Auteur: mieke

Mercurius in Maagd zeskwadraat Cheiron retrograde in Stier

controle maakt plaats voor zachtheid

Vandaag vormt Mercurius in Maagd een sesquiquadraat van 135 graden met Cheiron retrograde in Stier. Het is een subtiel maar voelbaar aspect dat ons uitnodigt om stil te staan bij de manier waarop we denken, communiceren en omgaan met onze behoefte aan zekerheid, controle en eigenwaarde.

Het is een energie die niet noodzakelijk luid, schreeuwerig binnenkomt, maar die je juist kan raken op plekken waar je al langer iets probeert te begrijpen, te herstellen of onder controle te houden.

Mercurius voelt zich bijzonder sterk in Maagd. Mercurius is immers de planeet die over denken, communiceren, analyseren en informatie verwerken gaat en Maagd weet daar wel raad mee.

In deze stand zijn we geneigd om alles nauwkeurig te bekijken, details op te merken die anderen misschien missen en voortdurend te zoeken naar manieren waarop iets beter, efficiënter of praktischer kan. We willen begrijpen hoe iets werkt en als we ergens een probleem zien, willen we het liefst meteen weten hoe we het kunnen oplossen.

Dat kan heel helpend zijn. Juist in tijden waarin het leven chaotisch of overweldigend voelt, kan structuur ons houvast geven.

We weten wat er moet gebeuren, maken een planning, ruimen iets op, beantwoorden berichten, regelen onze administratie en zorgen ervoor dat de dagelijkse dingen blijven draaien.

Er zit iets geruststellends in die kleine handelingen. Terwijl we de vloer opruimen, een ornament terugzetten, de kussens opschudden of een fotolijstje rechtzetten, creëren we niet alleen orde om ons heen, maar vaak ook orde in ons hoofd.

We ademen gemakkelijker wanneer we weten wat we moeten doen en wanneer we het moeten doen. Routines kunnen ons helpen om de wielen van het dagelijks leven gesmeerd te houden, zeker wanneer de wereld om ons heen veel van ons vraagt. Vandaag ligt daar ook de uitnodiging. Orde scheppen, buiten en binnen.

Wanneer het plan de meester wordt, kunnen we onszelf verliezen in de behoefte om alles goed te doen. Dan wordt een planning geen hulpmiddel meer, maar een verplichting.

We raken gespannen wanneer we van onze afspraken afwijken, voelen ons schuldig wanneer we iets niet af krijgen of hebben het gevoel dat we voortdurend achter de feiten aanlopen. We maken misschien te veel plannen, nemen te veel hooi op onze vork en merken pas laat dat we eigenlijk uitgeput zijn en dan kan Cheiron in Stier een gevoelige plek aanraken.

Cheiron is de gewonde genezer, in de astrologie. Hierover kun je de blogs lezen die ik al eerder heb geschreven.

Je kunt deze blogs nog eens rustig lezen/herlezen- inzicht geeft uitzicht

* https://miekecoigne.com/…/cheiron-in-stier-2026-2033…/

Cheiron in Stier- 2026- 2033 !

* https://miekecoigne.com/…/cheiron-retrograde-in-stier…/

Cheiron retrograde in Stier 3 augustus- 6 januari 2027!

Cheiron symboliseert die kwetsbare plekken in ons waar oude pijn, onzekerheid of een gevoel van tekortschieten kan leven, maar tegelijkertijd ook een mogelijkheid tot diepe heling. In Stier raken deze thema’s onder andere aan eigenwaarde, veiligheid, geld, bezit, stabiliteit en de vraag of we onszelf werkelijk als waardevol ervaren.

Omdat Cheiron retrograde loopt, gaat de beweging vooral naar binnen. Het kan zijn dat oude gevoelens opnieuw naar boven komen.

Misschien merk je dat een ogenschijnlijk klein probleem ineens veel meer met je doet dan je had verwacht.

Een opmerking over geld, werk, prestaties of verantwoordelijkheid kan bijvoorbeeld een oude onzekerheid raken. Ineens hoor je weer die kritische stem die je vertelt dat je het niet goed genoeg doet, dat je harder moet werken of dat je eerst meer moet bereiken voordat je mag ontspannen.

Wat is het verinnerlijkt programma waar je misschien toch al langer tegenaanloopt, én hoe ga je dit programma transformeren? Er zijn genoeg mogelijkheden te vinden, als de groeven van het programma heel diep verankerd zitten, is NEI, EE een heel zinvolle manier. Deze vormen gaan verder dan denken, vanuit het denkend gebied, vooral als een patroon zich telkens opnieuw laat zien, mis je de diepste lagen, de kern. Zelf geef ik die tip mee aan cliënten, daar dieper in te duiken dan ‘ik ga, ik wil, ik zal’ dat eens veranderen.

https://miekecoigne.blogspot.com/…/herprogrammeren-van…

Dat is precies waar de spanning tussen Mercurius en Cheiron zichtbaar kan worden. Mercurius in Maagd wil analyseren, verbeteren en corrigeren, terwijl Cheiron ons vraagt om juist even stil te staan bij wat pijn doet.

Het ene deel van ons zegt misschien: dit moet beter, dit klopt niet, hier zit een fout, ik moet dit oplossen. Terwijl een ander deel veel eenvoudiger zegt: ik ben moe, ik ben onzeker, ik heb behoefte aan rust en veiligheid.

We kunnen vandaag dus geconfronteerd worden met het verschil tussen iets rationeel begrijpen en het daadwerkelijk kunnen voelen en helen.

Je kunt bijvoorbeeld heel goed weten dat je niet perfect hoeft te zijn en toch ontzettend streng voor jezelf blijven. Je kunt rationeel begrijpen dat geld niet bepaalt hoeveel je waard bent en toch angst voelen wanneer financiële onzekerheid zich aandient. Je kunt weten dat rust belangrijk is en jezelf vervolgens alsnog een hele dag volplannen.

Het sesquiquadraat brengt juist die subtiele wrijving naar boven om bewust(er) te worden van wat niet langer werkt. Soms is een kleine aanpassing genoeg. Je hoeft niet je hele leven om te gooien, maar alleen een afspraak af te zeggen, een taak uit te stellen, je financiële planning opnieuw te bekijken of jezelf toe te staan om even niets te doen.

Het veiligheidsgevoel ontstaat niet door alsmaar méér te doen, nog méér van dit en dat, nog méér investeren en hopen dat, nog méér van hetzelfde herhalen, al lijkt het iets anders te zijn, het gaat om het dieperliggend patroon van herhaling te doorbreken.

Patronen die we herkennen in relaties, in het werk, in gezondheid enz….

Vandaag is een uitnodiging zijn om eens bewust naar je innerlijke dialoog te luisteren. Hoe praat je tegen jezelf wanneer iets niet lukt zoals gepland? Welke woorden gebruik je wanneer je een fout maakt? En van wie komt die kritische stem eigenlijk? Misschien herken je oude stemmen die je al jaren vertellen dat je harder moet werken, beter moet presteren of alles onder controle moet hebben.

Duw die stemmen niet weg, maar luister heel nauwkeurig naar wat ze je nog steeds vertellen. Met zachtheid., geduld., compassie. Een vriendelijker manier van kijken naar jezelf.

Als onzekerheid op dit moment de boventoon voert, kan het helpen om letterlijk te vertragen. Adem even diep in. Voel je voeten op de grond. Kijk om je heen en merk op wat er op dit moment werkelijk aanwezig is, in plaats van alvast alle mogelijke problemen van morgen op te lossen.

Ook in praktische zaken kan deze energie heel bruikbaar zijn. Kijk rustig naar je financiën, je verplichtingen, je agenda en je dagelijkse routines. Niet vanuit angst of controle, maar vanuit de vraag wat jou werkelijk ondersteunt.

Waar maak je het jezelf onnodig moeilijk? Waar zit te veel druk? Welke verplichting hoeft misschien niet meer? En waar zou een kleine verandering al meer rust kunnen brengen?

Wanneer oude onzekerheden worden geraakt, kunnen we vanuit spanning snel conclusies trekken. Zeker wanneer het gaat om geld, persoonlijke bezittingen, werk of samenwerkingen is het verstandig om eerst ademruimte te creëren voordat je grote beslissingen neemt. Soms wordt iets veel helderder wanneer je er een nachtje over slaapt.

Het belangrijkste inzicht is om je leven zo te organiseren zonder jezelf gevangen te zetten in je eigen ontworpen structuur.

Niet alle plannen zijn duurzaam. Blijf onderzoeken, voelen, afstemmen, en neem daar de volle verantwoordelijkheid in.

De kleine dingen blijven belangrijk. Een opgeruimde tafel, een overzichtelijke agenda, een betaalde rekening of een taak die eindelijk is afgerond kan werkelijk rust geven.

En daar tegenover mogen ook de eenvoudige genoegens bestaan. Een kop thee. Een wandeling maken, naar het zonlicht door het raam kijken, zomaar chillen. Luister maar welke stemmetjes opduiken.

Je kunt ook om te voelen hoe je vertragen doorwerkt in je lichaam en geest Vipassana beoefenen. In volstrekte stilte (met jezelf)

Mercurius in Maagd kan ons helpen om helder te kijken en praktische veranderingen aan te brengen. Cheiron retrograde in Stier herinnert ons eraan dat echte stabiliteit niet alleen ontstaat door alles netjes te organiseren, maar ook door te voelen dat we veilig mogen zijn zoals we zijn.

Leg je hand op je hart en luister naar wat er onder alle plannen, gedachten en lijstjes leeft. En wanneer die oude kritische stem weer begint te fluisteren dat je meer moet doen, meer moet kunnen of beter moet zijn, probeer haar dan niet te bevechten. Geef jezelf simpelweg een andere boodschap.

En laat die boodschap tot je doordringen tot je ervan doordrongen bent.

Een paar vriendelijke woorden genoeg om te kalmeren, ons zenuwstelsel in balans te brengen, ons terug te brengen naar het heden en ons eraan te herinneren dat we niet alles hoeven te controleren om ons leven te mogen vertrouwen.

De energie van vandaag nodigt ons uit om hoofd en hart opnieuw met elkaar te verbinden. Om onze scherpe blik niet tegen onszelf te gebruiken, maar vóór onszelf. Om te zien wat beter kan, zonder te vergeten wat al goed is. Om te beseffen dat heling niet per sé begint met iets veranderen, maar met jezelf eindelijk de toestemming geven om precies daar te zijn waar je bent.

Waar je ook bent, wees daar helemaal.

Heb het goed, liefs Mieke

Mars in Kreeft vierkant Saturnus retrograde in Ram en semi-sextiel

Jupiter in Leeuw

Wanneer de krijger leert luisteren

Er zijn van die dagen waarop het lijkt alsof het leven ons vooruit wil duwen, terwijl iets diepers in ons fluistert dat we eerst even stil moeten worden. Vandaag is zo’n dag.

Mars beweegt door het gevoelige water van Kreeft en ontmoet Saturnus, die retrograde door Ram loopt.

En Saturnus blijft nog tot december retrograde door Ram lopen.

Of we dat nu leuk vinden of niet. We hebben er toch mee te dealen.

Je kunt dit blog nog eens lezen/herlezen en laten inwerken.

https://miekecoigne.com/…/saturnus-gaat-retrograde-in…

Het is alsof de krijger in ons tegenover een oude poortwachter komt te staan. Mars wil bewegen, handelen, reageren. Hij wil beschermen wat hem dierbaar is en opkomen voor wat belangrijk voelt. Maar Saturnus houdt de deur gesloten en zegt: Wacht. Kijk eerst naar wat er werkelijk in je leeft en dat kan vrij frustrerend zijn.

Want wanneer we voelen dat iets moet gebeuren, willen we vaak onmiddellijk in beweging komen. We willen antwoorden, duidelijkheid, vooruitgang. We willen weten waar we aan toe zijn. En als het leven vervolgens vertraagt, kunnen we het gevoel krijgen dat we worden tegengehouden, worden afgeremd en wijten we dit aan de buitenwereld of onze omgeving.

