Geplaatst op

Antroposofie als een uitnodiging belicht

Antroposofie wordt door buitenstaanders weleens gezien als een gesloten leer of zelfs als een dogma. Alsof Rudolf Steiner op alle levensvragen een definitief antwoord heeft gegeven en zijn woorden zonder meer gevolgd zouden moeten worden.

Wie zijn werk aandachtig leest, ontdekt juist het tegenovergestelde.

Antroposofie vraagt niet om blind geloof in de woorden van Rudolf Steiner. Integendeel. Steiner moedigde mensen steeds opnieuw aan om niets enkel op zijn gezag aan te nemen. Zijn voordrachten en geschriften waren nooit bedoeld als een verzameling onbetwistbare waarheden, maar als een uitnodiging om zelf op onderzoek uit te gaan.

In de geest van de antroposofie ontstaat ware kennis niet door autoriteit, maar door ervaring, waarneming en innerlijke ontwikkeling. Wat wordt aangereikt, mag een impuls zijn, een zaadje dat pas werkelijk betekenis krijgt wanneer het door het leven zelf wordt beproefd.

Dat vraagt om een open, maar ook kritische houding. Niet alles zomaar aannemen, maar ook niet bij voorbaat verwerpen.

De kunst is om te onderzoeken, te oefenen en te ervaren wat waar blijkt te zijn in het eigen leven. Steiner zag de mens immers als een vrij wezen, dat zich vanuit eigen inzicht en verantwoordelijkheid ontwikkelt. Vrijheid ontstaat niet door een leer te volgen, maar door de waarheid zelf te onderzoeken.

Daarin, ervaar ik, de blijvende waarde van de antroposofie. In het levend houden van vragen, het aanwakkeren van mijn eigen denken, voelen en handelen erop afgestemd, want pas wanneer inzichten doorleefd worden en vrucht dragen in het dagelijks leven, worden ze werkelijk eigen.

Precies daarin ligt de grootste uitdaging én de grootste schoonheid van de antroposofie, middels zijn werken en voordrachten een weg bewandelen naar zelfstandig denken. Er is geen eindpunt of een eindstation, het is een levenslange uitnodiging om wat we naar ons toekomt te toetsen in ons eigen leven.

Ik ben op dit moment ‘Beelden van evolutie’ aan het lezen, een reeks van voordrachten die Steiner heeft gehouden voor de bouwvakkers aan het Goetheanum, een cadeau van mijn jongste dochter voor mijn 68ste verjaardag. Het blijkt wederom dat Steiner geen onderscheid maakte tussen mensen, van welke klasse, geloof, geleerdheid dan ook. Hij was een mensen-mens. De voordrachten zijn ontstaan op vraag van bouwvakkers, ze droegen zelf allerlei onderwerpen aan. Een ‘goudmijn’ aan inhouden. ( de evolutie van de mens, Lemurië en Atalantis, de schepping van de wereld, fossielen en ijstijden, meteorieten en kometen, Adam Kadmon, de oermens, het verleden van de maan, vulkanisme, embryologie….’

Voor alle duidelijkheid: ik ben geen antroposoof, ik kan enkel maar erkennen dat Steiner me sinds mijn 21ste ergens toe aangezet heeft, waar ik, als ik daar vandaag naar kijk, geen enkel idee had, me zelfs niet kon voorstellen waar deze weg me naartoe zou leiden.

Door dat éne boek dat voor mijn voeten uit de bibliotheekschap viel, en dat nieuwsgierig opraapte, erin bladerde en het mee naar huis nam, was de toon gezet.

Welke toon, de ut toon, zeg maar. En waar ik nu op de ladder beweeg, is dat ergens tussen Ut ♯ en Re ♭ 😀 Een muziekkenner zal nu even lachen, maar dat is werkelijk hoe ik dat ervaar, voel en beleef en toch niet treur, want….ik blijf bewegen tussen die twee tonen, die beweging impulseren.

Sprankelende groetjes Mieke 🙏🌹

Geplaatst op

Saturnus gaat retrograde in Ram: De krijger neemt een pauze.

Mercurius keert op 23 juli terug naar zijn directe stand, voordat Saturnus retrograde gaat.

Hier kun je nog eens herlezen wat Mercurius retrograde voor jou persoonlijk heeft betekend.

https://miekecoigne.com/…/mercurius-retrograde-in-kreeft

De geest wordt helderder precies op het moment dat de structurele analyse zich verdiept. Die timing is belangrijk. Communicatie en beslissingen die vastliepen tijdens de retrograde beweging van Mercurius in Kreeft kunnen nu weer op gang komen, maar ze bewegen zich rechtstreeks in het retrograde veld van Saturnus in Ram. Denk goed na voordat je handelt naar wat je net hebt ontdekt. ​​Het groene licht voor communicatie betekent niet dat de basis klaar is.

De retrograde beweging van Saturnus duurt tot 9 december en hij keert terug naar zijn directe beweging . Neptunus loopt op 12 december weer direct.

Onderstaand kun je de blogs nog eens teruglezen.

https://miekecoigne.com/…/04/neptunus-retrograde-in-ram-2

https://miekecoigne.com/…/grote-shift-neptunus-in-ram…

Twee van de krachtigste retrograde bewegingen van buitenplaneten in 2026 eindigen enkele dagen na elkaar. De periode van collectieve evaluatie loopt ten einde. Wat in stilte is opgebouwd, wordt zichtbaar. Wat in het geheim is herzien, komt aan het licht.

https://miekecoigne.com/…/mercurius-retrograde-in-kreeft

Dit is geen moment van ineenstorting, maar van herijking, waarop de planeet van structuur en gevolgen lijkt stil te staan ​​aan de hemel en ons uitnodigt om naar binnen te keren en de manieren waarop we hebben gestreden, gebouwd en onszelf hebben laten gelden sinds Saturnus voor het eerst Ram binnenkwam, opnieuw te beoordelen.

Saturnus in Ram is al een paradox: de trage planeet van discipline die zich beweegt door het snelle teken van initiatie, de oudste in het rijk van de krijger. Wanneer Saturnus hier retrograde gaat, wordt die paradox nog dieper. De voorwaartse beweging stopt. De impuls om te overwinnen maakt plaats voor de vraag: Wat heb ik overwonnen, en waarom?

* De Architectuur van Moed

Ram leert ons te handelen, te beginnen, te vertrouwen op de eerste vonk van wilskracht. Saturnus leert ons te volharde, te verfijnen, iets te bouwen dat blijvend is. Wanneer deze twee krachten samenkomen, worden we gevraagd om onze stoutmoedigheid te laten rijpen, om het verschil te vinden tussen roekeloosheid en ware moed.

De retrograde periodes van Saturnus zijn momenten waarop we de ervaringen die we hebben gehad, evalueren. Wat de afgelopen maanden als moed aanvoelde, kan nu blijken een staaltje van grootspraak te zijn. Wat een noodzakelijke assertiviteit leek, kan barstjes van ego of angst vertonen.

De retrograde stelt de vraag: Vecht je voor iets wezenlijks, of vecht je omdat je vergeten bent hoe je stil moet zijn?

