Cheiron anaretisch, de Void of Course Maan en de 6-6 Poortdag: een dag tussen verleden en toekomst
Sommige dagen voelen anders. Alsof de tijd even vertraagt, de buitenwereld zachter wordt en er meer ruimte ontstaat voor stilte en bezinning. Vandaag is zo’n dag. Er worden geen belangrijke planetaire aspecten exact gevormd en de Maan bevindt zich in haar zogenaamde Void of Course-fase. Tegelijkertijd bevinden we ons op de energetische 6-6 poortdag en staat Cheiron in een anaretische graad. Samen creëren deze invloeden een bijzondere sfeer van afronding, bewustwording en innerlijke heling.
De Maan heeft haar laatste planetaire verbinding in Waterman gemaakt en beweegt zich nu door een tussenruimte. We noemen dit een Void of Course Maan.
In deze fase maakt de Maan geen nieuwe belangrijke aspecten meer totdat zij morgen het teken Vissen binnengaat. Het kan voelen alsof de energie even stilstaat. Alsof het leven ons uitnodigt om niet voortdurend vooruit te willen, maar juist te luisteren naar wat zich in de stilte wil openbaren.
Een Void of Course Maan wordt vaak ervaren als een periode waarin dingen minder ‘maakbaar’ zijn. Niet alles hoeft vandaag beslist of opgelost te worden, het nodigt uit om te observeren in plaats van te doen/te handelen. Om los te laten wat we niet kunnen controleren en te vertrouwen op de natuurlijke stroom van het leven. Het is een moment van wachten, ademen en aanwezig zijn in het hier en nu.
Tegelijkertijd staat Cheiron, de gewonde genezer, in een anaretische graad. De anaretische graad is de 29ste en laatste graad van een teken en wordt gezien als een punt van voltooiing. Hier worden de ‘lessen’ van dat teken als het ware samengebald.
Oude thema’s kunnen zich nog één keer aandienen, niet om ons terug te trekken in het verleden maar om ons de kans te geven iets in volle waarheid aan te kijken, de dynamiek te ontrafelen, eigen aandeel te erkennen in wat niet goed is gegaan, te begrijpen waarom de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan, te aanvaarden ( het is gegaan zoals het is gegaan en daar heb ik mee te dealen) en los te laten, te onthechten.
Dit is nooit een passief achteroverleunen, maar werkelijk heel diep naar de kern toe bewegen. Alleen jij kent de waarheid, de ongezouten ongecensueerde naakte waarheid, je kijkt het aan op een emotioneel volwassen manier en welke verhalen je ook in halve waarheden zou vertellen om redenen die alleen jij kent. Op die manier blijft de wonde etteren en is er geen groei, van binnenuit.
Ik merk heel vaak in gesprekken met cliënten het niet kunnen en willen verteren van het verleden, hoe pijnlijk dit ook is geweest ( wat ik overigens begrijp), vooral het niet willen. De boosheid, de woede, de wraakgevoelens die heel levend aanwezig zijn, zijn ziekmakend op termijn. Het is niet dat die gevoelens er niet mogen zijn, daar gaat het niet over.
Het is het jarenlang blijven vasthouden van een groter wordende zweer waarover een pleister wordt geplakt. De zweer ettert, het pus van de etterende zweer zoekt een uitweg. Maar de zweer wordt bedekt met een nog grotere pleister. Je hele systeem wordt vergiftigd, lichaam en geest, zeggen we toch, zijn één. Holistisch gezien resoneren lichaam en geest samen.
Het pleister kun je lezen en begrijpen als een metafoor. Vaak zijn het mensen die graag de rol van het pleister op zich nemen. Stel je dat eens levendig voor, hoe zo’n dynamiek werkt. De enige weg naar het helen van een zweer, een etterende zweer, is de weg naar binnen. Dat heb ik in de vele blogs die ik heb geschreven door de jaren heen en in mijn boeken heel vaak onder de aandacht gebracht.