Het is niet dat de deuren zich voor je sluiten of gesloten blijven, maar het cultiveren van geduld ( al vertellen sommigen me dat ze het beu zijn om geduld te hebben en vooruit willen), en aan te kijken waar we voor staan, wat er nog om aandacht/verwerking vraagt. Dan kunnen we voelen dat we klaar zijn om een deur te openen en erdoorheen te stappen.

Mars in Kreeft brengt ons vandaag dicht bij onze emotionele geschiedenis. Oude gevoelens kunnen zich opnieuw laten zien. Woede, verdriet, teleurstelling, gekwetstheid of een verlangen om eindelijk gehoord te worden. Soms lijkt het alsof deze emoties uit het niets verschijnen, maar vaak dragen ze een veel ouder verhaal met zich mee. Een reactie van vandaag kan zomaar een echo uit gisteren zijn. Deze ochtend had ik een gesprek met een vrouw over een man voor wie ze gevoelens heeft. De man in kwestie, in wat ik kon waarnemen in de onderstroom, had zich teruggetrokken, al een tijdje en dat ervoer zij als frustrerend. In zover ik iemands evolutionaire weg kan waarnemen, deelde ik haar wat ik kon waarnemen en hoe dit bij haar binnenkwam. Ze begreep het allemaal wel, maar….En wat betekent ‘maar’ in wat je me wilt vertellen, vroeg ik haar. Want dat is interessant wat er leeft in ‘maar’…’Ik wil geen relatie, niet meteen, ik ben al tevreden met vriendschap, maar….het doet pijn en het kwetst me.’

Toen vroeg ik haar hoe ze zich voelde, met zichzelf, haar leven, of er iets in haarzelf om aandacht vroeg. ‘Neen, ik heb niets meer om te verwerken, ik heb een schitterend huis, een lieve hond, ik heb alles op een rijtje en heb niets meer om te verwerken.’

‘Ok, fijn voor je hoewel je net deelt pijn te ervaren, gekwetst te zijn door een man die je geen liefdesbetuiging heeft gedaan en er verwachtingen leven. Kun je het parcours van deze man op zo’n manier aankijken dat je ook blijdschap kunt voelen dat deze man trouw is aan zichzelf en zijn helingsweg aangaat, geen valse beloftes maakt? ‘Blijdschap? Tja, ik heb al gezegd dat ik dat kan begrijpen, maar…’

Hoe zou het voor je zijn mocht je jouw pijn en gekwetst van dichterbij aan te kijken? Wat voel je hierbij?

‘Niets. Ik heb niets te verwerken.’

Er is een voelbaar verschil tussen wat iemand in woorden zegt, iemand te begrijpen en blijkt uit wat erop volgt doorspekt is van eigen oude wonden en verwachtingen. Soms lukt het om op een diepere laag met iemand het gesprek verder te zetten, en soms is iemand daar nog niet aan toe of sluit zich af door aan te geven dat er niets meer is om te verwerken….

Saturnus retrograde vraagt ons daarom om niet meteen alles wat we voelen naar buiten te brengen, en toch zijn velen geneigd om meteen op alles te reageren, niet even wat ze lezen of zien of ervaren te laten landen, te laten bezinken. Soms heel reactief, defensief , sub-assertief en/of agressief.

Het kan ook volstaan om wat je voelt te onderzoeken.

Is het boosheid, vaak ligt daar verdriet onder.

Is het ongeduld? Daar kan angst aanwezig zijn.

Is het de neiging/behoefte om controle te houden, dan kan daar een verlangen zijn naar veiligheid, zekerheid….

De energie hoeft niet langer tegen de buitenwereld gericht te worden. De krijger hoeft niet langer te vechten. Hij kan zijn wapen laten zakken en luisteren naar wat zijn hart al die tijd probeert te vertellen, wat géén teken is van zwakte, maar van emotioneel volwassen bewustzijn.

Alsmaar doorgaan hoeft geen teken te zijn van kracht. Kracht belichamen, dat je kunt voelen/gewaarworden wanneer iets om actie/handeling vraagt of wanneer iets om geduld/aankijken/wachten vraagt, wanneer en waar je een grens mag trekken en wanneer je een deur opent, wanneer je voor jezelf opkomt en wanneer je iets met gratie laat gaan.

Later op de dag raakt Mars Jupiter in Leeuw aan, komt er licht in het verhaal.

Jupiter in Leeuw brengt iets terug wat we gemakkelijk verliezen wanneer we te lang bezig zijn met wat moet, wat hoort en wat nog beter moet. Hij brengt het kind in ons terug. Het deel dat wil spelen, lachen, creëren, dansen en genieten zonder voortdurend te hoeven vragen wat het oplevert. We hebben vaak geleerd dat als we iets doen dat ook iets moet ‘opleveren’, een gevolg van een groeiend materialistisch denken en leven. Ook hier is het toch belangrijk om een middenweg te vinden, balans. Als je iets geeft, iets schenkt, iets deelt, het maakt niet uit wat, en je koppelt dat doorgaans met ‘ en wat krijg ik terug’, dan is dat geen geven, geen schenken of delen meer. We kunnen ook daar eens bij stilstaan bij wat wij met een dankbaar gevoel iets teruggeven, schenken, delen.

Daar zit geen agenda achter.

Terwijl Saturnus ons eraan herinnert dat sommige dingen tijd nodig hebben Jupiter dat tijd niet alleen gevuld hoeft te worden met wachten. Het gebeurt heel vaak dat mensen zich op die manier uitdrukken, zichzelf op de wachtstoel zetten.

Een eenvoudig voorbeeld: je hebt iemand ontmoet, een nieuwe date, je wisselt elkaars nummers en voor je het weet zit je gekluisterd aan je mobieltje, wachtend op een bericht. Je denkt aan niets anders, je bent op het werk maar je kunt je niet focussen, want je focus ligt op je mobieltje én dat bericht dat je wilt ontvangen. De dag is voorbij en nog steeds geen berichtje. Je kijkt tot je slapen gaat naar je mobieltje. Verdomme, denk je, ik heb geen bericht ontvangen. Eikel. De boom in met jou. Je gaat boos slapen, maar je woelt en draait en keert en kijkt nog eens op je mobieltje. Je staat ‘ s morgens op, je humeur staat onder het vriespunt en je bent niet aanspreekbaar.

Dit zijn verhalen die ik vaak beluister bij vrouwen. Een date en hooggespannen verwachtingen, waar meestal niet verwerkte ervaringen uit het verleden overspoeld worden met het hier en nu. De man is een eikel, zoals alle andere eikels.

Een vrouw zegt te willen verbinden…maar om een verbinding aan te gaan met iemand is er ook de ander, en wil je de ander echt leren kennen, en samen verkennen, en je koppelt dit meteen aan een berichtje ontvangen of niet, dan is de kans heel groot dat de date een flop wordt.

Wat zou je ervan denken elkaar te ontsluieren en te verkennen VERSUS ik wil een kind, mijn biologische klok tikt….tot ik wil weten of we snel een relatie krijgen. Alsof de ander er niet echt toe doet. Merkwaardig.

Een heel interessante benadering ‘De zeven sluiers van ontsluieren in liefde en relaties’ is te lezen in dit blog

https://miekecoigne.com/…/inspirerend-werk-onder-de…

Ook al ‘hebben’ we niet alles op een rijtje, al hebben niet meteen een helder zicht op onze toekomst, er is zoveel om van te genieten, al is er nog niet het verlangde partnerschap, al is er nog het ideale werk…. het leven speelt zich niet enkel en alleen maar af op het moment dat we iets bereiken…

Het leven zit ook in de regen die tegen het raam tikt. In het gouden licht dat na een bui tussen de wolken doorbreekt. In natte straten die ineens beginnen te glinsteren. In muziek die je onverwacht raakt. In een lach die je niet had gepland. In een wandeling zonder bestemming. In het kinderlijke plezier van door een plas stampen, terwijl een deel van je allang vergeten was hoe heerlijk het is om even nergens naartoe te hoeven.

Als we te lang vanuit plicht en bewijsdrang leven, kan onze innerlijke wereld droog worden. We kunnen zo gefocust raken op wat er nog moet gebeuren dat we vergeten waarom we het eigenlijk allemaal doen. Oude woede kan dan ongemerkt onze creativiteit overnemen. Oude teleurstellingen kunnen onze vreugde dempen. Oude verhalen kunnen ons vertellen dat we voorzichtig moeten zijn, dat we niet te veel mogen hopen, dat we eerst zekerheid moeten hebben voordat we een stap zetten.

Jupiter in Leeuw moedigt je aan om je verlangen uit te drukken, enthousiasme te voelen, iets kan doen zonder te weten of het lukt of niet meteen lukt, je kan overwegen een klein risico te nemen, je hart energie te laten stromen.

En dat Saturnus wat streng oppert volwassen te zijn, laat Jupiter ons eraan herinneren te leven met enthousiasme, met plezier. Het staat niet haaks op elkaar. Je kunt verantwoordelijkheid nemen én toch vreugde en plezier ervaren, je kunt voorzichtig zijn én toch moedig en dapper keuzes maken, je kunt op jouw manier groeien en ontwikkelen al is het langzamer dan iemand anders, je gaat vooruit op jouw tempo en jouw manier. Vruchten aan een boom groeien en rijpen ook, zelfs wanneer niemand kijkt of belangstelling heeft voor het wonderbaarlijke van de natuur. Wortels die diep in de aarde geworteld zijn, maken geen geluid en toch is er groei.

Wees dan ook mild voor jezelf als je geneigd bent jezelf te veroordelen. Als je het gevoel hebt dat alles veel te langzaam gaat, soms is het de bedoeling dat iets onzichtbaar in de kiem uitrijpt en openbloeit. Die rijpingsprocessen vinden plaats onder de oppervlakte.

Heb je hier al aan gedacht dat je misschien niet stilstaat, maar aan het wortelen bent. Wortelen in jouw bestaan, in het leven waar jij voor bestemd bent?

Wanneer je onderweg een hindernis of blokkade tegenkomt, hoef je niet meteen de denken dat je verkeerd bent gelopen. Het leven heeft soms een merkwaardige manier om ons om te leiden naar plaatsen waar we zelf nooit voor zouden hebben gekozen.

Een gesloten weg kan een uitnodiging zijn. Een vertraging kan bescherming zijn. Een omweg kan een onverwachte ontmoeting bevatten. En een gemiste kans kan ruimte maken voor iets dat beter bij je past.

En wat gaat er door je heen als ik stel dat je niet iedere deur moet open krijgen of blijven aankloppen? Misschien is het een zegen dat sommige deuren dicht blijven. Sommige kansen kunnen voorbijgaan zonder dat we daar een mislukking van hoeven te maken.

Er zit grote schoonheid in iets kunnen loslaten zonder bitterheid, hoewel het heel menselijk is om te voelen.

Om na verwerking te kunnen erkennen dat het wellicht niet voor jou was bestemd.

En vervolgens verder te gaan. Niet boos, niet teleurgesteld, niet rancuneus of haatdragend, maar met een diep vertrouwen dat er een andere weg is, een zachtere weg, een mooiere route, een weg die je niet zelf meteen had gepland of voor ogen had, maar die je precies brengt waar je moet zijn.

Dus wanneer je vandaag merkt dat je innerlijke krijger ongeduldig wordt, probeer hem dan niet te onderdrukken. Ga naast hem zitten. Luister. Vraag hem waar hij zo hard voor vecht. Wat hij probeert te beschermen. Waar hij bang voor is.

En misschien ontdek je dat hij niet langer hoeft te vechten., dat hij zichzelf de rust gunt, zijn hart te openen, uit te reiken, want er is overvloed in schoonheid, in goedheid, in genade, in warmte….

En ergens tussen de rem van Saturnus en het warme vuur van Jupiter ligt een eenvoudige waarheid verborgen, je bent op weg als een pelgrim, je zet je stappen één voor één, rustig, voelend wat gevoeld wilt worden, je ziet jezelf glimlachen, je laat je verrassen door wat er op je weg komt, je geeft je creativiteit de ruimte, en wanneer er ergens een kleine opening verschijnt, wees dan niet bang om erdoorheen te stappen. Je hoeft geen grote sprong te maken, één kleine stap is genoeg.

