaal onder het ideaal van ‘onvoorwaardelijke liefde’ leeft. En voor hen die een partner hebben kan het interessant zijn om even in de diepte mee te duiken. Het kan dat je kopje onder gaat door de benadering, maar wees gerust je komt wel boven water. Misschien zul je even naar adem snakken, maar weet dat je met de benadering vanuit wat er in de diepte leeft, wel wat mee kunt. En misschien heb je al lang de handdoek in de ring gegooid en hoeft het allemaal niet meer zo nodig voor jou. Of misschien denk je bij jezelf: laat het er ons over hebben, het is niet te laat.

Het kan vrij theoretisch gelezen worden, maar ik denk wel dat je door een heldere benadering en inzichten hetgeen je leest heel levend wordt. Je staat misschien stil bij enkele delen, en je denkt na. Je kijkt naar jezelf, je kijkt naar je partner, je kijkt naar jullie partnerschap. Je kunt het blog als een hulpbron lezen, positiverend, of je kunt het blog lezen als een doembeeld. Het hoeft niet, maar ik kan de manier waarop je het leest niet sturen. Dat wil ik trouwens niet. In alles wat ik deel via blogs ga ik uit van het allerhoogste welzijn voor ieder mens. En dat daar soms pijnlijke ervaringen in het licht komen, kun je als een opstapje naar verandering aannemen.

We zijn mensen en we hebben allemaal ons systemisch verleden in onze rugzak ( en nog veel verder, maar laat het ons houden bij het huidige leven). En waar twee mensen zich verbinden, brengen twee mensen het rugzakje mee. De ‘inhoud’ van het rugzakje wordt uitgekieperd. De inhoud kun je begrijpen als alle ervaringen vanuit je systemische verleden, vorige partners enz…De inhoud is vaak veel meer dan we soms vermoeden, maar wees niet bang en denk niet ‘ dat gaat me niet gebeuren’, wat er in het rugzakje zit, wordt eruitgekieperd.

En toch begint een ontmoeting dat uitgroeit tot liefde, het verlangen naar onvoorwaardelijke liefde centraal.

Ik herinner me de titel van een boek uit het begin van de jaren 80 en ik vond dat nog niet eens gek bedacht : ‘Ik heb je lief of ik heb je, lief.’

Lees het blog rustig in, je hoeft niet alles meteen aan een stuk door te lezen. Ik weet dat ik soms heel uitvoerig schrijf, en dat dit soms lezers dwarszit, daarom die tip: lees het in behapbare delen. En laat elk deel rustig zakken, dan verteer je makkelijker de inhoud.

Misschien ben je het niet met alles eens, en stel je je ook vragen bij wat je leest en dat is verrijkend, dat is ook de bedoeling van een blog.

Hier gaan we.

Vanuit psychologische invalshoek is onvoorwaardelijke liefde genegenheid die niet fluctueert op basis van iemands daden, uiterlijk of succes.

Het is het tegenovergestelde van ‘transactionele genegenheid’, het soort genegenheid dat stilletjes zegt: “Ik hou van je zolang je aan mijn verwachtingen voldoet.”

In de psychologie wordt de oorsprong naar de hechtingstheorie onderzocht, ontwikkeld door psycholoog John Bowlby eind jaren 60. Bowlby laat zien dat de emotionele banden die in de kindertijd worden gevormd, de blauwdruk vormen voor hoe we liefhebben, vertrouwen en ons verbinden voor de rest van ons leven.

Bowlby’s oorspronkelijke kader ging niet zozeer over liefde als gevoel, maar over liefde als overlevingsstrategie. Een baby die betrouwbaar troost, voedsel en aandacht krijgt, leert op een preverbaal niveau dat de wereld veilig is en dat mensen te vertrouwen zijn. Dat gevoel van veiligheid is de psychologische voedingsbodem waaruit later onvoorwaardelijke liefde groeit.

Humanistische psycholoog Carl Rogers noemde het onvoorwaardelijke positieve waardering.

Hij betoogde dat mensen het meest effectief veranderen en helen wanneer ze zich volledig geaccepteerd voelen, zonder oordeel, door een ander, of dat nu een therapeut, ouder of partner is. Rogers had het niet over het goedpraten van schade. Hij beschreef een houding van onbevooroordeelde acceptatie van iemands intrinsieke waarde, wat iets heel anders is dan alles goedkeuren wat die persoon doet.

Dat onderscheid, waarde versus gedrag, is de kern van de psychologie van onvoorwaardelijke liefde. Je kunt iemands fundamentele waarde als mens accepteren en tegelijkertijd duidelijke grenzen stellen aan wat je tolereert.

Is onvoorwaardelijke liefde echt, of is het een mythe? Zoals ik eerder schreef zijn de meningen divers.

Onvoorwaardelijke liefde bestaat echt, maar is zeldzamer en vergt meer moeite dan de romantische versie die we in films voorgeschoteld krijgen.

Neurowetenschappelijk onderzoek bevestigt dat moederliefde en andere vormen van diepgaande, toegewijde verbondenheid duidelijke, meetbare hersenactiviteitspatronen produceren, en niet slechts een vaag warm gevoel dat mensen achteraf rapporteren.

Functioneel MRI-onderzoek waarin moederliefde werd vergeleken met romantische liefde toonde aan dat beide beloningsgerelateerde hersengebieden activeren, maar moederliefde activeert ook gebieden die verband houden met verbondenheid en, opvallend genoeg, onderdrukt activiteit in gebieden die verband houden met angst en sociaal oordeel. Dat is een echt neurologisch signaal, geen metafoor.

De mythe ontstaat eerder door de aanname dat onvoorwaardelijke liefde oneindige tolerantie, geen conflicten en geen teleurstellingen betekent. Die versie strookt niet met hoe echte langdurige relaties functioneren. Tot zover ben je mee?

Zelfs de meest toegewijde ouders raken gefrustreerd door hun kinderen. Zelfs de meest liefdevolle partners hebben grenzen. Wat liefde ‘onvoorwaardelijk’ maakt, is niet de afwezigheid van wrijving, maar het feit dat de onderliggende toewijding aan de persoon de wrijving overleeft.

Het helpt dus om te begrijpen hoe voorwaardelijke liefde verschilt van onvoorwaardelijke genegenheid om het contrast duidelijk te zien.

Voorwaardelijke liefde is afhankelijk van omstandigheden en vaak onbewust: ze trekt zich terug wanneer iemand ondermaats presteert, teleurstelt of verandert.

Onvoorwaardelijke liefde, wanneer ze psychologisch gezond is, verdwijnt niet onder druk, maar is er ook niet blind voor.

Liefde wordt niet alleen gevoeld, ze wordt chemisch aangemaakt.

Wanneer mensen een diepe gehechtheid ervaren, of het nu een moederlijke, romantische of platonische band is, maken hun hersenen oxytocine, dopamine en, bij meer duurzame banden, vasopressine aan. Vooral oxytocine is uitgebreid bestudeerd vanwege de rol die het speelt bij sociale binding, en onderzoek naar neuro-endocriene systemen heeft het direct gekoppeld aan hechtingsgedrag bij verschillende diersoorten, niet alleen bij mensen.

Wat echt verrassend is, is hoe anders onvoorwaardelijke liefde in de hersenen wordt geregistreerd in vergelijking met romantische passie.

Neurowetenschappelijk onderzoek naar moederliefde toonde een sterke activatie in de belonings- en affiliatienetwerken van de hersenen, samen met een verminderde activiteit in gebieden die geassocieerd worden met negatieve emoties en sociale controle. Romantische liefde daarentegen activeert doorgaans de belonings- en motivatiecircuits die meer verbonden zijn met streven en verlangen.

Hersenscans laten zien dat onvoorwaardelijke liefde niet alleen warm aanvoelt, maar ook de angst- en oordeelscircuits in de hersenen lijkt te dempen. Dit suggereert dat onvoorwaardelijke liefde mogelijk functioneert als een soort ingebouwde dreigingsdetectie-override, die letterlijk de manier waarop je zenuwstelsel een ander als veilig ervaart, herprogrammeert.

Dit is belangrijk, omdat het iets verklaart wat mensen intuïtief aanvoelen: onvoorwaardelijke liefde voelt minder als opwinding en meer als veiligheid.

Het is het verschil tussen een bonzend hart en ontspannen schouders.

De * ‘broaden-and-build-theorie’ van Barbara Fredrickson, onderzoekster naar positieve emoties, biedt een aanvullende verklaring. Zij stelt dat aanhoudende positieve emotionele toestanden, waaronder de zekerheid van onvoorwaardelijke liefde, de cognitieve flexibiliteit vergroten en in de loop der tijd psychologische en sociale hulpbronnen opbouwen.

*-Broaden (verbreden): wanneer je je veilig, blij, nieuwsgierig of verbonden voelt, sta je meer open voor verschillende perspectieven en mogelijkheden. Je denkt flexibeler en bent creatiever.

*- Build (opbouwen): als je die positieve ervaringen vaker hebt, bouwen ze op termijn duurzame hulpbronnen op: bijvoorbeeld zelfvertrouwen, veerkracht, sociale verbondenheid en probleemoplossend vermogen.

Een gevoel van veiligheid en liefde geeft je psychologisch meer ruimte. Vanuit die ruimte kun je beter verbinden, omgaan met conflicten en jezelf ontwikkelen.

* Hoe hechtingsstijl je vermogen tot onvoorwaardelijke liefde beïnvloedt

Niet iedereen heeft gelijke toegang tot onvoorwaardelijke liefde, en dat is geen karakterfout. Het is grotendeels een gevolg van vroege hechtingservaringen. Onderzoek naar hechting bij volwassenen, voortbouwend op Bowlby’s oorspronkelijke theorie, heeft herhaaldelijk aangetoond dat de hechtingsstijl die je in je kindertijd hebt ontwikkeld, voorspelt hoe veilig en consistent je decennia later kunt liefhebben en geliefd kunt worden.

Mensen met een ‘veilige hechtingsstijl’ hebben over het algemeen meer gemak bij het geven en ontvangen van liefde zonder daarbij een score bij te houden. Mensen met een angstige of vermijdende hechtingsstijl ervaren liefde vaak door een lens van angst, angst voor verlating of angst om overweldigd te worden, wat de mate waarin hun genegenheid in de praktijk ‘onvoorwaardelijk’ aanvoelt, verstoort.

Dit is geen levenslange straf. Uitgebreid onderzoek, samengevat in het belangrijkste handboek over hechting, toont aan dat hechtingspatronen kunnen veranderen door nieuwe relationele ervaringen, therapie en bewuste inspanning. Inzicht in de fundamentele psychologie van aantrekkingskracht en menselijke verbondenheid helpt ook verklaren waarom sommige mensen zich aangetrokken voelen tot partners die hun bestaande hechtingsproblemen versterken in plaats van ze te helen.

In dit blog kun je meer lezen rond hechtingsstijlen

https://miekecoigne.com/…/11/hechtingsstijlen-in-relaties

Waar onvoorwaardelijke liefde zich daadwerkelijk manifesteert is de band tussen ouder en kind. En terecht.

De liefde van de meeste ouders voor hun kinderen overleeft teleurstellingen, rebellie en afstand op een manier die weinig andere relaties doen. Maar het is niet de enige plek waar dit soort liefde wortel schiet.

De intensiteit van een eerste romantische relatie voelt vaak onvoorwaardelijk aan op het moment zelf, juist omdat idealisering nog niet is gebotst met de realiteit. Ware onvoorwaardelijke liefde in een romantische relatie ontwikkelt zich meestal later, nadat partners elkaars slechtste momenten hebben meegemaakt en toch bij elkaar zijn gebleven.

Zelfgerichte onvoorwaardelijke liefde, in de wetenschappelijke literatuur meestal zelfcompassie genoemd, is misschien wel de moeilijkste vorm om te ontwikkelen. Het vereist dat je je eigen mislukkingen met dezelfde genade behandelt als waarmee je iemand van wie je houdt zou behandelen, wat indruist tegen de manier waarop de meeste mensen hebben geleerd zichzelf te motiveren.

Diepe vriendschappen en broer-zusrelaties hebben ook vaak onvoorwaardelijke eigenschappen, vooral de soort die jaren van afstand of conflicten overleeft zonder te breken. Maar dat kunnen we niet veralgemenen.

De psychologie van het zelf suggereert dat onvoorwaardelijke liefde, in welke vorm dan ook, een voldoende stabiel zelfbeeld vereist om liefde te kunnen geven zonder jezelf daarbij te verliezen.

* Wat is het verschil tussen onvoorwaardelijke liefde en gehechtheid?

Gehechtheid is het onderliggende psychologische systeem, onvoorwaardelijke liefde is een mogelijke uiting ervan. Gehechtheid beschrijft de band zelf, de bedrading die ervoor zorgt dat we nabijheid zoeken en ons verdrietig voelen bij scheiding. Onvoorwaardelijke liefde beschrijft de kwaliteit van die band: of deze standvastig blijft, ongeacht de omstandigheden.

Je kunt sterk gehecht zijn aan iemand zonder onvoorwaardelijk van die persoon te houden.

Angstige gehechtheid, bijvoorbeeld, leidt vaak tot intense emotionele banden die zeer voorwaardelijk zijn, afhankelijk van constante geruststelling, nabijheid of bevestiging. De gehechtheid is reëel en krachtig. Ze is alleen niet onvoorwaardelijk.

Onderzoekers die romantische gehechtheid bij volwassenen bestuderen, beschrijven dit als het verschil tussen hechtingsveiligheid en hechtingsintensiteit. Een relatie kan intens zijn zonder veilig te zijn, en veilig zonder intens te zijn.

Onvoorwaardelijke liefde vereist doorgaans meer zekerheid dan intensiteit: het stille vertrouwen dat de band standhoudt, in plaats van de angstige energie van de hoop dat dit ook daadwerkelijk gebeurt.

Boeddhistische perspectieven op liefde zonder gehechtheid voegen hier een interessante nuance aan toe, door onvoorwaardelijke liefde idealiter te beschouwen als iets dat volledig vrij is van aanklampen of bezitterigheid, een psychologische houding die de westerse hechtingstheorie niet volledig verklaart. Een nobel en mooi ideaal.

* Hoe weet je of iemand onvoorwaardelijk van je houdt?

Het duidelijkste teken zijn geen grootse gebaren, maar consistentie onder druk. Iemand die onvoorwaardelijk liefheeft, toont zich op dezelfde manier, of het nu goed met je gaat of niet. Hun warmte neemt niet toe wanneer je succesvol bent en verdwijnt niet wanneer je hen teleurstelt.

Let op of hun genegenheid je fouten overleeft. Worden ze boos maar blijven ze betrokken, of trekken ze zich terug en straffen ze je met afstand? Onvoorwaardelijke liefde laat ruimte voor conflicten, teleurstellingen en zelfs boosheid, zonder dat ze zich van liefde onthouden als wapen.

Nog een kenmerk: ze verwachten niet dat je een bepaalde rol speelt om hun genegenheid te verdienen. Je hoeft niet indrukwekkend, aangenaam of succesvol te zijn om de relatie stabiel te laten voelen. Dit is anders dan volmaakte liefde als de ultieme uiting van romantische verbondenheid, die passie en toewijding omvat, maar niet per se de specifieke eigenschap van onvoorwaardelijke liefde vereist; volmaakte liefde kan nog steeds afhankelijk zijn van bepaald gedrag.

Let er tot slot op of ze je harde waarheden kunnen vertellen zonder de relatie zelf in gevaar te brengen. Paradoxaal genoeg zijn mensen die onvoorwaardelijk liefhebben vaak eerlijker, niet minder eerlijk, omdat het voortbestaan ​​van de relatie niet afhangt van comfortabele stilte.