‘Sugarcoaten’ mag nu ruimte maken om echt in waarheid rechtop te gaan staan. En wederom betekent dat niet dat steun en liefdevolle aandacht én met een rechtschapen gevoel, er niet zouden mogen zijn. Integendeel. Maar merk het verschil. Een kind geef je een kusje op de zere wonde, maar je brengt je kind ook de nodige levensvaardigheden bij. Onbewust, als je als ouder verzaakt, draag je bij tot het ontwikkelen van gedragsmatige ‘scheefgroei’.
Tijdens de opleiding ‘narcisme’ en ‘hechtingsmoeilijkheden’ bij Dr Martin Appelo en ‘borderline’ ben ik toch anders gaan kijken naar dit menselijk ‘fenomeen’. Ik heb vaker verwezen naar de wel heel interessante invalshoeken in zijn boeken.
Temeer- dat was echt wel heel nieuw in alles wat ik tot op heden had gelezen, dat er op basis van jarenlang en veelvuldig onderzoek een connectie gelegd kon worden tussen narcisme en borderline. Als was ik in eerste instantie verbaasd dat te lezen, kon ik bij nader dieper zelfonderzoek, die link wel leggen. Zelfonderzoek gaat dieper dan zelfreflectie, want ook daar ligt een verschil. Reflectie is eerder nadenken over….zelfonderzoek nodigt uit om niet alleen na te denken, maar werkelijk actief met wat zich aandient aan te pakken. Tot daar.
Cheiron vertegenwoordigt, zoals je inmiddels al vaak heb kunnen lezen, onze diepste kwetsuren, maar ook de wijsheid die daaruit kan ontstaan.
Wanneer hij anaretisch staat, kunnen oude pijnstukken of gevoelens van afwijzing, niet gezien worden of niet goed genoeg zijn, sterker voelbaar zijn. Wat ooit een wond was, wil nu misschien niet langer een levensverhaal blijven.
Je kunt jezelf blijven definiëren als een slachtoffer vanuit wat je hebt ‘mee-gemaakt’ ( je kunt dit werkwoord ook in de diepte benaderen) maar je kunt ook voor een andere weg kiezen.
Erkenning geven aan wat is geweest, je gedachten, emoties en gevoelens erover erkenning geven en de bereidheid om hetgeen ervaren is als ontwikkelingsweg naar het maken van andere keuzes, gezondere keuzes….laat dat maar even diep inzakken….
Ik voeg er ook nog graag aan toe, dat er soms dingen gebeuren buiten je om, die je overvallen, als het ware. Het is niet zo zwart/wit en zo wil ik dit alleszins niet neerzetten.
Soms zie ik wel, en ook dat ik heb zelf heel veel jaren terug in levende lijve mogen ervaren, dat waar geld, financiën mee gemoeid is, de zwakke plek wordt aangeraakt. De macht van de onmacht.
Ook hierover zijn er regelmatig gesprekken over met cliënten. De de driehoeksdynamiek van dader- slachtoffer en redder, de dynamiek tussen mensen die heel zichtbaar is: de macht van de onmacht. De eerste aanloop om die dynamiek te doorbreken.
Ik zie die dynamiek niet alleen van de man uitgaan, maar evengoed als bij de vrouw. Althans, zijn dit ook tot mijn toch nog grote verbazing, de gesprekken met vrouwen die mij iets anders laten zien. Wraakgevoelens teren in, teren uit. Hoe vaak ik dat ook deel, dat dit niet de weg naar heling is…
Mij gaat het over rechtschapenheid. Rechtschapen Zijn is een deugd die we nog te cultiveren hebben. We hebben het toch zo snel en makkelijk over de deugd van rechtschapenheid en rechtvaardigheid. Maar zijn we ook bereid om dat eerst in onszelf te onderzoeken, hoe die deugd zich laat ‘zien’, hoe die deugd ‘leeft’ in ons denken en ons handelen.