Graden en tijden

Mars 13°Cn39′, Saturnus 13°Ar39′ R – 11:58

Mars 13°Cn51′, Jupiter 13°Le51′ – 19:19

Twee inspirerende boeken onder de aandacht, een blog geschreven op 31 juli 2023: De verboden vrouw spreek en De verboden man spreekt, twee boeken van Pamela Kribbe die ik van harte nog eens onder de aandacht breng.

https://miekecoigne.com/…/twee-inspirerende-boeken…

Heb het goed, liefs Mieke

Mijn pad in lichaamswerk is een weg van jaren studeren, oefenen, toepassen, evalueren, ervaren/beleven, integreren. Er is in die weg een stop, geen halte dan een halte om te integreren.

Eraan voorafgaand had ik een stevige basis in het therapeutische werk, gezins-en relatietherapie, NEI, EE, Natuurgeneeskunde enz…een levenscurriculum vanaf mijn 20ste ( na pedagogisch en sociaal hoger onderwijs) tot ….

Verzachting…na de intense pittige opleiding emotioneel lichaamswerk- bio-energetisch lichaamswerk, Holistisch pulsing, metamorfosemassagie ( prenataaltherapie) — kwam ik terecht bij Etienne Peirsman, in Berchem- Antwerpen.

In één kort telefonisch contact ‘wist’ ik: bij Etienne wil ik ontdekken wat cranio-sacraal met me doet.

Uiteraard was de basiskennis anatomie noodzakelijk om met cranio aan het werk te gaan.

Ook dat bracht Etienne heel levend en aanschouwelijk, zodat de theorie geen droge stof was.

Na dit pakket was zijn ingang: En nu laat je alle kennis omwerken in je handen, je kent de stof, je beheerst de inhoud. Ik voelde even wel de paniek. Maar Etienne kende natuurlijk inmiddels wel zijn cursisten.

Kennis blijf ik écht belangrijk vinden, je kunt niet zomaar even in het wilde weg, omdat je denkt dat je intuïtief beter weet, iemand behandelen.

Kennis verbinden met het juiste handelen, en daarin je focus houden op een cliënt, je intuïtief denken, voelen en handelen afstemmen, is een ethisch verantwoorde basishouding.

Je hebt vaak te maken met een mens die ook inzicht wil, op een actieve manier participeert, en zich niet passief en onwetend in iemands handen wil overgeven.

Ook dat gebeurt wel eens. Misschien zelfs te vaak nog.

Wildgroei selecteert uiteindelijk zichzelf. Dat is wat ik ook wel kan waarnemen.

Je gaat ook naar een tandarts die weet wat hij/zij doet. Je gaat ook naar een arts, complementeer geneeskundige die weet wat hij /zij doet. Je gaat ook naar een raadsman die kennis heeft van zaken, die je zaak met kennis en kunde verdedigt. Ik ga zo doorgaan, maar ik denk wel dat je met enig gezond helder realistisch verstand begrijpt dat het afwijzen of bekritiseren van mensen die met kennis als basis anderen willen helpen ( op welke manier dan ook) verontrustend is. Denk na.

Ik heb al eerder geschreven dat je het kind niet met het badwater hoeft weg te gieten. Dat lijkt me een radicale niet volwassen manier van omgaan met het leven.

Kennis blijven aftoetsen, vragen blijven stellen: ontvankelijkheid, nieuwsgierigheid en belangstelling van binnenuit ontwikkelen: een En/En mentaliteit versus Of/Of; merk het onderscheid.

Dankbaar dat ik bij Etienne de basisopleiding heb gevolgd, alsook voor baby’s en kinderen.

Mijn geboorte herbeleefd onder zijn handen. (Rewinding) Het herinneringsbeeld blijft me bij, een herstel in zachtheid te landen en me welgekomen te heten.

Zo’n ervaring reikt zo diep dat daar geen woorden voor zijn. Het is een totaal beleving, gewaarwording die met niets te vergelijken is. Ik kan het verschil, het onderscheid maken in de vele wegen die ik heb afgelegd. Je overgeven aan iemand, doe je niet zomaar. Niet in het wilde blinde af.

We oefenden in volstrekte stilte; sereniteit droeg Etienne hoog in het vaandel. Humor, oh ja, dat had hij ook.

Tijdens de pauzes voorzag zijn lieve zorgzame echtgenote voor lekkere gezonde versnaperingen, thee. De sfeer was elke keer lichthartig in verbinding met elkaar. Ook zij werkte in die tijd met Etienne samen.

Met twee nabije doodservaringen zag hij veel dingen anders, geen praatjesmaker, maar doordrongen van een levende wijsheid.

Een man met een enorme bezieling.

Het werd dan ook een ontmoeting van Ziel tot Ziel, van Hart tot Hart en van Mens tot Mens.

Hoelang geleden alweer…een kleine 28 jaar, tijdloos verbonden in mijn Verzachting ja, dat ook te voelen in je hele wezen, schept zoveel ruimte in je hart, want je hart is meer dan een orgaan.

Ik heb zelf een hele tijd gewerkt met cranio-sacraal in Nederland, toen Lis nog in Nederland woonde en met enorm veel dankbaarheid kijk ik erop terug.

Ook Lis genoot van de helende herstellende werking van cranio.

Ik bedoel maar te zeggen: weet wat je doet, en doe wat je weet wat bijdraagt tot heling en herstel en dat moet je zelf toch eerst wel in je hoofd, je hart en je handen hebben, voor je met mensen werkt.

Etienne is mijn en voor velen een levend voorbeeld geweest en nog steeds tot op de dag van vandaag.

Met respect en dankbaarheid deel ik graag nog eens deze video.

youtube.com/watch?v=kEoa7038JkI

De eerste driehoek op 31 augustus 2026 geeft groen licht

Vandaag, 31 augustus 2026, maakt Jupiter op 13°41’ Leeuw zijn eerste exacte driehoek met Saturnus op 13°41’ Ram, waarmee de eerste grote opening in deze Jupiter-Saturnus-cyclus ontstaat sinds hun conjunctie in december 2020.

We betreden een potentieel zeer lonend hoofdstuk, wanneer Jupiter in Leeuw een driehoek vormt met Saturnus retrograde in Ram op 13 graden, die aanhoudt tot juli 2027!

Dit is een bijzonder ondersteunende combinatie van vuurenergie die inspiratie, moed, creatieve impulsen, leiderschap, kansen en groei kan brengen. Maar omdat Saturnus erbij betrokken is, vraagt ​​het ons ook om die mogelijkheden om te zetten in iets tastbaars, duurzaams en concreets.

Saturnus beweegt zich sinds februari 2026 door Ram, na zijn conjunctie met Neptunus in Ram, en zijn werk in dit kardinale vuurteken is zeer persoonlijk geweest.

Saturnus in Ram vraagt ​​ons om verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen koers, te erkennen wat we werkelijk willen bereiken en te stoppen met wachten tot omstandigheden of anderen het momentum voor ons creëren.

Saturnus is de planeet van tijd, volwassenheid, discipline, meesterschap, toewijding en fysieke manifestatie, terwijl Ram instinctief, onafhankelijk, moedig, zelfsturend en bereid is om te beginnen.

Gezamenlijk hebben ze ons gedurende heel 2026 een belangrijke vraag gesteld: Wat is voor jou zo belangrijk dat je bereid bent er consequent voor op te komen dagen?

Saturnus in Ram kan ook onthullen waar we ongeduldig zijn geweest, onmiddellijke resultaten verwachten of ons enthousiasme verliezen wanneer iets meer moeite kost dan verwacht.

Ram wil nu in beweging komen, maar Saturnus begrijpt dat de belangrijkste prestaties in ons leven vaak voortkomen uit herhaling, geduld, grenzen stellen, oefening en de bereidheid om door te zetten, ook nadat de eerste adrenaline is verdwenen.

Dit jaar nog zullen veel mensen zich geconfronteerd zien met nieuwe doelen, ambities, verantwoordelijkheden of persoonlijke verlangens die een sterkere versie van zichzelf vereisen.

Nu komt Jupiter in Leeuw in beeld en brengt meer vastberadenheid om de volgende stappen voorwaarts te zetten.

Herinneren we ons dat het verhaal begon eigenlijk in december 2020? In die periode heb ik mijn eerste boek geschreven, omdat ik wist dat er op elk vlak heel wat zou veranderen. Ik kan me nog levend herinneren dat ik op weerstand botste, het ongeloof tot dat ik dacht het allemaal beter te weten.

We hebben het inmiddels allemaal wel kunnen ervaren en doorleefd en de meesten zien dit nu ook wel duidelijker. Alles heeft tijd nodig, ik neem dat niemand kwalijk.

Om te begrijpen waarom deze transit bijzonder belangrijk kan aanvoelen, moeten we terugkeren naar 21 december 2020, toen Jupiter en Saturnus hun Grote Conjunctie vormden op 0° Waterman, waarmee een nieuwe ongeveer 20-jarige Jupiter-Saturnus-cyclus begon.

Die conjunctie vond plaats op een buitengewoon collectief keerpunt, maar plantte ook iets in ieder van ons persoonlijk, ook al kon je het nog niet zien: een nieuwe visie op de toekomst, een onconventionele mogelijkheid, een andere droom, of het besef dat een oud hoofdstuk zijn natuurlijke voltooiing had bereikt.

Waterman is een luchtteken, dus veel van wat toen begon, heeft misschien eerst bestaan ​​als een idee, concept, realisatie, visie of mogelijkheid.

Je wist misschien niet hoe je dit moest laten gebeuren. Misschien had je er geen idee van wat er begon?

Misschien wist je gewoon dat je niet precies zo kon blijven leven als voorheen.

Een andere bewustere levensstijl, een verandering op werkvlak, de relatie met jezelf, een creatieve roeping, gemeenschap of persoonlijke richting kunnen je beginnen toe te fluisteren.

Het kon zijn dat iets onconventioneels jouw aandacht had getrokken, of dat iets dat je eerder had uitgesteld plotseling weer in je bewustzijn terugkeerde.

Bijna zes jaar later communiceren Jupiter en Saturnus via twee vuurtekens, en het idee vraagt ​​om actie.

Vuurtekens kunnen ongelooflijk veel energie geven, maar vuur kan ook krachtig branden en snel verdwijnen. Wie één of meermaals over het vuur heeft gelopen, heeft dat aan de voeten, aan den lijve, kunnen ervaren. Het vuur dat niet in evenwicht is met je innerlijk vuur en de andere elementen leidt vaker tot verlies, langzaam maar zeker, van balans. Emotioneel evenwicht. Men is heel snel opgewonden en te vinden voor dit of dat, enorm geïnspireerd, gemotiveerd en zekerheid, en dan drie weken later vragen ze zich stilletjes af waar al dat enthousiasme gebleven is.

* De deelname van Saturnus verandert de vergelijking omdat Saturnus uithoudingsvermogen eist. Misschien heb je het gevoel dat het gemakkelijker is om lang genoeg geïnspireerd te blijven om resultaten te boeken.

Tussen augustus 2026 en juli 2027 kunnen er momenten zijn waarop je zelfvertrouwen enorm is en andere momenten waarop je het hele plan in twijfel trekt.

Daarom is het belangrijk om te begrijpen wat je creëert en, nog belangrijker, waarom.

Als je een bedrijf start, verduidelijk dan de missie ervan, het is helpend dat helemaal in kaart te brengen, de kapstok als basis , en wat je aan jouw kapstok wil hangen, dat in beeld te brengen. Het is op zich een heel zinvolle activiteit om je hoofd en je hart te verbinden op een levende manier.

Soms, als ik dat voorstel aan cliënten, antwoorden sommigen dat ze dat veel te tijdrovend vinden, of dat ze daarin geen zin hebben, ze willen weten: lukt het me of lukt het me niet. Een draaiboek waarin je zelf je script uitschrijft, weten dat je daar ook wel flexibel in moet kunnen bewegen, terwijl jouw visie en focus helder zijn…50% van het werk, waar dan toch nog enkelen de waarde niet van erkennen.

