Geplaatst op

Update 29 augustus 2026

Zon in Maagd sextiel Ceres in Kreeft

De Maan lijkt vandaag een beetje te fluisteren tot jezelf te komen, en eerlijk gezegd voelt dat niet als een overbodige boodschap, na de intensiteit van de eclips van gisteren hangt en waar velen zich in de recente gebeurtenissen in Nepal-Tibet is gebeurd diep in geraakt werden- er voelbaar nog iets in de lucht. Ik voel het alleszins wel. Ik neem het ook waar in mijn ‘dromen’ die heel levend zijn. Het zijn geen gesluierde vage angstdromen. Ik neem ze waar, anders dan in mijn dagelijks bewustzijn, helder in kleuren. Levende taferelen. En ik deel wat ik waarneem, met mijn lief.

Het voelt alsof alles wat geraakt, verschoven of zichtbaarder geworden is, nu een een plek zal krijgen.

De Zon in Maagd is ondertussen bezig met opruimen. Letterlijk en figuurlijk. Ordenen, uitzoeken, herstellen, verbeteren. Stilletjes probeert ze de losse eindjes weer bij elkaar te brengen. Losse eindjes aan elkaar knopen hoeft niet zozeer vandaag, je kunt echter wel merken dat er innerlijk beweging is….

We kunnen ons gemakkelijk verliezen in details. We maken ons druk over wat nog niet af is, over wat anders had gemoeten of over alles wat we nog zouden moeten doen. En voor we het weten, zijn we aan het kibbelen met onszelf omdat we niet snel genoeg vooruitgaan, terwijl ergens diep vanbinnen een veel wijzer deel van ons weet dat we dit niet alleen mentaal kunnen sturen, vanuit wilskracht, het denken – het moet en hoort zo.

Sommige oplossingen moeten eerst bezinken voordat ze werkelijk kunnen werken. En sommige verhalen zijn nu eenmaal geen kort verhaal dat je in één avond uitleest. Ze hebben hoofdstukken nodig. Stiltes ertussen. Ruimte om te voelen wat er gebeurd is voordat je alweer verdergaat en dit geldt ook voor persoonlijke groei. Persoonlijke groei is een wordingsweg, ontstaat van binnenuit, en kan de indruk wekken dat er ‘niets’ veranderd.

Zoals een zaadje in de aarde, voor het ongeoefende oog gebeurt er helemaal niets, terwijl er onder de grond al een compleet wortelstelsel aanwezig is.

Geef jezelf dus wat meer krediet voor de kleine dingen die je leven voeding geven. En wat jij als dank te schenken hebt aan het Leven.

Een kleine verbetering is óók vooruitgang. Een andere reactie dan gisteren. Een grens die je iets eerder voelt. Een keuze die beter aansluit bij wat je werkelijk nodig hebt. Een moment waarop je niet automatisch terugvalt in een oud patroon, waar dus groei in zit.

Vandaag helpt het om flexibel te blijven, niet tegen de stroom in te zwemmen, maar te voelen waar de energie naartoe wil.

De natuur heeft daar een prachtig voorbeeld van. Zie je het voor je dat je aan een boom moet trekken zodat de vruchten sneller zouden rijpen? Vruchten laten vanzelf los op het juiste moment. Tenminste als er niet ingegrepen wordt op een onnatuurlijke manier.

Tegen de natuurlijke rijpingsprocessen ingaan.

Waar de deugd van geduld in onvoldoende mate ontwikkeld werd, kan frustratie, ontevredenheid ontstaan.

Echter door de pas te vertragen kunnen we ontdekken wat niet in balans is. Waar een teveel leunen op anderen is ontstaat afhankelijkheid, waar een voortdurende behoefte is aan erkenning, waardering blijft de honger innerlijk knagen, zodra het applaus vermindert of wegvalt…. om dit als voorbeeld te nemen.

Hoe gemakkelijk is het om te denken dat we pas goed bezig zijn wanneer iemand anders dat bevestigt?

We kunnen onszelf behoorlijk voorbijlopen wanneer we voortdurend proberen te voldoen aan wat we denken dat anderen van ons verwachten. Dan ontstaat er een innerlijke botsing tussen wat we eigenlijk willen doen en wat we denken dat we zouden móéten doen.

En wanneer die twee niet met elkaar overeenkomen, wordt het moeilijk om helder te kiezen.

Ontevredenheid hoeft namelijk niet alleen maar lastig te zijn, het kan een signaal zijn dat er iets anders werkzaam is. Het vertelt ons dat een bepaalde manier niet meer werkt. En juist wanneer we bereid zijn om buiten de gebaande paden te denken, kunnen er onverwachte ‘aha’- inzichten ontstaan.

Let vandaag ook op de momenten waarop je jezelf te veel toestaat omdat je geen zin hebt in een ongemakkelijk gesprek, een moeilijke keuze of een noodzakelijke verandering. Toegeven kan soms heel liefdevol ‘lijken’ , maar het kan ook een vorm van uitstel worden. Meestal voel je het verschil vanbinnen.

Gelukkig is er ook iets zachts in de energie vandaag.

We kunnen onze interacties bewust zo sturen dat ze natuurlijker, vruchtbaarder en voedender worden.

Dit is een mooie gelegenheid om iets te leren, iemand iets te leren, kennis te delen of gewoon aandachtig aanwezig te zijn bij een ander. Het zit in kleine dingen.

Een gesprek waarin je werkelijk luistert. Een maaltijd maken voor iemand. Een berichtje sturen. Iemand ruimte geven. Of jezelf eindelijk diezelfde aandacht geven.

Orde in je hoofd

En dan is er nog het creatieve Mercurius-Saturnus-aspect. Dat brengt een heel andere toon binnen: helderheid, structuur en mentale discipline.

Dit is zo’n energie waarbij je ineens zin kunt krijgen om dingen te sorteren. Mappen op te ruimen. Lijstjes te maken. Gedachten te ordenen. Prioriteiten opnieuw te bekijken. Misschien zelfs die ene kast eindelijk eens aan te pakken waar je al maanden omheen loopt. Maar ook innerlijk kan er iets worden gesorteerd.

Wat hoort nog bij jou? Wat niet meer? Welke gedachte verdient aandacht? Welke gedachte vraagt om herziening?

Dus als de Maan vandaag een beetje prikkelbaar aanvoelt en je aanspoort om naar binnen te keren, ga er dan niet meteen tegen in.

Kijk wat er werkelijk speelt. Voel onder de oppervlakte wat er in jou naar boven, naar je hart, wilt stromen.

Doe wat vandaag gedaan kan worden en laat de rest voorlopig liggen.

En zoals de natuur ons steeds opnieuw laat zien: wanneer de tijd rijp is, komt de vrucht- wat jij creëert-vanzelf.

‘ Onder de zachte maan knoopt Ceres de losse eindjes aan elkaar,

niet door te trekken, maar door te luisteren.

Wat rijpt, rijpt vanzelf.

Wat wortelt, wortelt in stilte.

En wat jij voedt met aandacht, vindt zijn weg naar licht.’

Heb het goed, liefs Mieke

Graden en tijden

Zo 05°Vi56′, Ceres 05°Cn56′ – 08:17

Geplaatst op

‘Meltdown: In the Shadow of Nepal’s Lost Glaciers’, een documentaire uit 2003.

We weten hoeveel er sindsdien over klimaatverandering is gezegd, geschreven én gediscussieerd. Je zou bijna ‘vergeten’ dat sommigen waarschuwingen niet nieuw zijn, dit liet ons deze documentaire zien.

In 1985 vonden toen al gletsjermeeruitbarstigen bij Dig Tsho. Het meer brak door nadat een ijslawine in het meer terechtkwam; de vloedgolf vernielde onder meer een waterkrachtcentrale, 14 bruggen en landbouwgrond. Getuigenissen van toen doen hun verhaal. Het is dus niet uit de lucht gegrepen.

“Hoewel GLOF-gebeurtenissen al tientallen jaren in Nepal voorkomen, heeft de uitbarsting van het gletsjermeer Dig Cho in 1985 aanleiding gegeven tot gedetailleerd onderzoek naar dit fenomeen. In 1996 meldde het Water and Energy Commission Secretariat (WECS) van Nepal dat vijf meren potentieel gevaarlijk waren, namelijk Dig Tsho, Imja, Lower Barun, Tsho Rolpa en Thulagi, die alle boven de 4100 meter liggen. Een studie uit 2001 van ICIMOD en UNEP meldde 20 potentieel gevaarlijke meren in Nepal. In tien daarvan hebben zich in de afgelopen jaren GLOF-gebeurtenissen voorgedaan en sommige zijn na de gebeurtenis aan het herstellen. Mogelijk bevinden zich ook gevaarlijke gletsjermeren in delen van Tibet die worden afgewaterd door rivieren die Nepal binnenstromen, waardoor de kans bestaat dat uitbarstingen in Tibet stroomafwaarts schade in Nepal veroorzaken. Het stroomgebied van de Gandaki-rivier bevat naar verluidt 1025 gletsjers en 338 meren. [bronvermelding nodig]

De Thulagi-gletsjer, gelegen in het stroomgebied van de bovenloop van de Marsyangdi-rivier, is een van de twee door morenen afgedamde meren (supraglaciaal meren) die als potentieel gevaarlijk worden beschouwd. De Kreditanstalt für Wiederaufbau in Frankfurt am Main en het BGR (Federaal Instituut voor Geowetenschappen en Natuurlijke Hulpbronnen, Duitsland), in samenwerking met de afdeling Hydrologie en Meteorologie in Kathmandu, hebben onderzoek gedaan naar de Thulagi-gletsjer en concludeerden in 2011 dat zelfs in het ergste geval een rampzalige doorbraak van het meer in de nabije toekomst kan worden uitgesloten. [13]

Recente verwoestende overstromingen door het doorbreken van gletsjermeren in Nepal zijn onder andere de Thame-overstroming van 2024 [14] en met name de overstromingen in Nepal in 2026, waarbij honderden mensen om het leven kwamen. [15]” Wikipedia

En er zit nog een belangrijker punt achter. Nepal is niet alleen blootgesteld aan dit soort natuurrampen, het heeft ook beperkte middelen om zulke risico’s te monitoren, te voorspellen en zich ertegen te beschermen.

In deze documentaire volgen we een VN-expeditie die onderzoekt wat er in de Himalaya gebeurt. Gletsjers trekken zich terug, smeltwater verzamelt zich in steeds grotere gletsjermeren en natuurlijke dammen van ijs en puin houden enorme hoeveelheden water tegen. Als zo’n natuurlijke dam bezwijkt, kan een enorme hoeveelheid water, stenen en modder zich in korte tijd door een dal verplaatsen.

Dat zijn geen theoretische processen. In de Himalaya zijn zulke overstromingen al eerder gebeurd.