* Kan onvoorwaardelijke liefde ongezond worden of toxisch gedrag in de hand werken?

Ook uit praktijkervaring herkenbaar, ja, en dit is waar de gangbare opvatting van onvoorwaardelijke liefde de meeste schade aanricht. Wanneer “Ik hou van je, wat er ook gebeurt” wordt opgerekt tot “Ik tolereer alles”, beschermt liefde niet langer de relatie, maar juist disfunctioneel gedrag.

Dit is het meest zichtbaar in gezinnen die te maken hebben met verslaving, waar de onvoorwaardelijke liefde van een ouder kan overgaan in het financieren, goedpraten of verbergen van destructief en grensoverschrijdend gedrag.

Het komt ook voor in romantische relaties waar de toewijding van de ene partner juist datgene wordt waardoor de andere partner verantwoordelijkheid kan ontlopen. Het is belangrijk om het onderscheid te begrijpen tussen onvoorwaardelijke liefde en ongezonde hechtingspatronen, omdat de twee constant door elkaar worden gehaald, en die verwarring reële gevolgen heeft.

Onvoorwaardelijke liefde en onvoorwaardelijke acceptatie van gedrag zijn niet hetzelfde. Psychologisch gezonde, onvoorwaardelijke liefde kan samengaan met duidelijke grenzen, wat bijna het tegenovergestelde is van hoe het concept gewoonlijk wordt voorgesteld als grenzeloze tolerantie.

Er bestaat ook een risico op zelfverloochening. Mensen die er trots op zijn onvoorwaardelijk lief te hebben, verliezen soms hun eigen behoeften volledig uit het oog en verwarren zelfopoffering met toewijding. Dit patroon is vaak terug te voeren op de manier waarop de vrouwelijke psychologie liefde en romantische aantrekkingskracht benadert, aangezien vrouwen vaker worden gesocialiseerd om liefde gelijk te stellen aan zelfopoffering.

* Wanneer onvoorwaardelijke liefde een grens overschrijdt

– Waarschuwingssignaal: excuses maken voor herhaaldelijk schadelijk gedrag in plaats van het direct aan te pakken

– Waarschuwingssignaal: het gevoel hebben dat het uiten van woede of teleurstelling zal “bewijzen” dat je liefde niet echt is

– Waarschuwingssignaal: consequent het comfort van een ander boven je eigen veiligheid of welzijn stellen

– Waarschuwingssignaal: geloven dat het stellen van een grens hetzelfde is als het onthouden van liefde

* Betekent onvoorwaardelijke liefde dat je onacceptabel gedrag van iemand accepteert?

Nee. Dit is het meest voorkomende misverstand van onvoorwaardelijke liefde; het is belangrijk om dit duidelijk te stellen: iemand onvoorwaardelijk liefhebben betekent niet dat je onacceptabel gedrag van die persoon moet accepteren.

Carl Rogers was expliciet hierin: hij verwijst naar het accepteren van iemands intrinsieke waarde, niet naar het goedkeuren van elke keuze die die persoon maakt.

Een therapeut die onvoorwaardelijke positieve waardering toepast, blijft schadelijke patronen bij een cliënt aanpakken. Een ouder die onvoorwaardelijk van een kind houdt, blijft consequent grenzen stellen waar het nodig is.

De liefde is onvoorwaardelijk; Gedragstolerantie is dat niet, en zou dat ook niet moeten zijn.

Dit onderscheid raakt vooral vertroebeld in situaties met manipulatie. Soms lijkt het alsof iemand test of je liefde onvoorwaardelijk is, maar is het in werkelijkheid een berekende poging tot controle.

* Gezonde onvoorwaardelijke liefde, in een notendop op een rijtje

– Kenmerken: — Emotioneel verbonden blijven tijdens conflicten, maar wel een grens stellen

– Kenmerken: — Iemand liefhebben om wie hij of zij is, zonder specifieke schadelijke acties goed te praten

– Kenmerken: — Je zelfverzekerd genoeg voelen om het oneens te zijn, nee te zeggen of weg te lopen wanneer dat nodig is

– Kenmerken: — Consistentie in genegenheid die niet afhangt van de prestaties van de ander

* Onvoorwaardelijke liefde versus voorwaardelijke liefde: de kernverschillen

Door de twee naast elkaar te leggen, wordt het psychologische onderscheid concreet in plaats van abstract.

Onvoorwaardelijke liefde versus voorwaardelijke liefde: de belangrijkste psychologische verschillen

Dimensie Onvoorwaardelijke liefde Voorwaardelijke liefde

Basis De intrinsieke waarde van een persoon versus Prestatie, prestatie of gedrag

Reactie op conflicten Blijft betrokken, pakt het probleem direct aan versus Trekt genegenheid terug of stelt ultimatums

Stabiliteit Consistent in alle omstandigheden versus Schommelt met externe factoren

Grenzen Kan samengaan met duidelijke grenzen versus Gebruikt vaak terughoudendheid als grensbepaling

Oorsprong Veilige hechting, eigenwaarde versus Vaak geworteld in angstige of vermijdende hechting

Erkennen waar je je op dit spectrum bevindt, in welke richting dan ook, geven of ontvangen, is de eerste echte stap naar het veranderen van het patroon. Het is ook de moeite waard om te onderzoeken of liefde een aangeleerde emotie of een aangeboren vermogen is, aangezien het antwoord bepaalt of deze patronen vaststaand of veranderbaar aanvoelen.

Onderzoek naar hoe individuen met psychopathische trekken liefde uiten, onthult dat wat op toewijding lijkt, soms meer lijkt op gehechtheid als nut, een wezenlijk andere psychologische ervaring dan onvoorwaardelijke liefde zoals de meeste mensen die begrijpen.

En liefde ziet er niet altijd uit als warmte. Soms vinden mensen die diepe liefde voelen het moeilijk om die liefde überhaupt naar buiten te brengen, wat op zich al een psychologisch raadsel is dat het waard is om te ontrafelen.

* Het vermogen tot onvoorwaardelijke liefde ontwikkelen

Onvoorwaardelijke liefde is geen vaststaande eigenschap die je wel of niet hebt. Het is eerder een vaardigheid, die je opbouwt door herhaaldelijk specifieke psychologische gewoonten te oefenen.

Empathietraining helpt ook al zijn hierover de visies verschillend. We kijken naar de doorsnee emotioneel gezonde mens die het wel in zich heeft om inlevingsvermogen te verbeteren.

Actief proberen de innerlijke ervaring van een ander te begrijpen, in plaats van alleen maar te reageren op hun gedrag, legt de basis voor onvoorwaardelijke liefde. Mindfulness-oefeningen ondersteunen dit ook, door je bewuster te maken van je eigen reactiepatronen voordat ze een gesprek overnemen.

Onderzoek naar zelfcompassie toont consequent aan dat mensen die zichzelf dezelfde genade kunnen schenken als ze een vriend zouden schenken, niet verrassend beter in staat zijn om diezelfde genade aan anderen te schenken. Het is moeilijk om iemand onvoorwaardelijk lief te hebben terwijl je jezelf aan een onmogelijke standaard houdt.

Therapeutische benaderingen zoals hechtingsgerichte therapie en compassiegerichte therapie richten zich direct op de onveilige hechtingspatronen die ervoor zorgen dat onvoorwaardelijke liefde onveilig of onbereikbaar aanvoelt.

Cognitieve gedragstechnieken kunnen ook helpen bij het identificeren van specifieke automatische gedachten, zoals ‘als ik zwakte toon, zullen ze me verlaten’, die onbewust het vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben ondermijnen.

* De rol van fysieke verbinding en taal

Onvoorwaardelijke liefde is niet puur cognitief; ze wordt uitgedrukt via het lichaam en via woorden, en beide kanalen zijn belangrijker dan mensen vaak denken.

De fundamentele menselijke behoefte aan fysieke genegenheid is nauw verbonden met hoe veilig liefde aanvoelt op het niveau van het zenuwstelsel. We weten dat aanraking oxytocine vrijmaakt, cortisol verlaagt, wat deels verklaart waarom een knuffel onvoorwaardelijke acceptatie sneller kan overbrengen dan welke woorden of zinnen dan ook.

Taal is ook belangrijk, maar de relatie is niet lineair. De psychologie achter koosnamen laat zien dat consistente, oprechte uitingen van genegenheid een gevoel van onvoorwaardelijke acceptatie versterken. Maar overmatige verbale liefdesverklaringen kunnen soms het tegenovergestelde signaleren: onzekerheid of angstige gehechtheid vermomd als toewijding, in plaats van de kalme consistentie die onvoorwaardelijke liefde eigenlijk vereist.

* Het bredere kader van hoe we liefhebben

Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet los van alle andere vragen die de psychologie over liefde stelt. Het past binnen bredere kaders van de relatiepsychologie die gehechtheid, toewijding, passie en intimiteit onderzoeken als afzonderlijke, onderling verbonden dimensies.

Sommige onderzoekers gaan nog een stap verder en vragen zich af of het psychologisch mogelijk is om oprecht van meer dan één persoon tegelijk te houden, wat het traditionele, op monogamie gerichte beeld van onvoorwaardelijke toewijding complexer maakt.

En de dag van vandaag is het complexer geworden doordat relatievormen door elkaar heen lopen en daar toch conflicten uit ontstaan. Het lijkt onvoorwaardelijk tot….

Anderen bestuderen liefde die wordt gedefinieerd door passie en toewijding zonder echte intimiteit, een patroon dat in de beginfase, de stormachtige fase, kan doorgaan voor onvoorwaardelijke liefde.

Er is ook het lastigere terrein van eenzijdige genegenheid die nooit wordt beantwoord, wat ongemakkelijke vragen oproept over de vraag of liefde die niet wordt beantwoord nog wel zinvol onvoorwaardelijk genoemd kan worden, of dat onvoorwaardelijke liefde op zijn minst enige wederzijdse erkenning vereist om psychologisch te functioneren.

En meer in het algemeen discussiëren onderzoekers nog steeds over de vraag of liefde zelf het best begrepen kan worden als een constructie gevormd door neurowetenschap en cultuur, in plaats van een enkele universele ervaring.

* Wanneer is professionele hulp nodig?

Moeite hebben met onvoorwaardelijk liefhebben of je geliefd voelen is normaal en vereist zelden op zichzelf een interventie.

Maar bepaalde patronen zijn het waard om met een therapeut te bespreken in plaats van ze alleen te proberen op te lossen. Daar zit ook vaker weerstand op, hoewel ik weerstand zie als ‘angst’. Angst om te roeren in het verleden, angst om wat daar allemaal naar boven wordt getild. Daarom spreek ik zelf niet over iemand die zich verzet of weerstand heeft. Het is angst. En zodra je invoelend het woord ombuigt naar iets wat te hanteren is, dan laat je dergelijke woorden achterwege. Veel van mijn cliënten spreken vanuit de gangbare gekende courante begrippen en zien pas iets later in dat de emotie die onder dat woord leeft, weinig in beweging brengt.

Overweeg professionele hulp als je merkt dat je aanhoudend moeite hebt om erop te vertrouwen dat mensen om je geven, ongeacht je prestaties, als je een patroon ontwikkelt waarbij je partners kiest die alleen voorwaardelijk liefde geven, of als je merkt dat je herhaaldelijk mishandeling goedpraat in naam van ‘onvoorwaardelijke liefde’. Deze patronen zijn vaak terug te voeren op hechtingsproblemen die goed reageren op hechtingsgerichte of compassiegerichte therapie.

Zoek hulp als onvoorwaardelijke liefde is omgeslagen in het in stand houden van de situatie, met name in de context van verslaving, misbruik of financiële uitbuiting, waarbij het blijven ‘wat er ook gebeurt’ actief schade toebrengt aan jou of je gezin. Relatietherapie of gezinstherapie kan helpen om toewijding te onderscheiden van disfunctioneren in deze situaties.

Als gevoelens van onbemind of onbeminnelijk zijn gepaard gaan met aanhoudende hopeloosheid, gedachten aan zelfbeschadiging of suïcidale gedachten, is dat een signaal om meteen hulp te zoeken. Wacht niet tot het donker wordt- een boek geschreven door Bob VanSant (+ 8 december 2017)

En we leven nog lang en… verbonden, vrij en met genoeg liefde om elkaar vast te houden én los te laten.

Liefs Mieke

Relatie- en Gezinstherapeute, Gediplomeerd in Klinische psychologie, Familie Opsteller, gespecialiseerd bij Dr Martin Appelo in Narcisme, Hechting en relaties.

©Mieke

Omdat een kind zoveel meer is dan alleen een hoofd dat kennis moet opnemen.

Kunst geeft kinderen de ruimte om te ontdekken, te voelen, te creëren en zichzelf uit te drukken. Het leert hen niet alleen hoe iets moet, maar vooral ook: wat zie ik, wat voel ik, wat wil ik uitdrukken….

In het Waldorf-Steiner onderwijs is kunst geen extraatje naast het kennisgerichte leren, het is geen vak maar geïntegreerd in het ontwikkelingscurriculum.

Kunst loopt als een rode draad door het onderwijs heen. Rekenen kan kleur krijgen, geschiedenis kan tot leven komen in een schildering, taal kan worden beleefd in een toneelstuk en natuur wordt ineens tastbaar wanneer een kind haar tekent, boetseert of schildert.

Van het verwonderde kind dat met bijenwas iets nieuws in zijn handen ontdekt, tot de oudere leerling die leert werken met houtskool, vorm, licht en perspectief: steeds wordt er een volgende laag toegevoegd.

Daarin zit voor mij de meerwaarde en kracht van kunst in het onderwijs.

Het ontwikkelt niet alleen vaardigheden, maar ook aandacht, verbeeldingskracht, gevoel en vertrouwen.

Kunst helpt kinderen om met een open blik naar de wereld te kijken. Om vragen te stellen. Is dat één van de mooiste dingen die we kunnen van jongs af aan mee te kunnen geven? Niet alleen feitenkennis te verwerven, maar ook te leren kijken, te zien, te beleven en vorm te geven?

Welke ruimte, vraag ik me steeds vaker af, krijgt kunstzinnige ontwikkeling – dus ook het woord- de muziek- de beweging….nog ruimte. Niet als een vak apart maar levendig verweven in wat in iedere ontwikkelingsfase van het opgroeiend kind kenmerkt…

In het Waldorf-onderwijs is kunst daarom geen extra vak naast rekenen, taal of wereldoriëntatie. Het is een manier van leren die het hele kind aanspreekt: hoofd, hart en handen.

Wanneer een kind schildert, boetseert, tekent, muziek maakt of toneel speelt, ontwikkelt het niet alleen een vaardigheid. Het leert ook kijken, luisteren, wachten, proberen en opnieuw beginnen. Het ontdekt dat iets niet meteen hoeft te lukken. Dat aandacht verschil maakt. Dat schoonheid ontstaat door zorg en oefening en is voeding voor het ontwikkelen van ‘deugden’, van binnenuit. Niet door wat opgelegd wordt, van buitenaf, wat nu steeds vaker gebeurt, uit onmacht, uit het niet meer te weten…

Kinderen krijgen vaak te horen geduldig te moeten zijn, moedig of zorgvuldig, maar wat als kinderen die voeding niet van binnenuit kunnen ontwikkelen en verfijnen doordat er geen belangstelling is voor wat innerlijk impulseert, wat als er geen omgeving is die die deugden in hen tot een actieve beleving opwekt, geen mogelijkheden of situaties gecreëerd worden waarin die kwaliteiten tot wasdom worden gebracht?