Dit is niet het moment om de belangrijke gevechten op te geven. Het is juist een moment om ze eerlijk te onderzoeken. Saturnus retrograde in Ram is een moment van zelfreflectie over je relatie met woede, ambitie, onafhankelijkheid en zelfsturing. Het is een kans om te zien waar je strategieën goed zijn geweest en waar ze zijn ingegeven door wonden die je nog niet hebt benoemd.

In militaire strategie is een tactische terugtrekking geen overgave, maar intelligentie. De retrograde van Saturnus is precies dat: een terugtrekking naar versterkt terrein, een kans om het pantser te herstellen, het zwaard te slijpen en de volgende confrontatie met meer helderheid te kiezen. Als je te hard hebt gepusht en middelen hebt verbruikt die je niet kunt aanvullen, biedt deze periode je de toestemming om te stoppen. Als je een confrontatie hebt vermeden die je moet aangaan, zal de retrograde de prijs van die vermijding steeds duidelijker maken.

In de komende maanden zul je mogelijk beslissingen die je eerder in 2026 hebt genomen, opnieuw bekijken. Je zult wellicht zien waar je te snel bent gegaan, waar je noodzakelijke voorbereidingen hebt overgeslagen, waar je onafhankelijkheid isolement is geworden.

Saturnus straft deze inzichten niet af, maar gebruikt ze juist. Elke retrograde is een leermoment, en Saturnus is de meest geduldige leraar. Het werk dat je nu doet, in de schijnbare stilte, zal de integriteit bepalen van wat je opbouwt wanneer Saturnus weer direct gaat lopen.

Ram is het teken van het zelf, de vonk die zegt ‘ik ben’ voordat het weet wat het is. Saturnus vraagt ​​ons hier om dat zelf bewust te definiëren, om een ​​identiteit op te bouwen die niet reactief is, maar bewust gekozen. De retrograde gaat nog een stap verder. Het vraagt: Wie ben je als het publiek weg is? Wat wil je als er niemand is om indruk op te maken, niemand om te verslaan, niemand om jezelf aan te bewijzen?

De krijger pauzeert niet omdat het gevecht voorbij is, maar omdat het volgende gevecht een krijger vereist die weet waarom hij het zwaard draagt.

Dit is een tijd om je motivaties te onderzoeken met de meedogenloze eerlijkheid die alleen eenzaamheid toelaat. Saturnus retrograde ontdoet je van de uiterlijke schijn van moed en laat je achter met het rauwe materiaal: je werkelijke wil, je werkelijke capaciteit, je werkelijke angsten. Wat je met dat materiaal doet, zal de rest van Saturnus’ reis door Ram vormgeven.

Praktisch gezien kan deze periode het volgende met zich meebrengen:

– Een vertraging of heroverweging van projecten die gedurfd leiderschap of een nieuw begin vereisen

– Een herbeoordeling van conflicten, concurrentiedynamiek of situaties waarin je te agressief bent geweest – of juist niet agressief genoeg

– Een terugkeer naar onafgemaakte zaken met betrekking tot zelfdefinitie, autonomie of persoonlijke autoriteit

– Lessen over woede, frustratie en hoe je je drijfveer hebt gekanaliseerd (of onderdrukt)

– Kansen om structuren van zelfdiscipline opnieuw op te bouwen die je energie eren in plaats van uitputten

De retrograde duurt tot 9 december 2026, waardoor je maanden de tijd hebt om je aanpak te verfijnen. Dit is geen verloren tijd. Dit is het moment waarop ware kracht wordt gesmeed – niet in de hitte van de strijd, maar in de stille uren van voorbereiding, wanneer je besluit wat voor soort krijger je wilt zijn.

Op 26 juli, wanneer Saturnus lijkt stil te staan ​​op 14° Ram, biedt een kans om even te stoppen met vooruitrennen en te zien waar je werkelijk naartoe gaat. Het is niet de bedoeling om je terug te trekken uit het leven, maar om er met meer precisie mee om te gaan.

De krijger pauzeert. Het werk gaat door. En wat je in deze stilte opbouwt, zal onwrikbaar zijn. Dit is een tijd om je motivaties te onderzoeken met de meedogenloze eerlijkheid die alleen eenzaamheid toelaat.

Saturnus retrograde ontdoet je van de uiterlijke schijn van moed en laat je achter met het rauwe materiaal: je werkelijke wil, je werkelijke capaciteit, je werkelijke angsten. Wat je met dat materiaal doet, zal de rest van Saturnus’ reis door Ram vormgeven.

Zo, dat was het dan weer voor vandaag., ik blijf erbij te delen, dat INzicht ook UITzicht geeft. Je ziet verbanden, je legt je daar ook op toe om aan zelfonderzoek te doen en dat vraagt tijd, rust, stilte om aan te pakken wat moet aangepakt worden in ons eigen leven.

Ik merk het in de gesprekken, in toenemende mate dat de oude jas flink begint te knellen, en dat velen werkelijk nu meer dan ooit binnenste buiten gekeerd worden, wat men liet liggen, of onder het tapijt schoof, toedekten onder een mantel van vele dekmantels, we worden vooral aangewakkerd om onszelf onder de loep te nemen. Willen we rechtvaardig dan zullen we moeten kijken waar we zelf nog niet rechtvaardig handelen.

Willen we eerlijkheid dan zullen we moeten onderzoeken waar we zelf nog een loopje nemen met eerlijk zijn.

Willen we vrede dan zullen we moeten uitpluizen waar we zelf nog niet in vrede zijn met onszelf en met elkaar.

Willen we een betere wereld, het ligt niet aan dé wereld maar aan ons, creëren, dan zullen we zelf een beeld moeten opwekken vanuit ons hart en als mens, hoe we zelf onze binnenwereld belichamen.

Wat de geopolitieke kwesties betreffen, dit kun je in een van de bovenstaande blogs lezen. We moeten niet wachten tot het donker wordt.

Heb het goed, veel liefs Mieke, gun de ander wat je ook aan jezelf gunt. Gun jezelf wat je aan de ander gunt. Ik denk dat we daar al een heel eind verder mee komen. Speel goed samen, daar ligt onze WARE collectieve Scheppingskracht.

Geplaatst op

Update 20 juli 2026

Jupiter in Leeuw tegenover Pluto retrograde in Waterman: een verhaal over moed, vertrouwen en jouw heldenreis

Belangrijke momenten (lokale tijd België & Nederland – CEST):

09:23 – Jupiter driehoek Neptunus retrograde

16:44 – Jupiter tegenover Pluto retrograde

Jupiter in Leeuw staat tegenover Pluto retrograde in Waterman, terwijl Jupiter tegelijkertijd een harmonieuze driehoek vormt met Neptunus retrograde in Ram. Het is een zeldzame combinatie die groots aanvoelt: inspirerend, intens en onmogelijk te negeren.

Stel je voor dat jij de hoofdpersoon bent in een verhaal dat zich al je hele leven ontvouwt.

Je hebt bergen beklommen, stormen doorstaan, deuren zien sluiten en onverwachte paden ontdekt. Soms leek alles tegen te zitten, en juist dan ontstond er ruimte voor iets nieuws.

Deze planetaire uitlijning herinnert ons eraan dat elke heldenreis bestaat uit contrasten. Licht en schaduw. Vertrouwen en twijfel. Groei en loslaten.