We leven in een tijd waarin je over bijna ieder onderwerp onmiddellijk berichten kunt vinden die elkaar tegenspreken. Een grafiek hier, een filmpje daar. De ene persoon zegt dat iets overduidelijk is bewezen, de andere maakt hetzelfde onderwerp belachelijk. En voor je het weet, ben je niet meer aan het kijken of onderzoeken, maar ben je vooral bezig met het verdedigen van wat je al dacht.

Informatie wordt gedeeld en verder gedeeld, maar wie onderzoekt dan eigenlijk de informatie die wordt gedeeld? Dat maakt toch deel uit van ‘kritisch’ denken en nadenken en trachten te begrijpen.

Ik vraag me ook af wat de werkelijke reden is waarom ‘wetenschappelijk’ onderzoek snel afgeserveerd wordt? Zijn wij als mens niet een tikkeltje hoogmoedig geworden, dat we zomaar wat doen wat in ons eigen belang is, en niet geneigd zijn om ook daar bij stil te staan?

Wat wisten de onderzoekers in 2003 en nog veel eerder?

Welke veranderingen konden ze toen al meten?

Welke verwachtingen hebben ze uitgesproken?

Wat is daarvan later bevestigd?

En wat bleek ingewikkelder te zijn dan men toen dacht?

Dat laatste vind ik belangrijk. Want achteraf is het verleidelijk om een oude documentaire te bekijken en te zeggen: zie je wel, ze wisten het toen al.

Wetenschap is geen voorspelling die je achteraf simpelweg als goed of fout kunt afvinken. Gletsjers reageren op meerdere factoren. Temperatuur speelt een belangrijke rol, maar ook sneeuwval, neerslag, ijsdynamiek, hoogte, terrein en andere natuurlijke processen. Een afzonderlijke overstroming kun je daarom niet automatisch aan één oorzaak toeschrijven.

Want als we alles reduceren tot een eenvoudig verhaal, verliezen we misschien precies datgene wat we nodig hebben om het werkelijk te begrijpen.

Ondertussen verandert de werkelijkheid wel.

Ook vandaag worden in de Himalaya gletsjers en gletsjermeren nauwlettend gevolgd vanwege de risico’s die samenhangen met ijsverlies, instabiele meren en plotselinge overstromingen.

Het bijzondere is dat er juist nu, in augustus 2026, opnieuw een zeer ernstige ramp heeft plaatsgevonden in het gebied van de Nepalese en Tibetaanse Himalaya. Een enorme ijs- en rotslawine veroorzaakte daar een verwoestende overstroming en er ontstond opnieuw een meer dat extra risico’s opleverde. Wetenschappers onderzoeken nog precies hoe de gebeurtenissen zich hebben ontwikkeld en welke factoren een rol speelden.

Ik vind het bijna ongemakkelijk om dat naast een documentaire uit 2003 te leggen en niet omdat daarmee automatisch bewezen is dat iedere waarschuwing uit die documentaire letterlijk is uitgekomen. Maar het was overduidelijk in deze documentaire.

We waren stil en stonden perplex dat na al die jaren al waarschuwingen werden gegeven en vroegen ons af: wat is hiermee gedaan? Want echt als je die docu bekijkt, dan kun je niet anders dan onthutst zijn. Verbaasd. En dit gaat ook over ons.

We krijgen in ons eigen leven voortdurend signalen. Soms kleine. Iets waarvan we weten dat het niet goed gaat. Een gewoonte waarvan we weten dat ze ons niet helpt.

Zolang er niets dramatisch gebeurt, kunnen we het gemakkelijk naast ons neerleggen.

Misschien werkt dat op grotere schaal ook zo???

Een waarschuwing voelt pas echt dringend wanneer ze een gezicht krijgt. Wanneer een landschap verandert. Wanneer een dorp wordt weggevaagd. Wanneer mensen hun huis verliezen. Wanneer iets wat ver weg leek ineens dichtbij komt.

Hoe meer ik na het bekijken van Meltdown over Nepal verder las, hoe meer ik besefte dat Nepal eigenlijk maar één voorbeeld is van een veel groter verhaal.

Er zijn meer landen waar mensen dagelijks leven met een risico dat voor ons soms bijna onvoorstelbaar lijkt. Ons leven gaat door, we voelen ons veilig, en we denken in het moment ‘ wat een ramp’ en zoals ik gisteren al schreef harde commentaren, smileys, of gewoonweg doen alsof het niet raakt tot ‘ we kunnen daar niets aan doen, ik heb al genoeg met mijn leven’. Het mist toch iets heel menselijk, diepmenselijk…Het Ik- en het Wij vraagt niet dat wij iets oplossen, maar ook het menselijke oprecht met elkaar delen. Als het ergens niet goed gaat op de wereld, dan kan het eigenlijk evenmin goed gaan met onszelf.

Bangladesh bijvoorbeeld. Een laaggelegen land, sterk afhankelijk van rivieren en de zee, waar overstromingen en cyclonen geen uitzonderlijke gebeurtenissen zijn, maar steeds terugkerende risico’s. Tegelijkertijd heeft Bangladesh de afgelopen decennia ook laten zien dat kwetsbaarheid niet hetzelfde is als machteloosheid. Er zijn bijvoorbeeld schuilplaatsen, waarschuwingssystemen en programma’s ontwikkeld om gemeenschappen beter voor te bereiden.

Wanneer we spreken over kwetsbare landen, moeten we oppassen dat we niet automatisch denken aan landen die niets kunnen.

Kwetsbaarheid betekent niet dat mensen daar niets weten of niets ondernemen.

Het betekent vaak dat de omstandigheden moeilijker zijn en dat de middelen beperkter zijn.

Een land met veel geld kan investeren in satellieten, meetstations, vroegtijdige waarschuwingssystemen, stevige infrastructuur, onderzoek en gespecialiseerde reddingsteams.

Een land met minder middelen moet soms keuzes maken tussen basisvoorzieningen die vandaag al dringend nodig zijn en investeringen die misschien pas over jaren hun waarde bewijzen.

Een natuurramp houdt geen rekening met landsgrenzen of met het inkomen van de mensen die beneden in een dal wonen, maar de gevolgen van die ramp worden wél mede bepaald door de samenleving waarin die mensen leven.

Hoeveel mensen sterven, hoeveel huizen verdwijnen en hoe snel een gemeenschap zich kan herstellen, heeft ook te maken met waarschuwingssystemen, infrastructuur, gezondheidszorg, financiële reserves en de mogelijkheid om mensen op tijd te evacueren.

Hetzelfde geldt voor de Himalaya.

Een instabiel gletsjermeer is een natuurkundig verschijnsel. Maar of mensen het meer voortdurend kunnen monitoren, of er een betrouwbaar alarmsysteem is, of wegen toegankelijk blijven en of hulpdiensten snel kunnen worden ingezet, is iets anders.

Een ramp ontstaat niet alleen door wat de natuur doet.

De schade ontstaat ook uit de wisselwerking tussen een gevaar en de kwetsbaarheid van de mensen die ermee te maken krijgen.

En die kwetsbaarheid is niet overal hetzelfde.

Dat zie je bij kleine eilandstaten misschien nog duidelijker. Veel van deze landen hebben weinig land, zijn geografisch afgelegen en hebben een beperkte economische basis. Tegelijkertijd zijn ze sterk blootgesteld aan cyclonen, overstromingen, droogte, kusterosie en zeespiegelstijging. De VN en het IPCC benadrukken dat juist beperkte financiële middelen, technologie, infrastructuur en menselijke capaciteit de mogelijkheden om zich aan te passen kunnen beperken.

Maar ook daar geldt dat kwetsbaar niet moet begrepen worden als hulpeloos.

Er zijn gemeenschappen die zich juist heel actief aanpassen. Mensen ontwikkelen lokale kennis, leren elkaar waarschuwen, bouwen schuilplaatsen, passen landbouw aan en zoeken naar manieren om hun omgeving weerbaarder te maken.

Veiligheid is niet overal vanzelfsprekend. De VN benadrukt inderdaad dat klimaatrisico’s niet iedereen gelijk treffen en dat vooral armere landen en kleine eilandstaten vaak met grotere beperkingen in financiële en technische capaciteit kampen.

Ik wil documentaires volgen om een andere kijk op te krijgen Na te denken omdat het een toegevoegde waarde heeft om niet zomaar dingen aan te nemen vanuit een radicaal zwart/wit denken.

Tot slot nog aan toevoegen dat een aardbeving, overstroming, gletsjerdoorbraak of cycloon heeft niet overal dezelfde gevolgen. De ene samenleving heeft satellieten, sensoren, waarschuwingssystemen, stevige infrastructuur, verzekeringen en goed uitgeruste hulpdiensten. Een andere samenleving heeft misschien dezelfde waarschuwing, maar veel minder mogelijkheden om er iets mee te doen.

Steiner heeft een duidelijk beeld geschetst in één van zijn boeken ‘Natuurrampen en techniek” en ‘Liefde voor de wereld’.

Ik denk aan Rudolf Steiner, die in zijn boek ‘Liefde voor de wereld’ een diepgaande visie deelt. Hij beschouwde liefde niet alleen als een gevoel tussen mensen, maar als iets wat ons juist met de wereld verbindt. In een van zijn voordrachten noemt hij liefde zelfs de “morele zon van de wereld”.

Als het ergens niet goed gaat op de wereld, dan kan het eigenlijk evenmin helemaal goed gaan met onszelf. Niet in die zin dat we persoonlijk verantwoordelijk zijn voor iedere ramp die zich ergens afspeelt, dat we niet alles kunnen oplossen, maar dat onverschilligheid raakt.

Wanneer mensen ergens geen schoon water hebben, wanneer een dorp door een overstroming wordt weggevaagd, wanneer mensen hun huis en hun bestaanszekerheid verliezen, dan is dat niet alleen een probleem van “die mensen daar”.

Het vertelt ook iets over de wereld waarvan wij allemaal deel uitmaken. Betrokkenheid betekent niet dat we de problemen of lasten op onze schouders moeten overnemen of dragen. Terwijl er wel ruimschoots teksten worden geschreven over elkaar dragen.

En de vraag te stellen of ons af te vragen wat het met ons doet wanneer het ergens op de wereld niet goed gaat?

Word ik alleen maar bang? Word ik boos?

Wil ik het ontkennen omdat het te ongemakkelijk is?

Kan ik het verdriet of de kwetsbaarheid toelaten?

Liefde voor de wereld voelt niet voor mezelf aan als dat ik de wereld moet redden, maar wel besef dat ik deel uitmaak van de wereld. Ook al gebeurt iets aan de andere kant van de wereld.

Want uiteindelijk leven we niet naast de wereld.

We leven erin. In dit bewust Worden dat we daarin elkaar kunnen dragen wat verder gaat dan zich gedragen willen voelen…Het Ik verschuift naar Wij als we in staat zijn onszelf te dragen. Ik denk dat we dan pas ook dat diepe oprechte medeleven kunnen gewaarworden, wat elders gebeurt, te dragen.