Het is eigenlijk heel eenvoudig, maar misschien te eenvoudig dat men eraan voorbij loopt.

Een schilderij vraagt aandacht.

Een moeilijke vorm vraagt volharding.

Samen muziek maken vraagt luisteren naar de ander.

Een toneelstuk vraagt moed om jezelf te laten zien.

Boetseren vraagt vertrouwen in wat nog niet helemaal zichtbaar is.

Zo worden deugden geen abstracte begrippen, maar geleefde ervaringen.

Nu gelden vooral verboden en geboden, maar als we eens helder (durven) te kijken naar de manier waarop kinderen zich op steeds jongere leeftijd gewelddadig gedragen, en op dezelfde manier met die realiteit omgaan, straffen en belonen, verbieden en isoleren, vind je dan niet zelf dat er heel dringend iets zal moeten veranderen?

Door eerst in onze eigen omgeving te kijken of we nog enige belangstelling hebben voor het schone, het goede, het mooie, eigen innerlijke deugden aan te kijken en hoe dat verder vorm kan krijgen op een plek waar het kind wordt ‘gevormd’. En onder gevormd worden heb ik niet over een afgewerkt product, dat klaargestoomd moet worden te ‘overleven’ in een materiële wereld.

Je antwoord staat vast: we leven toch in een materiële wereld. Is dat alles, stel ik dan de vraag? Is dat niet wat beperkt en armoedig denken?

Ik deel dit vandaag na een heel diepgaand gesprek met een moeder die het niet meer weet…met een hoogbegaafd-meervoudig begaafd jong kind- hoogsensitief. Als in een systeem geen ruimte is om al die gebieden die bijdragen tot een ontwikkelend heel mens, zien we steeds meer jongeren ‘uitvallen’. Dit zijn degenen die signalen geven, dit zijn degenen die ik zie als enorme katalysators.

En dan kom je mij misschien wat lachwekkend of met ongeloof zeggen: Wat kan het kunstzinnige daarin écht betekenen. Complete onzin.

Maar dat ken ik, die mensen ken ik, en die kan ik niet -meer bereiken. Dat is net zoals cliënten vertellen dat mensen met wie ze ooit een fijn contact hadden, veranderd is tot helemaal stopt. Sommigen blijven dezelfde route volgen, anderen maken het web van de geprogrammeerde routes los. Dan kunnen contacten tot zelfs vriendschappen eindigen.

Er is ook het fenomeen dat als je je niet houdt aan onuitgesproken afspraken, vooral vrouwen hebben dat met elkaar, zoals iets doen wat binnen een groep niet thuishoort, dan word je onvermijdelijk uit een groep of omgeving verbannen, genegeerd of doodgezwegen.

We gaan dat dus niet verbloemen. Maar het gebeurt dus wel. Verder kun je er niets mee dan laten….. belangrijk is vooral mee te bewegen met en naar mensen die zich niet klampen aan stille onuitgesproken afspraken.

Het stemt me wel positief en blij dat er wel mensen, ouders, opvoeders…zijn die na lang zoeken in dezelfde richting, er wel oren naar hebben. En mee nadenken, mee voelen, mee afstemmen en die echt luisteren naar de signalen van hun kind.

Wat niet gekend is, is onbemind, echter….door zich open te stellen, daar ontvankelijk in te zijn, kun je zelf misschien iets ontdekken wat dieper raakt dan het weten, dan de kennis, dan alles wat lijkt op succesvol te zijn.

Ik had het er ook over met vriend Ridzerd; we delen onze kerngedachten rond de enorme vervlakking van morele deugden, gewetensontwikkeling, het dieper vastklampen aan het materiële leven. En wijzen naar de slechteriken, de daders…

Als dit het is wat de toekomst wordt voor het jonge opgroeiende kind….

Mooie inspirerende video van 1’12”
The Journey of Art in Waldorf Education | How Art Transforms Learning

The Journey of Art in Waldorf Education | How Art Transforms Learning

Mieke

Sedna retrograde op 2° in Tweelingen – luisteren naar wat diep leeft

‘Er hangt iets in de lucht’. Het is iets wat zich al even aan het opbouwen is, je kon het wellicht niet aanwijzen, je vinger op leggen, of verklaren, maar wel een voelbare onderstroom. Alsof er onder alles wat we dagelijks doen, denken en zeggen een diepere beweging gaande is.

Ergens diep onder de oppervlakte beweegt iets. Niet in de lucht, maar in het water, het domein waar licht slechts aarzelend doordringt. Daar, in de diepte, draait Sedna zich om. Haar lange haar golft als ze haar blik naar binnen richt. De oceaan beweegt mee.

In de mythologie van de Inuit is Sedna de godin van de zee, de moeder van alle zeedieren. Haar verhaal begint met verraad: ze werd door haar vader in zee geworpen, haar vingers afgesneden, en uit die vingers ontstonden de vissen, zeehonden en walvissen. Sedna leeft sindsdien in de diepte, niet als slachtoffer, maar als bewaker van heling. Ze leert ons dat pijn niet verdwijnt door te negeren, maar door te erkennen.

Wanneer Sedna retrograde gaat, keert haar energie naar binnen. Ze nodigt ons uit om te luisteren naar wat lang verzwegen is oude emoties, vergeten gesprekken, verhalen die we ooit hebben ingeslikt. Sedna vertegenwoordigt thema’s als diepe emotionele heling, transformatie op de lange termijn, kosmisch karma en zelfbekrachtiging door het onder ogen zien van verwaarloosde of onderdrukte aspecten van het leven en spoort aan tot reflectie op gebieden waar we moeilijke waarheden, onopgeloste ervaringen uit het verleden of verborgen emotionele stromen vermijden.

Sedna in Tweelingen

Tweelingen is het teken van woorden, gedachten en verhalen. In deze retrograde periode worden we uitgenodigd om onze communicatie te herzien. Karmische lessen over waarheid, verhalen vertellen en leren. Sedna retrograde in Tweelingen, kun je een langzame maar betekenisvolle transformatie in gang zetten op zowel mentaal als emotioneel vlak, wat persoonlijke groei en inzicht in diepe karmische patronen bevordert.

Tijdens deze transit kunnen mensen zich aangetrokken voelen tot het herzien van hun denkpatronen, het terugblikken op eerdere communicatie en het rechtzetten van oude intellectuele of sociale misverstanden.

Het is dus een gunstige tijd voor het bijhouden van een dagboek, therapie of meditatieve reflectie over hoe je woorden en ideeën op een verantwoorde manier gebruikt.

– Hoe spreken we over onszelf?

– Welke verhalen dragen we nog mee die niet meer kloppen?

– Waar hebben we onze stem verloren?

Hierover heeft mijn/onze jongste dochter in haar eerste boek over geschreven, vanuit haar persoonlijke ontwikkelingsweg.

‘Mijn Stem, Mijn Kracht’
https://www.boekscout.nl/shop2/boek/9789465446103…

Sedna in Tweelingen fluistert: “Luister naar wat je ooit niet kon zeggen.” Ze opent de laden van ons geheugen, waar oude brieven, gesprekken en overtuigingen liggen te wachten. Niet om herhaald te worden, maar om eindelijk begrepen te worden.

Het Sabiaans symbool is De Tuilerieën in Parijs

Luxe

Autoriteit wordt gegeven aan hen die iets kunnen bereiken

Parijzenaars ontmoetten elkaar, wandelden, vierden feest en ontspanden in deze luxueuze tuin uit de Renaissance. Ze werden gezien als egoïstisch en als heersers over anderen. In Engeland werd een groot deel van het nationale architectonische erfgoed in stand gehouden door aristocraten en fabelachtig rijke families, vaak ten koste van de minderbedeelden. Hier schuilt een onpopulaire wijsheid: bepaalde types mensen creëren, onderhouden en genieten van rijkdom, terwijl andere types hen dienen.

Het lijkt misschien alsof we door toeval van geboorte gedoemd zijn tot een gebrek aan kansen. Maar deze interpretatie van de werkelijkheid bevordert nooit geluk. Het is aan ieder van ons om onze eigen capaciteiten en mogelijkheden te benutten en op een sierlijke, verfijnde manier tot zelfexpressie te komen binnen onze eigen wereld. Geluk heeft niets met rijkdom te maken – het ontstaat door het beste te maken van wat we hebben, en is zeker niet vanzelfsprekend voor de rijken.

Over het algemeen verwachten mensen op alle niveaus van de samenleving te kunnen genieten van de vruchten van hun werk en hun trouwe toewijding aan wat ze waarderen. We ontwikkelen sociale positie en rijkdom binnen onze gemeenschap door blijk te geven van een verlangen om te behouden en te zorgen voor wat we hebben – of dat nu een paleis is of een eenvoudig huisje. Het is dit wat ons de grootste tevredenheid in het leven brengt.

Dit wordt duidelijk door de universele gewoonte om prestaties te belonen met tekenen van sociale goedkeuring. We zeggen misschien wel ‘goed gedaan’ tegen iemand die zich echt heeft ingespannen, maar de prijs gaat uiteindelijk naar de winnaar.

Autoriteit is een voorwaarde voor het goed functioneren van elke gemeenschap en wordt toegekend aan degenen die kunnen presteren. Het is dus nauw verbonden met zelfvertrouwen en de uiterlijke bewijzen daarvan – in materiële goederen en beloningen voor bekwaamheid.

De verheerlijking van succes in materiële voordelen wordt wellicht bekritiseerd door de minderbedeelden, maar het is een blijvende praktijk door de hele menselijke geschiedenis heen – en wordt zelfs bestudeerd in het dierenrijk. Een mannetje dat pronkt met zijn energieverslindende, rijke en kleurrijke eigenschappen, toont een potentiële partner zijn vermogen om voor haar nakomelingen te zorgen.

Bovendien moet er in een gemeenschap een stabiel systeem van waarden en beloningen bestaan, anders zou een individu nooit kunnen streven naar optimale zelfontwikkeling.

Dit universele idee wordt het best uitgedrukt door planeten in

Tweelingen 3 (2°- 3°)

KRISTALLISATIE

Het inzetten van het rationele verstand om de mysteries te verklaren, verstevigt ervaring tot een fundament van kennis

“Inzicht in hiërarchie en privileges”

Hoewel we de diepten van het onbewuste en de hoogten van het superbewustzijn kunnen bereiken door de toewijding van het verstand aan de rede tijdelijk op te schorten, kan dit niet eeuwig duren. Vroeg of laat moet het grijpende verstand zijn waarnemingen structureren en patronen creëren om ze te verklaren. Dit is vorm, gedachtevorm, en het geeft aanleiding tot heerschappij en rituelen, omdat het het ego centraliseert in de discipline van helderheid.

Sedna retrograde in Tweelingen is een uitnodiging om het verhaal te herschrijven.

Laat de pijn van verraad los, de frustratie die voortkomt uit een wereld die soms gek lijkt.

Benoem wat pijn doet, adem, en blaas het naar het westen waar de zon het kan verbranden bij haar ondergang.

Luister naar de klikgeluiden van de dolfijnen in je eigen oceaan van gedachten.

* Zelfonderzoekvragen

– Welke woorden draag jij nog mee die niet meer van jou zijn?

– Waar snoei jij jezelf om erbij te horen? Waarom zou jij jezelf nog steeds willen aanpassen om bij een groep te horen, die niet de jouwe is?

– Wat borrelt er in jou wat wilt groeien?

– Hoe kun jij vandaag luisteren zonder te oordelen? Neem waar telkens je meteen een oordeel hebt over iets wat je hoort, wat je leest. Neem waar en kijk eens of een oordeel iets is wat jou wil vertellen over jezelf?

– Wat wil jouw stem eindelijk tot uitdrukking brengen?

Sedna draait zich om. De oceaan beweegt.

En ergens diep onder de oppervlakte begint iets te spreken niet om je terug te brengen naar toen, maar om je vrij te maken voor wat nu komt.

Bij het Sabiaans symbool dacht ik meteen aan de prachtige muziek ‘Schilderijententoonstelling’ van Moessorgsky. Wellicht ken je het werk of niet, het maakt niet uit, dan is het een mooie gelegenheid om naar het fragment: ‘ De Tuileriën van Parijs’ te luisteren. De Tuilerieën van Moessorgski is geen zwaar of dramatisch stuk. Het heeft iets lichts, beweeglijks en levendigs: kinderen die spelen en ruzie maken, stemmen door elkaar, beweging, nieuwsgierigheid. En precies dat sluit prachtig aan bij Tweelingen: woorden, stemmen, uitwisseling, gedachten, nieuwsgierigheid en het soms wat chaotische bewegen van de geest.

Tegelijkertijd zit er een mooie tegenstelling in met Sedna. Sedna komt uit de diepe oceaan, uit stilte, pijn en verborgen lagen. De Tuilerieën brengen ons juist naar de oppervlakte: naar het leven, naar beweging, naar geluid. De sfeer verandert. Je bent eerst afgedaald in de diepten en vervolgens komt er beweging en nieuwsgierigheid.

De Tuilerieën zijn een aangelegde tuin, maar het muziekstuk gaat over kinderen die daar vrij bewegen. Persoonlijk vind ik de passage tussen het voortdurend snoeien én ruimte geven aan wat natuurlijk in ons wilt groeien toepasselijk voor de update van vandaag.

Je zou het zelfs kunnen voelen als één verhaal…

Sedna daalt af naar de diepte → ze ontmoet oude pijn en oude verhalen → ze luistert naar wat lang verstomd was → ze komt weer naar boven → de Tuilerieën openen zich → er komt beweging, nieuwsgierigheid, stemmen en leven → en uiteindelijk mag je weer jezelf zijn.

Ik deel graag het dan ook heel graag 2 leuke versies

https://www.youtube.com/watch?v=wJaEOi2c95w…

Mussorgsky – Pictures at an Exhibition – Tuileries – Disputes d’enfants après jeux

https://www.youtube.com/watch?v=EZHpJ4i6e2A…

Er is ook een leuk cd-boekje voor kinderen, verteld door Karin Bloemen.

Heb het goed, liefs Mieke

Mercurius in Maagd zeskwadraat Cheiron retrograde in Stier

controle maakt plaats voor zachtheid

Vandaag vormt Mercurius in Maagd een sesquiquadraat van 135 graden met Cheiron retrograde in Stier. Het is een subtiel maar voelbaar aspect dat ons uitnodigt om stil te staan bij de manier waarop we denken, communiceren en omgaan met onze behoefte aan zekerheid, controle en eigenwaarde.

Het is een energie die niet noodzakelijk luid, schreeuwerig binnenkomt, maar die je juist kan raken op plekken waar je al langer iets probeert te begrijpen, te herstellen of onder controle te houden.

Mercurius voelt zich bijzonder sterk in Maagd. Mercurius is immers de planeet die over denken, communiceren, analyseren en informatie verwerken gaat en Maagd weet daar wel raad mee.

In deze stand zijn we geneigd om alles nauwkeurig te bekijken, details op te merken die anderen misschien missen en voortdurend te zoeken naar manieren waarop iets beter, efficiënter of praktischer kan. We willen begrijpen hoe iets werkt en als we ergens een probleem zien, willen we het liefst meteen weten hoe we het kunnen oplossen.

Dat kan heel helpend zijn. Juist in tijden waarin het leven chaotisch of overweldigend voelt, kan structuur ons houvast geven.

We weten wat er moet gebeuren, maken een planning, ruimen iets op, beantwoorden berichten, regelen onze administratie en zorgen ervoor dat de dagelijkse dingen blijven draaien.

Er zit iets geruststellends in die kleine handelingen. Terwijl we de vloer opruimen, een ornament terugzetten, de kussens opschudden of een fotolijstje rechtzetten, creëren we niet alleen orde om ons heen, maar vaak ook orde in ons hoofd.