Jupiter in Leeuw wil je laten stralen. Hij moedigt je aan om groots te dromen, zichtbaar te zijn en vanuit je hart te leven, vanuit authenticiteit. Vanuit de moed om volledig jezelf te zijn.

Tegelijkertijd kijkt Pluto retrograde vanuit Waterman diep onder de oppervlakte. Hij stelt ongemakkelijke vragen. Welke overtuigingen houden je klein? Waar geef je jouw kracht nog weg? Welke oude patronen mogen sterven zodat iets nieuws geboren kan worden?

En dan is er Neptunus retrograde in Ram!

Hij opent de deur naar inspiratie, intuïtie en een dieper weten door te luisteren naar dat stemmetje dat vaak overstemd wordt door de drukte van alledag.

Deze energie vergroot alles.

Juist daarom vraagt deze dag om bewustzijn. Waar richt jij je aandacht op, want aandacht is energie. En energie groeit waar jij haar voedt.

Misschien merk je dat je fantasie overuren draait. Dat kan prachtige visioenen opleveren, creatieve ingevingen of nieuwe dromen. Maar dezelfde kracht kan ook rampscenario’s creëren die alleen in je hoofd bestaan. Waar kies jij voor? Voor vertrouwen dat er iets groters aan het werk is? Of voor angst die elk onbekend pad onmiddellijk invult met gevaar?

Dat betekent niet dat je de werkelijkheid moet ontkennen. De wereld kent echte uitdagingen en echte pijn. Maar zelfs midden in chaos blijft er altijd een keuze bestaan: laat je leiden door angst, of door innerlijke wijsheid?

Vertrouwen betekent niet dat alles gemakkelijk wordt. Niemand zal dit beweren. Vertrouwen betekent dat je gelooft dat je kunt omgaan met wat er op je pad verschijnt.

Jij schrijft mee aan het verhaal ook al voelt het soms alsof het leven je ‘overkomt’. Misschien voelt het soms alsof het leven jou overkomt.

Deze uitlijning nodigt uit niet alleen de hoofdrolspeler te zijn maar je ook bewust te worden dat je ook co-creator bent

Je keuzes, je woorden, je aandacht en je intenties bepalen mede hoe jouw verhaal zich ontvouwt.

Je kunt je voorstellen dat de kosmos het decor bouwt en jij bepaalt hoe je het podium betreedt.

Wanneer je verbinding maakt met je hart, ontstaat er ruimte voor synchroniciteit. De juiste ontmoeting. Een onverwachte kans. Een inzicht dat precies op het juiste moment binnenval. Je werkt samen met de stroom, jouw stroom van het leven, jouw leven.

Neem vandaag even de tijd om je blik naar binnen te richten.

Waar verlang ik werkelijk naar, los van verwachtingen van anderen?

Op welke plek houd ik mezelf nog klein?

Welke overtuiging mag ik vandaag loslaten?

Welke angst vraagt eigenlijk om liefde en aandacht?

Wanneer voel ik mij het meest verbonden met mijn eigen hart?

Welke droom verdient het om nu een eerste stap te krijgen?

Waar geef ik mijn energie aan weg zonder dat het mij voedt?

Wat wil mijn intuïtie mij al langer vertellen?

Welke versie van mijzelf wil vandaag geboren worden?

Als ik volledig op het leven zou vertrouwen, welke keuze zou ik dan maken?

Zelfs wanneer schaduwen over het water lijken te dansen, blijft het licht aanwezig.

Laat deze krachtige uitlijning je eraan herinneren dat jouw verhaal nog volop in ontwikkeling is. Je bent niet alleen een personage dat reageert op wat er gebeurt. Jij bent ook degene die bewust richting geeft aan het volgende hoofdstuk.

Kies daarom zorgvuldig waarin je investeert.

Heb het goed, liefs Mieke 🌹

Geplaatst op

Het goeroe-schap is voorbij.

‘Er zijn meer pseudogoeroes en zogenaamde leraren in deze wereld dan het aantal sterren in het zichtbare universum. Verwar machtsbeluste, egocentrische mensen niet met ware mentors.

Een echte spirituele meester zal de aandacht niet op zichzelf richten en zal geen absolute gehoorzaamheid of opperste bewondering van je verwachten, maar zal je helpen waardering en bewondering te krijgen voor je innerlijke zelf. Ware mentors zijn zo doorzichtig als glas.

Ze laten het Licht van God door zich heen gaan.’

Sjams

Uit ‘ De veertig regels van liefde.’ Elif Shafak

Geplaatst op

Update 19 juli 2026

Er zijn van die momenten waarop je voelt dat het tijd is om minder te dromen en meer te bouwen. Het harmonieuze sextiel tussen Mars in Tweelingen en Saturnus in Ram is zo’n moment. Dit is geen energie van grote sprongen of impulsieve beslissingen, maar van bewuste actie, heldere keuzes en duurzame vooruitgang.

Mars in Tweelingen brengt nieuwsgierigheid, ideeën en mentale flexibiliteit. Je ziet mogelijkheden, legt verbanden en wilt vooruit. Saturnus in Ram vraagt vervolgens: Wat ga je daar concreet mee doen? Niet morgen. Niet ooit. Nu.

Samen vormen deze twee planeten een krachtige combinatie van inspiratie én discipline. Je krijgt de kans om plannen niet alleen te bedenken, maar ook daadwerkelijk vorm te geven.

Rustig vooruit is óók vooruit!

Misschien lijkt alles iets trager te gaan dan je had gehoopt. Dat hoeft geen teken te zijn dat je op de verkeerde weg zit. Integendeel.

Saturnus herinnert ons eraan dat wat stevig moet worden opgebouwd, tijd nodig heeft. Elke vertraging kan een uitnodiging zijn om nog eens naar de details te kijken, een betere strategie te ontwikkelen of een fundament te leggen waarop je later met vertrouwen kunt verder bouwen.

Forceer niets. Haast creëert vaak extra werk. Geduld creëert kwaliteit.

Mars in Tweelingen kan soms alle kanten tegelijk op willen. Nieuwe plannen, nieuwe interesses, nieuwe gesprekken… De uitdaging is om niet overal een beetje energie aan te geven, maar bewust te kiezen waar je jouw aandacht investeert.

Vraag jezelf af welk idee hier en nu echt je energie verdient, wat je vandaag concreet kunt afwerken.

Kleine, consistente stappen brengen je verder dan overweldigende overmoedige acties.

Zelfdiscipline is belangrijk, wat je ook concreet wilt neerzetten. Als het echt is wat aansluit bij jou, hoef je niet onzeker te worden. Het is telkens opnieuw aftoetsen of wat je wilt bereiken ontstaan is vanuit het diepste van je ziel.

Saturnus in Ram wakkert ook moed aan, een innerlijke kwaliteit die je ook kunt ontwikkelen, als het je daaraan te vaak ontbreekt. Doorzetten wanneer de motivatie even wegvalt, verantwoordelijkheid te nemen voor je keuzes, grenzen te stellen zonder je schuldig te voelen, trouw te blijven aan jezelf ook als anderen twijfelen, en bereid zijn ook daarin flexibel te blijven. Als je per sé wilt bewijzen dat je dit of dat je wel zal lukken, verbeten doorgaan en ergens heel diep van binnen weten dat het al lang niet meer gaat over trouw blijven aan jezelf om iets tot stand te brengen, maar bewijzen dat jou het wel zal lukken. Moed is ook erkennen dat het niet je ding is. Het is geen falen, het is een aankijken en evalueren.