Mieke 🌹

Geplaatst op

Elke kraal een Boeddha

Haiku gedicht 22-11-2022

Als beweeglijk verbonden

kralen aan een koord

vloeien de ritmes

van het leven gestaag voort

Elk moment een kraal

elke ademteug een kraal

elk stiltemoment een kraal

elk gezegend woord een kraal

en elke kraal een Boeddha

❤ Mieke

Geplaatst op

Mens Zijn- en Medeleven

Volle Maan, in Vissen, gedeeltelijke zonsverduistering…ik heb heel onrustig geslapen dit keer. Niet door de krachtige opbouwende energie van de Volle Maan…

Ik weet niet goed hoe ik onder woorden moet brengen wat er door me heen gaat.

Ik denk aan de mensen. Aan de dieren. Aan de natuur. Aan Nepal en Tibet. Aan alles wat daar leeft en zo kwetsbaar is.

En dan lees ik her en der reacties die zo hard en koud zijn.

“De uitrol van 2030.” Lachpoppetjes. Spottende opmerkingen.

Ahrimanische en Luciferische krachten werken heel krachtig in ieder mens door en dat zorgt voor een ‘spanningsveld’, en tegelijk is het een uitnodiging om die krachten die van binnenuit impulseren bij onszelf helder waar te nemen, en het midden- waar ons Hart ligt- te vinden. De Liefde voor de Wereld, dat te verlevendigen, ons daarvan te laten doordringen, als we dat ieder van ons innerlijk weten aan te wakkeren dan vinden we hoe dan ook ons Midden, ons Hart. Dat is trouwens ook datgene waartoe Steiner ons telkens in uitnodigde, in woord en daad. Onze Aarde is een Levend Wezen, die ons draagt en verdraagt. Maar ook onze gedachten, onze woorden, onze intenties en handelingen zijn van groot belang. We dragen hier allen verantwoordelijkheid in.

Alsof het allemaal een spel is. Alsof het leed van mensen en dieren iets is om om te lachen. Alsof achter die beelden geen levende wezens zitten die angst, pijn en verlies ervaren.

Waar is het mededogen, compassie, de menselijkheid gebleven?

Ik begrijp dat we verschillend denken. Dat we andere overtuigingen hebben. Dat we anders naar de wereld kijken.

Maar zijn we vergeten dat we eerst en vooral mens zijn?

Dat we stilstaan wanneer we geconfronteerd worden met leed.

Ik hoop dat we, ondanks alle verdeeldheid en hardheid, dat stukje menselijkheid nog niet méér verliezen en in het persoonlijk en collectief Mens Zijn, bewuster worden van wat we mee-creëren, in gedachten in woorden in gevoelens en handelingen.

Want daar kan ik niet aan wennen.

Ik wil blijven voelen.

Blijven meeleven.

Blijven hopen.

Want zonder medeleven, wat blijft er dan eigenlijk nog van onze menselijkheid over? En ja, er komt nog meer en veel meer aan. Net hierom is het wakker worden, hoe ik dat beleef en waarneem, niet het wakker worden zoals dat massaal wordt gescandeerd.

Vandaar we ook onze liefde moeten laten stromen. En nu meer dan ooit onze handen ineen moeten slaan. De aarde heeft onze liefde en warmte nodig. Ze leeft en ze kreunt en ze werpt alles af. We hebben haar zoveel onrecht aangedaan en het gaat maar door. Alles wat leeft is ontstaan vanuit Liefde.

https://www.youtube.com/watch?v=QFlp-ZW5htE

Anu

Liefs Mieke 🌹🌹🌹

Geplaatst op

Bijna terug naar school…

De boekentassen staan misschien al klaar. Een nieuwe brooddoos ligt te wachten, schriften zijn nog onbeschreven en hier en daar hangt de geur van een nieuw begin. Kinderen kijken uit naar hun vriendjes, naar hun juf of meester, naar alles wat er opnieuw te beleven valt.

Voor sommigen is het een vertrouwde stap, voor anderen een eerste kennismaking met de schoolwereld. De kleuter die voor het eerst de grote school binnenstapt, het kind dat naar een nieuwe klas gaat… ieder kind neemt zijn eigen verwachtingen, vragen en verhalen mee.

En voordat de eerste letters worden geschreven, voordat tafels worden geleerd en kennis wordt verzameld, is er iets wat kinderen van nature al heel goed kunnen: luisteren, beleven, verwonderen en zich laten meenemen door een beeld.

Een verhaal neemt daarin een bijzondere plaats in. Een verhaal dat aansluit bij de belevings- en fantasiewereld van het kind.

Wie een kleuter of lagereschoolkind een verhaal vertelt, geeft niet alleen woorden door. Met stem, gebaar, stilte en vooral met innerlijke beelden kan een hele wereld voor het kind verschijnen. Een bos wordt donker en geheimzinnig. Een kabouter gaat op weg. Een bloem opent zich naar het licht. Een mens staat voor een moeilijke keuze.

Het kind hoeft nog niet te begrijpen wat dit allemaal betekent. Het mag eerst beleven en daarin ligt de kunst van het beeldend vertellen: niet alles uitleggen, niet de moraal voor het kind invullen, maar een beeld zo levend laten worden dat het in de kinderziel verder kan werken.

Dat is niet altijd eenvoudig. Wanneer je zelf een verhaal wilt vinden, ligt het gevaar op de loer dat je te snel iets bedenkt. Dan kan een verhaal wel mooi of interessant lijken, maar toch te veel vanuit het verstand zijn opgebouwd. Het kan dan iets uitleggen, terwijl het kind juist iets zou moeten kunnen beleven en innerlijk aanschouwen.

Vanuit de antroposofische pedagogie gaat het er niet in de eerste plaats om dat een verhaal een bepaalde gedachte overdraagt. Het gaat om het beeld dat in het verhaal leeft. Wat spreekt door het beeld heen? Welke levenswetmatigheid wordt erin zichtbaar? Wat kan het kind aanvoelen, zonder dat het met begrippen wordt uitgelegd?

Steiner wijst erop dat het zich ontwikkelende etherlichaam niet wordt gevoed door abstracte voorstellingen, maar door beelden die werkelijk en levendig voor de innerlijke aanschouwing kunnen staan. Daarom hebben verhalen in de opvoeding een bijzondere betekenis. Een kind hoeft bijvoorbeeld niet te horen wat moed, trouw, hebzucht of nederigheid betekent. Het kan deze kwaliteiten veel dieper ervaren wanneer ze in een beeld, een gebeurtenis of een menselijk lot tot leven komen.

Daarom is het bij het vinden van een verhaal belangrijk om niet onmiddellijk te vragen: “Welke boodschap wil ik het kind meegeven?” Een vruchtbaardere vraag is: “Welk beeld leeft er in mij, en welke waarheid spreekt door dat beeld heen?”

Een verhaal ontstaat dan niet alleen uit de fantasie van de verteller, maar uit het zoeken naar een beeld dat verbonden is met het wezen van de ontwikkelingsfase van het kind. De natuur, de seizoenen, dieren, planten, mensen en hun lotgevallen kunnen zulke beelden dragen. In een goed gevonden beeld kan iets van de geestelijke samenhang van het leven worden vermoed.

Daarbij is het van belang dat we niet te snel alles willen verklaren. Juist wat niet wordt uitgelegd, kan in de kinderziel verder werken. Een beeld kan zich als het ware in de ziel neerleggen en daar later, op een ander moment in de ontwikkeling, opnieuw betekenis krijgen.

Zo kan een verhaal bijvoorbeeld spreken over een zaadje dat in de donkere aarde verdwijnt, daar een tijdlang verborgen blijft en vervolgens naar het licht groeit. We hoeven daar niet achteraan te zeggen dat dit “een beeld is van de menselijke ontwikkeling”. Het beeld zelf kan spreken. Het kind kan de beweging van verbergen, wachten, groeien en naar het licht komen innerlijk beleven.

Daarin ligt ook een belangrijk onderscheid tussen een verhaal vertellen en een les geven in verhaalvorm. Zodra wij een abstracte gedachte in een verhaal verpakken, blijft het verstand vaak de eigenlijke drager. In een werkelijk beeldend verhaal is het andersom: het beeld draagt de gedachte, maar de gedachte wordt niet rechtstreeks uitgesproken.

Steiner verbindt dit met het bekende woord uit Goethe:

Het vergankelijke kan een beeld worden van iets wat niet direct zichtbaar is. Juist daarom kunnen natuurbeelden en menselijke gebeurtenissen zo’n diepe pedagogische betekenis krijgen.

Wanneer je zelf verhalen zoekt, kun je daarom proberen niet meteen een verhaal te bedenken, maar eerst te luisteren naar het beeld. Wat wil zich laten zien? Welke beweging zit erin? Wat gebeurt er in de natuur? Welke menselijke kwaliteit wordt daarin zichtbaar? Waar is sprake van groei, verval, ontmoeting, strijd, offer, trouw, ontwikkeling of verlossing?

Vanuit zo’n beeld kan het verhaal zich langzaam ontvouwen.

Het belangrijkste is dan niet dat het verhaal een bepaalde les bevat, maar dat het waarachtig en levend is. Het kind moet het beeld voor zich kunnen zien, het kunnen beleven en er innerlijk iets aan kunnen ervaren. De betekenis hoeft niet onmiddellijk duidelijk te zijn. Zij mag als een geheim in het verhaal aanwezig blijven. Het vinden én vertellen van verhalen vraagt iets van de verteller, het is niet alleen een verhaal kenen, maar het beeld dat wordt opgewekt innerlijk voor zich (kunnen) zien.

Wat hij zelf innerlijk aanschouwt, kan in het vertellen tot leven komen.

Je begrijpt wellicht ondertussen dat een verhaal geen middel wordt om een kind iets te leren, maar begrijpt hoe een beeld in de kinderziel kan doorwerken.

” HET KLEINE EN HET GROTE VIOOLTJE

In een bos, waar het zonlicht door de bomen drong, stond eens een viooltje, een bescheiden viooltje, onder een boom, die grote bladeren had. Het viooltje kon door een opening kijken, die tussen de boom­toppen was ontstaan en het viooltje zag, terwijl het door de wijde ope­ning in het bos heen keek, de blauwe hemel. Het kleine viooltje zag voor het eerst de blauwe hemel, want het was op de ochtend van deze dag pas gaan bloeien.

Nu schrok het viooltje, toen het de blauwe hemel zag en het werd heel erg angstig. Maar het wist nog niet, waarom het zo angstig was geworden.

Toen liep er een hond langs, die er niet vriendelijk uitzag, maar een beetje boosaardig. Het viooltje vroeg de hond: „Zeg mij toch, wat is dat daar boven, dat blauwe — zo blauw als ik?” Want de hemel was ook blauw, zoals het viooltje blauw was.

En de kwaadaardige hond zei: „O, dat is een reuze groot viooltje zoals jij en dit reuzengrote viooltje is zo groot geworden, dat het je geweldig hard kan slaan”.