We ademen gemakkelijker wanneer we weten wat we moeten doen en wanneer we het moeten doen. Routines kunnen ons helpen om de wielen van het dagelijks leven gesmeerd te houden, zeker wanneer de wereld om ons heen veel van ons vraagt. Vandaag ligt daar ook de uitnodiging. Orde scheppen, buiten en binnen.

Wanneer het plan de meester wordt, kunnen we onszelf verliezen in de behoefte om alles goed te doen. Dan wordt een planning geen hulpmiddel meer, maar een verplichting.

We raken gespannen wanneer we van onze afspraken afwijken, voelen ons schuldig wanneer we iets niet af krijgen of hebben het gevoel dat we voortdurend achter de feiten aanlopen. We maken misschien te veel plannen, nemen te veel hooi op onze vork en merken pas laat dat we eigenlijk uitgeput zijn en dan kan Cheiron in Stier een gevoelige plek aanraken.

Cheiron is de gewonde genezer, in de astrologie. Hierover kun je de blogs lezen die ik al eerder heb geschreven.

Je kunt deze blogs nog eens rustig lezen/herlezen- inzicht geeft uitzicht

* https://miekecoigne.com/…/cheiron-in-stier-2026-2033…/

Cheiron in Stier- 2026- 2033 !

* https://miekecoigne.com/…/cheiron-retrograde-in-stier…/

Cheiron retrograde in Stier 3 augustus- 6 januari 2027!

Cheiron symboliseert die kwetsbare plekken in ons waar oude pijn, onzekerheid of een gevoel van tekortschieten kan leven, maar tegelijkertijd ook een mogelijkheid tot diepe heling. In Stier raken deze thema’s onder andere aan eigenwaarde, veiligheid, geld, bezit, stabiliteit en de vraag of we onszelf werkelijk als waardevol ervaren.

Omdat Cheiron retrograde loopt, gaat de beweging vooral naar binnen. Het kan zijn dat oude gevoelens opnieuw naar boven komen.

Misschien merk je dat een ogenschijnlijk klein probleem ineens veel meer met je doet dan je had verwacht.

Een opmerking over geld, werk, prestaties of verantwoordelijkheid kan bijvoorbeeld een oude onzekerheid raken. Ineens hoor je weer die kritische stem die je vertelt dat je het niet goed genoeg doet, dat je harder moet werken of dat je eerst meer moet bereiken voordat je mag ontspannen.

Wat is het verinnerlijkt programma waar je misschien toch al langer tegenaanloopt, én hoe ga je dit programma transformeren? Er zijn genoeg mogelijkheden te vinden, als de groeven van het programma heel diep verankerd zitten, is NEI, EE een heel zinvolle manier. Deze vormen gaan verder dan denken, vanuit het denkend gebied, vooral als een patroon zich telkens opnieuw laat zien, mis je de diepste lagen, de kern. Zelf geef ik die tip mee aan cliënten, daar dieper in te duiken dan ‘ik ga, ik wil, ik zal’ dat eens veranderen.

https://miekecoigne.blogspot.com/…/herprogrammeren-van…

Dat is precies waar de spanning tussen Mercurius en Cheiron zichtbaar kan worden. Mercurius in Maagd wil analyseren, verbeteren en corrigeren, terwijl Cheiron ons vraagt om juist even stil te staan bij wat pijn doet.

Het ene deel van ons zegt misschien: dit moet beter, dit klopt niet, hier zit een fout, ik moet dit oplossen. Terwijl een ander deel veel eenvoudiger zegt: ik ben moe, ik ben onzeker, ik heb behoefte aan rust en veiligheid.

We kunnen vandaag dus geconfronteerd worden met het verschil tussen iets rationeel begrijpen en het daadwerkelijk kunnen voelen en helen.

Je kunt bijvoorbeeld heel goed weten dat je niet perfect hoeft te zijn en toch ontzettend streng voor jezelf blijven. Je kunt rationeel begrijpen dat geld niet bepaalt hoeveel je waard bent en toch angst voelen wanneer financiële onzekerheid zich aandient. Je kunt weten dat rust belangrijk is en jezelf vervolgens alsnog een hele dag volplannen.

Het sesquiquadraat brengt juist die subtiele wrijving naar boven om bewust(er) te worden van wat niet langer werkt. Soms is een kleine aanpassing genoeg. Je hoeft niet je hele leven om te gooien, maar alleen een afspraak af te zeggen, een taak uit te stellen, je financiële planning opnieuw te bekijken of jezelf toe te staan om even niets te doen.

Het veiligheidsgevoel ontstaat niet door alsmaar méér te doen, nog méér van dit en dat, nog méér investeren en hopen dat, nog méér van hetzelfde herhalen, al lijkt het iets anders te zijn, het gaat om het dieperliggend patroon van herhaling te doorbreken.

Patronen die we herkennen in relaties, in het werk, in gezondheid enz….

Vandaag is een uitnodiging zijn om eens bewust naar je innerlijke dialoog te luisteren. Hoe praat je tegen jezelf wanneer iets niet lukt zoals gepland? Welke woorden gebruik je wanneer je een fout maakt? En van wie komt die kritische stem eigenlijk? Misschien herken je oude stemmen die je al jaren vertellen dat je harder moet werken, beter moet presteren of alles onder controle moet hebben.

Duw die stemmen niet weg, maar luister heel nauwkeurig naar wat ze je nog steeds vertellen. Met zachtheid., geduld., compassie. Een vriendelijker manier van kijken naar jezelf.

Als onzekerheid op dit moment de boventoon voert, kan het helpen om letterlijk te vertragen. Adem even diep in. Voel je voeten op de grond. Kijk om je heen en merk op wat er op dit moment werkelijk aanwezig is, in plaats van alvast alle mogelijke problemen van morgen op te lossen.

Ook in praktische zaken kan deze energie heel bruikbaar zijn. Kijk rustig naar je financiën, je verplichtingen, je agenda en je dagelijkse routines. Niet vanuit angst of controle, maar vanuit de vraag wat jou werkelijk ondersteunt.

Waar maak je het jezelf onnodig moeilijk? Waar zit te veel druk? Welke verplichting hoeft misschien niet meer? En waar zou een kleine verandering al meer rust kunnen brengen?

Wanneer oude onzekerheden worden geraakt, kunnen we vanuit spanning snel conclusies trekken. Zeker wanneer het gaat om geld, persoonlijke bezittingen, werk of samenwerkingen is het verstandig om eerst ademruimte te creëren voordat je grote beslissingen neemt. Soms wordt iets veel helderder wanneer je er een nachtje over slaapt.

Het belangrijkste inzicht is om je leven zo te organiseren zonder jezelf gevangen te zetten in je eigen ontworpen structuur.

Niet alle plannen zijn duurzaam. Blijf onderzoeken, voelen, afstemmen, en neem daar de volle verantwoordelijkheid in.

De kleine dingen blijven belangrijk. Een opgeruimde tafel, een overzichtelijke agenda, een betaalde rekening of een taak die eindelijk is afgerond kan werkelijk rust geven.

En daar tegenover mogen ook de eenvoudige genoegens bestaan. Een kop thee. Een wandeling maken, naar het zonlicht door het raam kijken, zomaar chillen. Luister maar welke stemmetjes opduiken.

Je kunt ook om te voelen hoe je vertragen doorwerkt in je lichaam en geest Vipassana beoefenen. In volstrekte stilte (met jezelf)

Mercurius in Maagd kan ons helpen om helder te kijken en praktische veranderingen aan te brengen. Cheiron retrograde in Stier herinnert ons eraan dat echte stabiliteit niet alleen ontstaat door alles netjes te organiseren, maar ook door te voelen dat we veilig mogen zijn zoals we zijn.

Leg je hand op je hart en luister naar wat er onder alle plannen, gedachten en lijstjes leeft. En wanneer die oude kritische stem weer begint te fluisteren dat je meer moet doen, meer moet kunnen of beter moet zijn, probeer haar dan niet te bevechten. Geef jezelf simpelweg een andere boodschap.

En laat die boodschap tot je doordringen tot je ervan doordrongen bent.

Een paar vriendelijke woorden genoeg om te kalmeren, ons zenuwstelsel in balans te brengen, ons terug te brengen naar het heden en ons eraan te herinneren dat we niet alles hoeven te controleren om ons leven te mogen vertrouwen.

De energie van vandaag nodigt ons uit om hoofd en hart opnieuw met elkaar te verbinden. Om onze scherpe blik niet tegen onszelf te gebruiken, maar vóór onszelf. Om te zien wat beter kan, zonder te vergeten wat al goed is. Om te beseffen dat heling niet per sé begint met iets veranderen, maar met jezelf eindelijk de toestemming geven om precies daar te zijn waar je bent.

Waar je ook bent, wees daar helemaal.

Heb het goed, liefs Mieke

Mars in Kreeft vierkant Saturnus retrograde in Ram en semi-sextiel

Jupiter in Leeuw

Wanneer de krijger leert luisteren

Er zijn van die dagen waarop het lijkt alsof het leven ons vooruit wil duwen, terwijl iets diepers in ons fluistert dat we eerst even stil moeten worden. Vandaag is zo’n dag.

Mars beweegt door het gevoelige water van Kreeft en ontmoet Saturnus, die retrograde door Ram loopt.

En Saturnus blijft nog tot december retrograde door Ram lopen.

Of we dat nu leuk vinden of niet. We hebben er toch mee te dealen.

Je kunt dit blog nog eens lezen/herlezen en laten inwerken.

https://miekecoigne.com/…/saturnus-gaat-retrograde-in…

Het is alsof de krijger in ons tegenover een oude poortwachter komt te staan. Mars wil bewegen, handelen, reageren. Hij wil beschermen wat hem dierbaar is en opkomen voor wat belangrijk voelt. Maar Saturnus houdt de deur gesloten en zegt: Wacht. Kijk eerst naar wat er werkelijk in je leeft en dat kan vrij frustrerend zijn.

Want wanneer we voelen dat iets moet gebeuren, willen we vaak onmiddellijk in beweging komen. We willen antwoorden, duidelijkheid, vooruitgang. We willen weten waar we aan toe zijn. En als het leven vervolgens vertraagt, kunnen we het gevoel krijgen dat we worden tegengehouden, worden afgeremd en wijten we dit aan de buitenwereld of onze omgeving.

Het is niet dat de deuren zich voor je sluiten of gesloten blijven, maar het cultiveren van geduld ( al vertellen sommigen me dat ze het beu zijn om geduld te hebben en vooruit willen), en aan te kijken waar we voor staan, wat er nog om aandacht/verwerking vraagt. Dan kunnen we voelen dat we klaar zijn om een deur te openen en erdoorheen te stappen.

Mars in Kreeft brengt ons vandaag dicht bij onze emotionele geschiedenis. Oude gevoelens kunnen zich opnieuw laten zien. Woede, verdriet, teleurstelling, gekwetstheid of een verlangen om eindelijk gehoord te worden. Soms lijkt het alsof deze emoties uit het niets verschijnen, maar vaak dragen ze een veel ouder verhaal met zich mee. Een reactie van vandaag kan zomaar een echo uit gisteren zijn. Deze ochtend had ik een gesprek met een vrouw over een man voor wie ze gevoelens heeft. De man in kwestie, in wat ik kon waarnemen in de onderstroom, had zich teruggetrokken, al een tijdje en dat ervoer zij als frustrerend. In zover ik iemands evolutionaire weg kan waarnemen, deelde ik haar wat ik kon waarnemen en hoe dit bij haar binnenkwam. Ze begreep het allemaal wel, maar….En wat betekent ‘maar’ in wat je me wilt vertellen, vroeg ik haar. Want dat is interessant wat er leeft in ‘maar’…’Ik wil geen relatie, niet meteen, ik ben al tevreden met vriendschap, maar….het doet pijn en het kwetst me.’

Toen vroeg ik haar hoe ze zich voelde, met zichzelf, haar leven, of er iets in haarzelf om aandacht vroeg. ‘Neen, ik heb niets meer om te verwerken, ik heb een schitterend huis, een lieve hond, ik heb alles op een rijtje en heb niets meer om te verwerken.’

‘Ok, fijn voor je hoewel je net deelt pijn te ervaren, gekwetst te zijn door een man die je geen liefdesbetuiging heeft gedaan en er verwachtingen leven. Kun je het parcours van deze man op zo’n manier aankijken dat je ook blijdschap kunt voelen dat deze man trouw is aan zichzelf en zijn helingsweg aangaat, geen valse beloftes maakt? ‘Blijdschap? Tja, ik heb al gezegd dat ik dat kan begrijpen, maar…’

Hoe zou het voor je zijn mocht je jouw pijn en gekwetst van dichterbij aan te kijken? Wat voel je hierbij?

‘Niets. Ik heb niets te verwerken.’

Er is een voelbaar verschil tussen wat iemand in woorden zegt, iemand te begrijpen en blijkt uit wat erop volgt doorspekt is van eigen oude wonden en verwachtingen. Soms lukt het om op een diepere laag met iemand het gesprek verder te zetten, en soms is iemand daar nog niet aan toe of sluit zich af door aan te geven dat er niets meer is om te verwerken….

Saturnus retrograde vraagt ons daarom om niet meteen alles wat we voelen naar buiten te brengen, en toch zijn velen geneigd om meteen op alles te reageren, niet even wat ze lezen of zien of ervaren te laten landen, te laten bezinken. Soms heel reactief, defensief , sub-assertief en/of agressief.

Het kan ook volstaan om wat je voelt te onderzoeken.

Is het boosheid, vaak ligt daar verdriet onder.

Is het ongeduld? Daar kan angst aanwezig zijn.

Is het de neiging/behoefte om controle te houden, dan kan daar een verlangen zijn naar veiligheid, zekerheid….

De energie hoeft niet langer tegen de buitenwereld gericht te worden. De krijger hoeft niet langer te vechten. Hij kan zijn wapen laten zakken en luisteren naar wat zijn hart al die tijd probeert te vertellen, wat géén teken is van zwakte, maar van emotioneel volwassen bewustzijn.

Alsmaar doorgaan hoeft geen teken te zijn van kracht. Kracht belichamen, dat je kunt voelen/gewaarworden wanneer iets om actie/handeling vraagt of wanneer iets om geduld/aankijken/wachten vraagt, wanneer en waar je een grens mag trekken en wanneer je een deur opent, wanneer je voor jezelf opkomt en wanneer je iets met gratie laat gaan.

Later op de dag raakt Mars Jupiter in Leeuw aan, komt er licht in het verhaal.

Jupiter in Leeuw brengt iets terug wat we gemakkelijk verliezen wanneer we te lang bezig zijn met wat moet, wat hoort en wat nog beter moet. Hij brengt het kind in ons terug. Het deel dat wil spelen, lachen, creëren, dansen en genieten zonder voortdurend te hoeven vragen wat het oplevert. We hebben vaak geleerd dat als we iets doen dat ook iets moet ‘opleveren’, een gevolg van een groeiend materialistisch denken en leven. Ook hier is het toch belangrijk om een middenweg te vinden, balans. Als je iets geeft, iets schenkt, iets deelt, het maakt niet uit wat, en je koppelt dat doorgaans met ‘ en wat krijg ik terug’, dan is dat geen geven, geen schenken of delen meer. We kunnen ook daar eens bij stilstaan bij wat wij met een dankbaar gevoel iets teruggeven, schenken, delen.

Daar zit geen agenda achter.

Terwijl Saturnus ons eraan herinnert dat sommige dingen tijd nodig hebben Jupiter dat tijd niet alleen gevuld hoeft te worden met wachten. Het gebeurt heel vaak dat mensen zich op die manier uitdrukken, zichzelf op de wachtstoel zetten.