Je hebt inmiddels kunnen bouwen op ervaringen, je hebt een hele gereedschapskist met allerlei tools, handvatten, wegwijzers en misschien ontdek je dat jij je gereedschapskist kunt aanvullen met nieuwe tools en wegwijzers en kun je evalueren wat nog werkzaam is en wat niet. Je hebt de afgelopen maanden belangrijke inzichten opgedaan rond communicatie, samenwerking, verdraagzaamheid , grenzen stellen en nu is het tijd om die in wijsheid toe te passen.

De schaduwzijde van de “persoonlijke overtuiging” is de eigenzinnigheid, het pochen op de “eigen gedachten”. Zo mooi het is om zijn mening zonder voorbehoud te bepleiten, zo nodig is het vanuit een ander gezichtspunt om de mening van zijn medemensen als volledig gelijkberechtigd te laten gelden.

En hoe weinig ligt dat juist in het karakter van de vasthouders aan hun overtuiging (Duits: Überzeugungstreuesten). Juist zij tonen vaak een intolerantie van voelen en denken, die het hen onmogelijk maakt om ook op andere meningen werkelijk in te gaan.

Zeker: ze zullen van tolerantie bijna altijd de mond vol hebben. Maar in de praktijk brengen kunnen ze het nauwelijks. Want het komt er niet op aan dat men een principe erkent, maar dat men ernaar leeft. Men moet het zich door oefenen eigen maken. Innerlijke verdraagzaamheid, gedachtentolerantie zou men zich in strenge zelfdiscipline moeten aanwennen. En als men het in het kleinste doet, zal het uiteindelijk een basiskenmerk van ons hele huidige leven worden.

Bron: Rudolf Steiner – GA 34 – LUCIFER- GNOSIS 1903-1908 GRUNDLEGENDE AUFSÄTZE ZUR ANTHROPOSOPHIE UND BERICHTE – april 1904 (bladzijde 453)

https://odysseetheater.org/GA/Buecher/GA_034.pdf#view=Fit

https://ridzerdvandijk.wordpress.com/2021/07/25

Jouw ervaring kan vandaag een inspiratiebron zijn voor iemand anders. Of dat nu gebeurt via een gesprek, coaching, onderwijs, een blog of simpelweg door het goede voorbeeld te geven.

Sta vandaag eens stil bij deze vragen:

Waar verspil ik momenteel mijn energie?

Welk plan verdient mijn volledige aandacht?

Welke verantwoordelijkheid schuif ik nog voor me uit?

Welke grens mag ik duidelijker aangeven?

Wat heb ik het afgelopen jaar geleerd waar ik nu écht op mag vertrouwen?

Hoe ziet succes eruit als ik het stap voor stap opbouw?

Welke kleine actie kan ik vandaag zetten die over een maand een groot verschil maakt?

Waar mag ik mezelf meer krediet geven voor mijn doorzettingsvermogen?

“Ik bouw met geduld aan wat werkelijk belangrijk is. Mijn discipline versterkt mijn kracht. Elke bewuste stap brengt mij dichter bij mijn doel.”

Deze Mars-Saturnus-sextiel herinnert ons eraan dat vooruitgang niet altijd spectaculair hoeft te zijn. Juist de rustige, doordachte keuzes die je vandaag maakt, kunnen de basis vormen voor iets dat nog lang zal standhouden.

Neem het stuur van je leven bewust in handen. Werk met focus, blijf trouw aan je strategie en vertrouw erop dat duurzame groei altijd begint met één weloverwogen stap.

Heb het goed, liefs Mieke

Geplaatst op

Update 18 juli 2026

* Uranus 04°29′ Tweelingen △ Pluto 04°29′ Waterman ℞

Exact: 06:43 CEST

* Zon 25°57′ Kreeft □ Eris 25°57′ Ram

Exact: 15:40 CEST

Vandaag komt een krachtige kosmische dynamiek tot een hoogtepunt. Het Wiegpatroon activeert een stroom van mentale vernieuwing, innerlijke ontwaking en collectieve verandering. Het voelt alsof de toekomst zich plotseling aandient en vraagt om een bewuste keuze: blijf je vasthouden aan oude zekerheden, of durf je een nieuwe werkelijkheid te omarmen?

De harmonieuze driehoek tussen Uranus in Tweelingen en Pluto retrograde in Waterman brengt een golf van intellectuele en maatschappelijke transformatie op gang. Ideeën versnellen. Inzichten vallen als bliksemschichten binnen. Verborgen patronen worden zichtbaar en wat lange tijd vastzat, kan ineens beginnen te bewegen.

Toch heeft deze energie ook een schaduwzijde. De geest kan overuren maken. We kunnen geobsedeerd raken door cijfers, analyses, nieuws of informatie, alsof we daarin de absolute waarheid proberen te vinden. Discussies worden sneller zwart-wit. Goed of fout. Voor of tegen. Zeker of onzeker.

Maar Pluto retrograde vraagt juist om verdieping. Niet alles wat zichtbaar is, vertelt het hele verhaal. Achter iedere overtuiging schuilt een diepere laag die gezien wil worden.

Uranus herinnert ons eraan dat echte vrijheid ontstaat wanneer we bereid zijn onze eigen overtuigingen ter discussie te stellen. Soms verandert niet de werkelijkheid, maar alleen het perspectief waarmee we ernaar kijken. En juist dat kan alles veranderen.

De Zon in Kreeft maakt een uitdagend vierkant met Eris in Ram. Eris staat bekend als degene die ongemakkelijke waarheden aan het licht brengt. Niet om verdeeldheid te creëren, maar om illusies bloot te leggen.

Waar de Zon veiligheid, verbondenheid en emotionele geborgenheid zoekt, vraagt Eris om radicale eerlijkheid. Ze legt bloot waar we onszelf klein houden, waar we meegaan met de groep of waar we vasthouden aan verhalen die ooit bescherming boden, maar inmiddels hun houdbaarheid hebben verloren.

Misschien hoor je vandaag een innerlijke stem die zegt:

“Het is nu eenmaal zo.”

Eris stelt daar één eenvoudige vraag tegenover: “Weet je dat zeker?”

Niet iedere overtuiging is een feit en niet iedere angst voorspelt de toekomst, ook niet het verdwalen in illusies.

Zie blog https://miekecoigne.com/…/04/neptunus-retrograde-in-ram-2/ Neptunus retrograde in Ram 7 juli- 12 december 2026

Juist door ruimte te maken voor twijfel ontstaat er vrijheid. Twijfelen is geen teken, zoals ik meermaals herhaal, van zwakte, van instabiliteit, van labiliteit.

Samen vormen deze aspecten een uitnodiging om verder te kijken dan persoonlijke belangen. Uranus en Pluto ondersteunen een diepgaande evolutie binnen onze samenleving. Nieuwe ideeën kunnen zich verrassend snel verspreiden. Innovaties ontstaan. Gemeenschappen vinden elkaar rondom gedeelde idealen.