Het viooltje werd nog veel angstiger, want het geloofde, dat het viooltje daar boven zo groot was geworden, om hem te slaan. En het viooltje trok zijn bloemblaadjes helemaal samen en wilde niet meer opzien naar het grote viooltje.

Het verschool zich onder een groot blad van de boom, dat juist door een windvlaag omlaag gejaagd was. Daar bleef het de hele dag, zich in zijn angst verschuilend voor het grote hemelviooltje.

Bij het aanbreken van de volgende dag had het viooltje nog niet geslapen, want het had de hele nacht slechts nagedacht, hoe het toch was met het grote blauwe hemelviooltje, dat hem zou slaan. Het verwachtte steeds, dat elk ogenblik de eerste klap zou komen, maar die kwam niet.

En ’s morgens kwam het viooltje te voorschijn, omdat het nu helemaal niet moe was, want het had de hele nacht steeds nagedacht en was fris en niet moe.

Viooltjes worden moe, als ze slapen, en worden niet moe, als ze niet slapen.

Het eerste, wat het viooltje zag, was de opgaande zon — het morgenrood. Toen het viooltje het morgenrood zag, werd het hele­maal niet angstig. Het was innerlijk verheugd en blij om het mor­genrood.

Toen het morgenrood verbleekte, kwam geleidelijk aan de wit­blauwe hemel te voorschijn. Die werd steeds blauwer en blauwer en het viooltje moest er weer aan denken, wat de hond gezegd had: dat dit een groot viooltje was, dat hem slaan zou.

En ziedaar, er kwam een lammetje langs. Nu wilde het viooltje nog eens vragen, wat dat daarboven was. „Wat is dat daar boven?” vroeg het viooltje.

Het lammetje zei: „Dat is een groot viooltje, blauw zoals jij zelf bent”. Nu werd het viooltje al weer angstig en dacht, dat het van het lammetje ook weer hetzelfde antwoord zou krijgen als van de boze hond.

Maar het lam was goed en vroom. En omdat het zulke goede en vrome ogen had, vroeg het viooltje nog een keer. „Ach mijn lieve lammetje, zal het grote viooltje daar boven mij dan slaan?”

„O neen”, antwoordde het lam, „het zal je niet slaan. Het is een groot viooltje en zijn liefde is even zo vele malen groter als jouw eigen liefde; zoals het méér blauw is, als jij met je kleine gestalte blauw bent”.

Toen begreep het viooltje meteen, dat dit een groot viooltje is, dat helemaal niet zal slaan, maar zoveel blauw heeft, om zoveel meer liefde te schenken en dat het grote viooltje het kleine viooltje zal beschermen tegen alles wat vijandig is in de wereld.

Toen voelde het kleine viooltje zich zo gelukkig, omdat alles, wat het zag als blauw in het grote hemelviooltje, hem leek als de god­delijke liefde, die hem van alle kanten toestroomde. En het kleine viooltje zag altijd omhoog, alsof het wilde bidden tot de God van de viooltjes.”

Wanneer je Steiners ‘Het viooltje’ bestudeert, zie je dat de kern van het verhaal het gesprek tussen het viooltje en de hond en het viooltje en het lam is. Door het uiterlijke beeld heen, word je iets gewaar van ‘ziel’.

Dat beleven de kinderen mee.

Ze hebben medelijden met het viooltje, maken zich ook zorgen, worden eveneens getroost en zijn ook blij. Spanning is er tussen het boze en goede antwoord; je merkt die spanning soms aan de ademhaling. Een eind goed, al goed is wel een noodzaak.

De kinderen kunnen deze stemmingen diep in zich opnemen.

‘Als het gaat om er met de kinderen over te spreken, is het niet goed om met hen de conclusie uit het verhaal te trekken: ‘dat men in het leven dikwijls bang is voor iets wat men verkeerd begrijpt of wat verkeerd voorgesteld wordt’.

De beelden moeten hier hun werk doen en pas veel later bestaat de mogelijkheid dat ze veranderd zijn in conclusies..

Het zinrijke verhaal(tje) is toch enigszins een vergelijking voor het menselijk leven in samenhang met iets religieus, iets goddelijks. En waar dit aanwezig is, is ook vaak iets moreels aanwezig.

Steiner heeft voor de bespreking van de fabel aangeraden om vóór de vertelling met de kinderen te spreken.

Hier komt hij er met de kinderen op terug ná het vertellen, maar, om aan te geven dat de kinderen misschien iets willen vragen.

Ik gun het zo echt ieder kind, waar nu de nadruk steeds meer komt te liggen op ‘kennis vergaren’, gaat een enorme innerlijke rijkdom verloren, of wordt ooit bij het volwassen zijn dat gebied opgewekt wat nu in de kelder wordt gezet.

Liefs Mieke

In dit blog kun je er meer over lezen, inclusief een heel interessant boek met uitleg, concrete wegwijzers enz…

https://miekecoigne.com/…/het-etherlichaam-als-drager…

Geplaatst op

De paradox van ‘mogen’

De laatste tijd blijf ik een beetje haken aan een heel gewoon woord: mogen. Het is zo’n woord waar je normaal gesproken moeiteloos overheen leest. We gebruiken het voortdurend, zonder erbij stil te staan. “Dat mag je vinden.” “Je mag gelukkig zijn.” “Je mag jezelf zijn.” “Je mag trots zijn.” Allemaal vriendelijk bedoeld. Soms zelfs liefdevol. En toch ben ik me gaan afvragen wat er eigenlijk gebeurt wanneer ik dat woord gebruik.

Neem een eenvoudig gesprek. Iemand zegt tegen mij: “Ik vind dat je een verschrikkelijke muzieksmaak hebt.” Ik antwoord: “Dat mag je vinden.”

Een heel beschaafd antwoord, zou je zeggen. Ik ga niet in discussie, ik respecteer haar/zijn mening.

Maar als ik er langer over nadenk, klinkt het ineens een beetje merkwaardig. Dat mag je vinden. Alsof ik degene ben die toestemming verleent. Alsof ik zeg: vooruit dan maar, ik geef je toestemming om dat te vinden.

Terwijl die ander helemaal geen toestemming van mij nodig heeft om iets te vinden. Ik heb daar helemaal niets over te zeggen. Hij/zij vindt mijn muzieksmaak ronduit verschrikkelijk. Punt.

En daar begint voor mij de paradox.

We gebruiken het woord ‘mogen’ vaak juist wanneer we vrijheid willen uitdrukken, terwijl er tegelijkertijd een klein beetje macht in verborgen zit.

“Je mag jezelf zijn.” Het klinkt prachtig, maar wie ben ik om jou toestemming te geven om jezelf te zijn?

“Je mag gelukkig zijn.” Wie heeft mij tot scheidsrechter van jouw geluk gemaakt?

“Je mag verdrietig zijn.” Alsof verdriet eerst langs een loket moet om goedgekeurd te worden.

We zijn gewend geraakt aan toestemming. Te vragen en te krijgen ( of niet).

Van jongs af aan leren we: dit mag wel, dat mag niet. Je mag buiten spelen. Je mag opstaan. Je mag praten. Je mag iets pakken. Je mag niet liegen. Je mag niet schreeuwen. Langzaam leren we de regels van het samenleven. En ergens onderweg gebeurt er iets merkwaardigs: de buitenwereld verhuist naar binnen.

We nemen de toestemminggever met ons mee, heel vaak onbewust.

En opeens vraag ik mezelf af: mag ik dit wel voelen? Mag ik boos zijn? Mag ik gelukkig zijn terwijl iemand anders verdriet heeft? Mag ik nee zeggen? Mag ik anders denken? Mag ik trots zijn op mezelf? Mag ik veranderen? Mag ik gewoon niets doen? Mag ik iets vinden?

Het lijkt alsof er ergens in mij een klein loket is geopend waar ik voor iedere emotie, gedachte en levenskeuze een vergunning moet aanvragen. Het kan wel wat lachwekkend of zelfs als muggenzifterij overkomen, maar als we eens stilstaan in gesprekken, in wat er wordt geschreven en hoe er wordt gereageerd op elkaar, vanuit welke impuls een reactie ontstaat?

En dan is er nog een ander woord dat ik minstens zo interessant vind: moeten. Ik moet gelukkig zijn. Ik moet positief denken. Ik moet gezond leven. Ik moet mijn best doen. Ik moet sterk zijn. Ik moet er voor anderen zijn. Merkwaardig eigenlijk: eerst moet ik van alles, en vervolgens mag ik gelukkig zijn als ik het allemaal goed heb gedaan.

Ik moet voldoen aan allerlei verwachtingen en daarna mag ik mezelf zijn.

Ik moet succesvol zijn en daarna mag ik trots zijn.

Ik moet sterk zijn en daarna mag ik rusten.

Ik moet goed voor iedereen zorgen en daarna mag ik voor mezelf zorgen.

Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat mogen uit ons denken moet worden geschrapt.

Integendeel.

Het kan juist een prachtig woord zijn wanneer het over respect en grenzen gaat.

Als iemand mij vraagt: “Mag ik binnenkomen?”, respecteert diegene mijn grens. Daar heeft mogen een duidelijke functie.

Het probleem ontstaat pas wanneer we het gebruiken voor dingen waarvoor helemaal geen toestemming nodig zou moeten zijn.

Ik hoef bijvoorbeeld niet te mogen voelen wat ik voel. Hoe vaak gebeurt het niet dat we er ook nog eens ‘sorry’ aan toevoegen?

Sorry dat ik het niet met je eens ben….Geen probleem, je mag dat anders voelen, anders denken. Maar de vraag van waaruit het anders voelen en denken ontstaat, wordt niet gesteld. Je mag dat maar ik heb toch gelijk.

Dat brengt me ook terug bij het voorbeeld van muzieksmaak. Misschien is “Dat mag je vinden” eigenlijk een heel veilige manier om een discussie te beëindigen.

En dat is soms prima.

Maar ik zou ook kunnen zeggen: “Dat is jouw mening. Ik ervaar het anders.” Dan geef ik de ander geen toestemming en hoef ik hem ook niet te overtuigen, je kunt dan wel de ruimte nemen om ervaringen te delen.

Ik laat iemands mening gewoon bestaan en dat is eigenlijk veel interessanter. Dat is respect. Dat is een vaardigheid die we toch nog kunnen verder cultiveren.

Jij bent vrij om anders te denken dan ik.

Niet omdat ik het goedkeur, toesta maar omdat jouw innerlijke wereld niet die van mij is en omgekeerd, onze belevingswereld is gewoon anders, niet beter, niet slechter, maar gewoon anders.

Daar ontstaat voor mij nog een andere paradox. We zeggen vaak dat we mensen moeten accepteren. Ook dat klinkt mooi. Maar zelfs daarin zit soms iets merkwaardigs, iets niet zo écht kloppend in werkelijkheid.

Als ik zeg: “Ik accepteer jou zoals je bent”, kan daar onbewust nog steeds een klein beetje boven iemand staan in zitten. Alsof ik degene ben die beslist of jij acceptabel bent.