Een eenvoudig voorbeeld: je hebt iemand ontmoet, een nieuwe date, je wisselt elkaars nummers en voor je het weet zit je gekluisterd aan je mobieltje, wachtend op een bericht. Je denkt aan niets anders, je bent op het werk maar je kunt je niet focussen, want je focus ligt op je mobieltje én dat bericht dat je wilt ontvangen. De dag is voorbij en nog steeds geen berichtje. Je kijkt tot je slapen gaat naar je mobieltje. Verdomme, denk je, ik heb geen bericht ontvangen. Eikel. De boom in met jou. Je gaat boos slapen, maar je woelt en draait en keert en kijkt nog eens op je mobieltje. Je staat ‘ s morgens op, je humeur staat onder het vriespunt en je bent niet aanspreekbaar.

Dit zijn verhalen die ik vaak beluister bij vrouwen. Een date en hooggespannen verwachtingen, waar meestal niet verwerkte ervaringen uit het verleden overspoeld worden met het hier en nu. De man is een eikel, zoals alle andere eikels.

Een vrouw zegt te willen verbinden…maar om een verbinding aan te gaan met iemand is er ook de ander, en wil je de ander echt leren kennen, en samen verkennen, en je koppelt dit meteen aan een berichtje ontvangen of niet, dan is de kans heel groot dat de date een flop wordt.

Wat zou je ervan denken elkaar te ontsluieren en te verkennen VERSUS ik wil een kind, mijn biologische klok tikt….tot ik wil weten of we snel een relatie krijgen. Alsof de ander er niet echt toe doet. Merkwaardig.

Een heel interessante benadering ‘De zeven sluiers van ontsluieren in liefde en relaties’ is te lezen in dit blog

https://miekecoigne.com/…/inspirerend-werk-onder-de…

Ook al ‘hebben’ we niet alles op een rijtje, al hebben niet meteen een helder zicht op onze toekomst, er is zoveel om van te genieten, al is er nog niet het verlangde partnerschap, al is er nog het ideale werk…. het leven speelt zich niet enkel en alleen maar af op het moment dat we iets bereiken…

Het leven zit ook in de regen die tegen het raam tikt. In het gouden licht dat na een bui tussen de wolken doorbreekt. In natte straten die ineens beginnen te glinsteren. In muziek die je onverwacht raakt. In een lach die je niet had gepland. In een wandeling zonder bestemming. In het kinderlijke plezier van door een plas stampen, terwijl een deel van je allang vergeten was hoe heerlijk het is om even nergens naartoe te hoeven.

Als we te lang vanuit plicht en bewijsdrang leven, kan onze innerlijke wereld droog worden. We kunnen zo gefocust raken op wat er nog moet gebeuren dat we vergeten waarom we het eigenlijk allemaal doen. Oude woede kan dan ongemerkt onze creativiteit overnemen. Oude teleurstellingen kunnen onze vreugde dempen. Oude verhalen kunnen ons vertellen dat we voorzichtig moeten zijn, dat we niet te veel mogen hopen, dat we eerst zekerheid moeten hebben voordat we een stap zetten.

Jupiter in Leeuw moedigt je aan om je verlangen uit te drukken, enthousiasme te voelen, iets kan doen zonder te weten of het lukt of niet meteen lukt, je kan overwegen een klein risico te nemen, je hart energie te laten stromen.

En dat Saturnus wat streng oppert volwassen te zijn, laat Jupiter ons eraan herinneren te leven met enthousiasme, met plezier. Het staat niet haaks op elkaar. Je kunt verantwoordelijkheid nemen én toch vreugde en plezier ervaren, je kunt voorzichtig zijn én toch moedig en dapper keuzes maken, je kunt op jouw manier groeien en ontwikkelen al is het langzamer dan iemand anders, je gaat vooruit op jouw tempo en jouw manier. Vruchten aan een boom groeien en rijpen ook, zelfs wanneer niemand kijkt of belangstelling heeft voor het wonderbaarlijke van de natuur. Wortels die diep in de aarde geworteld zijn, maken geen geluid en toch is er groei.

Wees dan ook mild voor jezelf als je geneigd bent jezelf te veroordelen. Als je het gevoel hebt dat alles veel te langzaam gaat, soms is het de bedoeling dat iets onzichtbaar in de kiem uitrijpt en openbloeit. Die rijpingsprocessen vinden plaats onder de oppervlakte.

Heb je hier al aan gedacht dat je misschien niet stilstaat, maar aan het wortelen bent. Wortelen in jouw bestaan, in het leven waar jij voor bestemd bent?

Wanneer je onderweg een hindernis of blokkade tegenkomt, hoef je niet meteen de denken dat je verkeerd bent gelopen. Het leven heeft soms een merkwaardige manier om ons om te leiden naar plaatsen waar we zelf nooit voor zouden hebben gekozen.

Een gesloten weg kan een uitnodiging zijn. Een vertraging kan bescherming zijn. Een omweg kan een onverwachte ontmoeting bevatten. En een gemiste kans kan ruimte maken voor iets dat beter bij je past.

En wat gaat er door je heen als ik stel dat je niet iedere deur moet open krijgen of blijven aankloppen? Misschien is het een zegen dat sommige deuren dicht blijven. Sommige kansen kunnen voorbijgaan zonder dat we daar een mislukking van hoeven te maken.

Er zit grote schoonheid in iets kunnen loslaten zonder bitterheid, hoewel het heel menselijk is om te voelen.

Om na verwerking te kunnen erkennen dat het wellicht niet voor jou was bestemd.

En vervolgens verder te gaan. Niet boos, niet teleurgesteld, niet rancuneus of haatdragend, maar met een diep vertrouwen dat er een andere weg is, een zachtere weg, een mooiere route, een weg die je niet zelf meteen had gepland of voor ogen had, maar die je precies brengt waar je moet zijn.

Dus wanneer je vandaag merkt dat je innerlijke krijger ongeduldig wordt, probeer hem dan niet te onderdrukken. Ga naast hem zitten. Luister. Vraag hem waar hij zo hard voor vecht. Wat hij probeert te beschermen. Waar hij bang voor is.

En misschien ontdek je dat hij niet langer hoeft te vechten., dat hij zichzelf de rust gunt, zijn hart te openen, uit te reiken, want er is overvloed in schoonheid, in goedheid, in genade, in warmte….

En ergens tussen de rem van Saturnus en het warme vuur van Jupiter ligt een eenvoudige waarheid verborgen, je bent op weg als een pelgrim, je zet je stappen één voor één, rustig, voelend wat gevoeld wilt worden, je ziet jezelf glimlachen, je laat je verrassen door wat er op je weg komt, je geeft je creativiteit de ruimte, en wanneer er ergens een kleine opening verschijnt, wees dan niet bang om erdoorheen te stappen. Je hoeft geen grote sprong te maken, één kleine stap is genoeg.

Graden en tijden

Mars 13°Cn39′, Saturnus 13°Ar39′ R – 11:58

Mars 13°Cn51′, Jupiter 13°Le51′ – 19:19

Twee inspirerende boeken onder de aandacht, een blog geschreven op 31 juli 2023: De verboden vrouw spreek en De verboden man spreekt, twee boeken van Pamela Kribbe die ik van harte nog eens onder de aandacht breng.

https://miekecoigne.com/…/twee-inspirerende-boeken…

Heb het goed, liefs Mieke

Mijn pad in lichaamswerk is een weg van jaren studeren, oefenen, toepassen, evalueren, ervaren/beleven, integreren. Er is in die weg een stop, geen halte dan een halte om te integreren.

Eraan voorafgaand had ik een stevige basis in het therapeutische werk, gezins-en relatietherapie, NEI, EE, Natuurgeneeskunde enz…een levenscurriculum vanaf mijn 20ste ( na pedagogisch en sociaal hoger onderwijs) tot ….

Verzachting…na de intense pittige opleiding emotioneel lichaamswerk- bio-energetisch lichaamswerk, Holistisch pulsing, metamorfosemassagie ( prenataaltherapie) — kwam ik terecht bij Etienne Peirsman, in Berchem- Antwerpen.

In één kort telefonisch contact ‘wist’ ik: bij Etienne wil ik ontdekken wat cranio-sacraal met me doet.

Uiteraard was de basiskennis anatomie noodzakelijk om met cranio aan het werk te gaan.

Ook dat bracht Etienne heel levend en aanschouwelijk, zodat de theorie geen droge stof was.

Na dit pakket was zijn ingang: En nu laat je alle kennis omwerken in je handen, je kent de stof, je beheerst de inhoud. Ik voelde even wel de paniek. Maar Etienne kende natuurlijk inmiddels wel zijn cursisten.

Kennis blijf ik écht belangrijk vinden, je kunt niet zomaar even in het wilde weg, omdat je denkt dat je intuïtief beter weet, iemand behandelen.

Kennis verbinden met het juiste handelen, en daarin je focus houden op een cliënt, je intuïtief denken, voelen en handelen afstemmen, is een ethisch verantwoorde basishouding.

Je hebt vaak te maken met een mens die ook inzicht wil, op een actieve manier participeert, en zich niet passief en onwetend in iemands handen wil overgeven.

Ook dat gebeurt wel eens. Misschien zelfs te vaak nog.

Wildgroei selecteert uiteindelijk zichzelf. Dat is wat ik ook wel kan waarnemen.

Je gaat ook naar een tandarts die weet wat hij/zij doet. Je gaat ook naar een arts, complementeer geneeskundige die weet wat hij /zij doet. Je gaat ook naar een raadsman die kennis heeft van zaken, die je zaak met kennis en kunde verdedigt. Ik ga zo doorgaan, maar ik denk wel dat je met enig gezond helder realistisch verstand begrijpt dat het afwijzen of bekritiseren van mensen die met kennis als basis anderen willen helpen ( op welke manier dan ook) verontrustend is. Denk na.

Ik heb al eerder geschreven dat je het kind niet met het badwater hoeft weg te gieten. Dat lijkt me een radicale niet volwassen manier van omgaan met het leven.

Kennis blijven aftoetsen, vragen blijven stellen: ontvankelijkheid, nieuwsgierigheid en belangstelling van binnenuit ontwikkelen: een En/En mentaliteit versus Of/Of; merk het onderscheid.

Dankbaar dat ik bij Etienne de basisopleiding heb gevolgd, alsook voor baby’s en kinderen.

Mijn geboorte herbeleefd onder zijn handen. (Rewinding) Het herinneringsbeeld blijft me bij, een herstel in zachtheid te landen en me welgekomen te heten.

Zo’n ervaring reikt zo diep dat daar geen woorden voor zijn. Het is een totaal beleving, gewaarwording die met niets te vergelijken is. Ik kan het verschil, het onderscheid maken in de vele wegen die ik heb afgelegd. Je overgeven aan iemand, doe je niet zomaar. Niet in het wilde blinde af.

We oefenden in volstrekte stilte; sereniteit droeg Etienne hoog in het vaandel. Humor, oh ja, dat had hij ook.

Tijdens de pauzes voorzag zijn lieve zorgzame echtgenote voor lekkere gezonde versnaperingen, thee. De sfeer was elke keer lichthartig in verbinding met elkaar. Ook zij werkte in die tijd met Etienne samen.

Met twee nabije doodservaringen zag hij veel dingen anders, geen praatjesmaker, maar doordrongen van een levende wijsheid.

Een man met een enorme bezieling.

Het werd dan ook een ontmoeting van Ziel tot Ziel, van Hart tot Hart en van Mens tot Mens.

Hoelang geleden alweer…een kleine 28 jaar, tijdloos verbonden in mijn Verzachting ja, dat ook te voelen in je hele wezen, schept zoveel ruimte in je hart, want je hart is meer dan een orgaan.

Ik heb zelf een hele tijd gewerkt met cranio-sacraal in Nederland, toen Lis nog in Nederland woonde en met enorm veel dankbaarheid kijk ik erop terug.

Ook Lis genoot van de helende herstellende werking van cranio.

Ik bedoel maar te zeggen: weet wat je doet, en doe wat je weet wat bijdraagt tot heling en herstel en dat moet je zelf toch eerst wel in je hoofd, je hart en je handen hebben, voor je met mensen werkt.

Etienne is mijn en voor velen een levend voorbeeld geweest en nog steeds tot op de dag van vandaag.

Met respect en dankbaarheid deel ik graag nog eens deze video.

youtube.com/watch?v=kEoa7038JkI

De eerste driehoek op 31 augustus 2026 geeft groen licht

Vandaag, 31 augustus 2026, maakt Jupiter op 13°41’ Leeuw zijn eerste exacte driehoek met Saturnus op 13°41’ Ram, waarmee de eerste grote opening in deze Jupiter-Saturnus-cyclus ontstaat sinds hun conjunctie in december 2020.

We betreden een potentieel zeer lonend hoofdstuk, wanneer Jupiter in Leeuw een driehoek vormt met Saturnus retrograde in Ram op 13 graden, die aanhoudt tot juli 2027!

Dit is een bijzonder ondersteunende combinatie van vuurenergie die inspiratie, moed, creatieve impulsen, leiderschap, kansen en groei kan brengen. Maar omdat Saturnus erbij betrokken is, vraagt ​​het ons ook om die mogelijkheden om te zetten in iets tastbaars, duurzaams en concreets.

Saturnus beweegt zich sinds februari 2026 door Ram, na zijn conjunctie met Neptunus in Ram, en zijn werk in dit kardinale vuurteken is zeer persoonlijk geweest.

Saturnus in Ram vraagt ​​ons om verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen koers, te erkennen wat we werkelijk willen bereiken en te stoppen met wachten tot omstandigheden of anderen het momentum voor ons creëren.

Saturnus is de planeet van tijd, volwassenheid, discipline, meesterschap, toewijding en fysieke manifestatie, terwijl Ram instinctief, onafhankelijk, moedig, zelfsturend en bereid is om te beginnen.

Gezamenlijk hebben ze ons gedurende heel 2026 een belangrijke vraag gesteld: Wat is voor jou zo belangrijk dat je bereid bent er consequent voor op te komen dagen?

Saturnus in Ram kan ook onthullen waar we ongeduldig zijn geweest, onmiddellijke resultaten verwachten of ons enthousiasme verliezen wanneer iets meer moeite kost dan verwacht.

Ram wil nu in beweging komen, maar Saturnus begrijpt dat de belangrijkste prestaties in ons leven vaak voortkomen uit herhaling, geduld, grenzen stellen, oefening en de bereidheid om door te zetten, ook nadat de eerste adrenaline is verdwenen.

Dit jaar nog zullen veel mensen zich geconfronteerd zien met nieuwe doelen, ambities, verantwoordelijkheden of persoonlijke verlangens die een sterkere versie van zichzelf vereisen.

Nu komt Jupiter in Leeuw in beeld en brengt meer vastberadenheid om de volgende stappen voorwaarts te zetten.

Herinneren we ons dat het verhaal begon eigenlijk in december 2020? In die periode heb ik mijn eerste boek geschreven, omdat ik wist dat er op elk vlak heel wat zou veranderen. Ik kan me nog levend herinneren dat ik op weerstand botste, het ongeloof tot dat ik dacht het allemaal beter te weten.

We hebben het inmiddels allemaal wel kunnen ervaren en doorleefd en de meesten zien dit nu ook wel duidelijker. Alles heeft tijd nodig, ik neem dat niemand kwalijk.

Om te begrijpen waarom deze transit bijzonder belangrijk kan aanvoelen, moeten we terugkeren naar 21 december 2020, toen Jupiter en Saturnus hun Grote Conjunctie vormden op 0° Waterman, waarmee een nieuwe ongeveer 20-jarige Jupiter-Saturnus-cyclus begon.