De grootste revoluties beginnen niet met macht, maar met bewustzijn en bewust Zijn.

Wanneer ieder mens zijn of haar unieke stem durft te laten horen én tegelijkertijd bereid blijft naar anderen te luisteren, ontstaat een nieuw collectief veld, dat niet is gebaseerd op gelijk hebben, maar op gezamenlijke groei. Dat is het thema van het eerste boek van mijn jongste dochter, dat volgende maand uitkomt.

Verandering hoeft niet strijd te betekenen. Evolutie ontstaat wanneer verschillende perspectieven elkaar mogen verrijken. Samen zijn we sterker dan alleen.

Welke overtuiging voelt voor mij als een absolute waarheid, terwijl ik die eigenlijk nooit echt heb onderzocht?

Waar reageer ik vanuit angst om controle te verliezen?

Welke informatie voedt mijn bewustzijn en welke houdt mij gevangen in onrust?

Ben ik bereid een ander perspectief werkelijk te overwegen?

Welke verandering probeer ik misschien te forceren, terwijl deze zich juist natuurlijk wil ontvouwen?

Waar houd ik vast aan “zekerheid”, terwijl mijn ziel eigenlijk verlangt naar groei?

Hoe kan ik mijn unieke stem inzetten zonder die van een ander te overschreeuwen?

Welke rol wil ik spelen in de wereld die zich nu aan het vormen is?

Heb het goed, liefs Mieke 🌹💚

Geplaatst op

Vandaag in het bijzonder vieren we feest

Zie nekeer, ons allerliefste goosertje, ons charmeurken, ons tijgertjen, ons ja, ons allerallerliefste Caspertje.

Vandaag is het 15 jaar geleden dat hij zijn gouden mandje gevonden heeft in ons gezinnetje.

En hoe dat verhaal begon:

Een vriendin van ons Catje Brodelet en haar ouders verhuisden en zaten met een nest kitten; de kitten moesten weg door omstandigheden. Dat was de situatie.

Ons Cat kwam thuis met die boodschap en vroeg me of ik het zag zitten, zo een mini klein katje in huis.

Het was wat dubbel want ten eerste was het niet toegestaan om dieren te houden en ten tweede was ik bang voor katten.

Ik zag vooral allerlei scenario’s voorbijkomen, van krabben en bijten tot klimmen in de gordijnen, aan de muren krassen en ga zo maar door.

Maar ons Cat bleef toch zachtjes mijn medeleven ( och arme waar gaan die kittens dan naartoe, stel je dat eens voor, gescheiden van de moederpoes en ocharme….) aanwakkeren, ik had niet veel meer nodig, want ook dat raakte mijn hart.

Ik gaf een ja en een foert tegen het verbod, maar dat laatste wel met wat twijfel, want ik kan wel foert zeggen, maar ik moest dan ook wel de gevolgen die er konden op volgen dragen. Gelukkig werd er met geen woord over gerept toen onze huisbaas ons Caspertje te zien kreeg. ( we zijn op twee huizen na, buren)

Zo gezegd, zo gedaan. Mandje in huis gehaald, speeltjes, voeding, afin, alles wat zo’n mini kleintje nodig heeft. Inmiddels zijn er meerdere mandjes in huis, meerdere krabpaaltjes, dozen ( vindt hij heel leuk om zich in te verbergen) en voor nu specifieke voeding (struviet) sinds zijn operatie, alweer twee jaar geleden.

Caspertje was 7 weekjes, we wisten ook wel dat een te vroeg gescheiden worden van de moederpoes niet natuurlijk is. Maar we waren bereid om heel goed voor hem te zorgen. Dat vonden we zelf heel natuurlijk maar niet zo vanzelfsprekend. Een dier leren kennen vraagt tijd maar vooral interesse om elkaar te leren kennen, zodat er een veilige basis kan worden gecreëerd.

Ik dus met mijn angst voor katten, met mijn scenario’s in mijn hoofd, dat ik daar iets zou moeten in veranderen, was schrikwekkend maar wel een noodzaak.

Ik herinner me de allereerste keer dat Casper zich in mijn nek nestelde, mijn ademhaling meteen stokte en zo goed het ging hakkelde ik ‘ Cat, Cat, hij zit in mijn nek, haal hem er eens uit’. Alsof hij mij het vertrouwen wou geven dat hij niet van plan was om te krabben, maar wou tonen: ‘ik ben veilig voor jou en ik ben veilig bij jou.’

Cat heeft al van nature uit een onbevreesde manier van omgaan met katten, met dieren. Ik had dus wel wat te ontdekken en daarin wat te doen, te voelen.

Door Cat en haar zachtjes aandringen heb ik een tijdje nadien besloten om enkele opleidingen te volgen rond dierencommunicatie, energetisch werk met dieren en stervens-en rouwbegeleiding voor mens en dier.

Daar heb ik enkele jaren over gedaan, terwijl de verbinding met Casper groeide en zich verdiepte.

In de gips met ons Caspertje aan mijn zij. ©

Casper werd mijn leraar en niet andersom. Hij liet heel veel aan mij zien, ook in ons gezin.

Voor veel cliënten was dit verrassend, want de meesten kenden me als therapeute voor volwassenen en jongeren/kinderen. Voor ik het aandurfde om me ook te richten professioneel naar cliënten met vragen over hun geliefde dieren, daar is wel meer tijd overgegaan.

Dat had ook te maken met mijn verantwoordelijkheidszin voor dieren en de vragen die cliënten zouden stellen.

Kennis is één ding, en kennis stopt niet met het volgen van, hoe intensief het ook is, opleidingen. Het is telkens opnieuw een uitnodiging om écht invoelend te luisteren en observeren, waarnemen en dan nog….

Ik bleef ook aangeven dat bij twijfel je altijd een dierenarts moet consulteren. Ik bleef ook benadrukken dat ik géén medische diagnoses zou stellen, al kon ik wel het gebied scannen waar er iets niet goed zat, en dan nog: uitspraken die het medisch gebied betreffen deed ik niet en zal ik nooit doen. We hebben zelf een vaste en vertrouwde allerbeste dierenarts, Dierenarts Vanessa Meganck en laten niets aan het toeval over. En gelukkig, want twee jaar geleden, was het kantje boord met ons liefste Caspertje. Een trauma dat we moesten verwerken, want we hadden dit helemaal niet zien aankomen. Wetend dat een kat vaak te lang pijn en ongemakken verbergt en pas als het niet meer te dragen is, dan gaan alle alarmbellen af.

Het was een opgave om terug te vertrouwen, niet op elk dingetje een ‘rode vlag’ te zien, of te panikeren. Poeh, echt, al weet ik en weten wij dat we dit niet moeten doen, want een kat voelt en scant als de beste. En respondeert daar dan ook op.

Eentje uit de herinneringen van 2015. Happy Bird-Day, toen was hij nog in de ban van de vogeltjes….ook dat is veranderd. Hij ziet hen vliegen en het is goed zo. ©

Lang verhaal kort: we zijn enorm enorm dankbaar met ons allerliefste Caspertje, de avonturen die we hebben beleefd, nu is hij inmiddels rustiger, maar nog wel met momenten heel speels en kwiek, we kunnen daar, zoals velen met dieren, een dik boek over schrijven. Met een lach en een traan. Mijn zielsmaatje, ik houd onvoorwaardelijk, en dat is echt zo, van ons Caspertje. Lis, Cat en ik, ja, wij zijn zijn drie vrouwtjes en zijn dierenarts, niet te vergeten, dat is de liefde voor een dier, met niets te vergelijken. Het is een zegen om voor een dier te zorgen, op elk vlak.

