‘Zoals de zon aan de hemel
dagelijks het licht naar de aarde zendt
zo moet mijn ziel zich dagelijks aanzetten
tot waarachtig handelen
Opdat ik volledig mens word:
lichaam, ziel en geest
voor nu en in de eeuwigheid.’
Rudolf Steine
Helderheid is de staat van bewust Zijn, als onze geest eenmaal stil wordt. Als onze angsten, veronderstellingen, verwachtingen en projecties lang genoeg vervagen om de mist voor onze ogen op te helderen, krijgen we ons vermogen om te zien terug. Helder te zien. Helder te denken. Helder te voelen.
Als we ophouden met het koesteren van de innerlijke stemmen van ons ego en onze emoties, die onze waarneming doen beslaan en ons uit het moment halen, kunnen we het grotere geheel zien.
Echter het idee om ‘alles’ te kunnen zien en te overzien, remt groei, want evolueer je niet verder. Je weet toch alles al, hoe alles in elkaar zit?
Om helderheid te ervaren moeten we het gekeuvel van de geest laten zwijgen, ons losmaken van de mist van emoties en lang genoeg bij onszelf vandaan stappen om onszelf en ons leven vanuit een objectiever perspectief te kunnen zien.
Als we ons helder voelen, zijn we in staat om ons leven en onszelf te overschouwen. We begrijpen gaandeweg( niet alles en dat hoeft niet) wat er gebeurt en waarom en we weten wat we moeten doen om onze vanuit persoonlijke beleving onze innerlijk actieve waarheidsbeleving te eren en tegelijk dat toch telkens te blijven onderzoeken.
Maar we zullen toch eerst de mist en de rommel dienen op te ruimen, van het schoonmaken van ons huis tot het elimineren van negatieve banden, inclusief negatieve gesprekken die we met onszelf voeren om te buigen.
Fysieke, emotionele, mentale, spirituele schoonmaak geeft ons de ruimte die nodig is om helder(der) te denken, te voelen en te handelen. We keren terug naar onze kern van ons uniek Wezen.
We zijn gelijkwaardig, maar niet gelijk aan elkaar. Dat is wat anders.
Met welke woorden spreek jij je uit? Wetend dat woorden frequenties en trillingen zijn die resoneren met wat je denkt, wat je voelt en hoe je gestalte geeft aan jouw leven?
Voel hoe krachtig die trillingen doorwerken in je hele Wezen en kies heel zorgvuldig de woorden waarmee je je uitdrukt of waarmee jij je inlaat.
Helder denken is elke dag je gedachten onderzoeken voor je ze de wereld instuurt.
Helder voelen is elke dag onderzoeken of wat je voelt door je heen stroomt als een ‘weten’, niet een geloven maar ‘weten’ dat jouw gevoel door jou heen stroomt.
Helder handelen is elke dag stilstaan bij de manier waarop je denken en voelen leiden tot het juiste handelen. En wat is het juiste handelen? Gewetensvol zuiver handelen. Daar ligt onze ontwikkelingsweg.
Liefs Mieke 
De weg van het oude naar het ware licht
Zon, Zuidknoop, Thetis en Hekate – 22/23 augustus 2026
Er zijn momenten waarop het verleden zich niet aandient om ons terug te trekken, maar om ons eindelijk iets te laten zien wat we eerder niet konden zien.
Dit weekend is zo’n moment.
De Zon staat in de laatste graad van Leeuw, vlak bij de Zuidknoop, terwijl tegelijkertijd de asteroïden Thetis en Hekate deze as versterken. De Zon staat tegenover de Noordknoop in Waterman en Hekate aan de andere kant van de dierenriem.
Het voelt daardoor alsof verleden en toekomst even tegenover elkaar komen te staan.
* Wat heeft zijn tijd gehad?
* Welke rol speel je nog steeds omdat je die ooit nodig had?
* En wie zou je zijn wanneer je niet langer hoeft te bewijzen wie je bent?
Dit is geen energie die vraagt om het verleden te ontkennen. Integendeel. De Zuidknoop nodigt ons uit om te herkennen wat ons gevormd heeft en vervolgens te onderzoeken of we het nog steeds nodig hebben.
