Auteur: mieke

De periode na een geboorte wordt vaak voorgesteld als een tijd van geluk, verbondenheid en zachte verwondering. Maar voor veel vrouwen ontstaat er juist een stille schaduw achter de vreugde voor het nieuwe leven. Postnatale depressie treft ongeveer één op de zeven moeders, en toch wordt het nog te vaak weggewuifd als “normaal”, “hormonen” of “iets dat vanzelf overgaat.”

Die reacties kunnen diep snijden. Ze maken dat vrouwen zich schuldig voelen omdat ze niet blij genoeg lijken, of zich schamen omdat hun innerlijke wereld niet overeenkomt met wat de buitenwereld verwacht.

Maar een postnatale depressie is geen gebrek aan liefde voor het kind. Dat is heel uitzonderlijk.

Het is een ingrijpende ontregeling van het lichaam en het zenuwstelsel. De hormonale daling na de bevalling veroorzaakt meetbare ontstekingsprocessen, verstoort de darmflora en verandert de werking van de hersenen. Het is een lichamelijke én psychische crisis die het gevoel van eigenheid kan doen wankelen: alsof de vrouw zichzelf niet meer helemaal terugvindt in haar nieuwe rol.

Wat deze vrouwen nodig hebben is geen aansporing tot dankbaarheid, maar erkenning. Een ruimte waar hun ervaring serieus wordt genomen. Waar verdriet, verwarring, uitputting en ambivalentie mogen bestaan zonder oordeel. Want herstel begint niet bij het wegduwen van gevoelens, maar bij het mogen uitspreken van wat er werkelijk leeft zacht, eerlijk en zonder schaamte.

Postnatale depressie treft ongeveer 1 op de 7 nieuwe moeders, en het gaat niet alleen om de stemming. De hormonale dip na de bevalling veroorzaakt meetbare ontstekingen, verstoort de darmflora en verandert de hersenfunctie.

Natuurlijke remedies tegen postnatale depressie zijn geen milde alternatieven voor ‘echte’ behandelingen; de beste richten zich op de daadwerkelijke biologische mechanismen die de aandoening veroorzaken, en verschillende ervan worden ondersteund door klinisch bewijs.

* Wat zijn de meest effectieve natuurlijke remedies tegen postnatale depressie?

Het eerlijke antwoord is dat geen enkele remedie op zichzelf werkt. Een combinatie van interventies, zoals lichaamsbeweging, omega-3-supplementen, sociale steun, slaap en gestructureerde psychologische aanpak is effectief gebleken. De holistische benadering van depressie presteert in onderzoek consistent beter dan benaderingen met één enkele interventie, en postnatale depressie is daarop geen uitzondering.

Wat postnatale depressie biologisch gezien uniek maakt, is de snelheid waarmee de hormonen veranderen. De oestrogeen- en progesteronspiegels dalen dramatisch binnen 24 uur na de bevalling, sneller dan bij welke andere levensfase dan ook.

Bij vrouwen met een onderliggende kwetsbaarheid zet deze daling een immuunreactie in gang die opvallend veel lijkt op systemische ontsteking. Dat is belangrijk, omdat het de betekenis van “natuurlijk” hier verandert.

Ontstekingsremmende voeding, omega-3-vetzuren en slaap zijn geen suggesties om je goed te voelen. Ze richten zich op het daadwerkelijke ziekteproces. Dat geeft een heel andere invulling aan dit gesprek.

Beweging is waarschijnlijk de meest onderbenutte interventie bij postnatale depressie, ondanks de respectabele wetenschappelijke onderbouwing. Een systematische review en meta-analyse naar fysieke activiteit bij postnatale depressie toonde consistente positieve effecten op de stemming in verschillende studies, en dit betrof niet eens intensieve lichaamsbeweging. Wandelen telt mee. Zelfs een wandeling van 20 minuten met de kinderwagen telt.

Het mechanisme is niet mysterieus.

Beweging verhoogt de endorfineproductie, verlaagt het cortisolgehalte en, cruciaal, vermindert ontstekingsmarkers. Gezien wat we nu weten over de ontstekingscomponent van postnatale depressie, wordt dat laatste punt onderschat.

Lichaamsbeweging werkt ontstekingsremmend en verbetert tegelijkertijd de stemming.

Een redelijk beginpunt is dagelijkse beweging, zelfs lichte, in de eerste weken na de bevalling. Geen trainingsprogramma. Gewoon aanhoudende, rustige lichaamsbeweging die het lichaam uit de stilstand haalt. Veel vrouwen merken dat zelfs 15 minuten buiten met de baby aan het einde van de week al een merkbare verandering teweegbrengt.

Om te begrijpen hoe dit zich verhoudt tot andere benaderingen: het bewijsmateriaal achter natuurlijke antidepressieve strategieën plaatst lichaamsbeweging steevast bovenaan de lijst, en niet als een bijzaak.

* Welke vitaminen en supplementen helpen bij postnatale depressie tijdens het geven van borstvoeding?

Omega-3-vetzuren zijn het meest onderzochte supplement voor de stemming na de bevalling. Het mechanisme is logisch: EPA en DHA (de actieve vormen van omega-3 die voorkomen in vette vis en visolie) zijn essentieel voor de functie van neuronale membranen en lijken ontstekingscytokines te verminderen, dezelfde ontstekingssignalen die verhoogd zijn bij postnatale depressie.

Een grote meta-analyse van omega-3-supplementen voor ernstige depressieve stoornis toonde significante antidepressieve effecten aan, met name voor formules met een hoger EPA-gehalte ten opzichte van DHA. Dat is belangrijk om te weten als je een supplement kiest; het EPA-gehalte is belangrijker dan het totale omega-3-gehalte.

Naast omega-3 zijn er nog een paar andere supplementen die aandacht verdienen:

– Vitamine D: Een tekort komt zeer vaak voor na de bevalling en hangt samen met depressieve symptomen. Veel vrouwen op noordelijke breedtegraden hebben al aan het einde van de winter een laag vitamine D-gehalte, zelfs vóór de zwangerschap, en de eisen van borstvoeding verergeren dit.

– IJzer: Postpartum bloedarmoede wordt vaak niet gediagnosticeerd en veroorzaakt vermoeidheid, concentratieproblemen en een sombere stemming die precies op een depressie kunnen lijken. Een eenvoudige bloedtest kan dit uitsluiten.

– Magnesium: Speelt een rol in de stressrespons en de slaapkwaliteit. Een tekort komt vaak voor in de postpartumperiode en vroeg onderzoek suggereert dat suppletie de stemming kan verbeteren.

– Probiotica: Een systematische review van gerandomiseerde gecontroleerde studies toonde aan dat probiotica-suppletie meetbare verbeteringen in depressiescores opleverde. Het mechanisme is waarschijnlijk gerelateerd aan de darm-hersenas, daarover later meer.

Specifiek voor moeders die borstvoeding geven, verschillen de veiligheidsprofielen van deze supplementen aanzienlijk. De behandeling van depressie tijdens de borstvoeding vereist een andere afweging dan in andere contexten.

Wat komt er in de moedermelk terecht, wat beïnvloedt de neurologische ontwikkeling van de baby en waarover simpelweg geen gegevens beschikbaar zijn, zijn allemaal verschillende vragen.

* Is het veilig om sint-janskruid te gebruiken bij postnatale depressie tijdens het geven van borstvoeding?

Eerlijkheid is hier belangrijker dan geruststelling. Sint-janskruid (Hypericum perforatum) heeft bewezen antidepressieve eigenschappen. Een ** Cochrane-review van 29 onderzoeken toonde aan dat het effectiever is dan een placebo bij milde tot matige depressie en vergelijkbaar effectief als standaard antidepressiva, met minder bijwerkingen.

(** Een Cochrane-review is een hoogwaardige systematische evaluatie van interventies in de gezondheidszorg, waarbij bewijs uit meerdere studies wordt samengevoegd om op bewijs gebaseerde besluitvorming te ondersteunen.)

Maar borstvoeding verandert de situatie aanzienlijk.

Sint-janskruid komt in de moedermelk terecht en hoewel de hoeveelheden klein lijken, zijn de effecten op zuigelingen die borstvoeding krijgen nog niet voldoende onderzocht.

Belangrijker nog, het is een krachtige inductor van leverenzymen (met name CYP3A4) en heeft interacties met een breed scala aan medicijnen, waaronder hormonale anticonceptiva, bepaalde antidepressiva en anticoagulantia. Als je na de bevalling medicijnen gebruikt, is dit risico op interactie reëel en ernstig.

Sint-Janskruid kan dus een redelijke optie zijn voor niet-borstvoedende moeders met milde tot matige symptomen, maar mag niet zomaar tijdens de borstvoeding worden ingenomen zonder dit eerst met een zorgverlener te bespreken.

Kruidenmiddel” betekent niet dat het inert is.

* Kan lichaamsbeweging alleen een postnatale depressie behandelen?

Onwaarschijnlijk als op zichzelf staande behandeling voor matige of ernstige postnatale depressie, maar die formulering doet de kern van de zaak enigszins teniet.

De betere vraag is of lichaamsbeweging de symptomen significant verbetert, en het antwoord is ja.

Bij milde gevallen merken sommige vrouwen dat regelmatige lichaamsbeweging in combinatie met sociale steun en voldoende slaap de symptomen zonder medicatie verlicht. Bij matige tot ernstige postnatale depressie kan lichaamsbeweging het beste worden gezien als een krachtige aanvulling die het effect van andere behandelingen versterkt, in plaats van een vervanging ervan.

Het onderzoek naar yoga is met name interessant voor deze doelgroep. Zachte yoga-oefeningen, specifiek ontworpen voor herstel na de bevalling, hebben verbeteringen laten zien in zowel depressieve symptomen als angst, terwijl ze ook inspelen op de fysieke herstelbehoeften van het lichaam na de bevalling. Het vervult een dubbele functie: mentale én fysieke revalidatie tegelijkertijd.

Inzicht in de neurologische veranderingen die plaatsvinden tijdens de postpartumperiode helpt verklaren waarom beweging zo belangrijk is: de hersenen na de bevalling ondergaan een actieve remodellering en fysieke activiteit ondersteunt de neuroplasticiteit die dit proces aanstuurt.

* De darm-hersenenverbinding- waarom probiotica kunnen helpen

Ongeveer 90% van de serotonine in het lichaam wordt in de darmen geproduceerd. Niet in de hersenen. De darmen.

Dit feit verandert onze kijk op de stemming na de bevalling. Het darmmicrobioom verandert meetbaar tijdens de zwangerschap en blijft veranderen na de bevalling, beïnvloed door de bevallingsmethode, borstvoeding, voeding, antibioticagebruik en stress.

Wanneer het microbioom verstoord raakt, worden de serotonineproductie en de signalering tussen darmen en hersenen beïnvloed op manieren die zich kunnen uiten als angst en depressie.

Een systematische review van gerandomiseerde gecontroleerde studies toonde aan dat probiotische supplementen de depressiescores verlaagden in vergelijking met een placebo in meerdere studies.

De effectgroottes waren bescheiden maar consistent. Voor vrouwen na de bevalling, waar het microbioom net een aanzienlijke verandering heeft ondergaan, is deze biologische plausibiliteit bijzonder relevant.

Gefermenteerde voedingsmiddelen zoals yoghurt, kefir, kimchi en zuurkool introduceren gunstige bacteriën via de voeding. Probiotische supplementen maken een meer gerichte werking van de bacteriestammen mogelijk. Geen van beide is een vervanging voor andere interventies, maar de darm-hersenas is reëel, meetbaar en beïnvloedbaar.

Ongeveer 90% van de serotonine in het lichaam wordt in de darmen aangemaakt, niet in de hersenen. Dit betekent dat wat een nieuwe moeder eet, of ze probiotica gebruikt en de toestand van haar darmflora na de bevalling neurochemisch relevant zijn op een manier die veel verder gaat dan algemeen voedingsadvies.

* Lichaam-geest oefeningen voor postnatale depressie en angst

– Mindfulness-interventies hebben een solide wetenschappelijke basis opgebouwd voor de behandeling van perinatale depressie en angst. Het mechanisme is niet vaag: mindfulness-oefeningen verminderen meetbaar de activiteit in het default mode network, het hersencircuit dat verantwoordelijk is voor het piekeren en de repetitieve negatieve gedachten die kenmerkend zijn voor depressie.

Zelfs vijf tot tien minuten dagelijkse oefening leidt tot aantoonbare neurologische veranderingen na enkele weken. Voor nieuwe moeders is de praktische belemmering tijd en mentale capaciteit.

Korte sessies werken. De baby hoeft niet te slapen. Zelfs mindful ademhalen tijdens het voeden telt als oefening.

– Ademhalingstechnieken verdienen speciale aandacht bij angst. Langzame middenrifademhaling (waarbij de uitademing langer duurt dan de inademing) activeert direct de nervus vagus en verschuift het zenuwstelsel van sympathische naar parasympathische dominantie, van geactiveerd naar rustig.

Dit is geen metafoor; het fysiologische effect is binnen enkele minuten meetbaar!

– Acupunctuur heeft een kleinere, maar positieve bewijsbasis voor de stemming na de bevalling. Los van traditionele verklaringen, is het waarschijnlijke mechanisme neuromodulatie. Acupunctuurnaalden lijken de afgifte van endorfines te beïnvloeden en de hypothalamus-hypofyse-bijnieras te beïnvloeden, het stresssysteem dat het meest verstoord is bij postnatale depressie.

De emotionele uitdagingen waar nieuwe moeders na de bevalling mee te maken krijgen, omvatten vaak zowel angst als depressie. Veel van deze lichaam-geestpraktijken pakken beide tegelijkertijd aan, wat klinisch relevant is.

* Slaap en voeding: de onderschatte fundamenten

Slaapgebrek is niet alleen oncomfortabel. Het verergert actief alle symptomen van depressie, verstoort de emotionele regulatie, verhoogt het cortisolgehalte en onderdrukt de immuunfunctie. Het toepassen van slaapstrategieën na de bevalling om te rusten en te herstellen, kan deze vicieuze cirkel doorbreken, aangezien een slecht humeur de slaap verstoort en een slechte slaap de depressie verergert.

De praktische realiteit van de zorg voor een pasgeborene maakt dit echt moeilijk aan te pakken. Maar er zijn gerichte strategieën die ertoe doen: zoveel mogelijk slapen in aaneengesloten blokken in plaats van verspreide fragmenten, nachtelijke taken verdelen wanneer een partner beschikbaar is, en slaap beschouwen als een medische prioriteit in plaats van een luxe. Slaapstrategieën en hersteltechnieken voor nieuwe moeders kunnen echt een verschil maken als ze consequent worden toegepast.

* Qua voeding wijst het bewijs op een ontstekingsremmend voedingspatroon: vette vis, bladgroenten, kleurrijke groenten, peulvruchten, noten en zaden.

Bewerkte voedingsmiddelen met veel geraffineerde suiker en industriële zaadoliën verhogen ontstekingsmarkers, precies het tegenovergestelde van wat een postpartum brein nodig heeft. Voldoende vochtinname is ook belangrijk, vooral tijdens de borstvoeding wanneer de vochtbehoefte aanzienlijk toeneemt.

De cognitieve veranderingen en de hersenmist die veel moeders na de bevalling ervaren, zijn deels nutritioneel van aard. De ontwikkeling van de foetale hersenen heeft tijdens de zwangerschap prioriteit voor DHA, en veel vrouwen komen na de bevalling met een tekort aan DHA ter wereld.

DHA (docosahexaanzuur) is een essentieel omega-3 vetzuur dat cruciaal is voor de hersenen, ogen, hart en algemene gezondheid, en kan het beste via voeding of supplementen worden verkregen omdat het lichaam slechts weinig zelf aanmaakt.

* Sociale steun en de helende kracht van verbinding

Sociale isolatie is een van de sterkste voorspellers van de ernst van postnatale depressie. Dit is geen vaag sociaal gegeven, maar een biologisch gegeven. Sociale verbinding reguleert de stressreactie, onderdrukt cortisol en activeert oxytocine, wat de neurochemie van depressie direct tegengaat.

Nieuwe moeders in culturen met gestructureerde postnatale ondersteuning, waar familieleden of leden van de gemeenschap na de geboorte intrekken om huishoudelijke taken en zorg te verlenen, vertonen consequent lagere percentages postnatale depressie. Het contrast met het westerse model van isolatie binnen het kerngezin is groot en waarschijnlijk veelbetekenend.

Steungroepen voor postnatale depressie bieden gestructureerde verbinding op een moment dat het opbouwen van nieuwe relaties energie kost die de meeste nieuwe moeders niet hebben.

Gedeelde ervaringen zijn opmerkelijk therapeutisch – de wetenschap dat de malende gedachten, het schuldgevoel en de afstand tot de baby geen persoonlijk falen zijn, maar symptomen, heeft een meetbare psychologische impact.

Voor partners is het bewijs duidelijk: het ondersteunen van iemand met een postnatale depressie vereist actieve, geïnformeerde betrokkenheid – geen geruststelling dat alles goed komt, maar praktische hulp bij nachtelijke taken, huishoudelijke klusjes en directe aanmoediging om hulp te zoeken.