We vieren zijn Leven, vandaag in het bijzonder.

© Caspertje zit daar echt als een wijze tempelbewaarder. Dat doet hij heel vaak, in stilte, beweegt hij zich naar plekken waar hij iets laat zien, laat voelen….Onze huisfilosoof, Hoofd Energiebeheer, Bewaker der Kristallen, Inspecteur Zonnestralen, Directeur Vensterbankzaken en Persoonlijk Adviseur van Moeder Aarde. En eerlijk is eerlijk…Hij weet feilloos waar de zon straks zal schijnen, welke steen vandaag extra aandacht nodig heeft en wanneer het tijd is om ons eraan te herinneren dat rust ook een bezigheid is.

Mijn zielsmaatje, zoals Jaap Hiddinga eens zei, toen we op bezoek waren in Nederland.

In mijn derde boek ‘Pareltjes in de Oceaan’, uitgegeven bij Boekscout, heeft hij een plekje gekregen.

Uit ‘Pareltjes in de Oceaan’, Meditatieve haiku’s in woord en beeld, uitgegeven bij Boekscout, 2024 ©

Liefs Mieke, Lis ,Catje en Caspertje 🙏💚💜💜😻

Foto: daar was Caspertje anderhalf jaar

Geplaatst op

Update 17 juli 2027

Exact: Mars 12°55′ Tweelingen – Astraea 12°55′ Vissen (retrograde)

België & Nederland (CEST): 06:22 uur

Vandaag ontmoeten twee totaal verschillende energieën elkaar in een uitdagend vierkant. Mars in Tweelingen wil bewegen, ontdekken, spreken en handelen. Hij verzamelt informatie, stelt vragen, zoekt mogelijkheden en springt moeiteloos van het ene idee naar het andere. Zijn motto luidt: “Laten we iets proberen.”

Aan de andere kant staat *Astraea, retrograde in het dromerige en spirituele teken Vissen. Zij beweegt zich niet door de wereld van feiten, maar door die van idealen, intuïtie en herinneringen aan hoe het leven óók zou kunnen zijn.

*In de Griekse mysteriën was Astraea de godin van gerechtigheid, waarheid en innerlijke zuiverheid, morele integriteit. Volgens de overlevering leefde zij tijdens het Gouden Tijdperk nog tussen de mensen. Toen de mensheid steeds gewelddadiger, hebzuchtiger en onrechtvaardiger werd, verliet zij uiteindelijk de aarde en steeg op naar de hemel, waar zij het sterrenbeeld Maagd werd .

Men vertelde dat zij de laatste onsterfelijke was die de aarde verliet toen de mensheid steeds verder afdwaalde van haar oorspronkelijke natuur. De mens moest opnieuw leren kiezen voor waarheid, sindsdien straalt zij vanuit de sterrenhemel als een herinnering dat nog steeds in ieder mens aanwezig is.

Binnen de antroposofie wordt vaak gesproken over het Ik dat langzaam leert samenwerken met denken, voelen en willen. Niet door de wereld te ontvluchten, maar door haar steeds bewuster tegemoet te treden. In dat licht kan Astraea worden ervaren als een beeld van het hogere geweten: niet de innerlijke criticus die veroordeelt, maar het stille licht dat telkens opnieuw vraagt:

“Handel je vanuit angst… of vanuit waarheid?”

Dit spanningsveld kan voelen alsof je enerzijds bruist van ideeën en mogelijkheden, terwijl je anderzijds wordt afgeremd door een diep gevoel dat er eerst nog iets begrepen, verwerkt of geheeld moet worden.

Het resultaat? Je hoofd draait overuren, maar je voeten lijken nauwelijks vooruit te komen.

Zij laat zien waar we verlangen naar rechtvaardigheid, naar eerlijkheid, waar we geloven dat de wereld kan floreren mits onze bewuste bijdrage, waar we trouw blijven aan onze diepste morele waarden en deugden, en waar we inzien dat de drang naar perfectie of teleurstelling ons kan verlammen.

Dat is niet wat Astraea van ons vraagt: zij vraagt of wij bereid zijn om zélf een stukje meer aan waarheid, aan integriteit en mededogen willen belichamen?

In plaats van onrecht om ons heen te willen herstellen, worden we uitgenodigd te onderzoeken waar wijzelf nog innerlijke verdeeldheid ervaren. En dat doen we echt nog zonder uitzondering, allemaal.

Het zijn niet de mooie woorden en intenties , maar innerlijk erkennen en herkennen waar we zelf nog in verdeeldheid denken, voelen en handelen. In Vissen krijgt dit een extra spirituele laag.

Vissen kent geen harde grenzen. Alles stroomt in elkaar over: dromen, intuïtie, emoties, compassie en het collectieve bewustzijn en dat maakt de energie bijzonder ‘gevoelig’.

Misschien voel je vandaag een diep verlangen naar een mooiere, zachtere wereld; herinneringen aan oude idealen die je ooit hebt losgelaten; teleurstelling omdat de werkelijkheid niet overeenkomt met je dromen; spirituele inzichten die moeilijk onder woorden te brengen zijn; het gevoel dat je iets “weet”, zonder precies te kunnen uitleggen waarom.

Retrograde Astraea vraagt niet om de wereld te redden. ( illusionaire overtuiging) Ze vraagt je eerst eerlijk te onderzoeken of je zelf leeft volgend de waarden waarover je praat, waarover je schrijft en waar je zo naar verlangt?

Als je het hebt over de waarheid, over eerlijkheid, over rechtvaardigheid, ben je dat ook zelf in verbinding met je medemensen?

Mars wil oplossingen. Astraea wil waarheid en vandaag viel me dit op in gesprekken. Het dwingende van iets te willen oplossen ( en in eigenbelang) en geen voeling toelaten met wat langs beide kanten als waarheid werd ervaren.

Mars wil praten. Astraea wil voelen. In enkele gesprekken was ook dat waarneembaar. Druk praten, druk uitleggen, en bij de uitnodiging om even te stoppen met praten en te voelen, werd het gesprek beëindigd.

Mars zegt: “Waarom blijven we hierover nadenken? Laten we gewoon beginnen.” Astraea antwoordt: “Maar klopt de richting wel met wie je werkelijk bent?”

En dit leidt tot frustratie, boosheid, woede…

* Gelukkig beweegt de Maan vandaag door Maagd.

Waar Tweelingen blijft denken en Vissen blijft dromen, brengt Maagd beide terug naar de werkelijkheid. Wat niet betekent dat je je droom zou moeten loslaten. Kleine haalbare stappen en telkens voelen of elke stap gegrond is, elke stap door jezelf gedragen en belichaamd wordt, is wat er toe doet.

Waar houd ik mezelf tegen omdat ik wacht op het perfecte moment?

Welke droom voelt te groot geworden, terwijl de eerste stap eigenlijk klein is?