Erkenning ervaar ik als een zuiverder woord. Want ik hoef jou niet goed- of af te keuren, ik hoef jou niet toe te staan te bestaan ( want je bent er, je bestaat), Ik kan eenvoudig erkennen: jij bent zoals je bent, jij denkt zoals je denkt, jij voelt wat je voelt. En ik ben zoals ik ben. Boeiend en tegelijk een flinke uitdaging om waarachtig het anders Zijn van de Ander te erkennen, te eerbiedigen.

Ook al vind je er van alles over en van alles van. Zolang er ruimte is om elkaar écht te zien, écht te ont-moeten, ontstaat iets anders.

Daarmee verdwijnt niet automatisch het conflict. Ik kan je mening verschrikkelijk vinden. Ik kan je gedrag afkeuren. Ik kan zelfs besluiten dat ik niet langer met je wil en kan omgaan. Grenzen zijn ook onderdeel van vrijheid.

Hoe langer ik erover nadenk en ook merk dat ik ‘mogen’ veelvuldig hoor en lees en daarin een diversiteit van onderstromen ( wat dan niet altijd of soms verbloemd) waarneem, hoe fijngevoeliger mijn manier van denken wordt. Het gaat dus niet over gelijk hebben, want dat is niet de insteek.

In gesprekken, in opvoeding, in relaties, zelfs in mijn eigen hoofd. “Je mag trots zijn.” “Je mag genieten.” “Je mag gelukkig zijn.” En iedere keer denk ik tegenwoordig even: wacht eens… wie geeft hier eigenlijk toestemming? Is dat de groef van een platenspeler die in zo’n momenten blijft hangen? Is of zijn dat verinnerlijkte stemmetjes die met momenten levendig verschijnen?

Uiteraard is de context waarin ‘mogen’ en ‘dat mag je…vinden’ belangrijk, het is de ondertoon van waaruit soms subtiel ‘machtsposities’ uitgespeeld worden, zichzelf te beschermen tegen een al te grote kwetsbaarheid…

maar je denkt/voelt/ dat helemaal verkeerd.

maar niet op een manier die anderen ongemakkelijk maakt.

maar niet arrogant worden.

maar niet te lang.

zolang je anders-zijn voor ons herkenbaar en acceptabel blijft

Mieke

Geplaatst op

Update 27 augustus 2026

Zon conjunct Mercurius in Maagd op het Sabian-symbool

‘Iemand die zich bewust wordt van natuurgeesten en normaal gesproken onzichtbare spirituele krachten.’

Dit symbool duidt op sterke gevoelens van een ander bewustzijnsniveau om je heen. Je rationele geest wordt soms overschaduwd door intuïtieve gedachten en gevoelens. De verbeelding wijst je de weg naar begrip en kennis. Je bent in staat het onzichtbare te zien en dringt door tot de mystieke lagen van het leven. Er kunnen boodschappen zijn die je terug moet brengen naar je bewuste waarneming. Dit kan duiden op een creatieve, afgestemde geest die subtiele verschijnselen in de omgeving kan waarnemen. Maak gebruik van je helderziendheid, maar laat je er niet door afleiden.

Creatieve fantasieën: sprookjes. Dingen zien of je ze alleen maar voorstellen? Fantaseren over mensen of ervaringen. Afgestemde geesten. Entiteiten zien. Feeën. Natuurgeesten.

Waarschuwing: verwarring of een gebrek aan echt perspectief. Tijdverspilling. Afdwalen. De draad kwijtraken. Psychiatrische instellingen. Niet serieus genomen worden. Schizofrenie.

Haal diep adem. Vandaag biedt de kosmos een helder en verhelderend moment: de Zon conjunctie Mercurius in Maagd.

Zie het als een schijnwerper die een microfoon ontmoet – jouw helderheid ontmoet jouw stem.

Deze transit wordt vaak een “cazimi” genoemd, wanneer Mercurius zich in het hart van de Zon bevindt. In Maagd, een teken van precisie, dienstbaarheid en heilige verfijning, word je uitgenodigd om mentale rommel op te ruimen, je focus te verscherpen en je ideeën met zorg en integriteit tot leven te brengen. Het thema dat er doorheen loopt: Ontdek je potentieel.

Op dit moment denk je niet alleen – je brengt je in balans. Je praat niet alleen – je zet de waarheid om in daden. Dit moment kan je helpen bepalen wat belangrijk is, je plannen verfijnen en je systemen vereenvoudigen, zodat je energie stroomt waar het telt. Het is een gouden kans voor beslissingen, verklaringen en een gegronde start. Je leert hoe je kunt onderscheiden wat essentieel is, je gewoonten kunt verbeteren en met intentie kunt spreken – zonder te verzanden in perfectionisme.

Heldere uitleg en rustgevende rituelen om de Zon conjunctie Mercurius in Maagd transit optimaal te benutten met ondersteunende inzichten, duidelijke tips en diepgaande reflectievragen helpen je te integreren wat je weet, te zeggen wat je bedoelt en te bouwen aan waar je in gelooft. Stel jezelf tijdens het lezen de vraag: Welk nieuw potentieel komt er beschikbaar wanneer je geest helder is en je boodschap zuiver?

“Wanneer je gedachten hun ware vorm vinden, volgt je leven. Spreek je helder uit.”

Tijdens een Zon conjunctie Mercurius bevindt Mercurius zich in het hart van de Zon – een exacte uitlijning die communicatie, denken en inzicht een enorme boost geeft. In de astrologie wordt dit vaak beschouwd als een moment van mentale genialiteit, als een heldere, gefocuste lichtstraal die je geest binnenstroomt. Voeg dat nu toe aan Maagd, een teken dat staat voor helderheid, integriteit, vakmanschap en dienstbaarheid, en je krijgt een dag die precisie, bewuste communicatie en georganiseerd handelen bevordert.

De energie van Maagd nodigt je uit om te vereenvoudigen, te optimaliseren en de details te waarderen die je dromen vooruit helpen. Het gaat hier niet om nutteloos werk. Het gaat om zinvolle verfijning – het onkruid wieden zodat je tuin kan ademen. Je merkt misschien dat je problemen scherper oplost, dat je de drang voelt om inefficiënte processen aan te pakken en dat je van nature geneigd bent tot routines die je helpen floreren. Het is een uitstekende tijd om plannen te herzien, teksten te redigeren, projecten in kaart te brengen, grenzen te verfijnen en checklists te maken die je daadwerkelijk ondersteunen in plaats van je te overweldigen.

Deze transit kan ook de momenten benadrukken waarop je innerlijke criticus zich laat horen. De uitnodiging is niet perfectie, maar vooruitgang. Maagd verlangt naar eerlijkheid, nuttigheid en zorgzaamheid. Wanneer je je daarmee afstemt, worden je woorden medicijn – voor jezelf en anderen. Op deze dag voel je je misschien geroepen om iets belangrijks te delen, een beslissing te nemen die orde schept of een schema op te stellen dat je energie beschermt.

Vraag jezelf af: Wat zou er gebeuren als je erop vertrouwde dat je de volgende duidelijke, nuttige stap zou kiezen – en dat dat genoeg zou zijn voor vandaag?

* Maagd verfijnt, organiseert en dient wat er echt toe doet.

* Vooruitgang boven perfectie: kleine, gestage verbeteringen leiden tot succes.

* Wat iedereen zal voelen

Collectief voelt de conjunctie van de Zon en Mercurius in Maagd als een mentale resetknop. Je voelt misschien een collectief verlangen om op te ruimen – bestanden, inboxen, budgetten, gewoonten en zelfs gesprekken. Er is een gevoel van opluchting wanneer dingen duidelijker worden. Verwacht een boost aan productiviteit en praktische gesprekken over “hoe kunnen we dit verbeteren?”. Vergaderingen kunnen efficiënter verlopen, plannen realistischer en feedback directer.

De kans ligt er om met hart en ziel communiceren. Je kunt een grote droom vereenvoudigen tot haalbare stappen. Je kunt uitstelgedrag beëindigen door een kleine, maar belangrijke eerste stap te zetten.

De uitdaging- te veel nadenken, muggenziften of analyseren tot je creativiteit blokkeert. Als je de spanning voelt oplopen, pauzeer dan. Maagd is helend wanneer je de details als een toewijding beschouwt, niet als een neerwaartse spiraal.

In relaties ondersteunt deze energie een eerlijke, constructieve dialoog – het benoemen van behoeften, het verduidelijken van rollen en het afstemmen van waarden. Op het werk bevordert het procesontwerp, documentatie en planning. In de wereld van welzijn is het perfect voor verzorgingsroutines: slaap, voeding, beweging, hydratatie en mentale hygiëne zoals dagboekschrijven of mindful pauzes.

Bedenk eens: welke nieuwe perspectieven zouden zich kunnen openen als je structuur niet als een kooi, maar als een container voor je vrijheid zou zien?

° Collectieve helderheid: aanpassingen, systemen en doordachte routines.

° Nuttige feedback komt beter over; oplossingen worden

“Helderheid is mededogen: als je dingen vereenvoudigt, wordt het leven zachter en komt je potentieel naar voren.”

Je woorden geven vorm aan je wereld. Met de Zon en Mercurius die samen in Maagd staan, wordt communicatie je krachtigste instrument. Het gaat hier niet om mooie woorden, maar om eerlijk, precies en vriendelijk te zijn. Als je moeite hebt gehad om te zeggen wat je bedoelt of om te vragen wat je nodig hebt, biedt vandaag een kans. Presenteer je idee. Stel een grens. Deel de update. Schrijf de brief die op een elegante manier alle losse eindjes aan elkaar knoopt.

Transformatieve kernvraag: Stel je voor: hoe zou het voelen als je woorden precies zo overkwamen als je bedoelde – eerlijk, nuchter en behulpzaam?

Kies een belangrijk gesprek dat je hebt uitgesteld. Schrijf een script van drie zinnen: 1) wat je opmerkt, 2) wat je nodig hebt, 3) wat je voorstelt. Lees het hardop voor. Pas het aan voor duidelijkheid en empathie. Plan vervolgens het gesprek in.

In deze energie is beknoptheid vriendelijk. Vermijd de vicieuze cirkel van te veel uitleggen. Zorg ervoor dat je boodschap aansluit bij je waarden en je zenuwstelsel – kalm, helder en volledig. Vervang ingewikkelde taal door eenvoudige waarheid. Je potentieel ontvouwt zich wanneer je op je eigen stem vertrouwt.

° Gebruik een eenvoudige structuur: “Ik merk op… Ik heb nodig… Ik stel voor…”

° Neem eerst een spraakmemo op; let op de toon en de duidelijkheid.

° Stel een tijdslimiet in: een gesprek van 15 minuten kan wonderen doen.

Maagd houdt van een systeem dat je ziel dient, niet van een rigide regelboek. De transit van vandaag helpt je structuren te bouwen die je dromen ondersteunen – agenda’s die je energie weerspiegelen, workflows die wrijving verminderen, herinneringen die als zorgzaam aanvoelen. Denk aan: gewoontestapels, wekelijkse resets, eenvoudige budgetten, voedzame maaltijdritmes. Systemen vervangen je intuïtie niet; ze versterken die.