Die conjunctie vond plaats op een buitengewoon collectief keerpunt, maar plantte ook iets in ieder van ons persoonlijk, ook al kon je het nog niet zien: een nieuwe visie op de toekomst, een onconventionele mogelijkheid, een andere droom, of het besef dat een oud hoofdstuk zijn natuurlijke voltooiing had bereikt.

Waterman is een luchtteken, dus veel van wat toen begon, heeft misschien eerst bestaan ​​als een idee, concept, realisatie, visie of mogelijkheid.

Je wist misschien niet hoe je dit moest laten gebeuren. Misschien had je er geen idee van wat er begon?

Misschien wist je gewoon dat je niet precies zo kon blijven leven als voorheen.

Een andere bewustere levensstijl, een verandering op werkvlak, de relatie met jezelf, een creatieve roeping, gemeenschap of persoonlijke richting kunnen je beginnen toe te fluisteren.

Het kon zijn dat iets onconventioneels jouw aandacht had getrokken, of dat iets dat je eerder had uitgesteld plotseling weer in je bewustzijn terugkeerde.

Bijna zes jaar later communiceren Jupiter en Saturnus via twee vuurtekens, en het idee vraagt ​​om actie.

Vuurtekens kunnen ongelooflijk veel energie geven, maar vuur kan ook krachtig branden en snel verdwijnen. Wie één of meermaals over het vuur heeft gelopen, heeft dat aan de voeten, aan den lijve, kunnen ervaren. Het vuur dat niet in evenwicht is met je innerlijk vuur en de andere elementen leidt vaker tot verlies, langzaam maar zeker, van balans. Emotioneel evenwicht. Men is heel snel opgewonden en te vinden voor dit of dat, enorm geïnspireerd, gemotiveerd en zekerheid, en dan drie weken later vragen ze zich stilletjes af waar al dat enthousiasme gebleven is.

* De deelname van Saturnus verandert de vergelijking omdat Saturnus uithoudingsvermogen eist. Misschien heb je het gevoel dat het gemakkelijker is om lang genoeg geïnspireerd te blijven om resultaten te boeken.

Tussen augustus 2026 en juli 2027 kunnen er momenten zijn waarop je zelfvertrouwen enorm is en andere momenten waarop je het hele plan in twijfel trekt.

Daarom is het belangrijk om te begrijpen wat je creëert en, nog belangrijker, waarom.

Als je een bedrijf start, verduidelijk dan de missie ervan, het is helpend dat helemaal in kaart te brengen, de kapstok als basis , en wat je aan jouw kapstok wil hangen, dat in beeld te brengen. Het is op zich een heel zinvolle activiteit om je hoofd en je hart te verbinden op een levende manier.

Soms, als ik dat voorstel aan cliënten, antwoorden sommigen dat ze dat veel te tijdrovend vinden, of dat ze daarin geen zin hebben, ze willen weten: lukt het me of lukt het me niet. Een draaiboek waarin je zelf je script uitschrijft, weten dat je daar ook wel flexibel in moet kunnen bewegen, terwijl jouw visie en focus helder zijn…50% van het werk, waar dan toch nog enkelen de waarde niet van erkennen.

Als je een grote verandering in je leven doorvoert, schrijf dan op waarom dit ertoe doet. Als je een nieuwe persoonlijke richting kiest, onthoud dan wat de beloning op de lange termijn voor jou betekent.

Het enthousiasme kan wegebben en wegvloeien, maar de intentie wordt het anker dat je door het hele proces draagt. Ik schrijf ook vaker dat jij het bent die in eerste instantie jouw proces, jouw keuzes, jouw motivatie, jouw weg draagt. En niemand heeft je beloofd dat die weg gemakkelijk zou worden. Ik weet het zoals velen het weten.

Soms vertellen cliënten me dat ze het zwaar hebben of zwaar vinden als alleenstaande ouder, om een voorbeeld te geven. Uiteraard begrijp ik dat.

Maar je kunt dat blijven herhalen en hopen op redding in welke vorm dan ook. Saturnus ‘dwingt’ ons eigenlijk om volwassen te worden.

In deze blogs kun je nog eens rustig lezen/herlezen waar de uitnodiging ligt voor ieder van ons.

https://miekecoigne.com/…/saturnus-in-ram-14-februari…

https://miekecoigne.com/…/saturnus-retrograde-in-ram…

https://miekecoigne.com/…/saturnus-gaat-retrograde-in…

Mijn ervaring is dat je daarin een keuze hebt: of je blijft herhalen dat je het zwaar vindt en dan blijft die focus en energie daarop vasthaken of je kunt erkennen dat je het zwaar vindt of zwaar hebt én toch de innerlijke kracht ontwikkelt om jouw weg, bezield, te blijven volgen. Niet vanuit koppigheid omdat je iets moet bewijzen. Je moet niets bewijzen dan aan te kijken wat er mogelijks vanuit een onderstroom opgewekt wordt.

Soms kun je niet anders dan de balans opmaken en realistische keuzes maken, afgestemd op hoe jouw draagkracht en veerkracht werkt. Er is geen falen, nooit, er is enkel de feedback die je aan jezelf geeft en eens stilstaat of die feedback een ‘oud stemmetje’ is die spreekt.

Toen ik jaren geleden zelf, als alleenstaande moeder van vier kinderen, de keuze had gemaakt een andere weg uit te gaan, de zekerheid van een betaalde job in het onderwijs en de onzekerheid van het zelfstandig statuut te kiezen, verklaarden velen me heel dapper, gedurfd tot gek/onverantwoordelijk. Ik heb daar een hele weg in afgelegd, een weg met diepe dalen, ook dat, maar toch weer die innerlijke veerkracht had om de draad verder uit te spinnen.

Ondanks ik twee jaar ‘op rust’, gepensioneerd ben, spin ik verder, niet omdat het nog ‘moet’, maar omdat dit is wie ik ben. Mijn partner staat er net zo in. En dat is heel fijn dat we ieder op zich, blijven spinnen en weven en daar ook nog van genieten.

Het boet niet in aan onze levenskwaliteit, omdat we in dezelfde branche onze diensten verlenen.

Dat het de dag van vandaag niet meer zo eenvoudig en gemakkelijk is, dat weet ik, dat hoor ik vaak cliënten vertellen die een praktijk hebben of een onderneming zijn gestart. Het gevoel zichzelf telkens opnieuw te moeten ‘uitvinden’ is enorm vermoeiend en frustrerend. Ik zie het. Ik begrijp het. Ik bedoel toch maar met het voorgaande dat het blijven herhalen hoe zwaar het is, hoe moeilijk het is, je etherisch lichaam uitput.

En dan kun je op een bepaald moment niet anders dan keuzes maken die je terug stabiliteit brengen en toch nog op een andere manier, of een andere vorm je pad kunt volgen- wat is wijsheid uiteindelijk? Het of/of denken dat kan meebewegen naar en/en mogelijkheden. Vind daarin als je dit herkent het ‘midden’.

* De tweede driehoek vindt plaats op 3 april 2027 en het plan verandert

Het verhaal wordt veel dynamischer wanneer Jupiter en Saturnus hun tweede exacte driehoek vormen op 3 april 2027 op 17°08’ Leeuw en Ram. Deze keer is Saturnus direct in Ram, terwijl Jupiter retrograde is in Leeuw, maar er speelt aanzienlijk meer astrologie een rol.

Er verandert veel in de Leeuw-energieën in je horoscoop! Mars staat op 20° Leeuw na zijn directe beweging, Jupiter staat conjunct met de Zuidknoop op 17° Leeuw en de Noordknoop staat op 17° Waterman.

* April brengt beweging, maar ook loslaten, omdat iets dat verband houdt met de oorspronkelijke versie van het plan mogelijk moet veranderen. Oude methoden, achterhaalde verwachtingen, onnodige verantwoordelijkheden, vroegere identiteiten of onderdelen van het project die er niet meer bij horen, kunnen verdwijnen.

De Zuidknoop in Leeuw benadrukt voltooiing, terwijl Mars zorgt voor daadkrachtig handelen en hernieuwd momentum. Iets kan niet meer beschikbaar zijn of omstandigheden kunnen veranderen buiten je controle, waardoor je je snel moet aanpassen in plaats van vast te houden aan het oorspronkelijke plan.

Stel je Saturnus voor als de architect die de originele blauwdruk vasthoudt. De basisstructuur blijft intact, maar tijdens de bouw verandert er iets: een materiaal is niet meer beschikbaar, een ontwerpelement werkt niet zoals verwacht, een nieuwe optie dient zich aan of de omstandigheden vereisen een aanpassing. Je geeft het gebouw niet op. Je herontwerpt dat gedeelte ervan, zodat de grotere visie kan worden voortgezet. Dit is een van de belangrijkste boodschappen van de tweede driehoek: blijf gefocust op de bestemming, maar wees flexibel over de manier waarop je die bereikt.

De conjunctie van Mars en Jupiter in Leeuw kan ook een krachtige heropleving van zelfvertrouwen, leiderschap, fysieke energie, creativiteit en wilskracht teweegbrengen na een periode van onzekerheid of vertraging. Er kan iemand op je pad komen die een hernieuwde impuls geeft, of je kunt in jezelf een veel sterkere wil ontdekken om de leiding te nemen en vooruit te gaan. Hoe dan ook, iets dat vastgelopen leek, kan plotseling weer in beweging komen.

* De Derde Driehoek op 11 juli 2027 is een krachtige voltooiing

Op 11 juli 2027 vormen Jupiter en Saturnus hun derde exacte driehoek op 27° Leeuw en 27° Ram, met beide planeten recht.

Bijna een jaar na de eerste driehoek kan dit een belangrijke manifestatie, prestatie, kans, conclusie of zichtbaar resultaat vertegenwoordigen dat verband houdt met wat zich in augustus en september 2026 begon te ontwikkelen.

Dit is het moment waarop je misschien eindelijk naar iets kunt kijken en kunt zeggen:

Ik heb het gedaan.

Ik bleef standhouden.

Ik heb dit neergezet.

Ik heb veranderd wat er moest veranderen.

Ik gaf niet op toen de oorspronkelijke opwinding vervaagde.

En nu bestaat er iets dat voorheen niet bestond.

Omdat deze Jupiter-Saturnus-driehoek drie afzonderlijke keren plaatsvindt, zijn de geschenken ervan niet bedoeld als één vluchtig geluksmoment. Er zijn drie verschillende ontwikkelingsfasen waar je omheen moet plannen en waarmee je kunt werken (wat Saturnus nodig heeft): de opening en gelegenheid eind augustus 2026, de aanpassing en vrijlating in april 2027, en het hoogtepunt of de manifestatie in juli 2027.

Vind de huizen 13° tot 27° Ram en Leeuw in je astrologische horoscoop

Om te begrijpen waar dit verhaal zich persoonlijk in jouw leven ontvouwt, kijk je naar de huizen die 13° tot 27° Ram en 13° tot 27° Leeuw in je geboortehoroscoop bevatten.

Het Ram-huis beschrijft waar Saturnus je vraagt ​​om sterker, meer zelfsturend, gedisciplineerd, doelgericht, onafhankelijk en toegewijd te worden. Hier kies je wellicht bewuster voor jezelf, ongeacht of anderen begrijpen of het eens zijn met wat je doet. Saturnus versterkt door herhaling, tijd, verantwoordelijkheid en inspanning, dus dit huis onthult iets wat je leert om echt de controle over jezelf en je leven te krijgen.

Het Leeuw-huis onthult waar Jupiter expansie, creativiteit, zichtbaarheid, moed, speelsheid, kansen, zelfvertrouwen en de bereidheid om grotere risico’s te nemen brengt. Iets hier wil meer leven. Je voelt je misschien ongewoon dapper of beseft gewoon dat er geen reden is om het niet te proberen. Jupiter in Leeuw wil dat je ontdekt wat er gebeurt als je de energie volgt die je echt laat stralen.

Als je planeten in je geboortehoroscoop of belangrijke punten tussen 13° en 27° Boogschutter hebt, komt daar nog een extra laag bij, omdat Jupiter in Leeuw en Saturnus in Ram een ​​Grote Vuurdriehoek kunnen vormen met die Boogschutter-plaatsingen. Dit zal de thema’s beweging, expressie, avontuur, momentum en mogelijk levensveranderende ontwikkelingen zeker versterken. Boogschutter houdt ervan om groots uit te pakken, en er is echte steun voor de spannende onderneming die je probeert te manifesteren.

De diepere wijsheid van Jupiter in een driehoek met Saturnus is dat we leren hoe we meer van wat we echt willen, kunnen behouden en verder ontwikkelen.

Jupiter zonder Saturnus kan excessief worden. We zeggen ja tegen alles, overschatten onze mogelijkheden, worden meegesleept door kansen of gaan ervan uit dat enthousiasme alleen ons vooruit zal helpen.

Saturnus zonder Jupiter kan overdreven voorzichtig, star, pessimistisch of zo bezorgd over wat er mis zou kunnen gaan worden dat we nooit een risico nemen. Het leven voelt zwaarder.

Samen creëren ze iets veel wijzers.

Jupiter zegt: Ja, laten we gaan.

Saturnus vraagt: Wat is daarvoor nodig?

Jupiter herinnert ons eraan dat het leven bedoeld is om geleefd, genoten, verkend en uitgebreid te worden. Saturnus herinnert ons eraan dat onze tijd, geld, energie en middelen eindig en kostbaar zijn. En wanneer deze twee archetypen samenwerken, kunnen we betere beslissingen nemen (waaronder een sterker ja en een duidelijker nee), omdat beide planeten uiteindelijk vooruitgang willen.

Van augustus 2026 tot juli 2027 kan er na jaren van onzekerheid, wachten, heropbouwen, dromen of piekeren over wat er zou gebeuren, eindelijk iets op zijn plaats vallen. Kansen, uitnodigingen, middelen, creatieve mogelijkheden en positieve ontwikkelingen kunnen zich aandienen, met name rond iets waar je echt klaar voor bent om aan mee te werken.

Dit is het belangrijkste aspect van de transit: er wordt je niet gevraagd om iemands anders versie van jouw leven te bouwen.

* Saturnus staat in Ram. Jupiter staat in Leeuw.

Dit zijn tekenen van het individu, de schepper, de leider, het moedige hart en de persoon die bereid is een innerlijke roeping te volgen, zelfs voordat anderen het begrijpen.

Waar ben je klaar voor om voor te kiezen, omdat het je diep raakt?

Wat verdient je tijd?

Wat verdient je moed?

Wat verdient je toewijding?

Wat zou je bouwen als je eindelijk genoeg vertrouwen in jezelf had om te beginnen?

De droom is misschien jaren geleden ontstaan. De visie is sindsdien misschien vele malen veranderd en/of uitgerijpt.

Maar nu verschuift de astrologie van het verbeelden van de toekomst naar het deelnemen aan de creatie ervan.

Dit is waar de droom gebouwd, ontwikkeld en realistisch beleefd kan worden. SMART.

InZicht geeft Uitzicht, je begrijpt steeds beter de processen in jezelf, want jouw geboortechart is uniek, kun je leren te begrijpen als jouw blauwdruk. Is dat niet fantastisch?

Heb het goed, liefs Mieke

M

Venus in Weegschaal tegenover Pallas retrograde in Ram. Zon in Maagd anderhalf vierkant Pallas.

De stille wijsheid van Pallas

Er zijn dagen waarop het leven je uitnodigt om te handelen, en dagen waarop het je juist vraagt om niets te forceren. Vandaag is zo’n dag.