De conjunctie van de Zon met de Zuidknoop kan oude thema’s opvallend zichtbaar maken. Niet noodzakelijk in de vorm van grote dramatische gebeurtenissen. Soms zit het juist in iets kleins.
Een bekende reactie. Een oud verhaal dat je opnieuw over jezelf vertelt. De behoefte om gezien, erkend of bevestigd te worden.
De neiging om opnieuw in een vertrouwde rol te stappen: de sterke, de redder, de verantwoordelijke, de bijzondere, de aangepaste, de onmisbare of juist degene die zich terugtrekt voordat iemand werkelijk dichtbij kan komen.
De Zuidknoop kan laten zien wat vertrouwd is geworden. En juist omdat het vertrouwd is, verwarren we het soms met wie we werkelijk zijn.
Daar verschijnt ook het innerlijke kind. Dat kleine, soms ondeugende stemmetje dat met zijn voet stampt en roept:
“Kijk naar mij!”
Het ego wil erkenning. Het wil weten dat het ertoe doet. Het wil gezien worden. Maar misschien is de diepere vraag niet: “Ziet iemand mij?” Misschien is de vraag: “Durf ík mezelf werkelijk te zien?” Want achter de behoefte aan applaus kan iets veel zachters schuilgaan. Een deel van ons dat niet langer hoeft te presteren om bestaansrecht te voelen. Vaak wordt bestaansrecht verwoord als ‘claimen’. Telkens ik dat lees stel ik me daar toch wel vragen bij.De paradox zit ongeveer hierin volgens mij.
Je bestaansrecht is iets wat je niet hoeft te claimen om het te hebben. Zodra je het moet claimen, lijkt het alsof jouw recht om er te zijn afhankelijk wordt van jouw vermogen om het te verdedigen, te bewijzen of door anderen te laten erkennen.
Om te mogen bestaan, moet ik mijn bestaansrecht claimen.
Maar zodra ik mijn bestaansrecht moet claimen, behandel ik mijn bestaan alsof het eerst gelegitimeerd moet worden.
Je zou het ook kunnen zien als een spanning tussen zijn en gerechtigd zijn om te zijn. Het eerste is onmiddellijk: ik besta. Het tweede is relationeel en voorwaardelijk: ik mag bestaan, ik heb daar recht op, ik moet dat recht innemen. Maar door dat tweede centraal te stellen, geef je impliciet al toe aan de veronderstelling dat jouw bestaan ter discussie staat.
En bij ‘moeten claimen’ komt daar nog iets bij. Als je denkt: ik moet mijn plek innemen, mijn ruimte claimen, mijn bestaansrecht opeisen, kan dat bevrijdend zijn. Maar het kan ook een nieuwe verplichting worden: nu moet ik zelfs goed genoeg zijn in het claimen van mijn bestaan om het te mogen behouden.
De diepste paradox zou dan zijn:
Het bestaansrecht dat je probeert te verwerven door het op te eisen, was juist het recht dat aan geen enkele voorwaarde onderworpen zou moeten zijn.
Daarom sta ik daar telkens als ik het ingeburgerd woord ‘claimen’ lees of hoor, bij stil. Misschien ervaar of beleef jij dat anders, het is wat het werkwoord bij me opwekt.
* Thetis: de kracht achter het beschermende pantser
De aanwezigheid van asteroïde Thetis bij de Zon en Zuidknoop geeft dit verhaal een interessante mythologische laag.
Thetis was in de Griekse mythologie een Nereïde, een zeenimf en de moeder van Achilles. Ze is verbonden met bescherming, moederschap, kwetsbaarheid en het diepe verdriet van iemand die weet dat zij degene van wie zij houdt niet volledig kan beschermen tegen zijn levenslot. Dat maakt Thetis symbolisch interessant op een Zuidknoopmoment, want waar beschermen wij onszelf nog tegen? Waar zijn we ooit een pantser gaan dragen omdat dat toen noodzakelijk was? En waar proberen we misschien nog steeds anderen te beschermen, zelfs wanneer dat niet langer onze taak is?