Transformatieve kernvraag: Vraag jezelf af: Wat zou er gebeuren als je dagelijkse systemen 20% meer ondersteunend waren – wat zou er gemakkelijker, lichter en haalbaarder worden?

Kies één routine om te verfijnen: ochtendroutine, geconcentreerd werkblok, contentkalender of wellnessritme. Definieer de minimaal werkbare versie: de kleinste versie die nog steeds werkt. Probeer het een week. Evalueer vervolgens: behouden, schrappen of aanpassen.

Begin waar de wrijving het grootst is. Als het je inbox is, maak dan een triage-regel. Als het je agenda is, plan dan twee focusmomenten in. Als het om je gezondheid gaat, begin dan met één belangrijke actie (een eiwitrijk ontbijt, een wandeling van 10 minuten, 2 liter water). Je potentieel groeit naarmate het pad gemakkelijker wordt.

“Kleine systemen, zorgvuldig herhaald, zorgen voor een stille magie.”

Maagd vraagt: Wat is echt belangrijk? En hoe bescherm je dat? Dit is de sleutel tot het ontdekken van je potentieel: prioriteiten benoemen en je ja en nee met integriteit afstemmen. Zonder dit raken zelfs de beste plannen uitgeput. Met dit wordt je energie krachtig en voelen de resultaten natuurlijk aan.

Transformatieve kernvraag: Overweeg: Welke grens – liefdevol en duidelijk – zou je belangrijkste werk of welzijn direct beschermen?

Kies je drie belangrijkste prioriteiten voor de komende 30 dagen. Definieer voor elke prioriteit één meetbaar resultaat en één grens die dit ondersteunt (bijv. “Geen vergaderingen voor 11 uur”, “Telefoon in een andere kamer van 9-12 uur”, “Twee avonden per week voor rust/sociale contacten”). Communiceer de grens waar nodig.

Geef je aandacht aan wat echt iets oplevert: dienstbaarheid, gezondheid, betekenisvolle relaties, het beheersen van vaardigheden. Laat los wat leuk is, maar niet noodzakelijk. Eenvoud is niet steriel; het is heilig. Hoe scherper je focus, hoe soepeler je werk verloopt.

* Verduidelijk je boodschap, vereenvoudig je processen, bescherm je prioriteiten.

* Spreek eenvoudig, handel consequent, evalueer wekelijks.

* Vooruitgang ontstaat wanneer je perfectie inruilt voor aanwezigheid.

Hier veranker je de inzichten van de conjunctie van de Zon met Mercurius in Maagd in je dagelijks leven. Gebruik deze tools om dingen simpel, stabiel en effectief te houden, zodat je potentieel niet alleen een droom blijft, maar ook daadwerkelijk wordt gerealiseerd.

“Maak het simpel. Maak het eerlijk. Maak het herhaalbaar. Je toekomstige zelf zal je dankbaar zijn.”

Diepergaande vragen voor je dagboek

Gebruik deze vragen om je boodschap te verduidelijken, je systemen te verfijnen en je grenzen te benoemen. Schrijf vrijuit gedurende 10-15 minuten per vraag.

– Welke boodschap moet ik nu het meest overbrengen, en welke drie zinnen vatten die boodschap helder en vriendelijk samen?

– Waar verlies ik dagelijks de meeste tijd of energie, en welk klein systeem zou die wrijving kunnen verminderen?

– Welke drie prioriteiten zijn de komende maand echt niet onderhandelbaar, en welke grenzen beschermen ze?

– Als ik erop zou vertrouwen dat vooruitgang beter is dan perfectie, waarmee zou ik dan vandaag beginnen – en hoe klein zou ik de eerste stap kunnen maken?

– Welk detail of welke gewoonte, met liefde verfijnd, zou de sfeer van mijn hele week veranderen?

Kies één vraag per dag om overweldiging te voorkomen en je inzicht te verdiepen.

Bekijk wekelijks: markeer één succes, één les en één volgende stap.

Het Maagd Helderheidskaarsritueel

Wat je nodig hebt: een witte kaars, een klein schaaltje zout, papier, een pen en een glas water. Optioneel: rozemarijn of lavendel voor helderheid en rust.

Plaats de kaars in het midden, omringd door een ring van zout (zuivering). Voeg kruiden toe als je wilt.

Schrijf drie prioriteiten voor de komende 30 dagen op – één regel per prioriteit. Schrijf onder elke prioriteit de kleinste volgende stap en een grens om deze te beschermen.

Steek de kaars aan en lees elke regel langzaam en hardop voor. Leg na elke regel je hand op je hart en zeg: “Ik beloof helderheid, zorgzaamheid en consistentie. Hier en nu en continu. Adem in. Adem uit. Voel hoe elk woord dieper doordringt in je hele Wezen.”

Vouw het papier op en bewaar het onder de kaars of in je agenda. Laat de kaars 11 minuten veilig branden terwijl je je eenvoudige, zuivere vooruitgang visualiseert. Drink een slokje water om je intentie te aarden.

Doof de kaars en stel een herinnering in om je lijst wekelijks te bekijken. Pas zonder oordeel aan – verfijning is onderdeel van de magie.

Dit ritueel nodigt de helende kracht van Maagd uit: nederige toewijding aan wat belangrijk is. Houd het simpel. Houd het heilig. Laat je helderheid je leven veranderen, één zachte keuze tegelijk.

“Ritueel is herhaling met eerbied. Elke kleine handeling, met zorg uitgevoerd, onthult wie je aan het worden bent.”

Jouw potentieel is slechts één gedachte verwijderd

De conjunctie van de Zon met Mercurius in Maagd op 27 augustus 2026 is hét moment om het duidelijk te zeggen, er moedig voor te kiezen en er gestaag aan te werken.

Deze transit herinnert je eraan dat het ontdekken van potentieel niet draait om grootse gebaren; het gaat om heldere keuzes, liefdevolle grenzen en de moed om te blijven verfijnen wat je dient. Wanneer je woorden in lijn zijn met je waarden en je systemen je energie ondersteunen, ontstaat er vanzelf momentum.

Je hebt alles wat je nodig hebt om te beginnen.

Spreek de waarheid op een vriendelijke manier. Bescherm wat belangrijk is. Maak je volgende stap klein genoeg om daadwerkelijk te zetten. Stel je voor waar je over 30 dagen zou kunnen zijn met eenvoudige, gestage vooruitgang. Vraag jezelf af: als helderheid mijn kompas was en vriendelijkheid mijn methode, wat zou ik dan creëren?

Verfijn je boodschap, je systemen, je focus, kies vooruitgang in kleine stappen.

Let op het stellen van ‘gezonde grenzen’, communiceer ze duidelijk en vriendelijk. Ontdek je potentieel door te waarderen wat essentieel is en je daardoor te laten leiden bij al je acties.

Graden en tijden

Zon, Mercurius 04°Vi26′ – 19:03 BE/NL

Heb het goed, liefs Mieke

Geplaatst op

Update 26 augustus 2026

Zon in Maagd quincunx Pluto retrograde in Waterman. (Zon 03°Vi36′, Pluto 03°Aq36′ R – 22: 09)

Mercurius in Maagd vierkant Sedna in Tweelingen. (Mercurius 02°Vi29′, Sedna 02°Ge29′ – 19:16)

Vandaag hangt er een bijzondere spanning tussen verstand, controle en innerlijk weten. De Zon staat in Maagd en richt onze aandacht op orde, overzicht en praktische zaken. We willen begrijpen wat er gebeurt, dingen verbeteren en liefst ook meteen een oplossing vinden. Tegelijkertijd maakt de Zon een quincunx met Pluto retrograde in Waterman. Daardoor kan er onder die praktische behoefte aan controle iets veel diepers spelen.

Het kan voelen alsof je aan de oppervlakte gewoon bezig bent met de dagelijkse dingen, terwijl er ondertussen vanbinnen iets aan het verschuiven is. Pluto laat ons vaak zien waar we te lang hebben vastgehouden aan een bepaalde manier van denken, reageren of functioneren. Omdat Pluto retrograde loopt, ligt de nadruk vandaag sterk op onze eigen binnenwereld. Oude patronen kunnen opnieuw zichtbaar worden, niet omdat we terug moeten naar het verleden, maar juist omdat we klaar zijn om iets ervan los te laten.

De Zon in Maagd wil graag verbeteren wat niet goed loopt. Dat is een prachtige kwaliteit, maar vandaag kan die neiging ook doorschieten in te veel analyseren of proberen alles onder controle te krijgen. Soms willen we een situatie repareren terwijl het leven eigenlijk vraagt om iets anders: accepteren dat een bepaalde fase voorbij is en ruimte maken voor wat daarna komt.

Pluto in Waterman raakt bovendien thema’s als vrijheid, autonomie en onze plaats binnen grotere verbanden. Daardoor kunnen we vandaag scherper voelen waar we ons nog aanpassen aan verwachtingen die eigenlijk niet meer bij ons passen. Misschien ontstaat er langzaam een besef dat een oude manier van leven, werken of omgaan met anderen niet langer vanzelfsprekend voelt. Dat inzicht hoeft niet direct tot grote veranderingen te leiden. Het kan al genoeg zijn om te erkennen dat je anders naar iets bent gaan kijken.

Daar komt Mercurius in Maagd bij. Mercurius voelt zich goed in Maagd en versterkt het vermogen om scherp waar te nemen, informatie te ordenen en verbanden te leggen. We kunnen vandaag bijzonder goed zien wat er niet klopt of waar iets efficiënter, duidelijker of eerlijker kan. Maar Mercurius maakt tegelijkertijd een vierkant met Sedna in Tweelingen, en juist dat aspect brengt een interessante laag in het verhaal.

Sedna heeft in de astrologie een associatie met diep opgeslagen ervaringen, instinctief weten en thema’s die we niet altijd bewust onder woorden kunnen brengen. In combinatie met Mercurius kan dat betekenen dat onze gedachten vandaag iets aanraken wat dieper ligt dan de logica kan verklaren. We kunnen iets aanvoelen zonder er meteen een sluitende verklaring voor te hebben. Een bepaalde situatie kan ineens anders binnenkomen, een gesprek kan meer betekenis krijgen dan we aanvankelijk dachten, of een gedachte die we al langere tijd wegduwen kan zich opnieuw aandienen.

Daarom is het vandaag goed om niet automatisch alles wat je denkt voor de volledige waarheid aan te nemen. Een scherpe geest is waardevol, maar niet iedere gedachte hoeft gevolgd te worden. Soms kan juist het verschil tussen denken en voelen zichtbaar worden. Je hoofd kan een situatie op een bepaalde manier proberen te verklaren, terwijl je intuïtie allang een andere richting aangeeft.