Gesprekstherapie, met name cognitieve gedragstherapie, heeft aantoonbaar de sterkste wetenschappelijke onderbouwing van alle interventies op dit gebied, natuurlijk of anderszins. Het pakt de denkpatronen, catastroferen, schuldgevoelens en zelfverwijt aan die de aandoening in stand houden.

* Lichttherapie, massage en andere complementaire benaderingen

– Lichttherapie is een bewezen effectieve behandeling voor seizoensgebonden affectieve stoornis (SAD) en heeft mogelijk ook een werkingsmechanisme voor postnatale depressie: verstoring van het circadiane ritme door onderbroken slaap en verminderde blootstelling aan daglicht tijdens het herstel onderdrukt de melatonineproductie en draagt ​​bij aan stemmingswisselingen.

Twintig tot dertig minuten blootstelling aan fel licht (10.000 lux) elke ochtend reset de circadiane klok en lijkt depressieve symptomen te verminderen, hoewel de bewijsbasis specifiek voor PPD kleiner is dan voor SAD.

– Massage en lichaamswerk hebben aangetoond dat ze het cortisolgehalte verlagen en de stemming verbeteren bij vrouwen na de bevalling, zoals blijkt uit onderzoek naar interventies bij prenatale en postnatale depressie.

Het effect is niet onbelangrijk want aanraking activeert oxytocine en vermindert de fysiologische stressreactie. Veel nieuwe moeders ervaren een soort chronische fysieke spanning door voedingshoudingen, het dragen van de baby en een verstoorde slaap. Lichaamswerk pakt deze fysieke factoren aan die bijdragen aan het algehele symptoombeeld.

– Muziektherapie en expressief schrijven hebben eveneens een gunstig effect. Het maken van muziek of het luisteren ernaar activeert beloningscircuits en kan tijdelijk de vlakke gemoedstoestand die kenmerkend is voor depressie, doorbreken.

– Het bijhouden van een dagboek, met name gestructureerd en expressief schrijven over moeilijke emoties, heeft in verschillende contexten effect op de stemming en het piekeren.

* Inzicht in de intense emoties na de bevalling

De emotionele schommelingen in de postpartumperiode zijn geen teken van zwakte of kwetsbaarheid, maar van neurochemie. Inzicht in de oorzaken van deze intense emoties kan de zelfverwijt verminderen die depressie verergert.

Het oestrogeengehalte daalt binnen 48 uur na de bevalling met ongeveer een factor 100. Dit is een van de meest abrupte hormonale veranderingen die een menselijk lichaam ondergaat.

Oestrogeen speelt een belangrijke rol in de gevoeligheid van serotoninereceptoren, waardoor de snelle daling ervan de stemming direct beïnvloedt. Ook het progesterongehalte, dat tijdens de zwangerschap een kalmerend (GABA-modulerend) effect heeft, daalt sterk. Dit vermindert de natuurlijke angstremmer waaraan het zenuwstelsel zich gedurende negen maanden had aangepast.

Tel hierbij het slaapgebrek, de fysieke inspanningen van het herstel en de ingrijpende psychologische aanpassing aan de verantwoordelijkheid voor een nieuw leven op, en het is niet verwonderlijk dat 15% van de vrouwen een postpartumdepressie ontwikkelt. Het is eerder verrassend dat het niet meer vrouwen treft.

Voor een breder begrip van wat er neurologisch gebeurt, bieden de patronen van hersenveranderingen in de postpartumperiode een belangrijke context.

De hersenen in de postpartumperiode zijn actief aan het reorganiseren; het is een van de meest plastische periodes in de ontwikkeling van de volwassen hersenen, wat twee kanten op werkt: kwetsbaar voor verstoring, maar ook zeer responsief op interventie.

* Kan een postnatale depressie vanzelf overgaan zonder medicatie?

Soms. Maar de formulering is niet helemaal juist, want “vanzelf” betekent meestal aanzienlijke natuurlijke interventie, zoals slaap, steun, voeding en beweging, en niet passief afwachten.

Milde postnatale depressie kan soms binnen een paar maanden verdwijnen met een gerichte levensstijl en sociale steun.

Matige tot ernstige postnatale depressie verdwijnt zelden zonder een vorm van gestructureerde behandeling, of dat nu therapie, medicatie of een combinatie is. Het probleem met afwachten is dat de aandoening kan verergeren. De slaapstoornissen, isolatie en verminderde zelfzorg die gepaard gaan met een onbehandelde depressie, maken herstel op de lange termijn moeilijker, niet makkelijker.

Ook vertraagde postnatale depressie is belangrijk om te weten: postnatale depressie manifesteert zich niet altijd in de eerste weken. Sommige vrouwen ontwikkelen pas maanden na de bevalling symptomen, soms samenvallend met het einde van de borstvoeding, wanneer er een andere hormonale verandering plaatsvindt. Het herkennen van dit patroon is belangrijk, omdat het vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd.

Het eerlijke antwoord op de vraag “kan het vanzelf overgaan?” is: mogelijk, met actieve inspanning en bij mildere vormen. Maar als de symptomen langer dan twee weken aanhouden, het dagelijks functioneren belemmeren of gepaard gaan met gedachten aan zelfbeschadiging, is er geen sprake meer van afwachten.

* Hoe lang duurt een postnatale depressie als deze onbehandeld blijft?

Zonder behandeling of aanpassingen in de levensstijl kan een postnatale depressie bij een aanzienlijk deel van de vrouwen een jaar of langer aanhouden. In sommige gevallen ontwikkelt het zich zelfs tot een chronische depressieve stoornis die de directe postpartumperiode overstijgt. Dit is geen paniekzaaierij; het is wat de klinische literatuur aantoont.

Het verloop is belangrijk!

Vroege, actieve interventie, zelfs met niet-medicamenteuze middelen, verkort de duur aanzienlijk en verbetert de prognose. Vrouwen die binnen de eerste maand na het begin van de symptomen gebruikmaken van gestructureerde ondersteuning, therapie en leefstijlstrategieën, herstellen sneller en vollediger dan vrouwen die wachten en hopen dat het overgaat.

Wat dit praktisch betekent: beschouw de periode van twee weken met de ‘babyblues’ niet als de grens voor bezorgdheid. Als de sombere stemming langer aanhoudt, of als je je weken na de bevalling nog steeds niet helemaal ok voelt, is het belangrijk om dit direct aan te pakken. Inzicht in het volledige beeld van postnatale depressie, inclusief wanneer medische behandeling nodig is, is essentieel voor een weloverwogen beslissing over uw aanpak.

Je aanpak personaliseren- strategieën effectief combineren

Geen twee vrouwen ervaren postnatale depressie op dezelfde manier, ook al zijn er op basis van gesprekken gemeenschappelijke herkenningservaringen.

Bij de ene vrouw kan slaapgebrek en isolatie de belangrijkste oorzaak zijn, bij de andere kan het gaan om ondervoeding en een voorgeschiedenis van angststoornissen. De combinatie van natuurlijke benaderingen die werkt, weerspiegelt die individuele biologische behoeften.

Het bewijs toont consistent aan dat het combineren van strategieën effectiever is dan elke afzonderlijke aanpak. Een vrouw die dagelijks wandelt, een steungroep bezoekt, een ontstekingsremmend dieet volgt, omega-3-vetzuren slikt en dagelijks korte mindfulness-oefeningen doet, pakt de aandoening tegelijkertijd vanuit meerdere biologische invalshoeken aan: ontstekings-, neurochemische, hormonale en psychologische.

Voor moeders die borstvoeding geven, vereist deze aanpak extra aandacht. Verschillende supplementen en kruidenmiddelen die in de algemene context geen problemen opleveren, kunnen in de moedermelk terechtkomen of een wisselwerking hebben met medicijnen. Laat je hierbij heel goed adviseren, niet zomaar kruiden of supplementen innemen.

De natuurlijke opties voor de behandeling van depressie die veilig zijn tijdens de borstvoeding, vereisen een andere beoordeling dan in situaties zonder borstvoeding. De juiste aanpak is belangrijk voor de veiligheid van de baby, niet alleen voor de voorkeur van de moeder.

Voor moeders van wie de partners, familie of vrienden de aandoening goed genoeg proberen te begrijpen om echt te kunnen helpen, bieden praktische strategieën voor het ondersteunen van iemand met een postnatale depressie concrete richtlijnen: wat te doen, wat te vermijden te zeggen en wanneer aan te dringen op professionele hulp.

Voor angstklachten die met medicatie behandeld moeten worden, biedt de gids voor niet-verslavende angstmedicatie een overzicht van behandelingsopties.

Als postnatale angst een dominant symptoom is naast depressie, is het goed om te weten dat medicatie voor postnatale angst bij borstvoedende moeders een eigen risico-batenprofiel heeft, los van de behandeling van postnatale depressie. Angst en depressie komen vaak samen voor na de bevalling, maar vereisen soms een andere aanpak.

• Wanneer moet u professionele hulp inschakelen?

Natuurlijke benaderingen zijn zinvol, goed onderbouwd en vaak voldoende bij milde symptomen. Ze zijn echter niet in elk geval toereikend, en weten wanneer u professionele hulp moet inschakelen is geen tekortkoming van de holistische aanpak, maar juist onderdeel van het serieus nemen ervan.

Zoek onmiddellijk professionele hulp als een van de volgende situatie herkenbaar is, of als je iemand kent in je naast omgeving.

– De symptomen houden langer dan twee weken aan zonder verbetering

– je hebt gedachten over zelfbeschadiging of het schaden van uw baby

– je voelt zich losgekoppeld van je baby of niet in staat om voor hem/haar te zorgen

– de symptomen zijn ernstig genoeg om je dagelijkse functioneren te beïnvloeden, zoals eten, slapen (langer dan de behoeften van een pasgeborene) en het huis verlaten

– je ervaart hallucinaties, paranoia of verward denken (dit zijn tekenen van postpartumpsychose en geen depressie, wat een psychiatrische noodsituatie is die onmiddellijke zorg vereist)

De angst is zo intens dat je niet voor de baby kunt zorgen of goed kunt functioneren

Natuurlijke benaderingen en professionele behandeling zijn geen concurrerende opties. Veel vrouwen hebben baat bij therapie of medicatie in combinatie met leefstijlaanpassingen, en er is geen bewijs dat het gebruik van medicatie, indien nodig, de voordelen van lichaamsbeweging, voeding of sociale steun tenietdoet. Het doel is herstel, en de beste weg hiernaartoe maakt gebruik van alle beschikbare effectieve middelen.

Tot slot- geen eindpunt….

Ruimte voor herstel, ruimte voor waarheid

Postnatale depressie vraagt om meer dan begrip; het vraagt om een cultuur die durft te luisteren naar wat er werkelijk speelt achter gesloten deuren en vermoeide glimlachen. Elke vrouw die hiermee worstelt, draagt een verhaal dat gehoord wilt worden maar niet om het te veroordelen, om het verhaal te erkennen als een deel van het moederschap dat net zo echt is als liefde, vreugde en verbondenheid.

Herstel begint wanneer de stilte doorbroken wordt. Wanneer een moeder niet hoeft te doen alsof. Wanneer ze haar ervaring mag uitspreken zonder angst voor oordeel. Wanneer ze steun krijgt die verder gaat dan clichés, en wanneer haar lichaam en geest de tijd krijgen om terug te keren naar evenwicht.

Voor wie dit leest en zichzelf herkent: je bent niet zwak, je bent niet tekortgeschoten, je bent niet alleen. Je bent een vrouw, een mens, die door een ingrijpende overgang gaat — een overgang die zorg, rust en begrip verdient. Het licht komt terug, niet door jezelf te dwingen, maar door stap voor stap weer te mogen voelen wat waar is.

De overgang van vrouw naar moeder is een ingrijpend moment, een innerlijke verschuiving die zich langzaam in negen maanden ontvouwt. Het is een geboorte in twee richtingen: het kind komt ter wereld, maar de vrouw wordt opnieuw geboren in een rol die haar lichaam, haar identiteit en haar hart herschikt.

In die overgang zit schoonheid, maar ook breekbaarheid. Er is vreugde, maar ook verlies — verlies van het oude zelf, van rust, van zekerheid.

Moederschap vraagt om een nieuwe taal voor wie je bent, en die taal ontstaat niet vanzelf. Ze groeit in stilte, in nachten zonder slaap, in dagen waarop je je afvraagt of je het wel goed doet, in momenten waarop je voelt dat je zowel meer als minder bent dan voorheen.

Deze transformatie verdient erkenning. Niet alleen voor de momenten waarop het lukt, maar juist voor de momenten waarop het schuurt. Want moeder worden is geen vanzelfsprekende overgang; het is een rite de passage die tijd, zorg en mededogen vraagt, vooral voor jezelf.

Wie deze weg bewandelt, draagt een kracht die niet luid is, maar diep. Een kracht die ontstaat uit liefde, uit kwetsbaarheid, uit het telkens opnieuw proberen. En in die stille kracht ligt de waarheid: je wordt niet alleen moeder van een kind, maar ook moeder van een nieuw deel van jezelf.

Liefs Mieke

Bronnen:

Kendall-Tackett, K. A. (2010). Depression in New Mothers: Causes, Consequences and Treatment Alternatives. Routledge, 2nd edition.

Deligiannidis, K. M., & Freeman, M. P. (2014). Complementary and alternative medicine therapies for perinatal depression. Best Practice & Research Clinical Obstetrics & Gynaecology, 28(1), 85–95.

– Verdieping en opleiding Mindfulnesstherapeute MBSR e.a. opleidingen

Zon in Maagd quincunx Saturnus retrograde in Ram –

Vandaag staat de Zon op 13°12′ Maagd en vormt een quincunx (inconjunctie) aspect met Saturnus retrograde op 13°23′ Ram.

Een mondje vol, niet?

De Zon in Maagd staat voor precisie, analyse, praktisch denken en aandacht voor detail, stimuleert dus zorgvuldige planning en een verlangen om zaken in het dagelijks leven, werk en gezondheidsroutines te verbeteren.

Saturnus retrograde in Ram duidt op een geïnternaliseerd gevoel van discipline, uitgestelde verantwoordelijkheden, zelfreflectie op persoonlijke grenzen en lessen met betrekking tot assertiviteit en initiatief. Retrograde beweging versterkt vaak introspectie of het herzien van verplichtingen uit het verleden.

Hier kun je nog eens het blog lezen wat Saturnus retrograde in Ram concreet betekent.

https://miekecoigne.com/…/saturnus-gaat-retrograde-in…

Op 26 juli 2026 gaat Saturnus retrograde in Ram tot 9 december, waarmee een vijf maanden durende reis van achterwaartse beweging door het eerste teken van de dierenriem begint.(Ram)

Een quincunx aspect (150°) duidt op spanning, een verkeerde afstemming of een aanpassing die nodig is tussen de betrokken energieën. In tegenstelling tot vierkanten die openlijk conflict uitlokken, duidt een quincunx op subtiele wrijving die compromis of herijking vereist.

Praktische manifestatie van deze transit

Er ontstaat een spanningsveld tussen nauwgezette planning (Zon in Maagd) en gedurfde of baanbrekende actie, beperkt door eerdere verplichtingen of angst voor mislukking (Saturnus retrograde in Ram). Wat ik heel vaak in gesprekken met cliënten beluister is het gevoel niet vooruit te kunnen, stil te blijven staan, het gaat allemaal veel te traag en ik blijf het telkens benoemen in gesprekken. Een praktijk opzetten en denken dat het allemaal in no time kant en klaar is, vanuit een strakke lineaire kijk…50 % van het werk is het voorbereidingswerk en een visie belichamen, eigen maken. Dan kun je wat je te bieden hebt uitdragen, wetend dat je eigen groei en ontwikkeling niet stopt zodra je een praktijk opzet.

Saturnus is een krachtige leermeester.

Ik weet dat er vanuit andere denkbeelden wordt gezegd en geschreven dat Saturnus ( en nog enkele planeten) overgenomen werden, niet authentiek zijn. Maar hierbij is het heel zinvol om wat er op dit vlak geschreven wordt vanuit de antroposofie.

We kunnen daar aller visies in ‘betwisten’, het punt is dat een retrograde – in welke planeet ook- een impact heeft op de doorsnee mens. Sommigen herkennen het, anderen niet. Waarom wel en waarom niet…het heeft met veel meer zaken te maken dan ‘ ‘oh, X voelt/merkt daar niets van, waarom ik dan wel , ben ik dan spiritueler of gevoeliger, sta ik dan verder dan X’.

Laat dat idee varen. Het is niet omdat X er niets van merkt of niets bij voelt, dat het er niet is, dus loop zelf niet in de valkuil om hierover een discussie aan te gaan. Focus op wat jij erbij ervaart en hoe jij een retrograde kunt benutten als opstapje naar…

Het is een denken vanuit het vergelijken, en ook in ons werkgebied, leeft dat heel sterk. Het leeft, het vergelijken met elkaar, mondiaal en collectief. Van zodra je merkt dat je je eigen focust verlegt op iemand anders en dat uitspit, ben je meer bezig met iemand anders, zonde van je tijd én je energie.