Als je een grote verandering in je leven doorvoert, schrijf dan op waarom dit ertoe doet. Als je een nieuwe persoonlijke richting kiest, onthoud dan wat de beloning op de lange termijn voor jou betekent.

Het enthousiasme kan wegebben en wegvloeien, maar de intentie wordt het anker dat je door het hele proces draagt. Ik schrijf ook vaker dat jij het bent die in eerste instantie jouw proces, jouw keuzes, jouw motivatie, jouw weg draagt. En niemand heeft je beloofd dat die weg gemakkelijk zou worden. Ik weet het zoals velen het weten.

Soms vertellen cliënten me dat ze het zwaar hebben of zwaar vinden als alleenstaande ouder, om een voorbeeld te geven. Uiteraard begrijp ik dat.

Maar je kunt dat blijven herhalen en hopen op redding in welke vorm dan ook. Saturnus ‘dwingt’ ons eigenlijk om volwassen te worden.

In deze blogs kun je nog eens rustig lezen/herlezen waar de uitnodiging ligt voor ieder van ons.

https://miekecoigne.com/…/saturnus-in-ram-14-februari…

https://miekecoigne.com/…/saturnus-retrograde-in-ram…

https://miekecoigne.com/…/saturnus-gaat-retrograde-in…

Mijn ervaring is dat je daarin een keuze hebt: of je blijft herhalen dat je het zwaar vindt en dan blijft die focus en energie daarop vasthaken of je kunt erkennen dat je het zwaar vindt of zwaar hebt én toch de innerlijke kracht ontwikkelt om jouw weg, bezield, te blijven volgen. Niet vanuit koppigheid omdat je iets moet bewijzen. Je moet niets bewijzen dan aan te kijken wat er mogelijks vanuit een onderstroom opgewekt wordt.

Soms kun je niet anders dan de balans opmaken en realistische keuzes maken, afgestemd op hoe jouw draagkracht en veerkracht werkt. Er is geen falen, nooit, er is enkel de feedback die je aan jezelf geeft en eens stilstaat of die feedback een ‘oud stemmetje’ is die spreekt.

Toen ik jaren geleden zelf, als alleenstaande moeder van vier kinderen, de keuze had gemaakt een andere weg uit te gaan, de zekerheid van een betaalde job in het onderwijs en de onzekerheid van het zelfstandig statuut te kiezen, verklaarden velen me heel dapper, gedurfd tot gek/onverantwoordelijk. Ik heb daar een hele weg in afgelegd, een weg met diepe dalen, ook dat, maar toch weer die innerlijke veerkracht had om de draad verder uit te spinnen.

Ondanks ik twee jaar ‘op rust’, gepensioneerd ben, spin ik verder, niet omdat het nog ‘moet’, maar omdat dit is wie ik ben. Mijn partner staat er net zo in. En dat is heel fijn dat we ieder op zich, blijven spinnen en weven en daar ook nog van genieten.

Het boet niet in aan onze levenskwaliteit, omdat we in dezelfde branche onze diensten verlenen.

Dat het de dag van vandaag niet meer zo eenvoudig en gemakkelijk is, dat weet ik, dat hoor ik vaak cliënten vertellen die een praktijk hebben of een onderneming zijn gestart. Het gevoel zichzelf telkens opnieuw te moeten ‘uitvinden’ is enorm vermoeiend en frustrerend. Ik zie het. Ik begrijp het. Ik bedoel toch maar met het voorgaande dat het blijven herhalen hoe zwaar het is, hoe moeilijk het is, je etherisch lichaam uitput.

En dan kun je op een bepaald moment niet anders dan keuzes maken die je terug stabiliteit brengen en toch nog op een andere manier, of een andere vorm je pad kunt volgen- wat is wijsheid uiteindelijk? Het of/of denken dat kan meebewegen naar en/en mogelijkheden. Vind daarin als je dit herkent het ‘midden’.

* De tweede driehoek vindt plaats op 3 april 2027 en het plan verandert

Het verhaal wordt veel dynamischer wanneer Jupiter en Saturnus hun tweede exacte driehoek vormen op 3 april 2027 op 17°08’ Leeuw en Ram. Deze keer is Saturnus direct in Ram, terwijl Jupiter retrograde is in Leeuw, maar er speelt aanzienlijk meer astrologie een rol.

Er verandert veel in de Leeuw-energieën in je horoscoop! Mars staat op 20° Leeuw na zijn directe beweging, Jupiter staat conjunct met de Zuidknoop op 17° Leeuw en de Noordknoop staat op 17° Waterman.

* April brengt beweging, maar ook loslaten, omdat iets dat verband houdt met de oorspronkelijke versie van het plan mogelijk moet veranderen. Oude methoden, achterhaalde verwachtingen, onnodige verantwoordelijkheden, vroegere identiteiten of onderdelen van het project die er niet meer bij horen, kunnen verdwijnen.

De Zuidknoop in Leeuw benadrukt voltooiing, terwijl Mars zorgt voor daadkrachtig handelen en hernieuwd momentum. Iets kan niet meer beschikbaar zijn of omstandigheden kunnen veranderen buiten je controle, waardoor je je snel moet aanpassen in plaats van vast te houden aan het oorspronkelijke plan.

Stel je Saturnus voor als de architect die de originele blauwdruk vasthoudt. De basisstructuur blijft intact, maar tijdens de bouw verandert er iets: een materiaal is niet meer beschikbaar, een ontwerpelement werkt niet zoals verwacht, een nieuwe optie dient zich aan of de omstandigheden vereisen een aanpassing. Je geeft het gebouw niet op. Je herontwerpt dat gedeelte ervan, zodat de grotere visie kan worden voortgezet. Dit is een van de belangrijkste boodschappen van de tweede driehoek: blijf gefocust op de bestemming, maar wees flexibel over de manier waarop je die bereikt.

De conjunctie van Mars en Jupiter in Leeuw kan ook een krachtige heropleving van zelfvertrouwen, leiderschap, fysieke energie, creativiteit en wilskracht teweegbrengen na een periode van onzekerheid of vertraging. Er kan iemand op je pad komen die een hernieuwde impuls geeft, of je kunt in jezelf een veel sterkere wil ontdekken om de leiding te nemen en vooruit te gaan. Hoe dan ook, iets dat vastgelopen leek, kan plotseling weer in beweging komen.

* De Derde Driehoek op 11 juli 2027 is een krachtige voltooiing

Op 11 juli 2027 vormen Jupiter en Saturnus hun derde exacte driehoek op 27° Leeuw en 27° Ram, met beide planeten recht.

Bijna een jaar na de eerste driehoek kan dit een belangrijke manifestatie, prestatie, kans, conclusie of zichtbaar resultaat vertegenwoordigen dat verband houdt met wat zich in augustus en september 2026 begon te ontwikkelen.

Dit is het moment waarop je misschien eindelijk naar iets kunt kijken en kunt zeggen:

Ik heb het gedaan.

Ik bleef standhouden.

Ik heb dit neergezet.

Ik heb veranderd wat er moest veranderen.

Ik gaf niet op toen de oorspronkelijke opwinding vervaagde.

En nu bestaat er iets dat voorheen niet bestond.

Omdat deze Jupiter-Saturnus-driehoek drie afzonderlijke keren plaatsvindt, zijn de geschenken ervan niet bedoeld als één vluchtig geluksmoment. Er zijn drie verschillende ontwikkelingsfasen waar je omheen moet plannen en waarmee je kunt werken (wat Saturnus nodig heeft): de opening en gelegenheid eind augustus 2026, de aanpassing en vrijlating in april 2027, en het hoogtepunt of de manifestatie in juli 2027.

Vind de huizen 13° tot 27° Ram en Leeuw in je astrologische horoscoop

Om te begrijpen waar dit verhaal zich persoonlijk in jouw leven ontvouwt, kijk je naar de huizen die 13° tot 27° Ram en 13° tot 27° Leeuw in je geboortehoroscoop bevatten.

Het Ram-huis beschrijft waar Saturnus je vraagt ​​om sterker, meer zelfsturend, gedisciplineerd, doelgericht, onafhankelijk en toegewijd te worden. Hier kies je wellicht bewuster voor jezelf, ongeacht of anderen begrijpen of het eens zijn met wat je doet. Saturnus versterkt door herhaling, tijd, verantwoordelijkheid en inspanning, dus dit huis onthult iets wat je leert om echt de controle over jezelf en je leven te krijgen.

Het Leeuw-huis onthult waar Jupiter expansie, creativiteit, zichtbaarheid, moed, speelsheid, kansen, zelfvertrouwen en de bereidheid om grotere risico’s te nemen brengt. Iets hier wil meer leven. Je voelt je misschien ongewoon dapper of beseft gewoon dat er geen reden is om het niet te proberen. Jupiter in Leeuw wil dat je ontdekt wat er gebeurt als je de energie volgt die je echt laat stralen.

Als je planeten in je geboortehoroscoop of belangrijke punten tussen 13° en 27° Boogschutter hebt, komt daar nog een extra laag bij, omdat Jupiter in Leeuw en Saturnus in Ram een ​​Grote Vuurdriehoek kunnen vormen met die Boogschutter-plaatsingen. Dit zal de thema’s beweging, expressie, avontuur, momentum en mogelijk levensveranderende ontwikkelingen zeker versterken. Boogschutter houdt ervan om groots uit te pakken, en er is echte steun voor de spannende onderneming die je probeert te manifesteren.

De diepere wijsheid van Jupiter in een driehoek met Saturnus is dat we leren hoe we meer van wat we echt willen, kunnen behouden en verder ontwikkelen.

Jupiter zonder Saturnus kan excessief worden. We zeggen ja tegen alles, overschatten onze mogelijkheden, worden meegesleept door kansen of gaan ervan uit dat enthousiasme alleen ons vooruit zal helpen.

Saturnus zonder Jupiter kan overdreven voorzichtig, star, pessimistisch of zo bezorgd over wat er mis zou kunnen gaan worden dat we nooit een risico nemen. Het leven voelt zwaarder.

Samen creëren ze iets veel wijzers.

Jupiter zegt: Ja, laten we gaan.

Saturnus vraagt: Wat is daarvoor nodig?

Jupiter herinnert ons eraan dat het leven bedoeld is om geleefd, genoten, verkend en uitgebreid te worden. Saturnus herinnert ons eraan dat onze tijd, geld, energie en middelen eindig en kostbaar zijn. En wanneer deze twee archetypen samenwerken, kunnen we betere beslissingen nemen (waaronder een sterker ja en een duidelijker nee), omdat beide planeten uiteindelijk vooruitgang willen.

Van augustus 2026 tot juli 2027 kan er na jaren van onzekerheid, wachten, heropbouwen, dromen of piekeren over wat er zou gebeuren, eindelijk iets op zijn plaats vallen. Kansen, uitnodigingen, middelen, creatieve mogelijkheden en positieve ontwikkelingen kunnen zich aandienen, met name rond iets waar je echt klaar voor bent om aan mee te werken.

Dit is het belangrijkste aspect van de transit: er wordt je niet gevraagd om iemands anders versie van jouw leven te bouwen.

* Saturnus staat in Ram. Jupiter staat in Leeuw.

Dit zijn tekenen van het individu, de schepper, de leider, het moedige hart en de persoon die bereid is een innerlijke roeping te volgen, zelfs voordat anderen het begrijpen.

Waar ben je klaar voor om voor te kiezen, omdat het je diep raakt?

Wat verdient je tijd?

Wat verdient je moed?

Wat verdient je toewijding?

Wat zou je bouwen als je eindelijk genoeg vertrouwen in jezelf had om te beginnen?

De droom is misschien jaren geleden ontstaan. De visie is sindsdien misschien vele malen veranderd en/of uitgerijpt.

Maar nu verschuift de astrologie van het verbeelden van de toekomst naar het deelnemen aan de creatie ervan.

Dit is waar de droom gebouwd, ontwikkeld en realistisch beleefd kan worden. SMART.

InZicht geeft Uitzicht, je begrijpt steeds beter de processen in jezelf, want jouw geboortechart is uniek, kun je leren te begrijpen als jouw blauwdruk. Is dat niet fantastisch?