Leef ik volgens mijn diepste waarden, of probeer ik vooral aan verwachtingen te voldoen?

Waar verlang ik naar meer eerlijkheid – tegenover mezelf of tegenover anderen?

Welke overtuiging mag ik loslaten om weer in beweging te komen?

Welke dagelijkse gewoonte zou mijn vertrouwen in mezelf kunnen vergroten?

Ben ik bezig de makkelijkste weg te zoeken, of kan ik de gekozen weg stap voor stap lichter maken?

Wat vertelt mijn intuïtie mij, nog voordat mijn hoofd zich ermee bemoeit?

Waar mag ik zachter zijn voor mezelf?

Welke ene concrete actie kan ik vandaag zetten die mijn toekomst ondersteunt?

Persoonlijk vind ik dat Astraea veel meer aandacht verdient dan ze in de moderne astrologie krijgt. Zij raakt aan iets wat ook binnen de esoterische christelijke traditie en de antroposofie terugkeert: het herstellen van de verbinding tussen hemel en aarde.

In die zin is Astraea niet alleen een “asteroïde van gerechtigheid”, maar ook een beeld van het innerlijke geweten dat ons uitnodigt om niet alleen juist te denken, maar ook juist te leven.

Dat sluit bijzonder mooi aan bij de drie menselijke vermogens waar Steiner vaak over sprak: denken, voelen en willen. In dit aspect zie ik Mars als het willen, Tweelingen als het denken, Vissen als het voelen en Astraea als de stille kracht die deze drie opnieuw in harmonie probeert te brengen. Dat maakt dit vierkant uiteindelijk niet zozeer een conflict, maar een uitnodiging tot innerlijke afstemming.

Heb het goed, liefs Mieke ❤

Geplaatst op

Update 16 juli 2026

De Maan wandelt vandaag door het vurige teken Leeuw. Ze verlangt naar warmte, vreugde, creativiteit en oprechte uitdrukking. Maar achter haar stralende voorkomen spelen vandaag enkele diepere krachten mee. Alsof de hemel ons zacht influistert dat niet alles wat blinkt ook werkelijk vervulling brengt.

Soms lachen we luid, zoeken we afleiding, willen we nog één filmpje bekijken, nog één gesprek voeren, nog één compliment ontvangen. Daar is op zich niets mis mee. Spelen is immers een wezenlijke levenskracht. Maar er zijn ook momenten waarop we onszelf bezighouden omdat we eigenlijk niet willen voelen wat onder de oppervlakte leeft.

Misschien herkennen we dat allemaal wel, de stilte te vullen met geluid, de leegte te vullen met bezig zijn, onzekerheid te vullen met bevestiging van buitenaf….Vandaag is een uitnodiging om daar met een zachte blik naar te kijken.

Leeuw wil leven vanuit het hart. Het hart dat wil stralen en niet zozeer zoals heel vaak wordt aangenomen, het ego dat gezien wl worden.

Vanuit de antroposofie zouden we kunnen zeggen dat de mens geroepen is om steeds meer een drager van innerlijk licht te worden. Door zijn eigen wezen steeds zuiverder tot uitdrukking te brengen. Het vraagt niet om harder te schreeuwen, anderen weg te zetten als onbewust, niet wakker…ik zeg en meen oprecht dat het interessanter is je met je eigen leven te bemoeien, en als je al iets kunt bijdragen dat zinvol is, waarbij ik iets kan opsteken en leren en onderzoeken, dan hoor ik dat graag.

Wanneer het innerlijk licht ontbreekt, zoeken we gemakkelijk schijnlicht, maar dat schijnlicht dooft al snel weer uit.

Ik herinner me tijdens één van mijn opleidingen dat we ons een dag voorbereidden op onder andere een vuurloop.

De opzet was niet- dat was natuurlijk een opleiding met professionele trainers in hun vakgebieden- ‘ dat doen we wel even zo, over hete kolen lopen. ‘ Niemand verbrandde zich aan de hete kolen, maar niet iedereen nam deel, het was geen ‘moeten’ omdat het niet de bedoeling was iets te moeten bewijzen, er kwamen nog genoeg kansen. Zodra het stemmetje van angst of overmoed tevoorschijn kwam, wisten we dat er nog geen afstemming was tussen het vuur buiten en het vuur binnen. Om die reden werden we een dag voorbereid door één van de trainers in De Schans, en vuurloophoeder.

Werken met de elementen is een uitermate ingrijpende levensveranderende beleving, als je jezelf onderdompelt in de natuurelementen, maar niet zonder voorbereiding of trainers met kennis van zaken. Ik kan daar over schrijven omdat ik dat zelf ervaren en doorleefd heb.

Al schrijf ik dit alles in een blog neer, ervaringen zijn altijd heel persoonlijk en mocht ik dat nu opnieuw doen, dan zullen ervaringen weer anders zijn. Wat ik zelf niet heb ervaren, daar schrijf ik niet over, ik kan dat enkel met wat heel levend in beleving is of is geweest.

Cheiron kennen we als de gewonde genezer en In Stier raakt hij aan onze diepste basis, je veilig voelen bij jezelf, je genoeg voelen in wie je bent, ontvangen en uitreiken ja dat is jouw gegund, gun je jezelf dat ook?, een basisvertrouwen in het leven: ik sta en besta.

Daar tegenover staat Hygeia. In de Griekse mythologie is Hygeia de dochter van Asclepius, de god van de geneeskunde. Waar Asclepius genezing brengt wanneer ziekte is ontstaan, vertegenwoordigt Hygeia juist het bewaren van gezondheid.

Hygeia gaat over innerlijke harmonie- evenwicht tussen lichaam, ziel en geest, keuzes maken die je gezondheid ( in de ruimste zin van het woord) voeden, je levensritme(s) en -cycli eerbiedigen.

In Leeuw vraagt Hygeia ons of we ons levensvuur voeden of het langzaam uitputten ( zie de impact op het etherisch lichaam enz…)

Pluto werkt altijd diep. Retrograde richt hij zijn transformerende kracht nog sterker naar binnen.

In Waterman onderzoekt Pluto onze overtuigingen, groepsdenken, sociale rollen en de toekomstbeelden waaraan wij ons vasthouden.

Daarmee vormt hij een spanningsaspect met Ceres.

Ceres is veel meer dan alleen de godin van landbouw.

Astrologisch vertegenwoordigt zij moederschap, verzorgen, voeden, innerlijke voeding, loslaten, rouw en wedergeboorte, de natuurlijke kringloop.

In Tweelingen vraagt Ceres waar jij je denken mee voedt? hoe communiceer je, welke nieuwsbronnen op sociale media volg je, inspireren je, welke boeken lees je, hoe zijn je gesprekken met mensen, ( voeden ze jou als mens op een positieve manier?)

Alles wat wij dagelijks toelaten, wordt voedsel voor onze ziel. Het is aan ons telkens de keuzen om wat toxisch is af te stoten, en wat bijdraagt harmonie, rust en innerlijke vrede aan te wakkeren.

Pluto vraagt vervolgens of je het aandurft om oude denkpatronen met een kritische blik te onderzoeken, en wat om verandering vraagt zodat nieuwe inzichten geboren kunnen worden en verder uitrijpen?