Een retrograde is dus een uitnodiging om écht de diepte in te gaan, er is op welk gebied dan ook zoveel te onderzoeken, en dat vraagt actief de moeite te willen doen om wat aan verandering toe is, dat aan te pakken.

Taken kunnen frustrerend traag aanvoelen of reorganisatie vereisen vanwege concurrerende prioriteiten of niet-overeenkomende methoden.

Het kan nodig zijn om verwachtingen bij te stellen, discipline te combineren met creatief initiatief, of praktische plichten te verzoenen met persoonlijke ambities.

Deze periode is meer geschikt voor het herzien van strategieën dan voor het starten van nieuwe projecten, met name waar verantwoordelijkheid en risico elkaar kruisen. Zelfreflectie op langetermijndoelen wordt benadrukt.

Belangrijk advies voor het navigeren door de transit is te focussen op stapsgewijze aanpassingen in plaats van radicale/abrupte veranderingen af te dwingen. Er is NIETS maar dan ook NIETS wat je kunt afdwingen of met volle forse kracht en wil aansturen.

Herken gebieden waar verplichtingen of beperkingen botsen met persoonlijke efficiëntie. Wees geduldig bij het nemen van beslissingen, vermijd overhaaste toezeggingen ingegeven door frustratie.

Gebruik de zuivere analytische kracht van Maagd om plannen te verfijnen, terwijl Saturnus retrograde je begeleidt bij een verantwoord tempo en zelfreflectie.

Samenvatting

De quincunx van de Zon met de retrograde Saturnus markeert een periode van subtiele spanning tussen precisie en verantwoordelijkheid en vraagt ​​om zorgvuldige aanpassing, reflectieve planning en het in evenwicht brengen van ambitieuze impulsen met praktische beperkingen.

Deze transit is ideaal voor strategische evaluaties, het verfijnen van methoden en doordachte zelfdiscipline, in plaats van het starten van grote projecten.

Heb het goed, liefs, Mieke

https://www.hln.be/…/hij-dacht-dat-hij-ging-sterven…

Karen Van Eyken

Karen Van Eyken

Journalist bij HLN

Bron: Tagesschau, Die Welt, MittelHessen

31 augustus 2026, 16:56

Laatste update: 31 augustus 2026, 17:11

Duitsland

“Hij dacht dat hij ging sterven”: moeder veinsde jarenlang kanker bij zoontje en haalde 358.000 euro op”

Een onschuldig huidvlekje bij haar vijfjarig zoontje werd het begin van een jarenlang web van leugens. Een Duitse moeder (42) vervalste medische verslagen, vertelde dat de kanker was uitgezaaid en zamelde honderdduizenden euro’s in voor peperdure behandelingen. Het arme jongetje geloofde dat hij niet meer lang te leven had. Maandag heeft Vanessa O. voor de rechtbank alle feiten bekend.

* * * * * * * * * * * *

Een verhaal met ernstige gevolgen vooral voor het kind, dat jarenlang met de doodsgedachte leefde.

Voor velen is het onbegrijpelijk echter wie de zaak van dichterbij bekijkt, ontdekt dat er een geschiedenis aan voorafgaat. Een menselijke geschiedenis meestal ontstaan vanuit trauma’s (misbruik, mishandeling) op heel jonge leeftijd.

Ik weet dat er ook volwassenen zijn die een ziektebeeld ophangen, net genoeg informatie lezen over een specifiek ziektebeeld, vooral rond kanker is dat jammer genoeg het geval, een donatieknop installeren zogenaamd voor behandelingen, hetzij complementair of regulier. Velen geloven het verhaal, want wie verzint nu een ziekte, wetend dat het een leugen is. Geloof me, ik heb het één keer meegemaakt met een oud-collega, een voormalig bekend ‘medium’, en ook ik was aanvankelijk in de val getrapt, tot het uiteindelijk aan het licht kwam. Ik herken nu wel, door die éne heftige ervaring, de patronen van iemand die een ziektebeeld simuleert. Door wat geschreven wordt en wat tussen de regels vragen opwekt. Vragen die volgers niet of heel zelden stellen.

Ik heb het ook van dichtbij gezien. Ik heb ook enkele jaren in combinatie met het onderwijs in het ziekenhuis gewerkt.

Ik heb daarnaast ook documentaires en waar gebeurde verhalen bekeken van mensen met dit syndroom.

En wie herinnert zich de schrijfster en producent bij de Amerikaanse medische serie Grey’s Anatomy. Ze beweerde jarenlang dat ze een zeldzame vorm van botkanker had, chondrosarcoom, maar bleek dat te hebben verzonnen. Ze verwerkte haar vermeende ziekte zelfs in verhaallijnen van de serie.

Het verhaal is later verfilmd in de driedelige documentaireserie Anatomy of Lies (2024), waarin wordt onderzocht hoe haar leugens aan het licht kwamen.

En een waar gebeurd verhaal over Gypsy Rose Blanchard en haar moeder Dee Dee Blanchard. De moeder deed jarenlang alsof haar dochter ernstig ziek was. Gypsy werd onder andere in een rolstoel gezet, terwijl ze in werkelijkheid kon lopen. Ze kreeg ook onnodige medische behandelingen en sondevoeding.Er bestaat ook een documentaire over dezelfde zaak, Mommy Dead and Dearest, en het verhaal van Gypsy Rose is inmiddels in meerdere documentaires behandeld.

Het zijn slechts enkele voorbeelden, en niet uit de lucht gegrepen of gefantaseerd.

Vragen stellen bij verhalen is belangrijk, kritische vragen durven stellen en voor je op een knop duwt, hoe vervelend en ongemakkelijk dat ook kan aanvoelen, omdat mensen met dit syndroom heel makkelijk het slachtoffer uithangen. Geloof je me dan niet, hoe erg is dat, dat doet me heel veel verdriet…

En toch, ja, de dag van vandaag is het toch belangrijk, vind ik, om die moeilijke ongemakkelijke vragen te blijven stellen.

Want vroeg of laat….komt dit aan het licht. Als teveel dingen invoelend niet meer kloppen, dan kom je erachter dat je met de beste bedoelingen, om de tuin werd geleid. Een levensles om een volgende keer alert te zijn.

Lees even mee wat dit syndroom is, omdat ook jij hiermee te maken kunt krijgen. Inzicht in wat het is, laat je ook de juiste vragen stellen.

Wat is het Münchhausen-syndroom. Wellicht heb je al eerder gehoord over dit syndroom of heb je er over gelezen.

Het Munchausen-syndroom is een kunstmatige stoornis, een psychische stoornis waarbij iemand herhaaldelijk en opzettelijk handelt alsof hij een lichamelijke of geestelijke ziekte heeft, terwijl hij niet echt ziek is. Het wordt beschouwd als een psychische aandoening omdat het gepaard gaat met ernstige emotionele problemen.

Vanwaar komt het begrip? Even kort schetsen.

Het Munchausen-syndroom is genoemd naar Baron von Munchausen, een 18e-eeuwse Duitse officier die bekend stond om het verfraaien van de verhalen over zijn leven en ervaringen. Het is de meest ernstige vorm van kunstmatige stoornis. De meeste symptomen bij mensen met het Münchausen-syndroom houden verband met lichamelijke ziekten – symptomen zoals pijn op de borst, maagproblemen of koorts – en niet zozeer met die van een psychische stoornis.

OPMERKING: Hoewel het Munchausen-syndroom gewoonlijk verwijst naar een kunstmatige stoornis met voornamelijk lichamelijke symptomen, wordt de term soms gebruikt om te verwijzen naar kunstmatige stoornissen in het algemeen.

Munchausen-syndroom bij proxy wordt gebruikt wanneer iemand (meestal een ouder of verzorger) doet alsof de persoon onder zijn of haar hoede ziek is, terwijl dat niet het geval is. Het staat ook bekend als een kunstmatige stoornis die aan een ander wordt opgelegd, omdat de persoon liegt over de mentale of fysieke gezondheid van een andere persoon. Meestal is de persoon die zij als ziek presenteren een kind jonger dan zes jaar, of een oudere of gehandicapte volwassene. Soms introduceren deze zorgverleners zelfs ziekten bij degenen onder hun hoede. Deze acties zijn bedoeld om sympathie en aandacht van anderen te winnen.

* Het syndroom van Munchausen via internet

Dit gebeurt wanneer gezonde mensen zich in een virtuele omgeving, zoals een online steungroep, voordoen als ziek. Deze variant van het syndroom van Munchausen werd voor het eerst geïdentificeerd in het begin van de jaren 2000, toen steungroepen voor zieken en andere online gemeenschappen werden nagebootst.

Mensen doen zich ten onrechte voor als ziek of als de ‘heldhaftige’ verzorger van een zieke. Deze leugens kunnen leiden tot een gevoel van verraad en woede bij de werkelijk zieke leden van deze groepen wanneer ze de onwaarheden ontdekken.

* Syndroom van Munchausen versus simulatie

Simulatie is wanneer iemand financieel of op een andere manier profiteert van het veinzen van ziekte. Ze kunnen bijvoorbeeld valselijk beweren ziek te zijn om een ​​verzekeringsuitkering te krijgen, de militaire dienstplicht te ontlopen of onder hun werk uit te komen. Net als simulanten vertellen mensen met het syndroom van Munchausen willens en wetens leugens, maar in tegenstelling tot hen ontvangen ze er geen duidelijk voordeel van, afgezien van medeleven en aandacht.

* Symptomen van het syndroom van Munchausen

Mensen met het syndroom van Munchausen veroorzaken of overdrijven opzettelijk symptomen op verschillende manieren. Ze kunnen liegen over symptomen of deze veinzen, zichzelf verwonden om symptomen op te wekken, of tests manipuleren (zoals het besmetten van een urinemonster). Mogelijke waarschuwingssignalen voor het syndroom van Munchausen zijn:

– Een dramatische maar inconsistente medische voorgeschiedenis

° Onduidelijke symptomen die niet onder controle te krijgen zijn en die verergeren of veranderen zodra de behandeling is begonnen

° Voorspelbare terugvallen na verbetering van de toestand

° Uitgebreide kennis van ziekenhuizen en/of medische terminologie, evenals de beschrijvingen van ziekten in leerboeken

° Aanwezigheid van meerdere chirurgische littekens

° Het verschijnen van nieuwe of bijkomende symptomen na negatieve testresultaten

° Aanwezigheid van symptomen alleen wanneer de patiënt in het gezelschap van anderen is of wordt geobserveerd

° Bereidheid of gretigheid om medische onderzoeken, operaties of andere procedures te ondergaan

° Een geschiedenis van het zoeken naar behandeling in talloze ziekenhuizen, klinieken en dokterspraktijken, mogelijk zelfs in verschillende steden

° Weigering van de patiënt om artsen toe te staan ​​familie, vrienden of eerdere artsen te ontmoeten of met hen te praten

° Problemen met identiteit en zelfbeeld

* Oorzaken van het syndroom van Munchausen

De exacte oorzaak van het syndroom van Munchausen is niet bekend, maar onderzoekers bestuderen de rol van biologische en psychologische factoren bij de ontwikkeling ervan. Sommige theorieën suggereren dat een geschiedenis van misbruik of verwaarlozing in de kindertijd, of een geschiedenis van frequente ziekten die ziekenhuisopnames vereisten, factoren kunnen zijn in de ontwikkeling van het syndroom. Onderzoekers bestuderen ook een mogelijk verband met persoonlijkheidsstoornissen, die vaak voorkomen bij mensen met het syndroom van Munchausen.

* Hoe vaak komt het syndroom van Munchausen voor?

Er zijn geen betrouwbare statistieken over het aantal mensen met het syndroom van Munchausen, maar het wordt beschouwd als een zeldzame aandoening. Het verkrijgen van accurate statistieken is moeilijk omdat er veel fraude wordt gepleegd bij deze ziekte.

Bovendien zoeken mensen met het syndroom van Munchausen vaak behandeling bij verschillende zorginstellingen, wat kan leiden tot misleidende statistieken.

* Diagnose van het syndroom van Munchausen

Het diagnosticeren van het syndroom van Munchausen is erg moeilijk vanwege de oneerlijkheid die ermee gepaard gaat. Artsen moeten alle mogelijke lichamelijke en geestelijke aandoeningen uitsluiten voordat een diagnose van het syndroom van Munchausen kan worden overwogen.

Als de arts geen lichamelijke oorzaak voor de symptomen vindt, of als het patroon van de gerapporteerde lichamelijke symptomen suggereert dat deze zelf toegebracht kunnen zijn, zal de arts de persoon waarschijnlijk doorverwijzen naar een psychiater of psycholoog.

Psychiaters en psychologen zijn speciaal opgeleid om psychische aandoeningen te diagnosticeren en te behandelen. Ze gebruiken speciaal ontworpen interview- en beoordelingsinstrumenten om een ​​persoon te onderzoeken op het syndroom van Munchausen. De arts baseert zijn of haar diagnose op het uitsluiten van daadwerkelijke lichamelijke of geestelijke aandoeningen en op observatie van de houding en het gedrag van de patiënt.

* Behandeling van het syndroom van Munchausen

Hoewel iemand met het syndroom van Munchausen actief op zoek is naar behandeling voor de verschillende aandoeningen die hij of zij verzint, is de persoon vaak niet bereid om het syndroom zelf te erkennen en er behandeling voor te zoeken. Dit maakt de behandeling van mensen met het syndroom van Munchausen erg lastig en de vooruitzichten op herstel slecht.

Wanneer behandeling wordt gezocht, is het eerste doel het gedrag van de persoon te veranderen en het misbruik of overmatig gebruik van medische middelen te verminderen.

Zodra dit doel is bereikt, is de behandeling gericht op het aanpakken van eventuele onderliggende psychologische problemen die het gedrag van de persoon kunnen veroorzaken. Een ander belangrijk doel is om patiënten te helpen gevaarlijke en onnodige medische diagnostische of behandelingsprocedures (zoals operaties) te vermijden, die vaak worden aangevraagd bij verschillende artsen die zich er mogelijk niet van bewust zijn dat de fysieke symptomen worden geveinsd of zelf toegebracht.

Net als bij andere nagebootste stoornissen is de primaire behandeling voor het syndroom van Munchausen psychotherapie of gesprekstherapie. De behandeling richt zich meestal op het veranderen van het denken en gedrag van de persoon (cognitieve gedragstherapie). Gezinstherapie kan er ook toe bijdragen dat familieleden leren het gedrag van de persoon met de stoornis niet te belonen of te ondersteunen.

Er bestaan ​​geen medicijnen om nagebootste stoornissen zelf te behandelen. Medicatie kan echter wel worden gebruikt om gerelateerde aandoeningen, zoals depressie of angst, te behandelen. Het gebruik van medicijnen moet bij mensen met nagebootste stoornissen zorgvuldig worden gecontroleerd vanwege het risico dat de medicijnen op een schadelijke manier worden gebruikt.

* Vooruitzichten voor het syndroom van Munchausen

Mensen met het syndroom van Munchausen lopen risico op gezondheidsproblemen (of zelfs overlijden) als gevolg van zelfbeschadiging of het opzettelijk veroorzaken van symptomen. Daarnaast kunnen ze reacties of gezondheidsproblemen ervaren in verband met meerdere onderzoeken, procedures en behandelingen. Ze lopen ook een hoog risico op middelenmisbruik en zelfmoordpogingen.

Veel mensen met nagebootste stoornissen ontkennen dat ze hun symptomen veinzen of zelf veroorzaken en zoeken geen behandeling of volgen deze niet op. Hun herstel hangt dus af van een arts of naaste die de aandoening herkent en hen aanmoedigt om de juiste medische zorg voor hun stoornis te ontvangen en zich daaraan te houden.

Sommige mensen met het syndroom van Munchausen hebben één of twee korte episodes met symptomen. In de meeste gevallen is de stoornis echter chronisch, of langdurig, en kan deze zeer moeilijk te behandelen zijn.

* Preventie van het syndroom van Munchausen

Er is geen bekende manier om het syndroom van Munchausen te voorkomen, maar het kan helpen om het te behandelen zodra je symptomen opmerkt. Het syndroom van Munchausen is moeilijk te behandelen, dus een zorgverlener zal de aandoening waarschijnlijk eerder helpen beheersen dan proberen te genezen.

Belangrijkste punten

Het syndroom van Munchausen is een aandoening waarbij mensen medelijden en aandacht zoeken door een ziekte bij zichzelf of bij een ander (via een tussenpersoon) te veinzen, te overdrijven of erover te liegen.

Mensen met deze stoornis kunnen zichzelf onderwerpen aan pijnlijke onderzoeken, procedures of operaties. Ze kunnen testresultaten saboteren of zichzelf opzettelijk verwonden.

Het is moeilijk exact te weten hoeveel mensen deze stoornis hebben, omdat mensen met deze stoornis vaak meerdere zorgverleners bezoeken. Het syndroom van Munchausen wordt gekarakteriseerd als een psychische stoornis en de exacte oorzaak is onbekend, hoewel onderzoeken, bij opvolging, laten zien, dat het kan worden getriggerd door psychisch trauma, zoals misbruik, verwaarlozing of het verlies van een dierbare op jonge leeftijd.