Heb het goed, liefs Mieke

M

Venus in Weegschaal tegenover Pallas retrograde in Ram. Zon in Maagd anderhalf vierkant Pallas.

De stille wijsheid van Pallas

Er zijn dagen waarop het leven je uitnodigt om te handelen, en dagen waarop het je juist vraagt om niets te forceren. Vandaag is zo’n dag.

Er beweegt iets in de lucht, een subtiele drang om iets op te lossen, een gesprek te voeren, een keuze te maken. Je wilt duidelijkheid, beweging, een einde aan de spanning. Maar onder die behoefte aan actie klinkt een zachtere stem — een stem die fluistert: Wacht. Adem. Kijk nog eens. Niet omdat je niets weet, maar omdat er nog iets zichtbaar mag worden. Pallas heeft haar handen vol voor vandaag. Kijk eens heel diep in jezelf wat zichtbaar wordt, voelbaar wordt. En tracht dat bij jezelf te houden. Want daar ligt het antwoord.

Pallas loopt retrograde in Ram. Zij is de wijze strateeg, de innerlijke zieneres die niet alleen kijkt naar wat er voor haar gebeurt, maar naar het grotere patroon.

Ze ziet de draden onder het verhaal, de herhalingen, de keuzes die je maakt zonder erbij stil te staan. Ze herkent de momenten waarop je reageert vanuit oude overtuigingen, angsten of beschermingsmechanismen.

Wanneer Pallas haar blik naar binnen keert, vraagt ze niet hoe je iets kunt oplossen, maar wat het je probeert te laten zien.

Tegenover haar staat Venus in Weegschaal en daar ontstaat een dans tussen liefde en autonomie. Venus verlangt naar verbinding, zachtheid, schoonheid en vrede. Ze zoekt woorden die bruggen bouwen.

Maar Pallas herinnert je eraan dat echte verbinding nooit betekent dat je jezelf verliest.

Er komt een moment waarop je bent die je bent of geworden bent. Je belichaamt dit en je weet dat je in je Volheid- als aards-spiritueel- kosmisch mens in ontwikkeling bent.

Zonder strijd, zonder schuldgevoel, zonder de ander kleiner of groter te maken. Gewoon vanuit de stille zekerheid dat jouw waarheid bestaansrecht heeft.

Misschien heb je ooit geleerd dat harmonie betekent dat je jezelf aanpast. Vandaag mag een diepere vorm van harmonie ontstaan — één waarin je hart open blijft terwijl je voeten stevig op je eigen grond staan.

In de vroege ochtend stapte de Maan Ram binnen. De energie krijgt vuur, je voelt sterker, wilt sneller, wilt vooruit. Maar luister goed naar het verschil tussen een innerlijke waarheid en een ongeduldige impuls.

De ene voelt stil, de andere dringend. De ene geeft ruimte, de andere wil nú. Je hoeft vandaag niet iedere impuls te volgen; het is genoeg om hem waar te nemen. Ik voel dat ik wil handelen en dat besef alleen al is voldoende.

Later raakt de Maan Pluto, en de energie verdiept. Een emotie krijgt een andere betekenis, een opmerking raakt dieper, een herinnering komt boven. Misschien herinnert iets je eraan dat je ooit dacht: Ik moet dit zelf oplossen. Of: Ik moet de vrede bewaren.

Pluto nodigt je uit om niet weg te lopen van wat je voelt, maar het te bekijken zonder oordeel. Want in dat kijken ontstaat vrijheid , de vrijheid om niet meer automatisch dezelfde beweging te maken.

Wanneer de Maan Neptunus ontmoet, wordt de wereld zachter. De scherpe randen vervagen, en intuïtie neemt het over. Dromen, beelden, gevoelens — ze hoeven vandaag niet begrepen te worden. Laat ze er gewoon zijn. Ga wandelen, schrijf, teken, luister naar muziek, kijk naar de wolken. Er is een vorm van weten die niet via woorden binnenkomt, maar via stilte.

In de namiddag, opent Uranus een deur. Frisse lucht stroomt binnen, een nieuw idee, een onverwachte kijk. Alsof het universum fluistert: Je zit niet vast in de mogelijkheden die je tot nu toe hebt bedacht. Er kan een derde weg ontstaan , een weg die je pas ziet wanneer je stopt met zoeken naar een oplossing binnen het oude kader. Pallas wil je niet leren hoe je sneller moet handelen, maar wanneer je níét moet handelen. Wu Wei.

We zijn gewend aan snelheid, aan antwoorden, aan beslissingen. Maar sommige inzichten hebben tijd nodig om te rijpen. Sommige gesprekken worden mooier wanneer je ze een dag later voert. Sommige keuzes voelen pas echt als jouw keuze wanneer de druk verdwenen is. Vertragen en voelen wat er innerlijk gebeurt. Je hoeft geen compromis te sluiten om ongemak te vermijden. Je hoeft geen beslissing te nemen om onzekerheid te verdoven. Je hoeft niemand gerust te stellen voordat je jezelf hebt gehoord.

Wanneer je voelt dat je iets moet oplossen, leg dan even je hand op je hart. Adem. Vraag jezelf: Wat weet ik werkelijk? Wat voel ik onder mijn eerste reactie? Welke oude beweging wil ik opnieuw maken? En wat zou er gebeuren als ik het antwoord niet langer forceer?

Blijf daar even; in het niet‑weten, in de stilte. Want stilte is niet leeg; ze is vol informatie, vol mogelijkheden die nog geen vorm hebben gekregen. Terwijl jij denkt dat er niets gebeurt, is er onder de oppervlakte van alles in beweging.

Je intuïtie verzamelt stukjes, je bewustzijn legt verbanden, je hart verwerkt, je ziel luistert. En ergens, heel stil, begint het antwoord zich te vormen, wat je niet kunt afdwingen, maar omdat er genoeg ruimte is om te kunnen luisteren. Luisteren naar je innerlijke monoloog.

Voor vandaag is dit een uitnodiging om stil te staan dat je niet op alles hoeft te antwoorden, dat niet elke spanning die je voelt moet/kunt oplossen.

Wanneer Pallas retrograde loopt in Ram, verandert de manier waarop je handelt, denkt en reageert. Ram is direct, vurig, oplossingsgericht. Maar retrograde keert dat vuur naar binnen. Het wordt een innerlijke vlam die niet vooruit duwt, maar verheldert.

Je merkt dat je impulsen niet meer vanzelfsprekend zijn.

Waar je anders meteen zou handelen, ontstaat nu een pauze.

Een kleine stilte tussen je hoofd, je hart en handelen. En ja daar spreekt Pallas tot jou. Je kunt dat zelfs heel persoonlijk voelen als je je verbindt met haar wezen.

Ze laat je zien waarom je iets wilt doen.

Ze toont je de onderliggende patronen: oude reflexen, oude overtuigingen, oude manieren van jezelf beschermen. Het is mogelijk dat je merkt soms te handelen om innerlijke spanning weg te nemen, om controle te houden, om harmonie te bewaren, zodat je niet hoeft te voelen wat daaronder ligt.

Het is wat een retrograde zichtbaar maakt.

Het is alsof je innerlijke strategie opnieuw wordt gekalibreerd.

Je voelt dat je niet langer automatisch vooruit stormt, maar dat je eerst luistert naar de onderstroom. Je begint te onderscheiden wat innerlijke waarheid is of een impuls dat je al langer met je meedraagt. Zo ontstaan vaak onbewust projectiemechanismen.

* Dat is de kern van Pallas retrograde in Ram:

je leert het verschil tussen echte richting en oude drang.

Het vuur van Ram blijft aanwezig, maar het brandt nu naar binnen.

Het verlicht je motieven.

Het toont je waar je nog strijd voert die niet meer van jou is.

Het laat je zien waar je jezelf nog probeert te bewijzen.

Waar je nog denkt dat je moet vechten, terwijl je eigenlijk mag rusten.

Waar je nog denkt dat je moet oplossen, terwijl je eigenlijk mag luisteren.

Je merkt dat je moed een andere vorm krijgt.

Niet de moed om te handelen, maar de moed om stil te staan.

De moed om te voelen wat er werkelijk speelt.

De moed om je waarheid te erkennen zonder strijd.

Pallas retrograde in Ram brengt een diepe verfijning van je innerlijke kompas.

Je strategie wordt zachter, wijzer, minder reactief, defensief, agressief.

Je keuzes worden helderder omdat ze niet langer voortkomen uit impuls, maar uit inzicht.

Je autonomie wordt steviger omdat ze niet langer gebaseerd is op verzet, maar op innerlijke waarheid.

Voel jij je innerlijk vuur als een levende kracht impulseren? Of voel jij jouw innerlijk vuur door de jaren heen gedoofd, als een waak-vlammetje branden?

Een retrograde wordt heel vaak als ongemakkelijk ervaren, echter is een retrograde heel helpend als je haar als een kans kunt begrijpen, om vooral stil te staan bij de gebieden die om heling en transformatie vragen.

Als ons denken, ons voelen verbonden zijn met elkaar, gaan we ook bewuster handelen met respect, met eerbied voor elk levend wezen. En dat is de essentie van het Leven en we zijn nog steeds op weg ernaartoe.

In het blog van 14 augustus kun je een uitgebreid blog lezen/herlezen, hoe Pallas Retrograde verbonden is met Cheiron Retrograde in Stier tot 2033! Een langdurende cyclus waar je hoe dan ook niet kunt wegkijken van diepe oude wonden.

Update 14 augustus 2026

Tot slot:

” Tussen Venus en Pallas staat de Maagd‑zon stil,

als een zachte adem tussen twee waarheden.

Ze ordent wat zichtbaar wordt,

ze verzacht wat scherp is,

en ze herinnert je eraan dat helderheid niet hard hoeft te zijn.

Vandaag mag inzicht groeien zoals licht in de ochtend, langzaam, stil, vanzelf.”

Heb het goed, liefs Mieke,

Zon in Maagd sextiel Ceres in Kreeft

De Maan lijkt vandaag een beetje te fluisteren tot jezelf te komen, en eerlijk gezegd voelt dat niet als een overbodige boodschap, na de intensiteit van de eclips van gisteren hangt en waar velen zich in de recente gebeurtenissen in Nepal-Tibet is gebeurd diep in geraakt werden- er voelbaar nog iets in de lucht. Ik voel het alleszins wel. Ik neem het ook waar in mijn ‘dromen’ die heel levend zijn. Het zijn geen gesluierde vage angstdromen. Ik neem ze waar, anders dan in mijn dagelijks bewustzijn, helder in kleuren. Levende taferelen. En ik deel wat ik waarneem, met mijn lief.

Het voelt alsof alles wat geraakt, verschoven of zichtbaarder geworden is, nu een een plek zal krijgen.

De Zon in Maagd is ondertussen bezig met opruimen. Letterlijk en figuurlijk. Ordenen, uitzoeken, herstellen, verbeteren. Stilletjes probeert ze de losse eindjes weer bij elkaar te brengen. Losse eindjes aan elkaar knopen hoeft niet zozeer vandaag, je kunt echter wel merken dat er innerlijk beweging is….

We kunnen ons gemakkelijk verliezen in details. We maken ons druk over wat nog niet af is, over wat anders had gemoeten of over alles wat we nog zouden moeten doen. En voor we het weten, zijn we aan het kibbelen met onszelf omdat we niet snel genoeg vooruitgaan, terwijl ergens diep vanbinnen een veel wijzer deel van ons weet dat we dit niet alleen mentaal kunnen sturen, vanuit wilskracht, het denken – het moet en hoort zo.

Sommige oplossingen moeten eerst bezinken voordat ze werkelijk kunnen werken. En sommige verhalen zijn nu eenmaal geen kort verhaal dat je in één avond uitleest. Ze hebben hoofdstukken nodig. Stiltes ertussen. Ruimte om te voelen wat er gebeurd is voordat je alweer verdergaat en dit geldt ook voor persoonlijke groei. Persoonlijke groei is een wordingsweg, ontstaat van binnenuit, en kan de indruk wekken dat er ‘niets’ veranderd.