Er beweegt iets in de lucht, een subtiele drang om iets op te lossen, een gesprek te voeren, een keuze te maken. Je wilt duidelijkheid, beweging, een einde aan de spanning. Maar onder die behoefte aan actie klinkt een zachtere stem — een stem die fluistert: Wacht. Adem. Kijk nog eens. Niet omdat je niets weet, maar omdat er nog iets zichtbaar mag worden. Pallas heeft haar handen vol voor vandaag. Kijk eens heel diep in jezelf wat zichtbaar wordt, voelbaar wordt. En tracht dat bij jezelf te houden. Want daar ligt het antwoord.

Pallas loopt retrograde in Ram. Zij is de wijze strateeg, de innerlijke zieneres die niet alleen kijkt naar wat er voor haar gebeurt, maar naar het grotere patroon.

Ze ziet de draden onder het verhaal, de herhalingen, de keuzes die je maakt zonder erbij stil te staan. Ze herkent de momenten waarop je reageert vanuit oude overtuigingen, angsten of beschermingsmechanismen.

Wanneer Pallas haar blik naar binnen keert, vraagt ze niet hoe je iets kunt oplossen, maar wat het je probeert te laten zien.

Tegenover haar staat Venus in Weegschaal en daar ontstaat een dans tussen liefde en autonomie. Venus verlangt naar verbinding, zachtheid, schoonheid en vrede. Ze zoekt woorden die bruggen bouwen.

Maar Pallas herinnert je eraan dat echte verbinding nooit betekent dat je jezelf verliest.

Er komt een moment waarop je bent die je bent of geworden bent. Je belichaamt dit en je weet dat je in je Volheid- als aards-spiritueel- kosmisch mens in ontwikkeling bent.

Zonder strijd, zonder schuldgevoel, zonder de ander kleiner of groter te maken. Gewoon vanuit de stille zekerheid dat jouw waarheid bestaansrecht heeft.

Misschien heb je ooit geleerd dat harmonie betekent dat je jezelf aanpast. Vandaag mag een diepere vorm van harmonie ontstaan — één waarin je hart open blijft terwijl je voeten stevig op je eigen grond staan.

In de vroege ochtend stapte de Maan Ram binnen. De energie krijgt vuur, je voelt sterker, wilt sneller, wilt vooruit. Maar luister goed naar het verschil tussen een innerlijke waarheid en een ongeduldige impuls.

De ene voelt stil, de andere dringend. De ene geeft ruimte, de andere wil nú. Je hoeft vandaag niet iedere impuls te volgen; het is genoeg om hem waar te nemen. Ik voel dat ik wil handelen en dat besef alleen al is voldoende.

Later raakt de Maan Pluto, en de energie verdiept. Een emotie krijgt een andere betekenis, een opmerking raakt dieper, een herinnering komt boven. Misschien herinnert iets je eraan dat je ooit dacht: Ik moet dit zelf oplossen. Of: Ik moet de vrede bewaren.

Pluto nodigt je uit om niet weg te lopen van wat je voelt, maar het te bekijken zonder oordeel. Want in dat kijken ontstaat vrijheid , de vrijheid om niet meer automatisch dezelfde beweging te maken.

Wanneer de Maan Neptunus ontmoet, wordt de wereld zachter. De scherpe randen vervagen, en intuïtie neemt het over. Dromen, beelden, gevoelens — ze hoeven vandaag niet begrepen te worden. Laat ze er gewoon zijn. Ga wandelen, schrijf, teken, luister naar muziek, kijk naar de wolken. Er is een vorm van weten die niet via woorden binnenkomt, maar via stilte.

In de namiddag, opent Uranus een deur. Frisse lucht stroomt binnen, een nieuw idee, een onverwachte kijk. Alsof het universum fluistert: Je zit niet vast in de mogelijkheden die je tot nu toe hebt bedacht. Er kan een derde weg ontstaan , een weg die je pas ziet wanneer je stopt met zoeken naar een oplossing binnen het oude kader. Pallas wil je niet leren hoe je sneller moet handelen, maar wanneer je níét moet handelen. Wu Wei.

We zijn gewend aan snelheid, aan antwoorden, aan beslissingen. Maar sommige inzichten hebben tijd nodig om te rijpen. Sommige gesprekken worden mooier wanneer je ze een dag later voert. Sommige keuzes voelen pas echt als jouw keuze wanneer de druk verdwenen is. Vertragen en voelen wat er innerlijk gebeurt. Je hoeft geen compromis te sluiten om ongemak te vermijden. Je hoeft geen beslissing te nemen om onzekerheid te verdoven. Je hoeft niemand gerust te stellen voordat je jezelf hebt gehoord.

Wanneer je voelt dat je iets moet oplossen, leg dan even je hand op je hart. Adem. Vraag jezelf: Wat weet ik werkelijk? Wat voel ik onder mijn eerste reactie? Welke oude beweging wil ik opnieuw maken? En wat zou er gebeuren als ik het antwoord niet langer forceer?

Blijf daar even; in het niet‑weten, in de stilte. Want stilte is niet leeg; ze is vol informatie, vol mogelijkheden die nog geen vorm hebben gekregen. Terwijl jij denkt dat er niets gebeurt, is er onder de oppervlakte van alles in beweging.

Je intuïtie verzamelt stukjes, je bewustzijn legt verbanden, je hart verwerkt, je ziel luistert. En ergens, heel stil, begint het antwoord zich te vormen, wat je niet kunt afdwingen, maar omdat er genoeg ruimte is om te kunnen luisteren. Luisteren naar je innerlijke monoloog.

Voor vandaag is dit een uitnodiging om stil te staan dat je niet op alles hoeft te antwoorden, dat niet elke spanning die je voelt moet/kunt oplossen.

Wanneer Pallas retrograde loopt in Ram, verandert de manier waarop je handelt, denkt en reageert. Ram is direct, vurig, oplossingsgericht. Maar retrograde keert dat vuur naar binnen. Het wordt een innerlijke vlam die niet vooruit duwt, maar verheldert.

Je merkt dat je impulsen niet meer vanzelfsprekend zijn.

Waar je anders meteen zou handelen, ontstaat nu een pauze.

Een kleine stilte tussen je hoofd, je hart en handelen. En ja daar spreekt Pallas tot jou. Je kunt dat zelfs heel persoonlijk voelen als je je verbindt met haar wezen.

Ze laat je zien waarom je iets wilt doen.

Ze toont je de onderliggende patronen: oude reflexen, oude overtuigingen, oude manieren van jezelf beschermen. Het is mogelijk dat je merkt soms te handelen om innerlijke spanning weg te nemen, om controle te houden, om harmonie te bewaren, zodat je niet hoeft te voelen wat daaronder ligt.

Het is wat een retrograde zichtbaar maakt.

Het is alsof je innerlijke strategie opnieuw wordt gekalibreerd.

Je voelt dat je niet langer automatisch vooruit stormt, maar dat je eerst luistert naar de onderstroom. Je begint te onderscheiden wat innerlijke waarheid is of een impuls dat je al langer met je meedraagt. Zo ontstaan vaak onbewust projectiemechanismen.

* Dat is de kern van Pallas retrograde in Ram:

je leert het verschil tussen echte richting en oude drang.

Het vuur van Ram blijft aanwezig, maar het brandt nu naar binnen.

Het verlicht je motieven.

Het toont je waar je nog strijd voert die niet meer van jou is.

Het laat je zien waar je jezelf nog probeert te bewijzen.

Waar je nog denkt dat je moet vechten, terwijl je eigenlijk mag rusten.

Waar je nog denkt dat je moet oplossen, terwijl je eigenlijk mag luisteren.

Je merkt dat je moed een andere vorm krijgt.

Niet de moed om te handelen, maar de moed om stil te staan.

De moed om te voelen wat er werkelijk speelt.

De moed om je waarheid te erkennen zonder strijd.

Pallas retrograde in Ram brengt een diepe verfijning van je innerlijke kompas.

Je strategie wordt zachter, wijzer, minder reactief, defensief, agressief.

Je keuzes worden helderder omdat ze niet langer voortkomen uit impuls, maar uit inzicht.

Je autonomie wordt steviger omdat ze niet langer gebaseerd is op verzet, maar op innerlijke waarheid.

Voel jij je innerlijk vuur als een levende kracht impulseren? Of voel jij jouw innerlijk vuur door de jaren heen gedoofd, als een waak-vlammetje branden?

Een retrograde wordt heel vaak als ongemakkelijk ervaren, echter is een retrograde heel helpend als je haar als een kans kunt begrijpen, om vooral stil te staan bij de gebieden die om heling en transformatie vragen.

Als ons denken, ons voelen verbonden zijn met elkaar, gaan we ook bewuster handelen met respect, met eerbied voor elk levend wezen. En dat is de essentie van het Leven en we zijn nog steeds op weg ernaartoe.

In het blog van 14 augustus kun je een uitgebreid blog lezen/herlezen, hoe Pallas Retrograde verbonden is met Cheiron Retrograde in Stier tot 2033! Een langdurende cyclus waar je hoe dan ook niet kunt wegkijken van diepe oude wonden.

Update 14 augustus 2026

Tot slot:

” Tussen Venus en Pallas staat de Maagd‑zon stil,

als een zachte adem tussen twee waarheden.

Ze ordent wat zichtbaar wordt,

ze verzacht wat scherp is,

en ze herinnert je eraan dat helderheid niet hard hoeft te zijn.

Vandaag mag inzicht groeien zoals licht in de ochtend, langzaam, stil, vanzelf.”

Heb het goed, liefs Mieke,

Zon in Maagd sextiel Ceres in Kreeft

De Maan lijkt vandaag een beetje te fluisteren tot jezelf te komen, en eerlijk gezegd voelt dat niet als een overbodige boodschap, na de intensiteit van de eclips van gisteren hangt en waar velen zich in de recente gebeurtenissen in Nepal-Tibet is gebeurd diep in geraakt werden- er voelbaar nog iets in de lucht. Ik voel het alleszins wel. Ik neem het ook waar in mijn ‘dromen’ die heel levend zijn. Het zijn geen gesluierde vage angstdromen. Ik neem ze waar, anders dan in mijn dagelijks bewustzijn, helder in kleuren. Levende taferelen. En ik deel wat ik waarneem, met mijn lief.

Het voelt alsof alles wat geraakt, verschoven of zichtbaarder geworden is, nu een een plek zal krijgen.

De Zon in Maagd is ondertussen bezig met opruimen. Letterlijk en figuurlijk. Ordenen, uitzoeken, herstellen, verbeteren. Stilletjes probeert ze de losse eindjes weer bij elkaar te brengen. Losse eindjes aan elkaar knopen hoeft niet zozeer vandaag, je kunt echter wel merken dat er innerlijk beweging is….

We kunnen ons gemakkelijk verliezen in details. We maken ons druk over wat nog niet af is, over wat anders had gemoeten of over alles wat we nog zouden moeten doen. En voor we het weten, zijn we aan het kibbelen met onszelf omdat we niet snel genoeg vooruitgaan, terwijl ergens diep vanbinnen een veel wijzer deel van ons weet dat we dit niet alleen mentaal kunnen sturen, vanuit wilskracht, het denken – het moet en hoort zo.

Sommige oplossingen moeten eerst bezinken voordat ze werkelijk kunnen werken. En sommige verhalen zijn nu eenmaal geen kort verhaal dat je in één avond uitleest. Ze hebben hoofdstukken nodig. Stiltes ertussen. Ruimte om te voelen wat er gebeurd is voordat je alweer verdergaat en dit geldt ook voor persoonlijke groei. Persoonlijke groei is een wordingsweg, ontstaat van binnenuit, en kan de indruk wekken dat er ‘niets’ veranderd.

Zoals een zaadje in de aarde, voor het ongeoefende oog gebeurt er helemaal niets, terwijl er onder de grond al een compleet wortelstelsel aanwezig is.

Geef jezelf dus wat meer krediet voor de kleine dingen die je leven voeding geven. En wat jij als dank te schenken hebt aan het Leven.

Een kleine verbetering is óók vooruitgang. Een andere reactie dan gisteren. Een grens die je iets eerder voelt. Een keuze die beter aansluit bij wat je werkelijk nodig hebt. Een moment waarop je niet automatisch terugvalt in een oud patroon, waar dus groei in zit.

Vandaag helpt het om flexibel te blijven, niet tegen de stroom in te zwemmen, maar te voelen waar de energie naartoe wil.

De natuur heeft daar een prachtig voorbeeld van. Zie je het voor je dat je aan een boom moet trekken zodat de vruchten sneller zouden rijpen? Vruchten laten vanzelf los op het juiste moment. Tenminste als er niet ingegrepen wordt op een onnatuurlijke manier.

Tegen de natuurlijke rijpingsprocessen ingaan.

Waar de deugd van geduld in onvoldoende mate ontwikkeld werd, kan frustratie, ontevredenheid ontstaan.

Echter door de pas te vertragen kunnen we ontdekken wat niet in balans is. Waar een teveel leunen op anderen is ontstaat afhankelijkheid, waar een voortdurende behoefte is aan erkenning, waardering blijft de honger innerlijk knagen, zodra het applaus vermindert of wegvalt…. om dit als voorbeeld te nemen.

Hoe gemakkelijk is het om te denken dat we pas goed bezig zijn wanneer iemand anders dat bevestigt?

We kunnen onszelf behoorlijk voorbijlopen wanneer we voortdurend proberen te voldoen aan wat we denken dat anderen van ons verwachten. Dan ontstaat er een innerlijke botsing tussen wat we eigenlijk willen doen en wat we denken dat we zouden móéten doen.

En wanneer die twee niet met elkaar overeenkomen, wordt het moeilijk om helder te kiezen.

Ontevredenheid hoeft namelijk niet alleen maar lastig te zijn, het kan een signaal zijn dat er iets anders werkzaam is. Het vertelt ons dat een bepaalde manier niet meer werkt. En juist wanneer we bereid zijn om buiten de gebaande paden te denken, kunnen er onverwachte ‘aha’- inzichten ontstaan.

Let vandaag ook op de momenten waarop je jezelf te veel toestaat omdat je geen zin hebt in een ongemakkelijk gesprek, een moeilijke keuze of een noodzakelijke verandering. Toegeven kan soms heel liefdevol ‘lijken’ , maar het kan ook een vorm van uitstel worden. Meestal voel je het verschil vanbinnen.

Gelukkig is er ook iets zachts in de energie vandaag.

We kunnen onze interacties bewust zo sturen dat ze natuurlijker, vruchtbaarder en voedender worden.

Dit is een mooie gelegenheid om iets te leren, iemand iets te leren, kennis te delen of gewoon aandachtig aanwezig te zijn bij een ander. Het zit in kleine dingen.

Een gesprek waarin je werkelijk luistert. Een maaltijd maken voor iemand. Een berichtje sturen. Iemand ruimte geven. Of jezelf eindelijk diezelfde aandacht geven.

Orde in je hoofd

En dan is er nog het creatieve Mercurius-Saturnus-aspect. Dat brengt een heel andere toon binnen: helderheid, structuur en mentale discipline.

Dit is zo’n energie waarbij je ineens zin kunt krijgen om dingen te sorteren. Mappen op te ruimen. Lijstjes te maken. Gedachten te ordenen. Prioriteiten opnieuw te bekijken. Misschien zelfs die ene kast eindelijk eens aan te pakken waar je al maanden omheen loopt. Maar ook innerlijk kan er iets worden gesorteerd.

Wat hoort nog bij jou? Wat niet meer? Welke gedachte verdient aandacht? Welke gedachte vraagt om herziening?