Ik denk wel dat het heel zinvol is voor hulpverleners, leerkrachten, opvoeders om de signalen op te merken en voor volwassenen die het syndroom hebben en je merkt na een tijdje op dat er iets niet kloppend is, een verhaal wordt warrig , miraculeus….stel je toch maar eens dié vraag, die misschien op je lippen brandt.

Laatste kwartiermaan in Tweelingen. Sextiel met Jupiter- Sextiel met Saturnus retrograde- Sextiel tussen Neptunus en Pluto

Het Laatste Kwartier vindt vandaag plaats terwijl de maan zich in het nieuwsgierige, spraakzame teken Tweelingen bevindt.

We bevinden ons in de laatste fase van de maancyclus die ongeveer drie weken geleden begon met een Nieuwe Maan. De volle bloei van die Volle Maan ligt achter ons. Nu trekt het licht zich gestaag en onomwonden terug, en de cyclus herschikt zich tot duisternis ter voorbereiding op een nieuw begin.

Het Laatste Kwartier is geen dramatische fase – het heeft niet de ingetogen verwachting van de Nieuwe Maan of de schitterende piek van de Volle Maan. Het is de maan van de lange uitademing. In de traditionele taal van maancyclussen wordt deze fase geassocieerd met loslaten, reflectie en de bijzondere helderheid die pas ontstaat nadat de opwinding is bedaard.

Zie het als de ochtend na het feest: de versieringen hangen er nog, maar je kunt eindelijk weer helder nadenken. Je ziet wat de moeite waard was om te bewaren van het feest en wat stilletjes de prullenbak in kan.

De maan in het laatste kwartier brengt vaak een licht onrustige, soms melancholische ondertoon met zich mee – niet per se verdriet, maar meer het gevoel van een zondagmiddag waarop je weet dat de week eraan komt.

Er kan een gevoel van onvolledigheid zijn, een knagend besef van dingen die onuitgesproken of onafgemaakt zijn gebleven tijdens deze periode. Weersta de drang om door te zetten en momentum te creëren. Deze fase vraagt ​​je echt om de externe inspanningen te temperen en naar binnen te keren.

Wat heb je geleerd sinds die nieuwe maan? Wat ben je begonnen dat zijn einde heeft bereikt? Welk verhaal heb je jezelf verteld dat niet meer helemaal klopt?

Met de maan in Tweelingen krijgt al die introspectie een eigen karakter: het wordt mentaal.

Tweelingen is een luchtteken dat wordt geregeerd door Mercurius, de planeet van taal, denken en de eindeloze uitwisseling van ideeën.

Een Maan in Tweelingen is van nature rusteloos en verbaal.

Gevoelens worden verwerkt door middel van gesprekken en door dingen onder woorden te brengen.

Hoewel het laatste kwartier je uitnodigt om los te laten, vraagt ​​Tweelingen je om eerst te verwoorden wat je loslaat.

Benoem het. Schrijf het op. Zeg het hardop tegen iemand die je vertrouwt. Er gebeurt nu iets echt nuttigs in de ruimte tussen je mond en je oor – een soort verheldering die alleen taal kan bewerkstelligen.

Het teken van de Tweelingen draagt ​​ook een lichte dualiteit in zich: het vermogen om twee dingen tegelijk vast te houden, beide kanten te zien, weerstand te bieden aan de simplificatie waartoe stress ons vaak drijft.

In deze laatste kwartierfase kan die eigenschap van Tweelingen een echt geschenk zijn. Je hoeft niet tot één definitieve conclusie te komen over het hoofdstuk dat je afsluit. Je mag twee dingen tegelijk voelen – opluchting en weemoed, bereidheid en aarzeling. Laat de dualiteit ademen.

Het bredere planetaire beeld van vandaag is het vermelden waard, vooral omdat het een anders wat scherpe en onrustige fase verzacht.

De Maan vormt een sextiel met Jupiter – een zachte, bemoedigende hoek die een stille vrijgevigheid aan de emotionele toon toevoegt.

Een sextiel is een aspect van kansen in plaats van druk; het biedt, maar dringt niet aan. Jupiters natuurlijke domein is expansie, vertrouwen en perspectief, en de gemakkelijke verbinding met de Maan van vandaag betekent dat er een warmte onder de onrust schuilt, een draadje optimisme waaraan je je kunt vastklampen als de dag zwaar aanvoelt. Iets in je weet dat wat er na deze ontlading komt, goed zal zijn.

De Maan vormt ook een sextiel met Saturnus, die momenteel retrograde is.

Saturnus in een zacht aspect is geduldig en structurerend – niet straffend, maar verhelderend. Saturnus retrograde vraagt ​​ons al een aantal weken om oude verplichtingen, oude grenzen en oude definities van wat we als serieus werk of echte verantwoordelijkheid beschouwen, opnieuw te bekijken. Met dit sextiel naar de Laatste Kwartiermaan is er vandaag een kans om in stilte een grens of een belofte te herzien – niet om de structuur los te laten, maar om ervoor te zorgen dat de structuur waarin je leeft nog steeds bij je past. Welke afspraken heb je gemaakt uit angst in plaats van uit oprechte intentie? Je hoeft niets op te blazen. Merk het gewoon op.

En als een lage, geduldige akkoord ligt hier de lange, trage sextiel tussen Neptunus en Pluto ten grondslag – een generatieaspect dat al decennia lang bij ons is en spreekt over een geleidelijke, tektonische verschuiving in hoe de mensheid zich verhoudt tot macht, verbeelding en de ontbinding van oude vormen.

Je zult het niet voelen in je ochtendkoffie. Maar het is er wel, een herinnering dat het loslaten dat we in ons eigen kleine leven doen, deel uitmaakt van iets veel groters, langzamers en geduldiger dan we volledig kunnen bevatten.

Het meest nuttige wat je kunt doen met een laatste kwartiermaan in Tweelingen is schrijven. Niet noodzakelijk voor een publiek – een notitieboekje, een spraakmemo, een lange, onverzonden brief. Laat de woorden komen zonder al te veel redactionele controle.

Je zult merken dat er tijdens het schrijven iets duidelijk wordt wat je in je gedachten alleen niet helemaal kon plaatsen. Tweelingen houdt van de beweging van idee naar taal, en het laatste kwartier houdt van de beweging van vasthouden naar loslaten. Samen vormen ze een nuttige combinatie om dingen uit je hoofd op papier te krijgen, waar je ze daadwerkelijk kunt bekijken.

Als schrijven niet je natuurlijke manier van doen is, dan kan een gesprek hetzelfde doel dienen. Zoek iemand die goed luistert – niet om advies te geven, maar gewoon om te ontvangen – en praat over wat de afgelopen maanfase bij je heeft losgemaakt. Welke voornemens had je, zelfs losjes, rond half augustus gesteld? Hoe zijn ze verlopen? Wat heeft je verrast?

Praktisch gezien is dit ook een goede fase om te redigeren en op te ruimen in plaats van te beginnen. Ruim je inbox op. Maak het concept af. Het laatste kwartaal is niet de tijd om te beginnen; het is de tijd om af te ronden, op te ruimen en ruimte te maken. Zelfs iets simpels als het opruimen van een oppervlak in je huis – een bureau, een aanrecht, een plank – kan nu verrassend betekenisvol aanvoelen, een fysieke uitvoering van het innerlijke werk waar deze cyclus om vraagt.

* Een opmerking voor elk element

Vuurtekens (Ram, Leeuw, Boogschutter): De rusteloosheid van deze Maan in Tweelingen voelt misschien vertrouwd aan, passend bij je natuurlijke tempo, maar let op of je snelheid en drukte gebruikt om te voorkomen dat je stilstaat bij iets dat een rustigere vorm van aandacht nodig heeft. De sextiel met Jupiter staat in jouw voordeel – laat het je vertrouwen geven in plaats van alleen maar brandstof.

Aardetekens (Stier, Maagd, Steenbok): Met de Zon die momenteel door Maagd beweegt en Saturnus retrograde die vragen stelt over structuur, kan dit laatste kwartaal bijzonder beladen aanvoelen met een gevoel van onafgemaakte taken of niet helemaal gehaalde normen. Doe het rustiger aan met zelfevaluatie. Afronding, niet perfectie, is hier de uitnodiging.

Luchttekens (Tweeling, Weegschaal, Waterman): Deze Maan spreekt jouw taal – de taal van ideeën, woorden en verbinding – en je zou deze dag wel eens heel productief kunnen vinden om na te denken, te communiceren en iets te verwoorden dat al een tijdje op de rand van duidelijkheid balanceert. Vertrouw op wat eruit komt als je eerlijk spreekt.

Watertekens (Kreeft, Schorpioen, Vissen): De mentale energie van een Maan in Tweeling kan voor tekens die meer op gevoel dan op gedachten reageren, een beetje ontwrichtend aanvoelen. Je hoeft je innerlijke wereld niet in keurige zinnen te vertalen. Maar met de sextiel tussen Neptunus en Pluto die zachtjes op de achtergrond aanwezig is, zul je merken dat je intuïtie scherper is dan normaal – vertrouw op de beelden en indrukken die opkomen.

Tot slot:

Er schuilt een bijzondere schoonheid in het leren loslaten van dingen voordat ze je worden afgenomen – in het kiezen om iets neer te leggen, je handen te openen en de cyclus zijn eigen gang te laten gaan.

De Laatste Kwartier Maan in Tweeling is een uitnodiging om precies dat te oefenen. Zeg wat gezegd moet worden. Schrijf wat geschreven moet worden. Ruim op wat opgeruimd moet worden. En rust dan uit, bij het afnemende licht, in de wetenschap dat er in het donker al iets nieuws aan het ontstaan ​​is — geduldig, zonder haast en onderweg.

Heb het goed, liefs Mieke

De psychologie van onvoorwaardelijke liefde beschrijft genegenheid die blijft bestaan, onafhankelijk van iemands gedrag, prestaties of tekortkomingen, en die geworteld is in een gevoel van veiligheid in de hechting in plaats van in prestaties. Onderzoek naar neurale beeldvorming en hechting bij volwassenen laat zien dat het een meetbaar patroon van hersenactiviteit en gedrag is, en niet slechts een poëtisch ideaal, hoewel het niet vereist dat je mishandeling tolereert. De valkuil die de meeste mensen over het hoofd zien: iemand onvoorwaardelijk liefhebben en alles accepteren wat die persoon doet, zijn twee totaal verschillende dingen.

Wat is onvoorwaardelijke liefde? De meningen zijn divers, de ene mens gelooft in on-voorwaarde-lijkheid, de ander niet. Nog anderen twijfelen eraan ondanks men wel verlangt naar onvoorwaardelijke liefde.

Laat ons eens onderzoeken wat er allemaal onder het ideaal van ‘onvoorwaardelijke liefde’ leeft. En voor hen die een partner hebben kan het interessant zijn om even in de diepte mee te duiken. Het kan dat je kopje onder gaat door de benadering, maar wees gerust je komt wel boven water. Misschien zul je even naar adem snakken, maar weet dat je met de benadering vanuit wat er in de diepte leeft, wel wat mee kunt. En misschien heb je al lang de handdoek in de ring gegooid en hoeft het allemaal niet meer zo nodig voor jou. Of misschien denk je bij jezelf: laat het er ons over hebben, het is niet te laat.

Het kan vrij theoretisch gelezen worden, maar ik denk wel dat je door een heldere benadering en inzichten hetgeen je leest heel levend wordt. Je staat misschien stil bij enkele delen, en je denkt na. Je kijkt naar jezelf, je kijkt naar je partner, je kijkt naar jullie partnerschap. Je kunt het blog als een hulpbron lezen, positiverend, of je kunt het blog lezen als een doembeeld. Het hoeft niet, maar ik kan de manier waarop je het leest niet sturen. Dat wil ik trouwens niet. In alles wat ik deel via blogs ga ik uit van het allerhoogste welzijn voor ieder mens. En dat daar soms pijnlijke ervaringen in het licht komen, kun je als een opstapje naar verandering aannemen.

We zijn mensen en we hebben allemaal ons systemisch verleden in onze rugzak ( en nog veel verder, maar laat het ons houden bij het huidige leven). En waar twee mensen zich verbinden, brengen twee mensen het rugzakje mee. De ‘inhoud’ van het rugzakje wordt uitgekieperd. De inhoud kun je begrijpen als alle ervaringen vanuit je systemische verleden, vorige partners enz…De inhoud is vaak veel meer dan we soms vermoeden, maar wees niet bang en denk niet ‘ dat gaat me niet gebeuren’, wat er in het rugzakje zit, wordt eruitgekieperd.

En toch begint een ontmoeting dat uitgroeit tot liefde, het verlangen naar onvoorwaardelijke liefde centraal.

Ik herinner me de titel van een boek uit het begin van de jaren 80 en ik vond dat nog niet eens gek bedacht : ‘Ik heb je lief of ik heb je, lief.’

Lees het blog rustig in, je hoeft niet alles meteen aan een stuk door te lezen. Ik weet dat ik soms heel uitvoerig schrijf, en dat dit soms lezers dwarszit, daarom die tip: lees het in behapbare delen. En laat elk deel rustig zakken, dan verteer je makkelijker de inhoud.

Misschien ben je het niet met alles eens, en stel je je ook vragen bij wat je leest en dat is verrijkend, dat is ook de bedoeling van een blog.

Hier gaan we.

Vanuit psychologische invalshoek is onvoorwaardelijke liefde genegenheid die niet fluctueert op basis van iemands daden, uiterlijk of succes.

Het is het tegenovergestelde van ‘transactionele genegenheid’, het soort genegenheid dat stilletjes zegt: “Ik hou van je zolang je aan mijn verwachtingen voldoet.”

In de psychologie wordt de oorsprong naar de hechtingstheorie onderzocht, ontwikkeld door psycholoog John Bowlby eind jaren 60. Bowlby laat zien dat de emotionele banden die in de kindertijd worden gevormd, de blauwdruk vormen voor hoe we liefhebben, vertrouwen en ons verbinden voor de rest van ons leven.

Bowlby’s oorspronkelijke kader ging niet zozeer over liefde als gevoel, maar over liefde als overlevingsstrategie. Een baby die betrouwbaar troost, voedsel en aandacht krijgt, leert op een preverbaal niveau dat de wereld veilig is en dat mensen te vertrouwen zijn. Dat gevoel van veiligheid is de psychologische voedingsbodem waaruit later onvoorwaardelijke liefde groeit.

Humanistische psycholoog Carl Rogers noemde het onvoorwaardelijke positieve waardering.

Hij betoogde dat mensen het meest effectief veranderen en helen wanneer ze zich volledig geaccepteerd voelen, zonder oordeel, door een ander, of dat nu een therapeut, ouder of partner is. Rogers had het niet over het goedpraten van schade. Hij beschreef een houding van onbevooroordeelde acceptatie van iemands intrinsieke waarde, wat iets heel anders is dan alles goedkeuren wat die persoon doet.

Dat onderscheid, waarde versus gedrag, is de kern van de psychologie van onvoorwaardelijke liefde. Je kunt iemands fundamentele waarde als mens accepteren en tegelijkertijd duidelijke grenzen stellen aan wat je tolereert.

Is onvoorwaardelijke liefde echt, of is het een mythe? Zoals ik eerder schreef zijn de meningen divers.

Onvoorwaardelijke liefde bestaat echt, maar is zeldzamer en vergt meer moeite dan de romantische versie die we in films voorgeschoteld krijgen.

Neurowetenschappelijk onderzoek bevestigt dat moederliefde en andere vormen van diepgaande, toegewijde verbondenheid duidelijke, meetbare hersenactiviteitspatronen produceren, en niet slechts een vaag warm gevoel dat mensen achteraf rapporteren.

Functioneel MRI-onderzoek waarin moederliefde werd vergeleken met romantische liefde toonde aan dat beide beloningsgerelateerde hersengebieden activeren, maar moederliefde activeert ook gebieden die verband houden met verbondenheid en, opvallend genoeg, onderdrukt activiteit in gebieden die verband houden met angst en sociaal oordeel. Dat is een echt neurologisch signaal, geen metafoor.

De mythe ontstaat eerder door de aanname dat onvoorwaardelijke liefde oneindige tolerantie, geen conflicten en geen teleurstellingen betekent. Die versie strookt niet met hoe echte langdurige relaties functioneren. Tot zover ben je mee?

Zelfs de meest toegewijde ouders raken gefrustreerd door hun kinderen. Zelfs de meest liefdevolle partners hebben grenzen. Wat liefde ‘onvoorwaardelijk’ maakt, is niet de afwezigheid van wrijving, maar het feit dat de onderliggende toewijding aan de persoon de wrijving overleeft.

Het helpt dus om te begrijpen hoe voorwaardelijke liefde verschilt van onvoorwaardelijke genegenheid om het contrast duidelijk te zien.

Voorwaardelijke liefde is afhankelijk van omstandigheden en vaak onbewust: ze trekt zich terug wanneer iemand ondermaats presteert, teleurstelt of verandert.

Onvoorwaardelijke liefde, wanneer ze psychologisch gezond is, verdwijnt niet onder druk, maar is er ook niet blind voor.