Zoals een zaadje in de aarde, voor het ongeoefende oog gebeurt er helemaal niets, terwijl er onder de grond al een compleet wortelstelsel aanwezig is.

Geef jezelf dus wat meer krediet voor de kleine dingen die je leven voeding geven. En wat jij als dank te schenken hebt aan het Leven.

Een kleine verbetering is óók vooruitgang. Een andere reactie dan gisteren. Een grens die je iets eerder voelt. Een keuze die beter aansluit bij wat je werkelijk nodig hebt. Een moment waarop je niet automatisch terugvalt in een oud patroon, waar dus groei in zit.

Vandaag helpt het om flexibel te blijven, niet tegen de stroom in te zwemmen, maar te voelen waar de energie naartoe wil.

De natuur heeft daar een prachtig voorbeeld van. Zie je het voor je dat je aan een boom moet trekken zodat de vruchten sneller zouden rijpen? Vruchten laten vanzelf los op het juiste moment. Tenminste als er niet ingegrepen wordt op een onnatuurlijke manier.

Tegen de natuurlijke rijpingsprocessen ingaan.

Waar de deugd van geduld in onvoldoende mate ontwikkeld werd, kan frustratie, ontevredenheid ontstaan.

Echter door de pas te vertragen kunnen we ontdekken wat niet in balans is. Waar een teveel leunen op anderen is ontstaat afhankelijkheid, waar een voortdurende behoefte is aan erkenning, waardering blijft de honger innerlijk knagen, zodra het applaus vermindert of wegvalt…. om dit als voorbeeld te nemen.

Hoe gemakkelijk is het om te denken dat we pas goed bezig zijn wanneer iemand anders dat bevestigt?

We kunnen onszelf behoorlijk voorbijlopen wanneer we voortdurend proberen te voldoen aan wat we denken dat anderen van ons verwachten. Dan ontstaat er een innerlijke botsing tussen wat we eigenlijk willen doen en wat we denken dat we zouden móéten doen.

En wanneer die twee niet met elkaar overeenkomen, wordt het moeilijk om helder te kiezen.

Ontevredenheid hoeft namelijk niet alleen maar lastig te zijn, het kan een signaal zijn dat er iets anders werkzaam is. Het vertelt ons dat een bepaalde manier niet meer werkt. En juist wanneer we bereid zijn om buiten de gebaande paden te denken, kunnen er onverwachte ‘aha’- inzichten ontstaan.

Let vandaag ook op de momenten waarop je jezelf te veel toestaat omdat je geen zin hebt in een ongemakkelijk gesprek, een moeilijke keuze of een noodzakelijke verandering. Toegeven kan soms heel liefdevol ‘lijken’ , maar het kan ook een vorm van uitstel worden. Meestal voel je het verschil vanbinnen.

Gelukkig is er ook iets zachts in de energie vandaag.

We kunnen onze interacties bewust zo sturen dat ze natuurlijker, vruchtbaarder en voedender worden.

Dit is een mooie gelegenheid om iets te leren, iemand iets te leren, kennis te delen of gewoon aandachtig aanwezig te zijn bij een ander. Het zit in kleine dingen.

Een gesprek waarin je werkelijk luistert. Een maaltijd maken voor iemand. Een berichtje sturen. Iemand ruimte geven. Of jezelf eindelijk diezelfde aandacht geven.

Orde in je hoofd

En dan is er nog het creatieve Mercurius-Saturnus-aspect. Dat brengt een heel andere toon binnen: helderheid, structuur en mentale discipline.

Dit is zo’n energie waarbij je ineens zin kunt krijgen om dingen te sorteren. Mappen op te ruimen. Lijstjes te maken. Gedachten te ordenen. Prioriteiten opnieuw te bekijken. Misschien zelfs die ene kast eindelijk eens aan te pakken waar je al maanden omheen loopt. Maar ook innerlijk kan er iets worden gesorteerd.

Wat hoort nog bij jou? Wat niet meer? Welke gedachte verdient aandacht? Welke gedachte vraagt om herziening?

Dus als de Maan vandaag een beetje prikkelbaar aanvoelt en je aanspoort om naar binnen te keren, ga er dan niet meteen tegen in.

Kijk wat er werkelijk speelt. Voel onder de oppervlakte wat er in jou naar boven, naar je hart, wilt stromen.

Doe wat vandaag gedaan kan worden en laat de rest voorlopig liggen.

En zoals de natuur ons steeds opnieuw laat zien: wanneer de tijd rijp is, komt de vrucht- wat jij creëert-vanzelf.

‘ Onder de zachte maan knoopt Ceres de losse eindjes aan elkaar,

niet door te trekken, maar door te luisteren.

Wat rijpt, rijpt vanzelf.

Wat wortelt, wortelt in stilte.

En wat jij voedt met aandacht, vindt zijn weg naar licht.’

Heb het goed, liefs Mieke

Graden en tijden

Zo 05°Vi56′, Ceres 05°Cn56′ – 08:17

Gisteren keken mijn partner en ik naar ‘Meltdown: In the Shadow of Nepal’s Lost Glaciers’, een documentaire uit 2003. Een oude documentaire dus, over de gletsjers in de Himalaya en de veranderingen die daar toen al zichtbaar waren. (Netflix)

We weten hoeveel er sindsdien over klimaatverandering is gezegd, geschreven én gediscussieerd. Je zou bijna ‘vergeten’ dat sommigen waarschuwingen niet nieuw zijn, dit liet ons deze documentaire zien.

In 1985 vonden toen al gletsjermeeruitbarstigen bij Dig Tsho. Het meer brak door nadat een ijslawine in het meer terechtkwam; de vloedgolf vernielde onder meer een waterkrachtcentrale, 14 bruggen en landbouwgrond. Getuigenissen van toen doen hun verhaal. Het is dus niet uit de lucht gegrepen.

“Hoewel GLOF-gebeurtenissen al tientallen jaren in Nepal voorkomen, heeft de uitbarsting van het gletsjermeer Dig Cho in 1985 aanleiding gegeven tot gedetailleerd onderzoek naar dit fenomeen. In 1996 meldde het Water and Energy Commission Secretariat (WECS) van Nepal dat vijf meren potentieel gevaarlijk waren, namelijk Dig Tsho, Imja, Lower Barun, Tsho Rolpa en Thulagi, die alle boven de 4100 meter liggen. Een studie uit 2001 van ICIMOD en UNEP meldde 20 potentieel gevaarlijke meren in Nepal. In tien daarvan hebben zich in de afgelopen jaren GLOF-gebeurtenissen voorgedaan en sommige zijn na de gebeurtenis aan het herstellen. Mogelijk bevinden zich ook gevaarlijke gletsjermeren in delen van Tibet die worden afgewaterd door rivieren die Nepal binnenstromen, waardoor de kans bestaat dat uitbarstingen in Tibet stroomafwaarts schade in Nepal veroorzaken. Het stroomgebied van de Gandaki-rivier bevat naar verluidt 1025 gletsjers en 338 meren. [bronvermelding nodig]

De Thulagi-gletsjer, gelegen in het stroomgebied van de bovenloop van de Marsyangdi-rivier, is een van de twee door morenen afgedamde meren (supraglaciaal meren) die als potentieel gevaarlijk worden beschouwd. De Kreditanstalt für Wiederaufbau in Frankfurt am Main en het BGR (Federaal Instituut voor Geowetenschappen en Natuurlijke Hulpbronnen, Duitsland), in samenwerking met de afdeling Hydrologie en Meteorologie in Kathmandu, hebben onderzoek gedaan naar de Thulagi-gletsjer en concludeerden in 2011 dat zelfs in het ergste geval een rampzalige doorbraak van het meer in de nabije toekomst kan worden uitgesloten. [13]

Recente verwoestende overstromingen door het doorbreken van gletsjermeren in Nepal zijn onder andere de Thame-overstroming van 2024 [14] en met name de overstromingen in Nepal in 2026, waarbij honderden mensen om het leven kwamen. [15]” Wikipedia

En er zit nog een belangrijker punt achter. Nepal is niet alleen blootgesteld aan dit soort natuurrampen, het heeft ook beperkte middelen om zulke risico’s te monitoren, te voorspellen en zich ertegen te beschermen.

In deze documentaire volgen we een VN-expeditie die onderzoekt wat er in de Himalaya gebeurt. Gletsjers trekken zich terug, smeltwater verzamelt zich in steeds grotere gletsjermeren en natuurlijke dammen van ijs en puin houden enorme hoeveelheden water tegen. Als zo’n natuurlijke dam bezwijkt, kan een enorme hoeveelheid water, stenen en modder zich in korte tijd door een dal verplaatsen.

Dat zijn geen theoretische processen. In de Himalaya zijn zulke overstromingen al eerder gebeurd.

We leven in een tijd waarin je over bijna ieder onderwerp onmiddellijk berichten kunt vinden die elkaar tegenspreken. Een grafiek hier, een filmpje daar. De ene persoon zegt dat iets overduidelijk is bewezen, de andere maakt hetzelfde onderwerp belachelijk. En voor je het weet, ben je niet meer aan het kijken of onderzoeken, maar ben je vooral bezig met het verdedigen van wat je al dacht.

Informatie wordt gedeeld en verder gedeeld, maar wie onderzoekt dan eigenlijk de informatie die wordt gedeeld? Dat maakt toch deel uit van ‘kritisch’ denken en nadenken en trachten te begrijpen.

Ik vraag me ook af wat de werkelijke reden is waarom ‘wetenschappelijk’ onderzoek snel afgeserveerd wordt? Zijn wij als mens niet een tikkeltje hoogmoedig geworden, dat we zomaar wat doen wat in ons eigen belang is, en niet geneigd zijn om ook daar bij stil te staan?

Wat wisten de onderzoekers in 2003 en nog veel eerder?

Welke veranderingen konden ze toen al meten?

Welke verwachtingen hebben ze uitgesproken?

Wat is daarvan later bevestigd?

En wat bleek ingewikkelder te zijn dan men toen dacht?

Dat laatste vind ik belangrijk. Want achteraf is het verleidelijk om een oude documentaire te bekijken en te zeggen: zie je wel, ze wisten het toen al.

Wetenschap is geen voorspelling die je achteraf simpelweg als goed of fout kunt afvinken. Gletsjers reageren op meerdere factoren. Temperatuur speelt een belangrijke rol, maar ook sneeuwval, neerslag, ijsdynamiek, hoogte, terrein en andere natuurlijke processen. Een afzonderlijke overstroming kun je daarom niet automatisch aan één oorzaak toeschrijven.

Want als we alles reduceren tot een eenvoudig verhaal, verliezen we misschien precies datgene wat we nodig hebben om het werkelijk te begrijpen.

Ondertussen verandert de werkelijkheid wel.

Ook vandaag worden in de Himalaya gletsjers en gletsjermeren nauwlettend gevolgd vanwege de risico’s die samenhangen met ijsverlies, instabiele meren en plotselinge overstromingen.

Het bijzondere is dat er juist nu, in augustus 2026, opnieuw een zeer ernstige ramp heeft plaatsgevonden in het gebied van de Nepalese en Tibetaanse Himalaya. Een enorme ijs- en rotslawine veroorzaakte daar een verwoestende overstroming en er ontstond opnieuw een meer dat extra risico’s opleverde. Wetenschappers onderzoeken nog precies hoe de gebeurtenissen zich hebben ontwikkeld en welke factoren een rol speelden.

Ik vind het bijna ongemakkelijk om dat naast een documentaire uit 2003 te leggen en niet omdat daarmee automatisch bewezen is dat iedere waarschuwing uit die documentaire letterlijk is uitgekomen. Maar het was overduidelijk in deze documentaire.

We waren stil en stonden perplex dat na al die jaren al waarschuwingen werden gegeven en vroegen ons af: wat is hiermee gedaan? Want echt als je die docu bekijkt, dan kun je niet anders dan onthutst zijn. Verbaasd. En dit gaat ook over ons.

We krijgen in ons eigen leven voortdurend signalen. Soms kleine. Iets waarvan we weten dat het niet goed gaat. Een gewoonte waarvan we weten dat ze ons niet helpt.

Zolang er niets dramatisch gebeurt, kunnen we het gemakkelijk naast ons neerleggen.