Dat maakt deze dag interessant voor bewustwording. Niet zozeer omdat er per se iets groots of dramatisch moet gebeuren, maar omdat bepaalde dingen moeilijker te negeren zijn. Wat al langer onder de oppervlakte aanwezig was, kan vandaag wat duidelijker worden. Misschien zie je een patroon in je eigen gedrag dat je eerder niet herkende. Misschien merk je dat je steeds probeert iets vast te houden wat eigenlijk aan het veranderen is. Of misschien ontdek je simpelweg dat je behoefte aan zekerheid groter is geworden dan de situatie werkelijk vraagt.

De kunst zit vandaag in het vinden van een middenweg. De Maagd-energie mag vooral praktisch blijven. Gebruik haar om helderheid te creëren, zaken te ordenen en keuzes concreet te maken. Maar probeer niet ieder gevoel meteen te analyseren of ieder probleem onmiddellijk op te lossen. Pluto vraagt om eerlijkheid en diepgang, terwijl Sedna eraan herinnert dat sommige vormen van weten eerst gevoeld worden voordat ze in woorden kunnen worden gegoten.

Juist daardoor kan vandaag een waardevolle verschuiving ontstaan. Wanneer je niet langer probeert alles te controleren, ontstaat er ruimte om te ontdekken wat werkelijk veranderd wil worden. Wat eerst misschien voelde als onzekerheid, kan uiteindelijk een teken blijken dat je aan het loskomen bent van een oude overtuiging of een oude versie van jezelf.

Deze astrologische combinatie nodigt daarom uit om met iets meer rust naar jezelf te kijken. Niet alles hoeft vandaag een antwoord te krijgen omdat sommige inzichten mogen nog even groeien, uitrijpen. Het belangrijkste is dat je eerlijk blijft over wat je inmiddels voelt en ziet.

De energie van vandaag gaat uiteindelijk over het verschil tussen iets willen begrijpen en iets werkelijk doorzien. De Zon en Mercurius in Maagd helpen ons om helder te kijken, terwijl Pluto en Sedna ons eraan herinneren dat niet alles wat belangrijk is zich laat vangen in logica.

Soms weet je diep vanbinnen al dat iets aan het veranderen is. Vandaag kan het moment zijn waarop je jezelf toestaat dat ook werkelijk te erkennen.

– Waar leg ik vandaag de lat voor mezelf onnodig hoog?

– Wanneer verandert mijn behoefte om iets goed te doen in de angst om iets fout te doen?

– Ben ik mezelf aan het verbeteren of ben ik mezelf aan het bekritiseren?

– Wat zou er gebeuren als iets gewoon goed genoeg mag zijn?

– Welke fout of tekortkoming van mezelf vind ik momenteel moeilijk te accepteren?

– Welke oude emotie komt vandaag onverwacht naar boven?

– Reageer ik op wat er nu gebeurt, of wordt er iets ouds in mij geraakt?

– Welke herinnering of teleurstelling draag ik nog met me mee?

– Waar houd ik misschien nog wrok vast omdat ik bang ben om los te laten?

– Welk deel van mezelf vind ik moeilijk om onder ogen te zien?

* Over controle en loslaten

– Wat probeer ik momenteel te controleren terwijl het eigenlijk niet volledig van mij afhankelijk is?

– Waar zou ik meer vertrouwen willen ontwikkelen?

– Wat gebeurt er wanneer ik niet onmiddellijk naar een oplossing zoek?

– Welke situatie mag zich eerst ontvouwen voordat ik ingrijp?

– Waar kan ik vandaag mijn energie beter aan besteden?

– Welke kleine aanpassing zou vandaag al meer rust of ruimte kunnen brengen?

– Wat hoeft niet volledig anders, maar kan gewoon een beetje beter?

– Welke verandering kan ik eerst rustig uitproberen voordat ik een grote beslissing neem?

– Waar maak ik iets ingewikkelder dan nodig is?

– Welke praktische stap kan ik vandaag zetten voor mijn welzijn?

* Over denken en voelen

– Welke gedachte blijf ik herhalen zonder dat ze mij werkelijk verder helpt?

– Wat weet mijn hoofd, en wat vertelt mijn gevoel?

– Waar probeer ik een gevoel logisch te verklaren terwijl ik het misschien gewoon mag voelen?

– Kan ik accepteren dat ik iets nog niet helemaal begrijp?

– Wat vertelt mijn intuïtie mij waar mijn verstand nog geen woorden voor heeft?

– Waar is er vandaag wél licht, ook al richt mijn aandacht zich gemakkelijk op wat niet goed gaat?

– Welke mensen geven mij vertrouwen en een gevoel van samenwerking?

– Waar ervaar ik steun die ik misschien te weinig opmerk?

– Aan welke mensen of situaties wil ik vandaag bewust meer aandacht geven?

– Wat kan ik zelf bijdragen aan iets dat groter is dan mijn eigen zorgen?

En:

Woorden kunnen prachtig klinken en toch leeg aanvoelen. Soms lees je een bericht waarin alles eigenlijk klopt: de juiste woorden staan er, de toon is vriendelijk en er lijkt niets mis te zijn. En toch voel je ergens in de onderstroom dat het niet werkelijk wordt gedragen door wat erachter zit. Misschien herken je dit en blijft dat ook wat ‘hangen’. eronder ontbreekt.

Een bericht kan bijvoorbeeld enthousiast klinken, terwijl je helemaal geen enthousiasme voelt. Er kan staan dat iemand blij voor je is, maar iets in de manier waarop het wordt gezegd voelt afstandelijk. Er kan interesse worden uitgesproken, terwijl je tussen de regels door vooral beleefdheid, verplichting of zelfs onverschilligheid ervaart.

Dat betekent niet automatisch dat je intuïtie altijd gelijk heeft. We kunnen natuurlijk ook onze eigen verwachtingen, onzekerheden of oude ervaringen meenemen in hoe we een bericht lezen. Juist daarom is het belangrijk om niet meteen een conclusie te trekken.

Maar soms merk je simpelweg iets op. Je ‘voelt’ de onderstroom.

Niet in de woorden zelf, maar in de energie waarmee ze worden gedragen.

Echte betrokkenheid zit zelden alleen in wat iemand zegt. Ze zit ook in aandacht, timing, nieuwsgierigheid, spontaniteit en de bereidheid om werkelijk aanwezig te zijn. Je voelt wanneer iemand niet alleen reageert omdat het hoort, maar omdat hij of zij oprecht geraakt, geïnteresseerd of blij is om van je te horen.

En juist daarom kan het zo sterk binnenkomen.

Een lege huls is niet per definitie een leugen. Soms heeft iemand simpelweg niet de ruimte, energie of vaardigheid om uit te drukken wat hij voelt. Mensen communiceren nu eenmaal verschillend. Maar wanneer woorden structureel niet overeenkomen met gedrag, aandacht en aanwezigheid, begint er iets te wringen.

Dan kun je jezelf afvragen wat je eigenlijk aan het ontvangen bent.

Krijg ik werkelijk verbinding, of krijg ik vooral woorden die de vorm van verbinding hebben?

Voel ik belangstelling, of wordt belangstelling alleen benoemd?

Is er vreugde om mij, of wordt die vreugde alleen uitgesproken omdat dat sociaal passend is?

Dat zijn geen gemakkelijke vragen, maar ze kunnen wel helderheid geven.

Misschien is dat ook een mooie toepassing van de energie van vandaag. Mercurius in Maagd kijkt naar de details en merkt op wat er werkelijk gebeurt, terwijl Sedna ons uitnodigt om ook te luisteren naar wat niet letterlijk wordt uitgesproken. Niet om achter iedere zin een verborgen betekenis te zoeken, maar om het geheel waar te nemen.

Woorden zijn maar één laag van communicatie.

De andere laag zit in wat iemand doet, hoe iemand aanwezig is, hoeveel ruimte er werkelijk voor jou wordt gemaakt en of de woorden aansluiten bij die werkelijkheid.

Wanneer die twee samenvallen, voelt communicatie meestal moeiteloos. Je hoeft niet te analyseren of iemand het meent. Je voelt het.

En wanneer woorden steeds opnieuw niet worden gedragen door aanwezigheid, enthousiasme of oprechte interesse, kan het vermoeiend worden om te blijven zoeken naar wat erachter zit. Je hoeft niet ieder woord te ontleden, erken wat innerlijk wordt opgewekt. Je kunt waarnemen dat je weinig echte/oprechte verbinding voelt in woorden.

Dat is iets anders.

Het laat ruimte voor nuance, terwijl je tegelijkertijd jezelf serieus neemt want uiteindelijk gaat het niet alleen om wat iemand tegen je zegt.

Het gaat ook om wat je tussen de woorden door ontvangt.

En soms vertelt juist die onderstroom je waar je aandacht werkelijk naartoe kan stromen.

Heb het goed, liefs Mieke 🙏💜🌹

Geplaatst op

Update 25 augustus 2026

Er klinkt een echo in de kamer. Misschien is het een woord dat onverwacht blijft hangen, een gesprek dat opnieuw door je hoofd speelt, een herinnering die ineens terugkomt of een gevoel waarvan je dacht dat je het allang had verwerkt. Vandaag kan er iets ouds opnieuw hoorbaar worden, wat onze aandacht trekt.

Mercurius staat vandaag op de laatste graad van Leeuw en maakt een conjunctie met de Zuidknoop op 29°50′ Leeuw.

Mercurius gaat over onze gedachten, woorden, communicatie en de manier waarop we informatie verwerken. De Zuidknoop brengt thema’s naar voren die vertrouwd zijn geworden: oude patronen, gewoonten en manieren van reageren die we vaak bijna automatisch gebruiken. Samen kunnen ze voelen als een ontmoeting met een oud verhaal.

Misschien merk je vandaag dat je steeds op dezelfde manier reageert wanneer iemand je niet begrijpt, komt een oude overtuiging over jezelf weer naar boven of besef je dat bepaalde woorden, situaties of onderwerpen je veel sterker raken dan je had verwacht.

Het kan voelen alsof het verleden even door het heden heen praat.

In Leeuw gaat het bovendien over onze persoonlijke stem en onze behoefte om onszelf te laten zien. Willen we gehoord worden? Willen we erkenning? Voelen we ons gezien? Durven we vanuit ons hart te spreken, of proberen we nog steeds iets te bewijzen?

Wanneer de Zuidknoop in conjunctie staat met Mercurius, duidt dit op een sterke karmische energie die verband houdt met communicatie, leren en informatieverwerking. Deze conjunctie suggereert dat ervaringen en kennis uit vorige levens direct van invloed denkpatronen, communicatiestijl en intellectuele bezigheden.

Deze conjunctie manifesteert zich vaak als een natuurlijke neiging tot bepaalde manieren van denken en communiceren. Zo kan iemand zich bijvoorbeeld aangetrokken voelen tot specifieke gespreksonderwerpen of bepaalde leermethoden. Dit is geen willekeurige voorkeur, maar een karmisch patroon dat is overgedragen vanuit vorige levens.