Liefde wordt niet alleen gevoeld, ze wordt chemisch aangemaakt.

Wanneer mensen een diepe gehechtheid ervaren, of het nu een moederlijke, romantische of platonische band is, maken hun hersenen oxytocine, dopamine en, bij meer duurzame banden, vasopressine aan. Vooral oxytocine is uitgebreid bestudeerd vanwege de rol die het speelt bij sociale binding, en onderzoek naar neuro-endocriene systemen heeft het direct gekoppeld aan hechtingsgedrag bij verschillende diersoorten, niet alleen bij mensen.

Wat echt verrassend is, is hoe anders onvoorwaardelijke liefde in de hersenen wordt geregistreerd in vergelijking met romantische passie.

Neurowetenschappelijk onderzoek naar moederliefde toonde een sterke activatie in de belonings- en affiliatienetwerken van de hersenen, samen met een verminderde activiteit in gebieden die geassocieerd worden met negatieve emoties en sociale controle. Romantische liefde daarentegen activeert doorgaans de belonings- en motivatiecircuits die meer verbonden zijn met streven en verlangen.

Hersenscans laten zien dat onvoorwaardelijke liefde niet alleen warm aanvoelt, maar ook de angst- en oordeelscircuits in de hersenen lijkt te dempen. Dit suggereert dat onvoorwaardelijke liefde mogelijk functioneert als een soort ingebouwde dreigingsdetectie-override, die letterlijk de manier waarop je zenuwstelsel een ander als veilig ervaart, herprogrammeert.

Dit is belangrijk, omdat het iets verklaart wat mensen intuïtief aanvoelen: onvoorwaardelijke liefde voelt minder als opwinding en meer als veiligheid.

Het is het verschil tussen een bonzend hart en ontspannen schouders.

De * ‘broaden-and-build-theorie’ van Barbara Fredrickson, onderzoekster naar positieve emoties, biedt een aanvullende verklaring. Zij stelt dat aanhoudende positieve emotionele toestanden, waaronder de zekerheid van onvoorwaardelijke liefde, de cognitieve flexibiliteit vergroten en in de loop der tijd psychologische en sociale hulpbronnen opbouwen.

*-Broaden (verbreden): wanneer je je veilig, blij, nieuwsgierig of verbonden voelt, sta je meer open voor verschillende perspectieven en mogelijkheden. Je denkt flexibeler en bent creatiever.

*- Build (opbouwen): als je die positieve ervaringen vaker hebt, bouwen ze op termijn duurzame hulpbronnen op: bijvoorbeeld zelfvertrouwen, veerkracht, sociale verbondenheid en probleemoplossend vermogen.

Een gevoel van veiligheid en liefde geeft je psychologisch meer ruimte. Vanuit die ruimte kun je beter verbinden, omgaan met conflicten en jezelf ontwikkelen.

* Hoe hechtingsstijl je vermogen tot onvoorwaardelijke liefde beïnvloedt

Niet iedereen heeft gelijke toegang tot onvoorwaardelijke liefde, en dat is geen karakterfout. Het is grotendeels een gevolg van vroege hechtingservaringen. Onderzoek naar hechting bij volwassenen, voortbouwend op Bowlby’s oorspronkelijke theorie, heeft herhaaldelijk aangetoond dat de hechtingsstijl die je in je kindertijd hebt ontwikkeld, voorspelt hoe veilig en consistent je decennia later kunt liefhebben en geliefd kunt worden.

Mensen met een ‘veilige hechtingsstijl’ hebben over het algemeen meer gemak bij het geven en ontvangen van liefde zonder daarbij een score bij te houden. Mensen met een angstige of vermijdende hechtingsstijl ervaren liefde vaak door een lens van angst, angst voor verlating of angst om overweldigd te worden, wat de mate waarin hun genegenheid in de praktijk ‘onvoorwaardelijk’ aanvoelt, verstoort.

Dit is geen levenslange straf. Uitgebreid onderzoek, samengevat in het belangrijkste handboek over hechting, toont aan dat hechtingspatronen kunnen veranderen door nieuwe relationele ervaringen, therapie en bewuste inspanning. Inzicht in de fundamentele psychologie van aantrekkingskracht en menselijke verbondenheid helpt ook verklaren waarom sommige mensen zich aangetrokken voelen tot partners die hun bestaande hechtingsproblemen versterken in plaats van ze te helen.

In dit blog kun je meer lezen rond hechtingsstijlen

https://miekecoigne.com/…/11/hechtingsstijlen-in-relaties

Waar onvoorwaardelijke liefde zich daadwerkelijk manifesteert is de band tussen ouder en kind. En terecht.

De liefde van de meeste ouders voor hun kinderen overleeft teleurstellingen, rebellie en afstand op een manier die weinig andere relaties doen. Maar het is niet de enige plek waar dit soort liefde wortel schiet.

De intensiteit van een eerste romantische relatie voelt vaak onvoorwaardelijk aan op het moment zelf, juist omdat idealisering nog niet is gebotst met de realiteit. Ware onvoorwaardelijke liefde in een romantische relatie ontwikkelt zich meestal later, nadat partners elkaars slechtste momenten hebben meegemaakt en toch bij elkaar zijn gebleven.

Zelfgerichte onvoorwaardelijke liefde, in de wetenschappelijke literatuur meestal zelfcompassie genoemd, is misschien wel de moeilijkste vorm om te ontwikkelen. Het vereist dat je je eigen mislukkingen met dezelfde genade behandelt als waarmee je iemand van wie je houdt zou behandelen, wat indruist tegen de manier waarop de meeste mensen hebben geleerd zichzelf te motiveren.

Diepe vriendschappen en broer-zusrelaties hebben ook vaak onvoorwaardelijke eigenschappen, vooral de soort die jaren van afstand of conflicten overleeft zonder te breken. Maar dat kunnen we niet veralgemenen.

De psychologie van het zelf suggereert dat onvoorwaardelijke liefde, in welke vorm dan ook, een voldoende stabiel zelfbeeld vereist om liefde te kunnen geven zonder jezelf daarbij te verliezen.

* Wat is het verschil tussen onvoorwaardelijke liefde en gehechtheid?

Gehechtheid is het onderliggende psychologische systeem, onvoorwaardelijke liefde is een mogelijke uiting ervan. Gehechtheid beschrijft de band zelf, de bedrading die ervoor zorgt dat we nabijheid zoeken en ons verdrietig voelen bij scheiding. Onvoorwaardelijke liefde beschrijft de kwaliteit van die band: of deze standvastig blijft, ongeacht de omstandigheden.

Je kunt sterk gehecht zijn aan iemand zonder onvoorwaardelijk van die persoon te houden.

Angstige gehechtheid, bijvoorbeeld, leidt vaak tot intense emotionele banden die zeer voorwaardelijk zijn, afhankelijk van constante geruststelling, nabijheid of bevestiging. De gehechtheid is reëel en krachtig. Ze is alleen niet onvoorwaardelijk.

Onderzoekers die romantische gehechtheid bij volwassenen bestuderen, beschrijven dit als het verschil tussen hechtingsveiligheid en hechtingsintensiteit. Een relatie kan intens zijn zonder veilig te zijn, en veilig zonder intens te zijn.

Onvoorwaardelijke liefde vereist doorgaans meer zekerheid dan intensiteit: het stille vertrouwen dat de band standhoudt, in plaats van de angstige energie van de hoop dat dit ook daadwerkelijk gebeurt.

Boeddhistische perspectieven op liefde zonder gehechtheid voegen hier een interessante nuance aan toe, door onvoorwaardelijke liefde idealiter te beschouwen als iets dat volledig vrij is van aanklampen of bezitterigheid, een psychologische houding die de westerse hechtingstheorie niet volledig verklaart. Een nobel en mooi ideaal.

* Hoe weet je of iemand onvoorwaardelijk van je houdt?

Het duidelijkste teken zijn geen grootse gebaren, maar consistentie onder druk. Iemand die onvoorwaardelijk liefheeft, toont zich op dezelfde manier, of het nu goed met je gaat of niet. Hun warmte neemt niet toe wanneer je succesvol bent en verdwijnt niet wanneer je hen teleurstelt.

Let op of hun genegenheid je fouten overleeft. Worden ze boos maar blijven ze betrokken, of trekken ze zich terug en straffen ze je met afstand? Onvoorwaardelijke liefde laat ruimte voor conflicten, teleurstellingen en zelfs boosheid, zonder dat ze zich van liefde onthouden als wapen.

Nog een kenmerk: ze verwachten niet dat je een bepaalde rol speelt om hun genegenheid te verdienen. Je hoeft niet indrukwekkend, aangenaam of succesvol te zijn om de relatie stabiel te laten voelen. Dit is anders dan volmaakte liefde als de ultieme uiting van romantische verbondenheid, die passie en toewijding omvat, maar niet per se de specifieke eigenschap van onvoorwaardelijke liefde vereist; volmaakte liefde kan nog steeds afhankelijk zijn van bepaald gedrag.

Let er tot slot op of ze je harde waarheden kunnen vertellen zonder de relatie zelf in gevaar te brengen. Paradoxaal genoeg zijn mensen die onvoorwaardelijk liefhebben vaak eerlijker, niet minder eerlijk, omdat het voortbestaan ​​van de relatie niet afhangt van comfortabele stilte.

* Kan onvoorwaardelijke liefde ongezond worden of toxisch gedrag in de hand werken?

Ook uit praktijkervaring herkenbaar, ja, en dit is waar de gangbare opvatting van onvoorwaardelijke liefde de meeste schade aanricht. Wanneer “Ik hou van je, wat er ook gebeurt” wordt opgerekt tot “Ik tolereer alles”, beschermt liefde niet langer de relatie, maar juist disfunctioneel gedrag.

Dit is het meest zichtbaar in gezinnen die te maken hebben met verslaving, waar de onvoorwaardelijke liefde van een ouder kan overgaan in het financieren, goedpraten of verbergen van destructief en grensoverschrijdend gedrag.

Het komt ook voor in romantische relaties waar de toewijding van de ene partner juist datgene wordt waardoor de andere partner verantwoordelijkheid kan ontlopen. Het is belangrijk om het onderscheid te begrijpen tussen onvoorwaardelijke liefde en ongezonde hechtingspatronen, omdat de twee constant door elkaar worden gehaald, en die verwarring reële gevolgen heeft.

Onvoorwaardelijke liefde en onvoorwaardelijke acceptatie van gedrag zijn niet hetzelfde. Psychologisch gezonde, onvoorwaardelijke liefde kan samengaan met duidelijke grenzen, wat bijna het tegenovergestelde is van hoe het concept gewoonlijk wordt voorgesteld als grenzeloze tolerantie.

Er bestaat ook een risico op zelfverloochening. Mensen die er trots op zijn onvoorwaardelijk lief te hebben, verliezen soms hun eigen behoeften volledig uit het oog en verwarren zelfopoffering met toewijding. Dit patroon is vaak terug te voeren op de manier waarop de vrouwelijke psychologie liefde en romantische aantrekkingskracht benadert, aangezien vrouwen vaker worden gesocialiseerd om liefde gelijk te stellen aan zelfopoffering.

* Wanneer onvoorwaardelijke liefde een grens overschrijdt

– Waarschuwingssignaal: excuses maken voor herhaaldelijk schadelijk gedrag in plaats van het direct aan te pakken

– Waarschuwingssignaal: het gevoel hebben dat het uiten van woede of teleurstelling zal “bewijzen” dat je liefde niet echt is

– Waarschuwingssignaal: consequent het comfort van een ander boven je eigen veiligheid of welzijn stellen

– Waarschuwingssignaal: geloven dat het stellen van een grens hetzelfde is als het onthouden van liefde

* Betekent onvoorwaardelijke liefde dat je onacceptabel gedrag van iemand accepteert?

Nee. Dit is het meest voorkomende misverstand van onvoorwaardelijke liefde; het is belangrijk om dit duidelijk te stellen: iemand onvoorwaardelijk liefhebben betekent niet dat je onacceptabel gedrag van die persoon moet accepteren.

Carl Rogers was expliciet hierin: hij verwijst naar het accepteren van iemands intrinsieke waarde, niet naar het goedkeuren van elke keuze die die persoon maakt.

Een therapeut die onvoorwaardelijke positieve waardering toepast, blijft schadelijke patronen bij een cliënt aanpakken. Een ouder die onvoorwaardelijk van een kind houdt, blijft consequent grenzen stellen waar het nodig is.

De liefde is onvoorwaardelijk; Gedragstolerantie is dat niet, en zou dat ook niet moeten zijn.

Dit onderscheid raakt vooral vertroebeld in situaties met manipulatie. Soms lijkt het alsof iemand test of je liefde onvoorwaardelijk is, maar is het in werkelijkheid een berekende poging tot controle.

* Gezonde onvoorwaardelijke liefde, in een notendop op een rijtje

– Kenmerken: — Emotioneel verbonden blijven tijdens conflicten, maar wel een grens stellen

– Kenmerken: — Iemand liefhebben om wie hij of zij is, zonder specifieke schadelijke acties goed te praten

– Kenmerken: — Je zelfverzekerd genoeg voelen om het oneens te zijn, nee te zeggen of weg te lopen wanneer dat nodig is

– Kenmerken: — Consistentie in genegenheid die niet afhangt van de prestaties van de ander

* Onvoorwaardelijke liefde versus voorwaardelijke liefde: de kernverschillen

Door de twee naast elkaar te leggen, wordt het psychologische onderscheid concreet in plaats van abstract.

Onvoorwaardelijke liefde versus voorwaardelijke liefde: de belangrijkste psychologische verschillen

Dimensie Onvoorwaardelijke liefde Voorwaardelijke liefde

Basis De intrinsieke waarde van een persoon versus Prestatie, prestatie of gedrag

Reactie op conflicten Blijft betrokken, pakt het probleem direct aan versus Trekt genegenheid terug of stelt ultimatums

Stabiliteit Consistent in alle omstandigheden versus Schommelt met externe factoren

Grenzen Kan samengaan met duidelijke grenzen versus Gebruikt vaak terughoudendheid als grensbepaling

Oorsprong Veilige hechting, eigenwaarde versus Vaak geworteld in angstige of vermijdende hechting

Erkennen waar je je op dit spectrum bevindt, in welke richting dan ook, geven of ontvangen, is de eerste echte stap naar het veranderen van het patroon. Het is ook de moeite waard om te onderzoeken of liefde een aangeleerde emotie of een aangeboren vermogen is, aangezien het antwoord bepaalt of deze patronen vaststaand of veranderbaar aanvoelen.

Onderzoek naar hoe individuen met psychopathische trekken liefde uiten, onthult dat wat op toewijding lijkt, soms meer lijkt op gehechtheid als nut, een wezenlijk andere psychologische ervaring dan onvoorwaardelijke liefde zoals de meeste mensen die begrijpen.

En liefde ziet er niet altijd uit als warmte. Soms vinden mensen die diepe liefde voelen het moeilijk om die liefde überhaupt naar buiten te brengen, wat op zich al een psychologisch raadsel is dat het waard is om te ontrafelen.

* Het vermogen tot onvoorwaardelijke liefde ontwikkelen

Onvoorwaardelijke liefde is geen vaststaande eigenschap die je wel of niet hebt. Het is eerder een vaardigheid, die je opbouwt door herhaaldelijk specifieke psychologische gewoonten te oefenen.

Empathietraining helpt ook al zijn hierover de visies verschillend. We kijken naar de doorsnee emotioneel gezonde mens die het wel in zich heeft om inlevingsvermogen te verbeteren.

Actief proberen de innerlijke ervaring van een ander te begrijpen, in plaats van alleen maar te reageren op hun gedrag, legt de basis voor onvoorwaardelijke liefde. Mindfulness-oefeningen ondersteunen dit ook, door je bewuster te maken van je eigen reactiepatronen voordat ze een gesprek overnemen.

Onderzoek naar zelfcompassie toont consequent aan dat mensen die zichzelf dezelfde genade kunnen schenken als ze een vriend zouden schenken, niet verrassend beter in staat zijn om diezelfde genade aan anderen te schenken. Het is moeilijk om iemand onvoorwaardelijk lief te hebben terwijl je jezelf aan een onmogelijke standaard houdt.

Therapeutische benaderingen zoals hechtingsgerichte therapie en compassiegerichte therapie richten zich direct op de onveilige hechtingspatronen die ervoor zorgen dat onvoorwaardelijke liefde onveilig of onbereikbaar aanvoelt.

Cognitieve gedragstechnieken kunnen ook helpen bij het identificeren van specifieke automatische gedachten, zoals ‘als ik zwakte toon, zullen ze me verlaten’, die onbewust het vermogen om onvoorwaardelijk lief te hebben ondermijnen.

* De rol van fysieke verbinding en taal

Onvoorwaardelijke liefde is niet puur cognitief; ze wordt uitgedrukt via het lichaam en via woorden, en beide kanalen zijn belangrijker dan mensen vaak denken.