Forceer geen groei, dat werkt niet door iets te willen afdwingen of stappen over te slaan. Zie het als een soort van innesteling, of een zaadje dat je plant en dat plantje voorzien op gematigde manier van levensstoffen- niet te veel, niet te weinig, maar genoeg.

We leven in een tijd waarin alles sneller en beter moet. Velen haken af, zijn levens-vermoeid, opgebrand, teleurgesteld in zichzelf. En dat is precies waar ik me zoals velen bezorgd over voel: kinderen moeten sneller ontwikkelen, moeten sneller begrijpen, moeten beter zijn dan hoe ze zijn in het moment, want het is niet voldoende, niet goed genoeg, zieken moeten sneller genezen, zelfstandigen/ondernemers moeten sneller resultaten manifesteren en moet zichzelf telkens opnieuw uitvinden. Dat heb ik ook mijn jongste dochter die volop in het ondernemerschap duikt sinds vorig jaar, meegegeven gestaag en met doorzettingskracht er zich elke dag toe aan te zetten, consequent haar weg te volgen en niet op diverse wegen zichzelf te verliezen. De basis gronden, op vruchtbare aarde, en daarin niet alleen te vertrouwen maar ook de juiste voedingsstoffen toe te dienen. En ze doet het. Heel goed zelfs.

Haar eerste boek is nu in productie en komt weldra uit. Een grotendeels autobiografisch verhaal aangevuld met concrete praktische wegwijzers. Haar tweede boek is ook zo goed als klaar.

Waar ze als vurige creatieve Boogschutter- Weegschaal eerder snel wil laveren, heeft ze in wijsheid ontdekt dat ze ook mag vertragen. Dat doet ze al jaren als fervente yoga-practitioner en reizigster naar landen waar ze nieuwe culturen, mensen, de rijkdom ervan heeft ervaren.

Waar ik als haar moeder en ook Lis, haast een hartverzakking kreeg, te reizen naar gebieden als Vietnam enz….alleen op weg, alleen op reis. Goed heel goed voorbereid, alles heel goed uitgekiend, maar toch…We associëren heel snel gebieden, om bij dit voorbeeld te blijven, met wat we kennen uit de geschiedenis en actualiteiten. Voor ons was dit een oefening om onze angst, vervormde overtuigingen, bij ons te laten, haar daar niet mee te belasten.

Ook zij heeft ontdekt dat een zaadje niet sneller groeit, door elke dag te bidden dat dit zaadje wel eens mag opschieten. We trekken evenmin aan het gras zodat het sneller zou groeien, sterker nog, dan breekt het af, want de natuur heeft, net zoals wij dat dragen, een eigen ritme.

Soms lijkt de toekomst onwezenlijk, ongrijpbaar, vaag, onzeker, omdat we gewend zijn het leven ‘vast’ te plannen, vooruit te plannen tot een volgend jaar. Is dat ergens een vlucht, of angst, waarom we zelf zo strak willen vooruit kijken en zelfs voor enkele jaren later iets te willen plannen? Over vijf jaar, waar sta je dan, waar ben je dan…ik weet het niet, en ik heb geen behoefte om dat te weten. ik weet enkel, hier en nu, vandaag leef en beleef ik heel bewust elk moment. Wat dit straks kan worden, vanmiddag of vanavond? Ik weet het niet. Maar ik hoef dat niet te weten.

Vanuit de antroposofie, waar ik vaker het verband leg in de blogs, wordt duidelijk dat ontwikkeling nooit van buitenaf kan worden opgelegd. Want de mens groeit van binnenuit, zoals een bloem die zich niet opent door geweld, maar doordat het innerlijk leven van de bloem, een plant, een boom, vruchten rijpen. En dat vraagt geduld; de mens in ongeduld en wantrouwen kan de deugden als geduld en vertrouwen echt aanwakkeren, en laten doordringen.

Ik begrijp vragen van cliënten heel goed als ‘hoeveel en hoelang geduld moet ik nog opbrengen voor ik….’

Ook hier kan ik geen pasklaar antwoord op geven, dan wel, als ik waarneem dat iemand iets hartstochtelijk verlangt, en in de onderstroom een diep ongeloof, wantrouwen, en nog niet geruimd puin van het verleden ligt, dit om aandacht vraagt.

Soms plant je zaadjes in de grond, die niet verder ontluiken, geen vrucht kunnen dragen, niet verder groeien, om redenen die we niet ten volle kunnen achterhalen, maar je hebt er mee te dealen, te accepteren dat ook dit deel uitmaakt van het leven. Betekent dat dat het de volgende keer op dezelfde manier verloopt? Neen.

Echter, dit is vaak wat wordt aangenomen. Dit alles nodigt ook uit om aan zelfonderzoek te doen. En natuurlijk staat dit niet haaks op genieten van wat er is. Soms worden hierover meningen geuit die nogal zwart/wit voorgesteld worden. Alsof mensen die zich inspannen, de moeite doen om hun leven, al staat het meermaals op zijn kop, op de rails te krijgen, niet kunnen genieten, niet in volheid in het leven staan.

Ik vind dat een vreemde redenering, die niet representatief is voor iemands beleving en werkelijkheid.

Dat het moed vraag en ook moedig is om aanwezig te blijven bij wat NU geleefd wil worden, zonder te veel naar links en rechts te kijken, hoe snel of hoe traag dat bij anderen verloopt, is vooral onthechten aan verinnerlijkte programma’s uit het verleden.

***Het vierkant met Cheiron maakt zichtbaar dat heling niet ontstaat door harder ons best te doen. Het is ons denken die de controlepost beheert. Echter je Ziel kent een heel ander ritme. Een wonde opent zich niet om ons te pesten, maar opdat er meer licht in waarachtigheid en waarheid kan naar binnenstromen.

✨ Waar zoek ik bevestiging buiten mezelf, terwijl mijn hart eigenlijk gehoord wil worden? Zoek je dit bij bekende personen of sta je open en ontvankelijk op een emotioneel volwassen manier en is bevestiging welkom maar niet noodzakelijk?

✨ Welke afleiding gebruik ik om een innerlijk ongemak niet te hoeven voelen?

✨ Waar probeer ik mijn groei te forceren? Wat hoop je hiermee te bereiken? Voor wie? Kijk naar wat er in de onderstroom zichtbaar wordt.

✨ Welke dagelijkse gewoonten voeden werkelijk mijn gezondheid, mijn ziel en mijn levensvreugde?

✨ Waarmee voed ik mijn denken? Door wie ervaar je dat jouw denken gevoed wordt waardoor je tot een zelfstandig denken aangewakkerd wordt of sluit je aan vanuit herkenning en laat je het verder liggen?

✨ Welke overtuiging mag vandaag zachtjes afsterven?

✨ Hoe kan ik vandaag één klein gebaar stellen dat mijn innerlijke licht versterkt?

Heb het goed, liefs Mieke

Geplaatst op

Innerlijk vuur

Wanneer de aarde beeft en het vuur oplaait,

wordt zichtbaar hoe groot de krachten van de natuur zijn.

De vraag is niet of wij het vuur kunnen beheersen,

maar of wij ons innerlijke vuur kunnen omvormen tot zachte warmte, doordrongen met moed en verdraagzaamheid. Mieke ©