Als ik lees bij iemand die is overleden aan een slepende ziekte, een ongeluk, suïcide, moord etc…. ‘het is niet rechtvaardig’, lees ik tussen de woorden dat de dood niet rechtvaardig is of zou zijn. Is het dan de eigen angst dat in de onderstroom leeft, voor de eigen dood en aardse sterfelijk zijn? De woorden zijn geplaatst, en we gaan weer door op de orde van de dag. Uiteraard zijn de omstandigheden, zoals moord (breed te belichten) daden die niet te verrechtvaardigen zijn. We weten dat H. binnenkort ‘vrijkomt’, na 47 jaar gevangenschap. Is dat te verrechtvaardigen? Is dat rechtvaardig naar de familie? En zo kunnen we over het woord rechtvaardigheid, rechtschapenheid een boompje opzetten, maar ik denk eerder aan een onmetelijk groot bos.
Ondanks de verstilling van deze dag is er tegelijkertijd een duidelijke roep van de toekomst voelbaar. We worden ons bewust van de behoefte om afstand te nemen van situaties die niet langer bij ons passen. We verlangen naar verbinding, naar gelijkgestemden en naar de geruststellende aanwezigheid van mensen bij wie we volledig onszelf mogen zijn, maar ook durven te spiegelen.
Ook al zou je omringd zijn door veel mensen, toch kan er een innerlijk gevoel knagen van eenzaamheid. Je hebt zoveel mensen om je heen en toch voel je je eenzaam. ‘Hoe kan ik me minder eenzaam voelen’, is wel eens de vraag die me wordt gesteld.
‘Wat doe je nu al om je minder eenzaam te voelen. Want je voelt je minder eenzaam, wat een mooie beweging is te doorleven, te ervaren.’
En mag je jezelf ook wel eens eenzaam voelen? Is daar dan iets verkeerds aan? Je kunt je best eens eenzaam voelen, dat mag ook ruimte krijgen.
Het is anders als je je continu eenzaam voelt in je leven. Ook dat is niet zo’n zwart/wit gegeven.
Daar komt nog de symboliek van de 6-6 poortdag bij. Binnen de numerologie staat het getal zes voor liefde, harmonie, verantwoordelijkheid en het hart. Wanneer deze energie wordt verdubbeld, ontstaat een krachtige uitnodiging om terug te keren naar wat werkelijk waardevol is. Niet vanuit perfectionisme of verplichtingen, maar vanuit zachtheid en authenticiteit.
De 6-6 poort herinnert ons eraan dat ware balans niet ontstaat door altijd meer te doen, maar door meer aanwezig te zijn. Door liefde niet alleen aan anderen te geven, maar haar ook zelf te ontvangen. Door te erkennen dat zelfzorg geen luxe is, maar een vorm van innerlijke wijsheid.
Vandaag is geen dag van grote doorbraken of snelle antwoorden., eerder een dag waar het oude langzaam wordt afgerond, terwijl het nieuwe zich nog niet volledig heeft laten zien. Een dag tussen twee hoofdstukken.
* Vragen voor zelfonderzoek
Welke oude pijn of overtuiging vraagt nog om liefdevolle aandacht?
Waar probeer ik iets te forceren terwijl het leven me uitnodigt om te vertrouwen?
Voel ik me werkelijk verbonden met mezelf?
Wat mag ik vandaag loslaten?
Welke vorm van liefde of zorg heb ik op dit moment zelf nodig?
En als ik heel eerlijk ben: wat verlangt mijn hart werkelijk?
De diepste transformatie ontstaat zelden in de drukte van het leven, maar in de stilte ertussen.
Ik wens je een zachte 6-6 poortdag toe, vol vertrouwen, inzicht en liefde voor alles wat in jou tot voltooiing mag komen.
Heb het goed, liefs Mieke ![]()
![]()