De fundamentele menselijke behoefte aan fysieke genegenheid is nauw verbonden met hoe veilig liefde aanvoelt op het niveau van het zenuwstelsel. We weten dat aanraking oxytocine vrijmaakt, cortisol verlaagt, wat deels verklaart waarom een knuffel onvoorwaardelijke acceptatie sneller kan overbrengen dan welke woorden of zinnen dan ook.

Taal is ook belangrijk, maar de relatie is niet lineair. De psychologie achter koosnamen laat zien dat consistente, oprechte uitingen van genegenheid een gevoel van onvoorwaardelijke acceptatie versterken. Maar overmatige verbale liefdesverklaringen kunnen soms het tegenovergestelde signaleren: onzekerheid of angstige gehechtheid vermomd als toewijding, in plaats van de kalme consistentie die onvoorwaardelijke liefde eigenlijk vereist.

* Het bredere kader van hoe we liefhebben

Onvoorwaardelijke liefde bestaat niet los van alle andere vragen die de psychologie over liefde stelt. Het past binnen bredere kaders van de relatiepsychologie die gehechtheid, toewijding, passie en intimiteit onderzoeken als afzonderlijke, onderling verbonden dimensies.

Sommige onderzoekers gaan nog een stap verder en vragen zich af of het psychologisch mogelijk is om oprecht van meer dan één persoon tegelijk te houden, wat het traditionele, op monogamie gerichte beeld van onvoorwaardelijke toewijding complexer maakt.

En de dag van vandaag is het complexer geworden doordat relatievormen door elkaar heen lopen en daar toch conflicten uit ontstaan. Het lijkt onvoorwaardelijk tot….

Anderen bestuderen liefde die wordt gedefinieerd door passie en toewijding zonder echte intimiteit, een patroon dat in de beginfase, de stormachtige fase, kan doorgaan voor onvoorwaardelijke liefde.

Er is ook het lastigere terrein van eenzijdige genegenheid die nooit wordt beantwoord, wat ongemakkelijke vragen oproept over de vraag of liefde die niet wordt beantwoord nog wel zinvol onvoorwaardelijk genoemd kan worden, of dat onvoorwaardelijke liefde op zijn minst enige wederzijdse erkenning vereist om psychologisch te functioneren.

En meer in het algemeen discussiëren onderzoekers nog steeds over de vraag of liefde zelf het best begrepen kan worden als een constructie gevormd door neurowetenschap en cultuur, in plaats van een enkele universele ervaring.

* Wanneer is professionele hulp nodig?

Moeite hebben met onvoorwaardelijk liefhebben of je geliefd voelen is normaal en vereist zelden op zichzelf een interventie.

Maar bepaalde patronen zijn het waard om met een therapeut te bespreken in plaats van ze alleen te proberen op te lossen. Daar zit ook vaker weerstand op, hoewel ik weerstand zie als ‘angst’. Angst om te roeren in het verleden, angst om wat daar allemaal naar boven wordt getild. Daarom spreek ik zelf niet over iemand die zich verzet of weerstand heeft. Het is angst. En zodra je invoelend het woord ombuigt naar iets wat te hanteren is, dan laat je dergelijke woorden achterwege. Veel van mijn cliënten spreken vanuit de gangbare gekende courante begrippen en zien pas iets later in dat de emotie die onder dat woord leeft, weinig in beweging brengt.

Overweeg professionele hulp als je merkt dat je aanhoudend moeite hebt om erop te vertrouwen dat mensen om je geven, ongeacht je prestaties, als je een patroon ontwikkelt waarbij je partners kiest die alleen voorwaardelijk liefde geven, of als je merkt dat je herhaaldelijk mishandeling goedpraat in naam van ‘onvoorwaardelijke liefde’. Deze patronen zijn vaak terug te voeren op hechtingsproblemen die goed reageren op hechtingsgerichte of compassiegerichte therapie.

Zoek hulp als onvoorwaardelijke liefde is omgeslagen in het in stand houden van de situatie, met name in de context van verslaving, misbruik of financiële uitbuiting, waarbij het blijven ‘wat er ook gebeurt’ actief schade toebrengt aan jou of je gezin. Relatietherapie of gezinstherapie kan helpen om toewijding te onderscheiden van disfunctioneren in deze situaties.

Als gevoelens van onbemind of onbeminnelijk zijn gepaard gaan met aanhoudende hopeloosheid, gedachten aan zelfbeschadiging of suïcidale gedachten, is dat een signaal om meteen hulp te zoeken. Wacht niet tot het donker wordt- een boek geschreven door Bob VanSant (+ 8 december 2017)

En we leven nog lang en… verbonden, vrij en met genoeg liefde om elkaar vast te houden én los te laten.

Liefs Mieke

Relatie- en Gezinstherapeute, Gediplomeerd in Klinische psychologie, Familie Opsteller, gespecialiseerd bij Dr Martin Appelo in Narcisme, Hechting en relaties.

©Mieke

Omdat een kind zoveel meer is dan alleen een hoofd dat kennis moet opnemen.

Kunst geeft kinderen de ruimte om te ontdekken, te voelen, te creëren en zichzelf uit te drukken. Het leert hen niet alleen hoe iets moet, maar vooral ook: wat zie ik, wat voel ik, wat wil ik uitdrukken….

In het Waldorf-Steiner onderwijs is kunst geen extraatje naast het kennisgerichte leren, het is geen vak maar geïntegreerd in het ontwikkelingscurriculum.

Kunst loopt als een rode draad door het onderwijs heen. Rekenen kan kleur krijgen, geschiedenis kan tot leven komen in een schildering, taal kan worden beleefd in een toneelstuk en natuur wordt ineens tastbaar wanneer een kind haar tekent, boetseert of schildert.

Van het verwonderde kind dat met bijenwas iets nieuws in zijn handen ontdekt, tot de oudere leerling die leert werken met houtskool, vorm, licht en perspectief: steeds wordt er een volgende laag toegevoegd.

Daarin zit voor mij de meerwaarde en kracht van kunst in het onderwijs.

Het ontwikkelt niet alleen vaardigheden, maar ook aandacht, verbeeldingskracht, gevoel en vertrouwen.

Kunst helpt kinderen om met een open blik naar de wereld te kijken. Om vragen te stellen. Is dat één van de mooiste dingen die we kunnen van jongs af aan mee te kunnen geven? Niet alleen feitenkennis te verwerven, maar ook te leren kijken, te zien, te beleven en vorm te geven?

Welke ruimte, vraag ik me steeds vaker af, krijgt kunstzinnige ontwikkeling – dus ook het woord- de muziek- de beweging….nog ruimte. Niet als een vak apart maar levendig verweven in wat in iedere ontwikkelingsfase van het opgroeiend kind kenmerkt…

In het Waldorf-onderwijs is kunst daarom geen extra vak naast rekenen, taal of wereldoriëntatie. Het is een manier van leren die het hele kind aanspreekt: hoofd, hart en handen.

Wanneer een kind schildert, boetseert, tekent, muziek maakt of toneel speelt, ontwikkelt het niet alleen een vaardigheid. Het leert ook kijken, luisteren, wachten, proberen en opnieuw beginnen. Het ontdekt dat iets niet meteen hoeft te lukken. Dat aandacht verschil maakt. Dat schoonheid ontstaat door zorg en oefening en is voeding voor het ontwikkelen van ‘deugden’, van binnenuit. Niet door wat opgelegd wordt, van buitenaf, wat nu steeds vaker gebeurt, uit onmacht, uit het niet meer te weten…

Kinderen krijgen vaak te horen geduldig te moeten zijn, moedig of zorgvuldig, maar wat als kinderen die voeding niet van binnenuit kunnen ontwikkelen en verfijnen doordat er geen belangstelling is voor wat innerlijk impulseert, wat als er geen omgeving is die die deugden in hen tot een actieve beleving opwekt, geen mogelijkheden of situaties gecreëerd worden waarin die kwaliteiten tot wasdom worden gebracht?

Het is eigenlijk heel eenvoudig, maar misschien te eenvoudig dat men eraan voorbij loopt.

Een schilderij vraagt aandacht.

Een moeilijke vorm vraagt volharding.

Samen muziek maken vraagt luisteren naar de ander.

Een toneelstuk vraagt moed om jezelf te laten zien.

Boetseren vraagt vertrouwen in wat nog niet helemaal zichtbaar is.

Zo worden deugden geen abstracte begrippen, maar geleefde ervaringen.

Nu gelden vooral verboden en geboden, maar als we eens helder (durven) te kijken naar de manier waarop kinderen zich op steeds jongere leeftijd gewelddadig gedragen, en op dezelfde manier met die realiteit omgaan, straffen en belonen, verbieden en isoleren, vind je dan niet zelf dat er heel dringend iets zal moeten veranderen?

Door eerst in onze eigen omgeving te kijken of we nog enige belangstelling hebben voor het schone, het goede, het mooie, eigen innerlijke deugden aan te kijken en hoe dat verder vorm kan krijgen op een plek waar het kind wordt ‘gevormd’. En onder gevormd worden heb ik niet over een afgewerkt product, dat klaargestoomd moet worden te ‘overleven’ in een materiële wereld.

Je antwoord staat vast: we leven toch in een materiële wereld. Is dat alles, stel ik dan de vraag? Is dat niet wat beperkt en armoedig denken?

Ik deel dit vandaag na een heel diepgaand gesprek met een moeder die het niet meer weet…met een hoogbegaafd-meervoudig begaafd jong kind- hoogsensitief. Als in een systeem geen ruimte is om al die gebieden die bijdragen tot een ontwikkelend heel mens, zien we steeds meer jongeren ‘uitvallen’. Dit zijn degenen die signalen geven, dit zijn degenen die ik zie als enorme katalysators.

En dan kom je mij misschien wat lachwekkend of met ongeloof zeggen: Wat kan het kunstzinnige daarin écht betekenen. Complete onzin.

Maar dat ken ik, die mensen ken ik, en die kan ik niet -meer bereiken. Dat is net zoals cliënten vertellen dat mensen met wie ze ooit een fijn contact hadden, veranderd is tot helemaal stopt. Sommigen blijven dezelfde route volgen, anderen maken het web van de geprogrammeerde routes los. Dan kunnen contacten tot zelfs vriendschappen eindigen.

Er is ook het fenomeen dat als je je niet houdt aan onuitgesproken afspraken, vooral vrouwen hebben dat met elkaar, zoals iets doen wat binnen een groep niet thuishoort, dan word je onvermijdelijk uit een groep of omgeving verbannen, genegeerd of doodgezwegen.

We gaan dat dus niet verbloemen. Maar het gebeurt dus wel. Verder kun je er niets mee dan laten….. belangrijk is vooral mee te bewegen met en naar mensen die zich niet klampen aan stille onuitgesproken afspraken.

Het stemt me wel positief en blij dat er wel mensen, ouders, opvoeders…zijn die na lang zoeken in dezelfde richting, er wel oren naar hebben. En mee nadenken, mee voelen, mee afstemmen en die echt luisteren naar de signalen van hun kind.

Wat niet gekend is, is onbemind, echter….door zich open te stellen, daar ontvankelijk in te zijn, kun je zelf misschien iets ontdekken wat dieper raakt dan het weten, dan de kennis, dan alles wat lijkt op succesvol te zijn.

Ik had het er ook over met vriend Ridzerd; we delen onze kerngedachten rond de enorme vervlakking van morele deugden, gewetensontwikkeling, het dieper vastklampen aan het materiële leven. En wijzen naar de slechteriken, de daders…

Als dit het is wat de toekomst wordt voor het jonge opgroeiende kind….

Mooie inspirerende video van 1’12”
The Journey of Art in Waldorf Education | How Art Transforms Learning

The Journey of Art in Waldorf Education | How Art Transforms Learning

Mieke

Sedna retrograde op 2° in Tweelingen – luisteren naar wat diep leeft

‘Er hangt iets in de lucht’. Het is iets wat zich al even aan het opbouwen is, je kon het wellicht niet aanwijzen, je vinger op leggen, of verklaren, maar wel een voelbare onderstroom. Alsof er onder alles wat we dagelijks doen, denken en zeggen een diepere beweging gaande is.

Ergens diep onder de oppervlakte beweegt iets. Niet in de lucht, maar in het water, het domein waar licht slechts aarzelend doordringt. Daar, in de diepte, draait Sedna zich om. Haar lange haar golft als ze haar blik naar binnen richt. De oceaan beweegt mee.

In de mythologie van de Inuit is Sedna de godin van de zee, de moeder van alle zeedieren. Haar verhaal begint met verraad: ze werd door haar vader in zee geworpen, haar vingers afgesneden, en uit die vingers ontstonden de vissen, zeehonden en walvissen. Sedna leeft sindsdien in de diepte, niet als slachtoffer, maar als bewaker van heling. Ze leert ons dat pijn niet verdwijnt door te negeren, maar door te erkennen.

Wanneer Sedna retrograde gaat, keert haar energie naar binnen. Ze nodigt ons uit om te luisteren naar wat lang verzwegen is oude emoties, vergeten gesprekken, verhalen die we ooit hebben ingeslikt. Sedna vertegenwoordigt thema’s als diepe emotionele heling, transformatie op de lange termijn, kosmisch karma en zelfbekrachtiging door het onder ogen zien van verwaarloosde of onderdrukte aspecten van het leven en spoort aan tot reflectie op gebieden waar we moeilijke waarheden, onopgeloste ervaringen uit het verleden of verborgen emotionele stromen vermijden.

Sedna in Tweelingen

Tweelingen is het teken van woorden, gedachten en verhalen. In deze retrograde periode worden we uitgenodigd om onze communicatie te herzien. Karmische lessen over waarheid, verhalen vertellen en leren. Sedna retrograde in Tweelingen, kun je een langzame maar betekenisvolle transformatie in gang zetten op zowel mentaal als emotioneel vlak, wat persoonlijke groei en inzicht in diepe karmische patronen bevordert.

Tijdens deze transit kunnen mensen zich aangetrokken voelen tot het herzien van hun denkpatronen, het terugblikken op eerdere communicatie en het rechtzetten van oude intellectuele of sociale misverstanden.

Het is dus een gunstige tijd voor het bijhouden van een dagboek, therapie of meditatieve reflectie over hoe je woorden en ideeën op een verantwoorde manier gebruikt.

– Hoe spreken we over onszelf?

– Welke verhalen dragen we nog mee die niet meer kloppen?

– Waar hebben we onze stem verloren?

Hierover heeft mijn/onze jongste dochter in haar eerste boek over geschreven, vanuit haar persoonlijke ontwikkelingsweg.

‘Mijn Stem, Mijn Kracht’
https://www.boekscout.nl/shop2/boek/9789465446103…

Sedna in Tweelingen fluistert: “Luister naar wat je ooit niet kon zeggen.” Ze opent de laden van ons geheugen, waar oude brieven, gesprekken en overtuigingen liggen te wachten. Niet om herhaald te worden, maar om eindelijk begrepen te worden.

Het Sabiaans symbool is De Tuilerieën in Parijs

Luxe

Autoriteit wordt gegeven aan hen die iets kunnen bereiken

Parijzenaars ontmoetten elkaar, wandelden, vierden feest en ontspanden in deze luxueuze tuin uit de Renaissance. Ze werden gezien als egoïstisch en als heersers over anderen. In Engeland werd een groot deel van het nationale architectonische erfgoed in stand gehouden door aristocraten en fabelachtig rijke families, vaak ten koste van de minderbedeelden. Hier schuilt een onpopulaire wijsheid: bepaalde types mensen creëren, onderhouden en genieten van rijkdom, terwijl andere types hen dienen.

Het lijkt misschien alsof we door toeval van geboorte gedoemd zijn tot een gebrek aan kansen. Maar deze interpretatie van de werkelijkheid bevordert nooit geluk. Het is aan ieder van ons om onze eigen capaciteiten en mogelijkheden te benutten en op een sierlijke, verfijnde manier tot zelfexpressie te komen binnen onze eigen wereld. Geluk heeft niets met rijkdom te maken – het ontstaat door het beste te maken van wat we hebben, en is zeker niet vanzelfsprekend voor de rijken.

Over het algemeen verwachten mensen op alle niveaus van de samenleving te kunnen genieten van de vruchten van hun werk en hun trouwe toewijding aan wat ze waarderen. We ontwikkelen sociale positie en rijkdom binnen onze gemeenschap door blijk te geven van een verlangen om te behouden en te zorgen voor wat we hebben – of dat nu een paleis is of een eenvoudig huisje. Het is dit wat ons de grootste tevredenheid in het leven brengt.

Dit wordt duidelijk door de universele gewoonte om prestaties te belonen met tekenen van sociale goedkeuring. We zeggen misschien wel ‘goed gedaan’ tegen iemand die zich echt heeft ingespannen, maar de prijs gaat uiteindelijk naar de winnaar.

Autoriteit is een voorwaarde voor het goed functioneren van elke gemeenschap en wordt toegekend aan degenen die kunnen presteren. Het is dus nauw verbonden met zelfvertrouwen en de uiterlijke bewijzen daarvan – in materiële goederen en beloningen voor bekwaamheid.