Misschien werkt dat op grotere schaal ook zo???

Een waarschuwing voelt pas echt dringend wanneer ze een gezicht krijgt. Wanneer een landschap verandert. Wanneer een dorp wordt weggevaagd. Wanneer mensen hun huis verliezen. Wanneer iets wat ver weg leek ineens dichtbij komt.

Hoe meer ik na het bekijken van Meltdown over Nepal verder las, hoe meer ik besefte dat Nepal eigenlijk maar één voorbeeld is van een veel groter verhaal.

Er zijn meer landen waar mensen dagelijks leven met een risico dat voor ons soms bijna onvoorstelbaar lijkt. Ons leven gaat door, we voelen ons veilig, en we denken in het moment ‘ wat een ramp’ en zoals ik gisteren al schreef harde commentaren, smileys, of gewoonweg doen alsof het niet raakt tot ‘ we kunnen daar niets aan doen, ik heb al genoeg met mijn leven’. Het mist toch iets heel menselijk, diepmenselijk…Het Ik- en het Wij vraagt niet dat wij iets oplossen, maar ook het menselijke oprecht met elkaar delen. Als het ergens niet goed gaat op de wereld, dan kan het eigenlijk evenmin goed gaan met onszelf.

Bangladesh bijvoorbeeld. Een laaggelegen land, sterk afhankelijk van rivieren en de zee, waar overstromingen en cyclonen geen uitzonderlijke gebeurtenissen zijn, maar steeds terugkerende risico’s. Tegelijkertijd heeft Bangladesh de afgelopen decennia ook laten zien dat kwetsbaarheid niet hetzelfde is als machteloosheid. Er zijn bijvoorbeeld schuilplaatsen, waarschuwingssystemen en programma’s ontwikkeld om gemeenschappen beter voor te bereiden.

Wanneer we spreken over kwetsbare landen, moeten we oppassen dat we niet automatisch denken aan landen die niets kunnen.

Kwetsbaarheid betekent niet dat mensen daar niets weten of niets ondernemen.

Het betekent vaak dat de omstandigheden moeilijker zijn en dat de middelen beperkter zijn.

Een land met veel geld kan investeren in satellieten, meetstations, vroegtijdige waarschuwingssystemen, stevige infrastructuur, onderzoek en gespecialiseerde reddingsteams.

Een land met minder middelen moet soms keuzes maken tussen basisvoorzieningen die vandaag al dringend nodig zijn en investeringen die misschien pas over jaren hun waarde bewijzen.

Een natuurramp houdt geen rekening met landsgrenzen of met het inkomen van de mensen die beneden in een dal wonen, maar de gevolgen van die ramp worden wél mede bepaald door de samenleving waarin die mensen leven.

Hoeveel mensen sterven, hoeveel huizen verdwijnen en hoe snel een gemeenschap zich kan herstellen, heeft ook te maken met waarschuwingssystemen, infrastructuur, gezondheidszorg, financiële reserves en de mogelijkheid om mensen op tijd te evacueren.

Hetzelfde geldt voor de Himalaya.

Een instabiel gletsjermeer is een natuurkundig verschijnsel. Maar of mensen het meer voortdurend kunnen monitoren, of er een betrouwbaar alarmsysteem is, of wegen toegankelijk blijven en of hulpdiensten snel kunnen worden ingezet, is iets anders.

Een ramp ontstaat niet alleen door wat de natuur doet.

De schade ontstaat ook uit de wisselwerking tussen een gevaar en de kwetsbaarheid van de mensen die ermee te maken krijgen.

En die kwetsbaarheid is niet overal hetzelfde.

Dat zie je bij kleine eilandstaten misschien nog duidelijker. Veel van deze landen hebben weinig land, zijn geografisch afgelegen en hebben een beperkte economische basis. Tegelijkertijd zijn ze sterk blootgesteld aan cyclonen, overstromingen, droogte, kusterosie en zeespiegelstijging. De VN en het IPCC benadrukken dat juist beperkte financiële middelen, technologie, infrastructuur en menselijke capaciteit de mogelijkheden om zich aan te passen kunnen beperken.

Maar ook daar geldt dat kwetsbaar niet moet begrepen worden als hulpeloos.

Er zijn gemeenschappen die zich juist heel actief aanpassen. Mensen ontwikkelen lokale kennis, leren elkaar waarschuwen, bouwen schuilplaatsen, passen landbouw aan en zoeken naar manieren om hun omgeving weerbaarder te maken.

Veiligheid is niet overal vanzelfsprekend. De VN benadrukt inderdaad dat klimaatrisico’s niet iedereen gelijk treffen en dat vooral armere landen en kleine eilandstaten vaak met grotere beperkingen in financiële en technische capaciteit kampen.

Ik wil documentaires volgen om een andere kijk op te krijgen Na te denken omdat het een toegevoegde waarde heeft om niet zomaar dingen aan te nemen vanuit een radicaal zwart/wit denken.

Tot slot nog aan toevoegen dat een aardbeving, overstroming, gletsjerdoorbraak of cycloon heeft niet overal dezelfde gevolgen. De ene samenleving heeft satellieten, sensoren, waarschuwingssystemen, stevige infrastructuur, verzekeringen en goed uitgeruste hulpdiensten. Een andere samenleving heeft misschien dezelfde waarschuwing, maar veel minder mogelijkheden om er iets mee te doen.

Steiner heeft een duidelijk beeld geschetst in één van zijn boeken ‘Natuurrampen en techniek” en ‘Liefde voor de wereld’.

Ik denk aan Rudolf Steiner, die in zijn boek ‘Liefde voor de wereld’ een diepgaande visie deelt. Hij beschouwde liefde niet alleen als een gevoel tussen mensen, maar als iets wat ons juist met de wereld verbindt. In een van zijn voordrachten noemt hij liefde zelfs de “morele zon van de wereld”.

Als het ergens niet goed gaat op de wereld, dan kan het eigenlijk evenmin helemaal goed gaan met onszelf. Niet in die zin dat we persoonlijk verantwoordelijk zijn voor iedere ramp die zich ergens afspeelt, dat we niet alles kunnen oplossen, maar dat onverschilligheid raakt.

Wanneer mensen ergens geen schoon water hebben, wanneer een dorp door een overstroming wordt weggevaagd, wanneer mensen hun huis en hun bestaanszekerheid verliezen, dan is dat niet alleen een probleem van “die mensen daar”.

Het vertelt ook iets over de wereld waarvan wij allemaal deel uitmaken. Betrokkenheid betekent niet dat we de problemen of lasten op onze schouders moeten overnemen of dragen. Terwijl er wel ruimschoots teksten worden geschreven over elkaar dragen.

En de vraag te stellen of ons af te vragen wat het met ons doet wanneer het ergens op de wereld niet goed gaat?

Word ik alleen maar bang? Word ik boos?

Wil ik het ontkennen omdat het te ongemakkelijk is?

Kan ik het verdriet of de kwetsbaarheid toelaten?

Liefde voor de wereld voelt niet voor mezelf aan als dat ik de wereld moet redden, maar wel besef dat ik deel uitmaak van de wereld. Ook al gebeurt iets aan de andere kant van de wereld.

Want uiteindelijk leven we niet naast de wereld.

We leven erin. In dit bewust Worden dat we daarin elkaar kunnen dragen wat verder gaat dan zich gedragen willen voelen…Het Ik verschuift naar Wij als we in staat zijn onszelf te dragen. Ik denk dat we dan pas ook dat diepe oprechte medeleven kunnen gewaarworden, wat elders gebeurt, te dragen.

Mieke

Haiku gedicht 22-11-2022

Als beweeglijk verbonden

kralen aan een koord

vloeien de ritmes

van het leven gestaag voort

Elk moment een kraal

elke ademteug een kraal

elk stiltemoment een kraal

elk gezegend woord een kraal

en elke kraal een Boeddha

Mieke

Volle Maan, in Vissen, gedeeltelijke zonsverduistering…ik heb heel onrustig geslapen dit keer. Niet door de krachtige opbouwende energie van de Volle Maan…

Ik weet niet goed hoe ik onder woorden moet brengen wat er door me heen gaat.

Ik denk aan de mensen. Aan de dieren. Aan de natuur. Aan Nepal en Tibet. Aan alles wat daar leeft en zo kwetsbaar is.

En dan lees ik her en der reacties die zo hard en koud zijn.

“De uitrol van 2030.” Lachpoppetjes. Spottende opmerkingen.

Ahrimanische en Luciferische krachten werken heel krachtig in ieder mens door en dat zorgt voor een ‘spanningsveld’, en tegelijk is het een uitnodiging om die krachten die van binnenuit impulseren bij onszelf helder waar te nemen, en het midden- waar ons Hart ligt- te vinden. De Liefde voor de Wereld, dat te verlevendigen, ons daarvan te laten doordringen, als we dat ieder van ons innerlijk weten aan te wakkeren dan vinden we hoe dan ook ons Midden, ons Hart. Dat is trouwens ook datgene waartoe Steiner ons telkens in uitnodigde, in woord en daad. Onze Aarde is een Levend Wezen, die ons draagt en verdraagt. Maar ook onze gedachten, onze woorden, onze intenties en handelingen zijn van groot belang. We dragen hier allen verantwoordelijkheid in.

Alsof het allemaal een spel is. Alsof het leed van mensen en dieren iets is om om te lachen. Alsof achter die beelden geen levende wezens zitten die angst, pijn en verlies ervaren.

Waar is het mededogen, compassie, de menselijkheid gebleven?

Ik begrijp dat we verschillend denken. Dat we andere overtuigingen hebben. Dat we anders naar de wereld kijken.

Maar zijn we vergeten dat we eerst en vooral mens zijn?

Dat we stilstaan wanneer we geconfronteerd worden met leed.

Ik hoop dat we, ondanks alle verdeeldheid en hardheid, dat stukje menselijkheid nog niet méér verliezen en in het persoonlijk en collectief Mens Zijn, bewuster worden van wat we mee-creëren, in gedachten in woorden in gevoelens en handelingen.

Want daar kan ik niet aan wennen.

Ik wil blijven voelen.

Blijven meeleven.

Blijven hopen.

Want zonder medeleven, wat blijft er dan eigenlijk nog van onze menselijkheid over? En ja, er komt nog meer en veel meer aan. Net hierom is het wakker worden, hoe ik dat beleef en waarneem, niet het wakker worden zoals dat massaal wordt gescandeerd.

Vandaar we ook onze liefde moeten laten stromen. En nu meer dan ooit onze handen ineen moeten slaan. De aarde heeft onze liefde en warmte nodig. Ze leeft en ze kreunt en ze werpt alles af. We hebben haar zoveel onrecht aangedaan en het gaat maar door. Alles wat leeft is ontstaan vanuit Liefde.

PRAYER SONG FOR TIBET

https://www.youtube.com/watch?v=QFlp-ZW5htE

A Prayer for Tibet is offered in love and remembrance to the people of Tibet and Nepal, and to all whose lives have been touched by the devastating floods that swept through the Himalayan border region recently. Entire communities have been affected, lives have been lost, and many remain missing as rescue efforts continue.

Born from stillness, prayer, and compassion, this piece is not meant to speak for those who are suffering, but simply to stand beside them.

The Tibetan mantra Om Mani Padme Hum moves through the music alongside singing bowls, bells, quiet percussion, voice, and silence, a prayer for compassion when words are no longer enough.

For those who have lost someone.

For those still waiting for news.

For the rescuers walking into places others are trying to escape.

For the families whose homes and villages have been changed forever.

And for the mountains, rivers, monasteries, and generations of people who have carried prayer across this extraordinary landscape.

May those who have died be held in peace.
May those who are missing find their way home.
May those who remain find strength in one another.
May compassion cross every mountain and every border.

Dedicated with love to the people of Nepal and Tibet.

Om Mani Padme Hum.

Anu

Liefs Mieke

De boekentassen staan misschien al klaar. Een nieuwe brooddoos ligt te wachten, schriften zijn nog onbeschreven en hier en daar hangt de geur van een nieuw begin. Kinderen kijken uit naar hun vriendjes, naar hun juf of meester, naar alles wat er opnieuw te beleven valt.