De Zuidknoop kan laten zien waar we vertrouwd zijn geraakt met een bepaalde manier van communiceren of denken. Dat kan een talent zijn dat we door ervaring hebben ontwikkeld, maar het kan ook een patroon zijn waarin we zijn blijven hangen. We weten hoe we het moeten doen, dus doen we het opnieuw.

Moet het nog steeds op deze manier?

Om 13:04 uur maakt Mercurius de overgang naar Maagd. Daarmee verandert de sfeer merkbaar. Waar Leeuw ons eerst terugbrengt naar het persoonlijke verhaal, vraagt Maagd ons om dat verhaal nauwkeuriger te bekijken.

Wat klopt er werkelijk?

Wat is een feit en wat is een interpretatie?

Welke gedachte helpt ons vooruit en welke gedachte herhalen we alleen omdat ze vertrouwd is?

Mercurius voelt zich sterk in Maagd. De geest wordt scherper, analytischer en praktischer. We krijgen meer behoefte om dingen te ordenen, verbanden te zien en uit te zoeken wat er nu werkelijk speelt. Dat maakt deze overgang bijzonder waardevol. We hoeven niet alleen maar terug te kijken naar wat er geweest is; we kunnen onderzoeken wat we ervan kunnen leren.

Het is alsof we een oude puzzel opnieuw op tafel leggen. Sommige stukken herkennen we meteen. Andere blijken niet meer te passen. En misschien ontdekken we dat er stukken ontbreken…juist die ontbrekende stukken kunnen interessant zijn, want als er een stukje ontbreekt, kunnen we ook naar de lege ruimte kijken. Naar het contrast. Naar wat er omheen zichtbaar wordt. Soms onthult de afwezigheid iets wat we eerder niet konden zien.

Dat is een mooie manier om met oude patronen om te gaan. We hoeven ze niet meteen te veroordelen of op te lossen. We kunnen ze eerst rustig en diepgaander onderzoeken.

Later op de avond krijgt deze beweging een zachtere en meer helende dimensie. Om 20:57 uur vormt Mercurius op 0°39′ Maagd een driehoek met Cheiron, dat retrograde loopt op 0°39′ Stier.

Hier raken denken en heling elkaar.

Cheiron in Stier kan oude thema’s rondom eigenwaarde, veiligheid, vertrouwen en stabiliteit zichtbaar maken. Waar voel ik mij werkelijk veilig? Waar twijfel ik nog aan mijn waarde? Welke oude woorden of ervaringen hebben invloed gehad op hoe ik mezelf vandaag zie?

Omdat Cheiron retrograde loopt, ligt de beweging vooral naar binnen. Het gaat minder om wat er buiten ons gebeurt en meer om wat een bepaalde situatie in ons wakker maakt.

Lees hieronder nog eens het blog:

https://miekecoigne.com/…/cheiron-in-stier-2026-2033…

Mercurius in Maagd kan helpen om daar woorden aan te geven.

Heling begint met een heel eenvoudige erkenning: dit doet nog steeds pijn. Of: hier ben ik nog onzeker over of ik heb dit jarenlang op deze manier bekeken, maar misschien hoeft dat niet meer.

Door iets onder woorden te brengen, krijgen we er soms net genoeg afstand van om het anders te kunnen bekijken.

Dat is ook de kracht van deze driehoek. Onze gedachten hoeven niet alleen gebruikt te worden om problemen op te lossen. Ze kunnen ons ook helpen om onszelf beter te begrijpen.

Tegelijkertijd begint Vesta aan haar retrograde beweging door Ram, die duurt tot 28 november 2026. Vesta symboliseert het innerlijke vuur, onze toewijding en datgene waaraan we onze energie geven. In Ram gaat het over zelfstandigheid, moed, initiatief en het volgen van een eigen pad.

Herken je dat je je ergens aan vasthoudt, soms al jaren, omdat je dacht dat dit belangrijk was? Of blijf je vechten en strijden omdat je denkt te falen of gefaald te hebben. Het kan ook zo zijn dat je iets te snel hebt opgegeven omdat het te moeilijk, te ingewikkeld voor je werd? Vesta retrograde nodigt uit op opnieuw te onderzoeken wat werkelijk van binnenuit komt.

Daarmee vormt deze dag eigenlijk één groot verhaal. Eerst brengt Mercurius bij de Zuidknoop een oude manier van denken, spreken of jezelf uitdrukken naar boven. Vervolgens komt Mercurius in Maagd en krijgen we de mogelijkheid om dat patroon zorgvuldig te bekijken. En wanneer Mercurius een driehoek vormt met Cheiron, ontstaat er ruimte om te begrijpen wat er onder dat patroon ligt.

Wat was ooit nodig? Wat heeft je ooit beschermd? Welke overtuiging heeft je geholpen om verder te kunnen?

En welke overtuiging is inmiddels zo oud geworden dat ze je juist tegenhoudt?

Mercurius, Zuidknoop 29°Le50′ – 11:04 Mercurius 00°Vi00′ – 13:04 Mercurius 00°Vi39′, Cheiron 00°Ta39′ R – 20:57

Heb het goed, liefs Mieke 🙏💜🌹

Geplaatst op

Intentie, neuroplasticiteit en verbonden ademhalen

Wij mensen zijn gewoontedieren. Wat we vaak denken, voelen en doen, wordt steeds vertrouwder voor ons brein. Door herhaling worden bepaalde verbindingen sterker en wordt het steeds gemakkelijker om opnieuw hetzelfde pad te bewandelen.

Zo kunnen overtuigingen, emoties en gedragspatronen zich in de loop van de jaren steeds dieper ingraven. Vaak zijn we ons daar niet eens bewust van. We reageren, denken en voelen zoals we gewend zijn, ook wanneer dat ons eigenlijk niet meer dient.

Ons brein kiest nu eenmaal graag voor wat bekend is. De weg van de minste weerstand.

Maar gelukkig is ons brein plastisch. Het kan zich gedurende ons hele leven aanpassen. We kunnen nieuwe verbindingen en nieuwe patronen ontwikkelen. Alleen gebeurt dat niet vanzelf. We moeten ons brein als het ware een nieuwe ervaring aanbieden en die ervaring vervolgens blijven herhalen.

Een nieuw pad aanleggen vraagt aandacht, bewustzijn en oefening.

Je kunt het vergelijken met een pad door hoog gras. Het oude pad is duidelijk zichtbaar omdat je het al zo vaak hebt bewandeld. Een nieuw pad vraagt in het begin meer moeite. Maar hoe vaker je het bewandelt, hoe gemakkelijker het wordt.

Daarom is het zo waardevol om bewust intenties neer te zetten.

Wat wil jij ervaren?

Maak je intenties zo persoonlijk mogelijk. Denk aan je leven, je gewoonten, je gezondheid, je werk, je relaties en vooral aan hoe jij je wilt voelen.

* Hoe wil jij je voelen wanneer je ‘s morgens wakker wordt?

* Hoe wil jij je gedurende de dag voelen?

* Hoe wil jij je voelen wanneer je ‘s avonds gaat slapen?

* Wat wil je loslaten?

* Wat wil je verwelkomen?

* Wat zou je willen veranderen in je relaties, je werk of de manier waarop je met jezelf omgaat?

* Wie wil jij zijn?

Gaandeweg kunnen je antwoorden veranderen. Dat hoort bij de reis. Van willen naar ervaren en belichamen.

Wanneer we zeggen: ik wil meer rust, ik wil meer zelfvertrouwen, ik wil minder piekeren, zijn we steeds bezig met iets wat in de toekomst ligt. Je kunt je intentie daarom ook formuleren alsof je haar nu al aan het oefenen bent:

Ik kies voor rust.

Ik vertrouw mezelf.

Ik neem de tijd voor wat mij voedt.

Ik laat los wat mij niet meer dient.

Het gaat niet om positief denken en jezelf iets wijsmaken. Het gaat erom dat je de nieuwe ervaring ook daadwerkelijk eigen maak en voelt. Verbonden ademhalen kan een mooie ingang voor zijn.

Bij verbonden ademhalen is er geen pauze tussen de in- en uitademing. De ademhaling wordt een vloeiende, continue beweging. Door je aandacht bij je ademhaling en je lichaam te brengen, kun je gemakkelijker uit je automatische denkpatronen stappen en aanwezig worden in wat er nu is.

Je hoeft niet eerst rustig te zijn om te beginnen.

Terwijl je verbonden ademt, kun je je intentie meenemen. Niet alleen als gedachte, maar als ervaring.

Bijvoorbeeld:

* Ik adem rust in. Adem langzaam in en langzaam uit.

* Ik laat spanning los. Adem langzaam in en langzaam uit.

* Ik vertrouw mezelf. Adem langzaam in en langzaam uit.

* Ik geef mezelf ruimte. Adem langzaam in en langzaam uit.

Voel wat er gebeurt.

Misschien merk je spanning op, komen emoties of gedachten naar boven. Misschien voel je juist ruimte, ontspanning of energie. Niets forceren, observeren in wat er gebeurt.

Daarmee oefen je iets belangrijks: je leert jezelf op een andere manier ervaren dan je gewend bent.

Gewoonten die we jarenlang hebben opgebouwd, verdwijnen niet in één keer. Soms lijkt het alsof je steeds terugvalt in dezelfde loopgraaf.

Herkenbare uitspraken zijn meestal dat je het wel weet, maar dat je te moe bent, of dat je nu eenmaal bent die je bent ( onveranderlijk), of dat het is wat het is ( je lot of iets in die zin…)

Maar ook dat zijn patronen die je hebt geleerd. Je hoeft ze niet te bestrijden. Je kunt ze leren herkennen.

En iedere keer dat je ze herkent en bewust een andere keuze maakt, oefen je een nieuw pad.

Dat is neuroplasticiteit in de praktijk: je brein krijgt steeds opnieuw de kans om een andere route te leren kennen.

Oefenen en ervaren, het idee dat je dat perfect moet doen of perfect moet leren te beheersen laat je los.

Wellicht weet je al heel lang wat je anders wilt.

Meer rust. Meer vertrouwen. Meer energie. Meer verbinding. Minder spanning. Minder piekeren.

Je hoeft niet te wachten tot je je anders voelt om te beginnen.

Je kunt vandaag al een andere ervaring oefenen.

Door bewust aandacht te geven aan wat je wilt versterken. Door je ademhaling te gebruiken om aanwezig te zijn. Door verbonden te ademen en je intentie niet alleen te denken, maar ook te voelen.

Intentie geeft richting.

Je ademhaling brengt je naar het moment, hier en nu.

Ervaring maakt het voelbaar.

Herhaling maakt een nieuw pad vertrouwd.

Stap voor stap kun je zo over de rand van je oude loopgraaf kijken en ontdekken dat er meer mogelijkheden zijn dan je misschien lange tijd hebt gedacht.

Heb een heerlijke dag, liefs Mieke

Gediplomeerd Ademcoach- Mindfulnesstrainer-therapeute.