Thetis herinnert ons eraan dat liefde niet hetzelfde is als controle!
We kunnen iemand liefhebben zonder diens pad te kunnen bepalen. We kunnen beschermen waar dat nodig is, maar uiteindelijk heeft ieder mens zijn eigen levensweg. Je draagt jouw leven, jouw weg, met alle hindernissen en obstakels die toch zelf aangekeken dienen te worden. Ook al zijn er tal van mensen die graag bereid zijn een reddingsboei uit te gooien, als dit een patroon wordt dan loop je op een bepaald moment toch vast.
Ook daarin kan een oude karmische rol zichtbaar worden: altijd degene moeten zijn die het opvangt, oplost, beschermt of sterk blijft of in moeilijke momenten telkens hoopt op externe reddingsboeien. Doorzie de patronen.
* Hekate symboliseert de poort tussen oud en nieuw
Aan de overzijde staat Hekate, verbonden met de mythologische wereld van kruispunten, grenzen, overgangsmomenten, duisternis, magie, sleutels en fakkels.
Hekate verschijnt symbolisch op plekken waar een oude werkelijkheid eindigt en een nieuwe nog niet helemaal zichtbaar is.
Dat past wonderlijk goed bij de huidige knopenas.
De Zuidknoop zegt:
“Dit ken je.”
De Noordknoop zegt:
“Daar ligt je ontwikkeling.”
En Hekate staat als het ware op de drempel. Ze draagt een sleutel.
Maar een sleutel betekent niet dat de deur voor je wordt geopend. Je moet zelf besluiten welke deur je binnengaat.
Daarom kan deze energie soms wat ongemakkelijk voelen. We bevinden ons tussen twee identiteiten in. De oude versie van onszelf is niet helemaal verdwenen, maar de nieuwe versie voelt nog niet vertrouwd.
Dat tussenstadium hoeft geen probleem te zijn.
Het is een inwijdingsruimte. Een plek waarin je niet meteen hoeft te weten wie je wordt.
Van Leeuw naar Waterman
De tegenstelling tussen Leeuw en Waterman maakt het thema nog duidelijker.
Leeuw vraagt:
“Wat is mijn licht?”
Waterman vraagt:
“Wat kan mijn licht betekenen binnen het grotere geheel?”
Leeuw gaat over individualiteit, creativiteit, hart, levensvreugde, zichtbaarheid en het vermogen om vanuit het hart te stralen.
Waterman brengt afstand, vrijheid, gelijkwaardigheid, gemeenschap en een perspectief dat groter is dan het persoonlijke ego.
De uitdaging is dus niet om het ego volledig uit te schakelen, het gaat er eerder om dat het ego zijn juiste plaats krijgt;
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om nederig te zijn. Je hoeft ook niet groter te worden dan je bent om bijzonder te zijn.
De uitnodiging is om volledig jezelf te zijn zonder voortdurend te hoeven bewijzen dat je bijzonder bent.
Dat is een belangrijk verschil.
* Regulus symboliseert het koninklijk licht
De Zon staat rond deze graad in conjunctie met Regulus, één van de vier traditionele Koninklijke Sterren.
Regulus bevindt zich rond 29° Leeuw in de tropische dierenriem en wordt traditioneel geassocieerd met koningschap, eer, leiderschap, moed, ambitie en zichtbaarheid.
Maar Regulus heeft ook een belangrijke waarschuwing in zich.
Koninklijke energie gaat niet alleen over macht., maar over hoe je met macht omgaat.
Leiderschap zonder integriteit kan omslaan in hoogmoed. Erkenning willen kan verslavend worden. Het verlangen om gezien te worden kan veranderen in de behoefte om boven anderen te staan. Daarom sluit Regulus zo mooi aan bij de Zuidknoop.
Het kan ons laten zien waar we onze waarde hebben verbonden aan status, erkenning, invloed of bewondering.
Maar de werkelijke vorm van leiderschap begint precies op het moment waarop we die behoefte niet meer nodig hebben.