Voor sommigen is het een vertrouwde stap, voor anderen een eerste kennismaking met de schoolwereld. De kleuter die voor het eerst de grote school binnenstapt, het kind dat naar een nieuwe klas gaat… ieder kind neemt zijn eigen verwachtingen, vragen en verhalen mee.

En voordat de eerste letters worden geschreven, voordat tafels worden geleerd en kennis wordt verzameld, is er iets wat kinderen van nature al heel goed kunnen: luisteren, beleven, verwonderen en zich laten meenemen door een beeld.

Een verhaal neemt daarin een bijzondere plaats in. Een verhaal dat aansluit bij de belevings- en fantasiewereld van het kind.

Wie een kleuter of lagereschoolkind een verhaal vertelt, geeft niet alleen woorden door. Met stem, gebaar, stilte en vooral met innerlijke beelden kan een hele wereld voor het kind verschijnen. Een bos wordt donker en geheimzinnig. Een kabouter gaat op weg. Een bloem opent zich naar het licht. Een mens staat voor een moeilijke keuze.

Het kind hoeft nog niet te begrijpen wat dit allemaal betekent. Het mag eerst beleven en daarin ligt de kunst van het beeldend vertellen: niet alles uitleggen, niet de moraal voor het kind invullen, maar een beeld zo levend laten worden dat het in de kinderziel verder kan werken.

Dat is niet altijd eenvoudig. Wanneer je zelf een verhaal wilt vinden, ligt het gevaar op de loer dat je te snel iets bedenkt. Dan kan een verhaal wel mooi of interessant lijken, maar toch te veel vanuit het verstand zijn opgebouwd. Het kan dan iets uitleggen, terwijl het kind juist iets zou moeten kunnen beleven en innerlijk aanschouwen.

Vanuit de antroposofische pedagogie gaat het er niet in de eerste plaats om dat een verhaal een bepaalde gedachte overdraagt. Het gaat om het beeld dat in het verhaal leeft. Wat spreekt door het beeld heen? Welke levenswetmatigheid wordt erin zichtbaar? Wat kan het kind aanvoelen, zonder dat het met begrippen wordt uitgelegd?

Steiner wijst erop dat het zich ontwikkelende etherlichaam niet wordt gevoed door abstracte voorstellingen, maar door beelden die werkelijk en levendig voor de innerlijke aanschouwing kunnen staan. Daarom hebben verhalen in de opvoeding een bijzondere betekenis. Een kind hoeft bijvoorbeeld niet te horen wat moed, trouw, hebzucht of nederigheid betekent. Het kan deze kwaliteiten veel dieper ervaren wanneer ze in een beeld, een gebeurtenis of een menselijk lot tot leven komen.

Daarom is het bij het vinden van een verhaal belangrijk om niet onmiddellijk te vragen: “Welke boodschap wil ik het kind meegeven?” Een vruchtbaardere vraag is: “Welk beeld leeft er in mij, en welke waarheid spreekt door dat beeld heen?”

Een verhaal ontstaat dan niet alleen uit de fantasie van de verteller, maar uit het zoeken naar een beeld dat verbonden is met het wezen van de ontwikkelingsfase van het kind. De natuur, de seizoenen, dieren, planten, mensen en hun lotgevallen kunnen zulke beelden dragen. In een goed gevonden beeld kan iets van de geestelijke samenhang van het leven worden vermoed.

Daarbij is het van belang dat we niet te snel alles willen verklaren. Juist wat niet wordt uitgelegd, kan in de kinderziel verder werken. Een beeld kan zich als het ware in de ziel neerleggen en daar later, op een ander moment in de ontwikkeling, opnieuw betekenis krijgen.

Zo kan een verhaal bijvoorbeeld spreken over een zaadje dat in de donkere aarde verdwijnt, daar een tijdlang verborgen blijft en vervolgens naar het licht groeit. We hoeven daar niet achteraan te zeggen dat dit “een beeld is van de menselijke ontwikkeling”. Het beeld zelf kan spreken. Het kind kan de beweging van verbergen, wachten, groeien en naar het licht komen innerlijk beleven.

Daarin ligt ook een belangrijk onderscheid tussen een verhaal vertellen en een les geven in verhaalvorm. Zodra wij een abstracte gedachte in een verhaal verpakken, blijft het verstand vaak de eigenlijke drager. In een werkelijk beeldend verhaal is het andersom: het beeld draagt de gedachte, maar de gedachte wordt niet rechtstreeks uitgesproken.

Steiner verbindt dit met het bekende woord uit Goethe:

“Alles Vergängliche ist nur ein Gleichnis.”

Het vergankelijke kan een beeld worden van iets wat niet direct zichtbaar is. Juist daarom kunnen natuurbeelden en menselijke gebeurtenissen zo’n diepe pedagogische betekenis krijgen.

Wanneer je zelf verhalen zoekt, kun je daarom proberen niet meteen een verhaal te bedenken, maar eerst te luisteren naar het beeld. Wat wil zich laten zien? Welke beweging zit erin? Wat gebeurt er in de natuur? Welke menselijke kwaliteit wordt daarin zichtbaar? Waar is sprake van groei, verval, ontmoeting, strijd, offer, trouw, ontwikkeling of verlossing?

Vanuit zo’n beeld kan het verhaal zich langzaam ontvouwen.

Het belangrijkste is dan niet dat het verhaal een bepaalde les bevat, maar dat het waarachtig en levend is. Het kind moet het beeld voor zich kunnen zien, het kunnen beleven en er innerlijk iets aan kunnen ervaren. De betekenis hoeft niet onmiddellijk duidelijk te zijn. Zij mag als een geheim in het verhaal aanwezig blijven. Het vinden én vertellen van verhalen vraagt iets van de verteller, het is niet alleen een verhaal kenen, maar het beeld dat wordt opgewekt innerlijk voor zich (kunnen) zien.

Wat hij zelf innerlijk aanschouwt, kan in het vertellen tot leven komen.

Je begrijpt wellicht ondertussen dat een verhaal geen middel wordt om een kind iets te leren, maar begrijpt hoe een beeld in de kinderziel kan doorwerken.

” HET KLEINE EN HET GROTE VIOOLTJE

In een bos, waar het zonlicht door de bomen drong, stond eens een viooltje, een bescheiden viooltje, onder een boom, die grote bladeren had. Het viooltje kon door een opening kijken, die tussen de boom­toppen was ontstaan en het viooltje zag, terwijl het door de wijde ope­ning in het bos heen keek, de blauwe hemel. Het kleine viooltje zag voor het eerst de blauwe hemel, want het was op de ochtend van deze dag pas gaan bloeien.

Nu schrok het viooltje, toen het de blauwe hemel zag en het werd heel erg angstig. Maar het wist nog niet, waarom het zo angstig was geworden.

Toen liep er een hond langs, die er niet vriendelijk uitzag, maar een beetje boosaardig. Het viooltje vroeg de hond: „Zeg mij toch, wat is dat daar boven, dat blauwe — zo blauw als ik?” Want de hemel was ook blauw, zoals het viooltje blauw was.

En de kwaadaardige hond zei: „O, dat is een reuze groot viooltje zoals jij en dit reuzengrote viooltje is zo groot geworden, dat het je geweldig hard kan slaan”.

Het viooltje werd nog veel angstiger, want het geloofde, dat het viooltje daar boven zo groot was geworden, om hem te slaan. En het viooltje trok zijn bloemblaadjes helemaal samen en wilde niet meer opzien naar het grote viooltje.

Het verschool zich onder een groot blad van de boom, dat juist door een windvlaag omlaag gejaagd was. Daar bleef het de hele dag, zich in zijn angst verschuilend voor het grote hemelviooltje.

Bij het aanbreken van de volgende dag had het viooltje nog niet geslapen, want het had de hele nacht slechts nagedacht, hoe het toch was met het grote blauwe hemelviooltje, dat hem zou slaan. Het verwachtte steeds, dat elk ogenblik de eerste klap zou komen, maar die kwam niet.

En ’s morgens kwam het viooltje te voorschijn, omdat het nu helemaal niet moe was, want het had de hele nacht steeds nagedacht en was fris en niet moe.

Viooltjes worden moe, als ze slapen, en worden niet moe, als ze niet slapen.

Het eerste, wat het viooltje zag, was de opgaande zon — het morgenrood. Toen het viooltje het morgenrood zag, werd het hele­maal niet angstig. Het was innerlijk verheugd en blij om het mor­genrood.

Toen het morgenrood verbleekte, kwam geleidelijk aan de wit­blauwe hemel te voorschijn. Die werd steeds blauwer en blauwer en het viooltje moest er weer aan denken, wat de hond gezegd had: dat dit een groot viooltje was, dat hem slaan zou.

En ziedaar, er kwam een lammetje langs. Nu wilde het viooltje nog eens vragen, wat dat daarboven was. „Wat is dat daar boven?” vroeg het viooltje.

Het lammetje zei: „Dat is een groot viooltje, blauw zoals jij zelf bent”. Nu werd het viooltje al weer angstig en dacht, dat het van het lammetje ook weer hetzelfde antwoord zou krijgen als van de boze hond.

Maar het lam was goed en vroom. En omdat het zulke goede en vrome ogen had, vroeg het viooltje nog een keer. „Ach mijn lieve lammetje, zal het grote viooltje daar boven mij dan slaan?”

„O neen”, antwoordde het lam, „het zal je niet slaan. Het is een groot viooltje en zijn liefde is even zo vele malen groter als jouw eigen liefde; zoals het méér blauw is, als jij met je kleine gestalte blauw bent”.

Toen begreep het viooltje meteen, dat dit een groot viooltje is, dat helemaal niet zal slaan, maar zoveel blauw heeft, om zoveel meer liefde te schenken en dat het grote viooltje het kleine viooltje zal beschermen tegen alles wat vijandig is in de wereld.

Toen voelde het kleine viooltje zich zo gelukkig, omdat alles, wat het zag als blauw in het grote hemelviooltje, hem leek als de god­delijke liefde, die hem van alle kanten toestroomde. En het kleine viooltje zag altijd omhoog, alsof het wilde bidden tot de God van de viooltjes.”

Wanneer je Steiners ‘Het viooltje’ bestudeert, zie je dat de kern van het verhaal het gesprek tussen het viooltje en de hond en het viooltje en het lam is. Door het uiterlijke beeld heen, word je iets gewaar van ‘ziel’.

Dat beleven de kinderen mee.

Ze hebben medelijden met het viooltje, maken zich ook zorgen, worden eveneens getroost en zijn ook blij. Spanning is er tussen het boze en goede antwoord; je merkt die spanning soms aan de ademhaling. Een eind goed, al goed is wel een noodzaak.

De kinderen kunnen deze stemmingen diep in zich opnemen.

Steiner over dit verhaaltje:

‘Als het gaat om er met de kinderen over te spreken, is het niet goed om met hen de conclusie uit het verhaal te trekken: ‘dat men in het leven dikwijls bang is voor iets wat men verkeerd begrijpt of wat verkeerd voorgesteld wordt’.

De beelden moeten hier hun werk doen en pas veel later bestaat de mogelijkheid dat ze veranderd zijn in conclusies..

Het zinrijke verhaal(tje) is toch enigszins een vergelijking voor het menselijk leven in samenhang met iets religieus, iets goddelijks. En waar dit aanwezig is, is ook vaak iets moreels aanwezig.

Steiner heeft voor de bespreking van de fabel aangeraden om vóór de vertelling met de kinderen te spreken.

Hier komt hij er met de kinderen op terug ná het vertellen, maar, om aan te geven dat de kinderen misschien iets willen vragen.

Ik gun het zo echt ieder kind, waar nu de nadruk steeds meer komt te liggen op ‘kennis vergaren’, gaat een enorme innerlijke rijkdom verloren, of wordt ooit bij het volwassen zijn dat gebied opgewekt wat nu in de kelder wordt gezet.

Liefs Mieke

In dit blog kun je er meer over lezen, inclusief een heel interessant boek met uitleg, concrete wegwijzers enz…

https://miekecoigne.com/…/het-etherlichaam-als-drager…