Dus als de Maan vandaag een beetje prikkelbaar aanvoelt en je aanspoort om naar binnen te keren, ga er dan niet meteen tegen in.

Kijk wat er werkelijk speelt. Voel onder de oppervlakte wat er in jou naar boven, naar je hart, wilt stromen.

Doe wat vandaag gedaan kan worden en laat de rest voorlopig liggen.

En zoals de natuur ons steeds opnieuw laat zien: wanneer de tijd rijp is, komt de vrucht- wat jij creëert-vanzelf.

‘ Onder de zachte maan knoopt Ceres de losse eindjes aan elkaar,

niet door te trekken, maar door te luisteren.

Wat rijpt, rijpt vanzelf.

Wat wortelt, wortelt in stilte.

En wat jij voedt met aandacht, vindt zijn weg naar licht.’

Heb het goed, liefs Mieke

Graden en tijden

Zo 05°Vi56′, Ceres 05°Cn56′ – 08:17

Gisteren keken mijn partner en ik naar ‘Meltdown: In the Shadow of Nepal’s Lost Glaciers’, een documentaire uit 2003. Een oude documentaire dus, over de gletsjers in de Himalaya en de veranderingen die daar toen al zichtbaar waren. (Netflix)

We weten hoeveel er sindsdien over klimaatverandering is gezegd, geschreven én gediscussieerd. Je zou bijna ‘vergeten’ dat sommigen waarschuwingen niet nieuw zijn, dit liet ons deze documentaire zien.

In 1985 vonden toen al gletsjermeeruitbarstigen bij Dig Tsho. Het meer brak door nadat een ijslawine in het meer terechtkwam; de vloedgolf vernielde onder meer een waterkrachtcentrale, 14 bruggen en landbouwgrond. Getuigenissen van toen doen hun verhaal. Het is dus niet uit de lucht gegrepen.

“Hoewel GLOF-gebeurtenissen al tientallen jaren in Nepal voorkomen, heeft de uitbarsting van het gletsjermeer Dig Cho in 1985 aanleiding gegeven tot gedetailleerd onderzoek naar dit fenomeen. In 1996 meldde het Water and Energy Commission Secretariat (WECS) van Nepal dat vijf meren potentieel gevaarlijk waren, namelijk Dig Tsho, Imja, Lower Barun, Tsho Rolpa en Thulagi, die alle boven de 4100 meter liggen. Een studie uit 2001 van ICIMOD en UNEP meldde 20 potentieel gevaarlijke meren in Nepal. In tien daarvan hebben zich in de afgelopen jaren GLOF-gebeurtenissen voorgedaan en sommige zijn na de gebeurtenis aan het herstellen. Mogelijk bevinden zich ook gevaarlijke gletsjermeren in delen van Tibet die worden afgewaterd door rivieren die Nepal binnenstromen, waardoor de kans bestaat dat uitbarstingen in Tibet stroomafwaarts schade in Nepal veroorzaken. Het stroomgebied van de Gandaki-rivier bevat naar verluidt 1025 gletsjers en 338 meren. [bronvermelding nodig]

De Thulagi-gletsjer, gelegen in het stroomgebied van de bovenloop van de Marsyangdi-rivier, is een van de twee door morenen afgedamde meren (supraglaciaal meren) die als potentieel gevaarlijk worden beschouwd. De Kreditanstalt für Wiederaufbau in Frankfurt am Main en het BGR (Federaal Instituut voor Geowetenschappen en Natuurlijke Hulpbronnen, Duitsland), in samenwerking met de afdeling Hydrologie en Meteorologie in Kathmandu, hebben onderzoek gedaan naar de Thulagi-gletsjer en concludeerden in 2011 dat zelfs in het ergste geval een rampzalige doorbraak van het meer in de nabije toekomst kan worden uitgesloten. [13]

Recente verwoestende overstromingen door het doorbreken van gletsjermeren in Nepal zijn onder andere de Thame-overstroming van 2024 [14] en met name de overstromingen in Nepal in 2026, waarbij honderden mensen om het leven kwamen. [15]” Wikipedia

En er zit nog een belangrijker punt achter. Nepal is niet alleen blootgesteld aan dit soort natuurrampen, het heeft ook beperkte middelen om zulke risico’s te monitoren, te voorspellen en zich ertegen te beschermen.

In deze documentaire volgen we een VN-expeditie die onderzoekt wat er in de Himalaya gebeurt. Gletsjers trekken zich terug, smeltwater verzamelt zich in steeds grotere gletsjermeren en natuurlijke dammen van ijs en puin houden enorme hoeveelheden water tegen. Als zo’n natuurlijke dam bezwijkt, kan een enorme hoeveelheid water, stenen en modder zich in korte tijd door een dal verplaatsen.

Dat zijn geen theoretische processen. In de Himalaya zijn zulke overstromingen al eerder gebeurd.

We leven in een tijd waarin je over bijna ieder onderwerp onmiddellijk berichten kunt vinden die elkaar tegenspreken. Een grafiek hier, een filmpje daar. De ene persoon zegt dat iets overduidelijk is bewezen, de andere maakt hetzelfde onderwerp belachelijk. En voor je het weet, ben je niet meer aan het kijken of onderzoeken, maar ben je vooral bezig met het verdedigen van wat je al dacht.

Informatie wordt gedeeld en verder gedeeld, maar wie onderzoekt dan eigenlijk de informatie die wordt gedeeld? Dat maakt toch deel uit van ‘kritisch’ denken en nadenken en trachten te begrijpen.

Ik vraag me ook af wat de werkelijke reden is waarom ‘wetenschappelijk’ onderzoek snel afgeserveerd wordt? Zijn wij als mens niet een tikkeltje hoogmoedig geworden, dat we zomaar wat doen wat in ons eigen belang is, en niet geneigd zijn om ook daar bij stil te staan?

Wat wisten de onderzoekers in 2003 en nog veel eerder?

Welke veranderingen konden ze toen al meten?

Welke verwachtingen hebben ze uitgesproken?

Wat is daarvan later bevestigd?

En wat bleek ingewikkelder te zijn dan men toen dacht?

Dat laatste vind ik belangrijk. Want achteraf is het verleidelijk om een oude documentaire te bekijken en te zeggen: zie je wel, ze wisten het toen al.

Wetenschap is geen voorspelling die je achteraf simpelweg als goed of fout kunt afvinken. Gletsjers reageren op meerdere factoren. Temperatuur speelt een belangrijke rol, maar ook sneeuwval, neerslag, ijsdynamiek, hoogte, terrein en andere natuurlijke processen. Een afzonderlijke overstroming kun je daarom niet automatisch aan één oorzaak toeschrijven.

Want als we alles reduceren tot een eenvoudig verhaal, verliezen we misschien precies datgene wat we nodig hebben om het werkelijk te begrijpen.

Ondertussen verandert de werkelijkheid wel.

Ook vandaag worden in de Himalaya gletsjers en gletsjermeren nauwlettend gevolgd vanwege de risico’s die samenhangen met ijsverlies, instabiele meren en plotselinge overstromingen.

Het bijzondere is dat er juist nu, in augustus 2026, opnieuw een zeer ernstige ramp heeft plaatsgevonden in het gebied van de Nepalese en Tibetaanse Himalaya. Een enorme ijs- en rotslawine veroorzaakte daar een verwoestende overstroming en er ontstond opnieuw een meer dat extra risico’s opleverde. Wetenschappers onderzoeken nog precies hoe de gebeurtenissen zich hebben ontwikkeld en welke factoren een rol speelden.

Ik vind het bijna ongemakkelijk om dat naast een documentaire uit 2003 te leggen en niet omdat daarmee automatisch bewezen is dat iedere waarschuwing uit die documentaire letterlijk is uitgekomen. Maar het was overduidelijk in deze documentaire.

We waren stil en stonden perplex dat na al die jaren al waarschuwingen werden gegeven en vroegen ons af: wat is hiermee gedaan? Want echt als je die docu bekijkt, dan kun je niet anders dan onthutst zijn. Verbaasd. En dit gaat ook over ons.

We krijgen in ons eigen leven voortdurend signalen. Soms kleine. Iets waarvan we weten dat het niet goed gaat. Een gewoonte waarvan we weten dat ze ons niet helpt.

Zolang er niets dramatisch gebeurt, kunnen we het gemakkelijk naast ons neerleggen.

Misschien werkt dat op grotere schaal ook zo???

Een waarschuwing voelt pas echt dringend wanneer ze een gezicht krijgt. Wanneer een landschap verandert. Wanneer een dorp wordt weggevaagd. Wanneer mensen hun huis verliezen. Wanneer iets wat ver weg leek ineens dichtbij komt.

Hoe meer ik na het bekijken van Meltdown over Nepal verder las, hoe meer ik besefte dat Nepal eigenlijk maar één voorbeeld is van een veel groter verhaal.

Er zijn meer landen waar mensen dagelijks leven met een risico dat voor ons soms bijna onvoorstelbaar lijkt. Ons leven gaat door, we voelen ons veilig, en we denken in het moment ‘ wat een ramp’ en zoals ik gisteren al schreef harde commentaren, smileys, of gewoonweg doen alsof het niet raakt tot ‘ we kunnen daar niets aan doen, ik heb al genoeg met mijn leven’. Het mist toch iets heel menselijk, diepmenselijk…Het Ik- en het Wij vraagt niet dat wij iets oplossen, maar ook het menselijke oprecht met elkaar delen. Als het ergens niet goed gaat op de wereld, dan kan het eigenlijk evenmin goed gaan met onszelf.

Bangladesh bijvoorbeeld. Een laaggelegen land, sterk afhankelijk van rivieren en de zee, waar overstromingen en cyclonen geen uitzonderlijke gebeurtenissen zijn, maar steeds terugkerende risico’s. Tegelijkertijd heeft Bangladesh de afgelopen decennia ook laten zien dat kwetsbaarheid niet hetzelfde is als machteloosheid. Er zijn bijvoorbeeld schuilplaatsen, waarschuwingssystemen en programma’s ontwikkeld om gemeenschappen beter voor te bereiden.

Wanneer we spreken over kwetsbare landen, moeten we oppassen dat we niet automatisch denken aan landen die niets kunnen.

Kwetsbaarheid betekent niet dat mensen daar niets weten of niets ondernemen.

Het betekent vaak dat de omstandigheden moeilijker zijn en dat de middelen beperkter zijn.

Een land met veel geld kan investeren in satellieten, meetstations, vroegtijdige waarschuwingssystemen, stevige infrastructuur, onderzoek en gespecialiseerde reddingsteams.

Een land met minder middelen moet soms keuzes maken tussen basisvoorzieningen die vandaag al dringend nodig zijn en investeringen die misschien pas over jaren hun waarde bewijzen.

Een natuurramp houdt geen rekening met landsgrenzen of met het inkomen van de mensen die beneden in een dal wonen, maar de gevolgen van die ramp worden wél mede bepaald door de samenleving waarin die mensen leven.

Hoeveel mensen sterven, hoeveel huizen verdwijnen en hoe snel een gemeenschap zich kan herstellen, heeft ook te maken met waarschuwingssystemen, infrastructuur, gezondheidszorg, financiële reserves en de mogelijkheid om mensen op tijd te evacueren.

Hetzelfde geldt voor de Himalaya.

Een instabiel gletsjermeer is een natuurkundig verschijnsel. Maar of mensen het meer voortdurend kunnen monitoren, of er een betrouwbaar alarmsysteem is, of wegen toegankelijk blijven en of hulpdiensten snel kunnen worden ingezet, is iets anders.

Een ramp ontstaat niet alleen door wat de natuur doet.

De schade ontstaat ook uit de wisselwerking tussen een gevaar en de kwetsbaarheid van de mensen die ermee te maken krijgen.

En die kwetsbaarheid is niet overal hetzelfde.

Dat zie je bij kleine eilandstaten misschien nog duidelijker. Veel van deze landen hebben weinig land, zijn geografisch afgelegen en hebben een beperkte economische basis. Tegelijkertijd zijn ze sterk blootgesteld aan cyclonen, overstromingen, droogte, kusterosie en zeespiegelstijging. De VN en het IPCC benadrukken dat juist beperkte financiële middelen, technologie, infrastructuur en menselijke capaciteit de mogelijkheden om zich aan te passen kunnen beperken.

Maar ook daar geldt dat kwetsbaar niet moet begrepen worden als hulpeloos.

Er zijn gemeenschappen die zich juist heel actief aanpassen. Mensen ontwikkelen lokale kennis, leren elkaar waarschuwen, bouwen schuilplaatsen, passen landbouw aan en zoeken naar manieren om hun omgeving weerbaarder te maken.

Veiligheid is niet overal vanzelfsprekend. De VN benadrukt inderdaad dat klimaatrisico’s niet iedereen gelijk treffen en dat vooral armere landen en kleine eilandstaten vaak met grotere beperkingen in financiële en technische capaciteit kampen.

Ik wil documentaires volgen om een andere kijk op te krijgen Na te denken omdat het een toegevoegde waarde heeft om niet zomaar dingen aan te nemen vanuit een radicaal zwart/wit denken.

Tot slot nog aan toevoegen dat een aardbeving, overstroming, gletsjerdoorbraak of cycloon heeft niet overal dezelfde gevolgen. De ene samenleving heeft satellieten, sensoren, waarschuwingssystemen, stevige infrastructuur, verzekeringen en goed uitgeruste hulpdiensten. Een andere samenleving heeft misschien dezelfde waarschuwing, maar veel minder mogelijkheden om er iets mee te doen.

Steiner heeft een duidelijk beeld geschetst in één van zijn boeken ‘Natuurrampen en techniek” en ‘Liefde voor de wereld’.

Ik denk aan Rudolf Steiner, die in zijn boek ‘Liefde voor de wereld’ een diepgaande visie deelt. Hij beschouwde liefde niet alleen als een gevoel tussen mensen, maar als iets wat ons juist met de wereld verbindt. In een van zijn voordrachten noemt hij liefde zelfs de “morele zon van de wereld”.

Als het ergens niet goed gaat op de wereld, dan kan het eigenlijk evenmin helemaal goed gaan met onszelf. Niet in die zin dat we persoonlijk verantwoordelijk zijn voor iedere ramp die zich ergens afspeelt, dat we niet alles kunnen oplossen, maar dat onverschilligheid raakt.

Wanneer mensen ergens geen schoon water hebben, wanneer een dorp door een overstroming wordt weggevaagd, wanneer mensen hun huis en hun bestaanszekerheid verliezen, dan is dat niet alleen een probleem van “die mensen daar”.

Het vertelt ook iets over de wereld waarvan wij allemaal deel uitmaken. Betrokkenheid betekent niet dat we de problemen of lasten op onze schouders moeten overnemen of dragen. Terwijl er wel ruimschoots teksten worden geschreven over elkaar dragen.

En de vraag te stellen of ons af te vragen wat het met ons doet wanneer het ergens op de wereld niet goed gaat?

Word ik alleen maar bang? Word ik boos?

Wil ik het ontkennen omdat het te ongemakkelijk is?

Kan ik het verdriet of de kwetsbaarheid toelaten?

Liefde voor de wereld voelt niet voor mezelf aan als dat ik de wereld moet redden, maar wel besef dat ik deel uitmaak van de wereld. Ook al gebeurt iets aan de andere kant van de wereld.

Want uiteindelijk leven we niet naast de wereld.

We leven erin. In dit bewust Worden dat we daarin elkaar kunnen dragen wat verder gaat dan zich gedragen willen voelen…Het Ik verschuift naar Wij als we in staat zijn onszelf te dragen. Ik denk dat we dan pas ook dat diepe oprechte medeleven kunnen gewaarworden, wat elders gebeurt, te dragen.

Mieke