De verheerlijking van succes in materiële voordelen wordt wellicht bekritiseerd door de minderbedeelden, maar het is een blijvende praktijk door de hele menselijke geschiedenis heen – en wordt zelfs bestudeerd in het dierenrijk. Een mannetje dat pronkt met zijn energieverslindende, rijke en kleurrijke eigenschappen, toont een potentiële partner zijn vermogen om voor haar nakomelingen te zorgen.

Bovendien moet er in een gemeenschap een stabiel systeem van waarden en beloningen bestaan, anders zou een individu nooit kunnen streven naar optimale zelfontwikkeling.

Dit universele idee wordt het best uitgedrukt door planeten in

Tweelingen 3 (2°- 3°)

KRISTALLISATIE

Het inzetten van het rationele verstand om de mysteries te verklaren, verstevigt ervaring tot een fundament van kennis

“Inzicht in hiërarchie en privileges”

Hoewel we de diepten van het onbewuste en de hoogten van het superbewustzijn kunnen bereiken door de toewijding van het verstand aan de rede tijdelijk op te schorten, kan dit niet eeuwig duren. Vroeg of laat moet het grijpende verstand zijn waarnemingen structureren en patronen creëren om ze te verklaren. Dit is vorm, gedachtevorm, en het geeft aanleiding tot heerschappij en rituelen, omdat het het ego centraliseert in de discipline van helderheid.

Sedna retrograde in Tweelingen is een uitnodiging om het verhaal te herschrijven.

Laat de pijn van verraad los, de frustratie die voortkomt uit een wereld die soms gek lijkt.

Benoem wat pijn doet, adem, en blaas het naar het westen waar de zon het kan verbranden bij haar ondergang.

Luister naar de klikgeluiden van de dolfijnen in je eigen oceaan van gedachten.

* Zelfonderzoekvragen

– Welke woorden draag jij nog mee die niet meer van jou zijn?

– Waar snoei jij jezelf om erbij te horen? Waarom zou jij jezelf nog steeds willen aanpassen om bij een groep te horen, die niet de jouwe is?

– Wat borrelt er in jou wat wilt groeien?

– Hoe kun jij vandaag luisteren zonder te oordelen? Neem waar telkens je meteen een oordeel hebt over iets wat je hoort, wat je leest. Neem waar en kijk eens of een oordeel iets is wat jou wil vertellen over jezelf?

– Wat wil jouw stem eindelijk tot uitdrukking brengen?

Sedna draait zich om. De oceaan beweegt.

En ergens diep onder de oppervlakte begint iets te spreken niet om je terug te brengen naar toen, maar om je vrij te maken voor wat nu komt.

Bij het Sabiaans symbool dacht ik meteen aan de prachtige muziek ‘Schilderijententoonstelling’ van Moessorgsky. Wellicht ken je het werk of niet, het maakt niet uit, dan is het een mooie gelegenheid om naar het fragment: ‘ De Tuileriën van Parijs’ te luisteren. De Tuilerieën van Moessorgski is geen zwaar of dramatisch stuk. Het heeft iets lichts, beweeglijks en levendigs: kinderen die spelen en ruzie maken, stemmen door elkaar, beweging, nieuwsgierigheid. En precies dat sluit prachtig aan bij Tweelingen: woorden, stemmen, uitwisseling, gedachten, nieuwsgierigheid en het soms wat chaotische bewegen van de geest.

Tegelijkertijd zit er een mooie tegenstelling in met Sedna. Sedna komt uit de diepe oceaan, uit stilte, pijn en verborgen lagen. De Tuilerieën brengen ons juist naar de oppervlakte: naar het leven, naar beweging, naar geluid. De sfeer verandert. Je bent eerst afgedaald in de diepten en vervolgens komt er beweging en nieuwsgierigheid.

De Tuilerieën zijn een aangelegde tuin, maar het muziekstuk gaat over kinderen die daar vrij bewegen. Persoonlijk vind ik de passage tussen het voortdurend snoeien én ruimte geven aan wat natuurlijk in ons wilt groeien toepasselijk voor de update van vandaag.

Je zou het zelfs kunnen voelen als één verhaal…

Sedna daalt af naar de diepte → ze ontmoet oude pijn en oude verhalen → ze luistert naar wat lang verstomd was → ze komt weer naar boven → de Tuilerieën openen zich → er komt beweging, nieuwsgierigheid, stemmen en leven → en uiteindelijk mag je weer jezelf zijn.

Ik deel graag het dan ook heel graag 2 leuke versies

https://www.youtube.com/watch?v=wJaEOi2c95w…

Mussorgsky – Pictures at an Exhibition – Tuileries – Disputes d’enfants après jeux

https://www.youtube.com/watch?v=EZHpJ4i6e2A…

Er is ook een leuk cd-boekje voor kinderen, verteld door Karin Bloemen.

Heb het goed, liefs Mieke

Mercurius in Maagd zeskwadraat Cheiron retrograde in Stier

controle maakt plaats voor zachtheid

Vandaag vormt Mercurius in Maagd een sesquiquadraat van 135 graden met Cheiron retrograde in Stier. Het is een subtiel maar voelbaar aspect dat ons uitnodigt om stil te staan bij de manier waarop we denken, communiceren en omgaan met onze behoefte aan zekerheid, controle en eigenwaarde.

Het is een energie die niet noodzakelijk luid, schreeuwerig binnenkomt, maar die je juist kan raken op plekken waar je al langer iets probeert te begrijpen, te herstellen of onder controle te houden.

Mercurius voelt zich bijzonder sterk in Maagd. Mercurius is immers de planeet die over denken, communiceren, analyseren en informatie verwerken gaat en Maagd weet daar wel raad mee.

In deze stand zijn we geneigd om alles nauwkeurig te bekijken, details op te merken die anderen misschien missen en voortdurend te zoeken naar manieren waarop iets beter, efficiënter of praktischer kan. We willen begrijpen hoe iets werkt en als we ergens een probleem zien, willen we het liefst meteen weten hoe we het kunnen oplossen.

Dat kan heel helpend zijn. Juist in tijden waarin het leven chaotisch of overweldigend voelt, kan structuur ons houvast geven.

We weten wat er moet gebeuren, maken een planning, ruimen iets op, beantwoorden berichten, regelen onze administratie en zorgen ervoor dat de dagelijkse dingen blijven draaien.

Er zit iets geruststellends in die kleine handelingen. Terwijl we de vloer opruimen, een ornament terugzetten, de kussens opschudden of een fotolijstje rechtzetten, creëren we niet alleen orde om ons heen, maar vaak ook orde in ons hoofd.

We ademen gemakkelijker wanneer we weten wat we moeten doen en wanneer we het moeten doen. Routines kunnen ons helpen om de wielen van het dagelijks leven gesmeerd te houden, zeker wanneer de wereld om ons heen veel van ons vraagt. Vandaag ligt daar ook de uitnodiging. Orde scheppen, buiten en binnen.

Wanneer het plan de meester wordt, kunnen we onszelf verliezen in de behoefte om alles goed te doen. Dan wordt een planning geen hulpmiddel meer, maar een verplichting.

We raken gespannen wanneer we van onze afspraken afwijken, voelen ons schuldig wanneer we iets niet af krijgen of hebben het gevoel dat we voortdurend achter de feiten aanlopen. We maken misschien te veel plannen, nemen te veel hooi op onze vork en merken pas laat dat we eigenlijk uitgeput zijn en dan kan Cheiron in Stier een gevoelige plek aanraken.

Cheiron is de gewonde genezer, in de astrologie. Hierover kun je de blogs lezen die ik al eerder heb geschreven.

Je kunt deze blogs nog eens rustig lezen/herlezen- inzicht geeft uitzicht

* https://miekecoigne.com/…/cheiron-in-stier-2026-2033…/

Cheiron in Stier- 2026- 2033 !

* https://miekecoigne.com/…/cheiron-retrograde-in-stier…/

Cheiron retrograde in Stier 3 augustus- 6 januari 2027!

Cheiron symboliseert die kwetsbare plekken in ons waar oude pijn, onzekerheid of een gevoel van tekortschieten kan leven, maar tegelijkertijd ook een mogelijkheid tot diepe heling. In Stier raken deze thema’s onder andere aan eigenwaarde, veiligheid, geld, bezit, stabiliteit en de vraag of we onszelf werkelijk als waardevol ervaren.

Omdat Cheiron retrograde loopt, gaat de beweging vooral naar binnen. Het kan zijn dat oude gevoelens opnieuw naar boven komen.

Misschien merk je dat een ogenschijnlijk klein probleem ineens veel meer met je doet dan je had verwacht.

Een opmerking over geld, werk, prestaties of verantwoordelijkheid kan bijvoorbeeld een oude onzekerheid raken. Ineens hoor je weer die kritische stem die je vertelt dat je het niet goed genoeg doet, dat je harder moet werken of dat je eerst meer moet bereiken voordat je mag ontspannen.

Wat is het verinnerlijkt programma waar je misschien toch al langer tegenaanloopt, én hoe ga je dit programma transformeren? Er zijn genoeg mogelijkheden te vinden, als de groeven van het programma heel diep verankerd zitten, is NEI, EE een heel zinvolle manier. Deze vormen gaan verder dan denken, vanuit het denkend gebied, vooral als een patroon zich telkens opnieuw laat zien, mis je de diepste lagen, de kern. Zelf geef ik die tip mee aan cliënten, daar dieper in te duiken dan ‘ik ga, ik wil, ik zal’ dat eens veranderen.

https://miekecoigne.blogspot.com/…/herprogrammeren-van…

Dat is precies waar de spanning tussen Mercurius en Cheiron zichtbaar kan worden. Mercurius in Maagd wil analyseren, verbeteren en corrigeren, terwijl Cheiron ons vraagt om juist even stil te staan bij wat pijn doet.

Het ene deel van ons zegt misschien: dit moet beter, dit klopt niet, hier zit een fout, ik moet dit oplossen. Terwijl een ander deel veel eenvoudiger zegt: ik ben moe, ik ben onzeker, ik heb behoefte aan rust en veiligheid.

We kunnen vandaag dus geconfronteerd worden met het verschil tussen iets rationeel begrijpen en het daadwerkelijk kunnen voelen en helen.

Je kunt bijvoorbeeld heel goed weten dat je niet perfect hoeft te zijn en toch ontzettend streng voor jezelf blijven. Je kunt rationeel begrijpen dat geld niet bepaalt hoeveel je waard bent en toch angst voelen wanneer financiële onzekerheid zich aandient. Je kunt weten dat rust belangrijk is en jezelf vervolgens alsnog een hele dag volplannen.

Het sesquiquadraat brengt juist die subtiele wrijving naar boven om bewust(er) te worden van wat niet langer werkt. Soms is een kleine aanpassing genoeg. Je hoeft niet je hele leven om te gooien, maar alleen een afspraak af te zeggen, een taak uit te stellen, je financiële planning opnieuw te bekijken of jezelf toe te staan om even niets te doen.

Het veiligheidsgevoel ontstaat niet door alsmaar méér te doen, nog méér van dit en dat, nog méér investeren en hopen dat, nog méér van hetzelfde herhalen, al lijkt het iets anders te zijn, het gaat om het dieperliggend patroon van herhaling te doorbreken.

Patronen die we herkennen in relaties, in het werk, in gezondheid enz….

Vandaag is een uitnodiging zijn om eens bewust naar je innerlijke dialoog te luisteren. Hoe praat je tegen jezelf wanneer iets niet lukt zoals gepland? Welke woorden gebruik je wanneer je een fout maakt? En van wie komt die kritische stem eigenlijk? Misschien herken je oude stemmen die je al jaren vertellen dat je harder moet werken, beter moet presteren of alles onder controle moet hebben.

Duw die stemmen niet weg, maar luister heel nauwkeurig naar wat ze je nog steeds vertellen. Met zachtheid., geduld., compassie. Een vriendelijker manier van kijken naar jezelf.

Als onzekerheid op dit moment de boventoon voert, kan het helpen om letterlijk te vertragen. Adem even diep in. Voel je voeten op de grond. Kijk om je heen en merk op wat er op dit moment werkelijk aanwezig is, in plaats van alvast alle mogelijke problemen van morgen op te lossen.

Ook in praktische zaken kan deze energie heel bruikbaar zijn. Kijk rustig naar je financiën, je verplichtingen, je agenda en je dagelijkse routines. Niet vanuit angst of controle, maar vanuit de vraag wat jou werkelijk ondersteunt.

Waar maak je het jezelf onnodig moeilijk? Waar zit te veel druk? Welke verplichting hoeft misschien niet meer? En waar zou een kleine verandering al meer rust kunnen brengen?

Wanneer oude onzekerheden worden geraakt, kunnen we vanuit spanning snel conclusies trekken. Zeker wanneer het gaat om geld, persoonlijke bezittingen, werk of samenwerkingen is het verstandig om eerst ademruimte te creëren voordat je grote beslissingen neemt. Soms wordt iets veel helderder wanneer je er een nachtje over slaapt.

Het belangrijkste inzicht is om je leven zo te organiseren zonder jezelf gevangen te zetten in je eigen ontworpen structuur.

Niet alle plannen zijn duurzaam. Blijf onderzoeken, voelen, afstemmen, en neem daar de volle verantwoordelijkheid in.

De kleine dingen blijven belangrijk. Een opgeruimde tafel, een overzichtelijke agenda, een betaalde rekening of een taak die eindelijk is afgerond kan werkelijk rust geven.

En daar tegenover mogen ook de eenvoudige genoegens bestaan. Een kop thee. Een wandeling maken, naar het zonlicht door het raam kijken, zomaar chillen. Luister maar welke stemmetjes opduiken.

Je kunt ook om te voelen hoe je vertragen doorwerkt in je lichaam en geest Vipassana beoefenen. In volstrekte stilte (met jezelf)

Mercurius in Maagd kan ons helpen om helder te kijken en praktische veranderingen aan te brengen. Cheiron retrograde in Stier herinnert ons eraan dat echte stabiliteit niet alleen ontstaat door alles netjes te organiseren, maar ook door te voelen dat we veilig mogen zijn zoals we zijn.

Leg je hand op je hart en luister naar wat er onder alle plannen, gedachten en lijstjes leeft. En wanneer die oude kritische stem weer begint te fluisteren dat je meer moet doen, meer moet kunnen of beter moet zijn, probeer haar dan niet te bevechten. Geef jezelf simpelweg een andere boodschap.

En laat die boodschap tot je doordringen tot je ervan doordrongen bent.

Een paar vriendelijke woorden genoeg om te kalmeren, ons zenuwstelsel in balans te brengen, ons terug te brengen naar het heden en ons eraan te herinneren dat we niet alles hoeven te controleren om ons leven te mogen vertrouwen.

De energie van vandaag nodigt ons uit om hoofd en hart opnieuw met elkaar te verbinden. Om onze scherpe blik niet tegen onszelf te gebruiken, maar vóór onszelf. Om te zien wat beter kan, zonder te vergeten wat al goed is. Om te beseffen dat heling niet per sé begint met iets veranderen, maar met jezelf eindelijk de toestemming geven om precies daar te zijn waar je bent.

Waar je ook bent, wees daar helemaal.

Heb het goed, liefs Mieke

Mars in Kreeft vierkant Saturnus retrograde in Ram en semi-sextiel

Jupiter in Leeuw

Wanneer de krijger leert luisteren

Er zijn van die dagen waarop het lijkt alsof het leven ons vooruit wil duwen, terwijl iets diepers in ons fluistert dat we eerst even stil moeten worden. Vandaag is zo’n dag.

Mars beweegt door het gevoelige water van Kreeft en ontmoet Saturnus, die retrograde door Ram loopt.

En Saturnus blijft nog tot december retrograde door Ram lopen.

Of we dat nu leuk vinden of niet. We hebben er toch mee te dealen.

Je kunt dit blog nog eens lezen/herlezen en laten inwerken.

https://miekecoigne.com/…/saturnus-gaat-retrograde-in…

Het is alsof de krijger in ons tegenover een oude poortwachter komt te staan. Mars wil bewegen, handelen, reageren. Hij wil beschermen wat hem dierbaar is en opkomen voor wat belangrijk voelt. Maar Saturnus houdt de deur gesloten en zegt: Wacht. Kijk eerst naar wat er werkelijk in je leeft en dat kan vrij frustrerend zijn.

Want wanneer we voelen dat iets moet gebeuren, willen we vaak onmiddellijk in beweging komen. We willen antwoorden, duidelijkheid, vooruitgang. We willen weten waar we aan toe zijn. En als het leven vervolgens vertraagt, kunnen we het gevoel krijgen dat we worden tegengehouden, worden afgeremd en wijten we dit aan de buitenwereld of onze omgeving.

Het is niet dat de deuren zich voor je sluiten of gesloten blijven, maar het cultiveren van geduld ( al vertellen sommigen me dat ze het beu zijn om geduld te hebben en vooruit willen), en aan te kijken waar we voor staan, wat er nog om aandacht/verwerking vraagt. Dan kunnen we voelen dat we klaar zijn om een deur te openen en erdoorheen te stappen.

Mars in Kreeft brengt ons vandaag dicht bij onze emotionele geschiedenis. Oude gevoelens kunnen zich opnieuw laten zien. Woede, verdriet, teleurstelling, gekwetstheid of een verlangen om eindelijk gehoord te worden. Soms lijkt het alsof deze emoties uit het niets verschijnen, maar vaak dragen ze een veel ouder verhaal met zich mee. Een reactie van vandaag kan zomaar een echo uit gisteren zijn. Deze ochtend had ik een gesprek met een vrouw over een man voor wie ze gevoelens heeft. De man in kwestie, in wat ik kon waarnemen in de onderstroom, had zich teruggetrokken, al een tijdje en dat ervoer zij als frustrerend. In zover ik iemands evolutionaire weg kan waarnemen, deelde ik haar wat ik kon waarnemen en hoe dit bij haar binnenkwam. Ze begreep het allemaal wel, maar….En wat betekent ‘maar’ in wat je me wilt vertellen, vroeg ik haar. Want dat is interessant wat er leeft in ‘maar’…’Ik wil geen relatie, niet meteen, ik ben al tevreden met vriendschap, maar….het doet pijn en het kwetst me.’

Toen vroeg ik haar hoe ze zich voelde, met zichzelf, haar leven, of er iets in haarzelf om aandacht vroeg. ‘Neen, ik heb niets meer om te verwerken, ik heb een schitterend huis, een lieve hond, ik heb alles op een rijtje en heb niets meer om te verwerken.’

‘Ok, fijn voor je hoewel je net deelt pijn te ervaren, gekwetst te zijn door een man die je geen liefdesbetuiging heeft gedaan en er verwachtingen leven. Kun je het parcours van deze man op zo’n manier aankijken dat je ook blijdschap kunt voelen dat deze man trouw is aan zichzelf en zijn helingsweg aangaat, geen valse beloftes maakt? ‘Blijdschap? Tja, ik heb al gezegd dat ik dat kan begrijpen, maar…’

Hoe zou het voor je zijn mocht je jouw pijn en gekwetst van dichterbij aan te kijken? Wat voel je hierbij?

‘Niets. Ik heb niets te verwerken.’

Er is een voelbaar verschil tussen wat iemand in woorden zegt, iemand te begrijpen en blijkt uit wat erop volgt doorspekt is van eigen oude wonden en verwachtingen. Soms lukt het om op een diepere laag met iemand het gesprek verder te zetten, en soms is iemand daar nog niet aan toe of sluit zich af door aan te geven dat er niets meer is om te verwerken….

Saturnus retrograde vraagt ons daarom om niet meteen alles wat we voelen naar buiten te brengen, en toch zijn velen geneigd om meteen op alles te reageren, niet even wat ze lezen of zien of ervaren te laten landen, te laten bezinken. Soms heel reactief, defensief , sub-assertief en/of agressief.

Het kan ook volstaan om wat je voelt te onderzoeken.

Is het boosheid, vaak ligt daar verdriet onder.

Is het ongeduld? Daar kan angst aanwezig zijn.

Is het de neiging/behoefte om controle te houden, dan kan daar een verlangen zijn naar veiligheid, zekerheid….

De energie hoeft niet langer tegen de buitenwereld gericht te worden. De krijger hoeft niet langer te vechten. Hij kan zijn wapen laten zakken en luisteren naar wat zijn hart al die tijd probeert te vertellen, wat géén teken is van zwakte, maar van emotioneel volwassen bewustzijn.

Alsmaar doorgaan hoeft geen teken te zijn van kracht. Kracht belichamen, dat je kunt voelen/gewaarworden wanneer iets om actie/handeling vraagt of wanneer iets om geduld/aankijken/wachten vraagt, wanneer en waar je een grens mag trekken en wanneer je een deur opent, wanneer je voor jezelf opkomt en wanneer je iets met gratie laat gaan.

Later op de dag raakt Mars Jupiter in Leeuw aan, komt er licht in het verhaal.

Jupiter in Leeuw brengt iets terug wat we gemakkelijk verliezen wanneer we te lang bezig zijn met wat moet, wat hoort en wat nog beter moet. Hij brengt het kind in ons terug. Het deel dat wil spelen, lachen, creëren, dansen en genieten zonder voortdurend te hoeven vragen wat het oplevert. We hebben vaak geleerd dat als we iets doen dat ook iets moet ‘opleveren’, een gevolg van een groeiend materialistisch denken en leven. Ook hier is het toch belangrijk om een middenweg te vinden, balans. Als je iets geeft, iets schenkt, iets deelt, het maakt niet uit wat, en je koppelt dat doorgaans met ‘ en wat krijg ik terug’, dan is dat geen geven, geen schenken of delen meer. We kunnen ook daar eens bij stilstaan bij wat wij met een dankbaar gevoel iets teruggeven, schenken, delen.

Daar zit geen agenda achter.

Terwijl Saturnus ons eraan herinnert dat sommige dingen tijd nodig hebben Jupiter dat tijd niet alleen gevuld hoeft te worden met wachten. Het gebeurt heel vaak dat mensen zich op die manier uitdrukken, zichzelf op de wachtstoel zetten.

Een eenvoudig voorbeeld: je hebt iemand ontmoet, een nieuwe date, je wisselt elkaars nummers en voor je het weet zit je gekluisterd aan je mobieltje, wachtend op een bericht. Je denkt aan niets anders, je bent op het werk maar je kunt je niet focussen, want je focus ligt op je mobieltje én dat bericht dat je wilt ontvangen. De dag is voorbij en nog steeds geen berichtje. Je kijkt tot je slapen gaat naar je mobieltje. Verdomme, denk je, ik heb geen bericht ontvangen. Eikel. De boom in met jou. Je gaat boos slapen, maar je woelt en draait en keert en kijkt nog eens op je mobieltje. Je staat ‘ s morgens op, je humeur staat onder het vriespunt en je bent niet aanspreekbaar.

Dit zijn verhalen die ik vaak beluister bij vrouwen. Een date en hooggespannen verwachtingen, waar meestal niet verwerkte ervaringen uit het verleden overspoeld worden met het hier en nu. De man is een eikel, zoals alle andere eikels.

Een vrouw zegt te willen verbinden…maar om een verbinding aan te gaan met iemand is er ook de ander, en wil je de ander echt leren kennen, en samen verkennen, en je koppelt dit meteen aan een berichtje ontvangen of niet, dan is de kans heel groot dat de date een flop wordt.

Wat zou je ervan denken elkaar te ontsluieren en te verkennen VERSUS ik wil een kind, mijn biologische klok tikt….tot ik wil weten of we snel een relatie krijgen. Alsof de ander er niet echt toe doet. Merkwaardig.

Een heel interessante benadering ‘De zeven sluiers van ontsluieren in liefde en relaties’ is te lezen in dit blog

https://miekecoigne.com/…/inspirerend-werk-onder-de…

Ook al ‘hebben’ we niet alles op een rijtje, al hebben niet meteen een helder zicht op onze toekomst, er is zoveel om van te genieten, al is er nog niet het verlangde partnerschap, al is er nog het ideale werk…. het leven speelt zich niet enkel en alleen maar af op het moment dat we iets bereiken…

Het leven zit ook in de regen die tegen het raam tikt. In het gouden licht dat na een bui tussen de wolken doorbreekt. In natte straten die ineens beginnen te glinsteren. In muziek die je onverwacht raakt. In een lach die je niet had gepland. In een wandeling zonder bestemming. In het kinderlijke plezier van door een plas stampen, terwijl een deel van je allang vergeten was hoe heerlijk het is om even nergens naartoe te hoeven.

Als we te lang vanuit plicht en bewijsdrang leven, kan onze innerlijke wereld droog worden. We kunnen zo gefocust raken op wat er nog moet gebeuren dat we vergeten waarom we het eigenlijk allemaal doen. Oude woede kan dan ongemerkt onze creativiteit overnemen. Oude teleurstellingen kunnen onze vreugde dempen. Oude verhalen kunnen ons vertellen dat we voorzichtig moeten zijn, dat we niet te veel mogen hopen, dat we eerst zekerheid moeten hebben voordat we een stap zetten.

Jupiter in Leeuw moedigt je aan om je verlangen uit te drukken, enthousiasme te voelen, iets kan doen zonder te weten of het lukt of niet meteen lukt, je kan overwegen een klein risico te nemen, je hart energie te laten stromen.

En dat Saturnus wat streng oppert volwassen te zijn, laat Jupiter ons eraan herinneren te leven met enthousiasme, met plezier. Het staat niet haaks op elkaar. Je kunt verantwoordelijkheid nemen én toch vreugde en plezier ervaren, je kunt voorzichtig zijn én toch moedig en dapper keuzes maken, je kunt op jouw manier groeien en ontwikkelen al is het langzamer dan iemand anders, je gaat vooruit op jouw tempo en jouw manier. Vruchten aan een boom groeien en rijpen ook, zelfs wanneer niemand kijkt of belangstelling heeft voor het wonderbaarlijke van de natuur. Wortels die diep in de aarde geworteld zijn, maken geen geluid en toch is er groei.

Wees dan ook mild voor jezelf als je geneigd bent jezelf te veroordelen. Als je het gevoel hebt dat alles veel te langzaam gaat, soms is het de bedoeling dat iets onzichtbaar in de kiem uitrijpt en openbloeit. Die rijpingsprocessen vinden plaats onder de oppervlakte.

Heb je hier al aan gedacht dat je misschien niet stilstaat, maar aan het wortelen bent. Wortelen in jouw bestaan, in het leven waar jij voor bestemd bent?

Wanneer je onderweg een hindernis of blokkade tegenkomt, hoef je niet meteen de denken dat je verkeerd bent gelopen. Het leven heeft soms een merkwaardige manier om ons om te leiden naar plaatsen waar we zelf nooit voor zouden hebben gekozen.

Een gesloten weg kan een uitnodiging zijn. Een vertraging kan bescherming zijn. Een omweg kan een onverwachte ontmoeting bevatten. En een gemiste kans kan ruimte maken voor iets dat beter bij je past.

En wat gaat er door je heen als ik stel dat je niet iedere deur moet open krijgen of blijven aankloppen? Misschien is het een zegen dat sommige deuren dicht blijven. Sommige kansen kunnen voorbijgaan zonder dat we daar een mislukking van hoeven te maken.

Er zit grote schoonheid in iets kunnen loslaten zonder bitterheid, hoewel het heel menselijk is om te voelen.

Om na verwerking te kunnen erkennen dat het wellicht niet voor jou was bestemd.

En vervolgens verder te gaan. Niet boos, niet teleurgesteld, niet rancuneus of haatdragend, maar met een diep vertrouwen dat er een andere weg is, een zachtere weg, een mooiere route, een weg die je niet zelf meteen had gepland of voor ogen had, maar die je precies brengt waar je moet zijn.

Dus wanneer je vandaag merkt dat je innerlijke krijger ongeduldig wordt, probeer hem dan niet te onderdrukken. Ga naast hem zitten. Luister. Vraag hem waar hij zo hard voor vecht. Wat hij probeert te beschermen. Waar hij bang voor is.

En misschien ontdek je dat hij niet langer hoeft te vechten., dat hij zichzelf de rust gunt, zijn hart te openen, uit te reiken, want er is overvloed in schoonheid, in goedheid, in genade, in warmte….

En ergens tussen de rem van Saturnus en het warme vuur van Jupiter ligt een eenvoudige waarheid verborgen, je bent op weg als een pelgrim, je zet je stappen één voor één, rustig, voelend wat gevoeld wilt worden, je ziet jezelf glimlachen, je laat je verrassen door wat er op je weg komt, je geeft je creativiteit de ruimte, en wanneer er ergens een kleine opening verschijnt, wees dan niet bang om erdoorheen te stappen. Je hoeft geen grote sprong te maken, één kleine stap is genoeg.

Graden en tijden

Mars 13°Cn39′, Saturnus 13°Ar39′ R – 11:58

Mars 13°Cn51′, Jupiter 13°Le51′ – 19:19

Twee inspirerende boeken onder de aandacht, een blog geschreven op 31 juli 2023: De verboden vrouw spreek en De verboden man spreekt, twee boeken van Pamela Kribbe die ik van harte nog eens onder de aandacht breng.

https://miekecoigne.com/…/twee-inspirerende-boeken…

Heb het goed, liefs Mieke

Mijn pad in lichaamswerk is een weg van jaren studeren, oefenen, toepassen, evalueren, ervaren/beleven, integreren. Er is in die weg een stop, geen halte dan een halte om te integreren.

Eraan voorafgaand had ik een stevige basis in het therapeutische werk, gezins-en relatietherapie, NEI, EE, Natuurgeneeskunde enz…een levenscurriculum vanaf mijn 20ste ( na pedagogisch en sociaal hoger onderwijs) tot ….

Verzachting…na de intense pittige opleiding emotioneel lichaamswerk- bio-energetisch lichaamswerk, Holistisch pulsing, metamorfosemassagie ( prenataaltherapie) — kwam ik terecht bij Etienne Peirsman, in Berchem- Antwerpen.

In één kort telefonisch contact ‘wist’ ik: bij Etienne wil ik ontdekken wat cranio-sacraal met me doet.

Uiteraard was de basiskennis anatomie noodzakelijk om met cranio aan het werk te gaan.

Ook dat bracht Etienne heel levend en aanschouwelijk, zodat de theorie geen droge stof was.

Na dit pakket was zijn ingang: En nu laat je alle kennis omwerken in je handen, je kent de stof, je beheerst de inhoud. Ik voelde even wel de paniek. Maar Etienne kende natuurlijk inmiddels wel zijn cursisten.

Kennis blijf ik écht belangrijk vinden, je kunt niet zomaar even in het wilde weg, omdat je denkt dat je intuïtief beter weet, iemand behandelen.

Kennis verbinden met het juiste handelen, en daarin je focus houden op een cliënt, je intuïtief denken, voelen en handelen afstemmen, is een ethisch verantwoorde basishouding.

Je hebt vaak te maken met een mens die ook inzicht wil, op een actieve manier participeert, en zich niet passief en onwetend in iemands handen wil overgeven.

Ook dat gebeurt wel eens. Misschien zelfs te vaak nog.

Wildgroei selecteert uiteindelijk zichzelf. Dat is wat ik ook wel kan waarnemen.

Je gaat ook naar een tandarts die weet wat hij/zij doet. Je gaat ook naar een arts, complementeer geneeskundige die weet wat hij /zij doet. Je gaat ook naar een raadsman die kennis heeft van zaken, die je zaak met kennis en kunde verdedigt. Ik ga zo doorgaan, maar ik denk wel dat je met enig gezond helder realistisch verstand begrijpt dat het afwijzen of bekritiseren van mensen die met kennis als basis anderen willen helpen ( op welke manier dan ook) verontrustend is. Denk na.

Ik heb al eerder geschreven dat je het kind niet met het badwater hoeft weg te gieten. Dat lijkt me een radicale niet volwassen manier van omgaan met het leven.

Kennis blijven aftoetsen, vragen blijven stellen: ontvankelijkheid, nieuwsgierigheid en belangstelling van binnenuit ontwikkelen: een En/En mentaliteit versus Of/Of; merk het onderscheid.

Dankbaar dat ik bij Etienne de basisopleiding heb gevolgd, alsook voor baby’s en kinderen.

Mijn geboorte herbeleefd onder zijn handen. (Rewinding) Het herinneringsbeeld blijft me bij, een herstel in zachtheid te landen en me welgekomen te heten.

Zo’n ervaring reikt zo diep dat daar geen woorden voor zijn. Het is een totaal beleving, gewaarwording die met niets te vergelijken is. Ik kan het verschil, het onderscheid maken in de vele wegen die ik heb afgelegd. Je overgeven aan iemand, doe je niet zomaar. Niet in het wilde blinde af.

We oefenden in volstrekte stilte; sereniteit droeg Etienne hoog in het vaandel. Humor, oh ja, dat had hij ook.

Tijdens de pauzes voorzag zijn lieve zorgzame echtgenote voor lekkere gezonde versnaperingen, thee. De sfeer was elke keer lichthartig in verbinding met elkaar. Ook zij werkte in die tijd met Etienne samen.

Met twee nabije doodservaringen zag hij veel dingen anders, geen praatjesmaker, maar doordrongen van een levende wijsheid.

Een man met een enorme bezieling.

Het werd dan ook een ontmoeting van Ziel tot Ziel, van Hart tot Hart en van Mens tot Mens.

Hoelang geleden alweer…een kleine 28 jaar, tijdloos verbonden in mijn Verzachting ja, dat ook te voelen in je hele wezen, schept zoveel ruimte in je hart, want je hart is meer dan een orgaan.

Ik heb zelf een hele tijd gewerkt met cranio-sacraal in Nederland, toen Lis nog in Nederland woonde en met enorm veel dankbaarheid kijk ik erop terug.

Ook Lis genoot van de helende herstellende werking van cranio.

Ik bedoel maar te zeggen: weet wat je doet, en doe wat je weet wat bijdraagt tot heling en herstel en dat moet je zelf toch eerst wel in je hoofd, je hart en je handen hebben, voor je met mensen werkt.

Etienne is mijn en voor velen een levend voorbeeld geweest en nog steeds tot op de dag van vandaag.

Met respect en dankbaarheid deel ik graag nog eens deze video.

youtube.com/watch?v=kEoa7038JkI