Een koning of koningin hoeft niet voortdurend te roepen dat hij of zij regeert.
Het licht spreekt voor zichzelf.
De zachte herinnering onder de chaos brengt ons bij de meest hoopvolle laag van dit weekend want onder al die oude patronen ligt niet alleen iets wat moet worden losgelaten.
Er ligt ook iets wat herinnerd mag worden.Je natuurlijke talenten.
Je creativiteit. Je intuïtie.Je vermogen om lief te hebben.
De dingen die je vanzelf doet en misschien juist daarom onderschat of niet naar waarde schat?
Het moment waarop iemand je werkelijk ziet en je denkt: Ja. Dit ben ik, de werkelijke boodschap van de Zon in Leeuw.
Niet: “Kijk mij eens, hoe bijzonder ik ben.”
Maar: “Ik durf mezelf te zijn” en dat vraagt niet om goedkeuring.
Dat is een veel stillere vorm van kracht.
* Venus tegenover Saturnus: liefde heeft grenzen nodig
Ondertussen staat Venus in Weegschaal, haar eigen teken, tegenover Saturnus. Venus in Weegschaal zoekt harmonie, verbinding, schoonheid, diplomatie en wederkerigheid. Saturnus vraagt echter om verantwoordelijkheid, volwassenheid, grenzen en realiteit. Daarom kan dit weekend relationeel wat serieuzer aanvoelen. Een compromis betekent niet dat je jezelf moet wegcijferen.
Werkelijke harmonie ontstaat niet doordat één persoon voortdurend toegeeft, maar doordat beide mensen bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen voor hun aandeel. Misschien wordt zichtbaar waar een relatie gegroeid is. Maar misschien wordt ook zichtbaar waar een oude dynamiek niet langer houdbaar is.
De vraag is dan niet alleen:
“Hoe kan ik de vrede bewaren?”
Maar ook:
“Is deze vrede werkelijk eerlijk voor ons beiden?”
* Cheiron_ het oude verhaal hoeft niet opnieuw verteld te worden
De harmonische verbinding tussen de Zon en Cheiron, de gewonde genezer, voegt een helende laag toe. Een oude wond hoeft niet te verdwijnen voordat je verder mag. Soms is genezing eenvoudigweg het moment waarop je beseft dat je niet langer vanuit die wond hoeft te leven. Je kunt het verleden erkennen zonder het opnieuw te beleven. Je kunt jezelf vergeven voor wat je vroeger niet wist.
Je kunt een ander vergeven zonder te ontkennen wat er gebeurd is.
En je kunt afscheid nemen van een oude versie van jezelf zonder die versie te veroordelen.
Die oude jij heeft je immers gebracht tot hier.
* Mars in Kreeft: zachtere energie
Ook Mars in Kreeft kan ervoor zorgen dat onze daadkracht minder rechtlijnig aanvoelt. Mars wil vooruit, handelen, veroveren en doorzetten. Kreeft beweegt echter vanuit gevoel, veiligheid, herinnering en verbondenheid. Daardoor kan energie meer schommelen.
Het ene moment wil je iets resoluut aanpakken en het volgende moment heb je behoefte om je terug te trekken.
In plaats van daartegen te vechten, kunnen we luisteren naar wat onze energie ons vertelt. Niet iedere pauze is uitstel, rust maakt deel uit van de beweging te pauzeren.
Zelfonderzoek: welke deur staat voor jou open?
Dit weekend is bijzonder geschikt om even stil te staan bij de patronen die steeds opnieuw verschijnen.
* Neem bijvoorbeeld deze vragen mee tot zelfonderzoek:
– Welke oude rol speel ik nog steeds, ook al past die eigenlijk niet meer bij mij?
– Waar verlang ik naar erkenning of bevestiging van anderen?
– Wat gebeurt er wanneer ik mezelf die erkenning probeer te geven?
– Welk verhaal over mezelf vertel ik steeds opnieuw?
– Is dat verhaal nog steeds waar?
– Waar probeer ik mezelf of iemand anders voortdurend te beschermen?
– Welke bescherming was ooit noodzakelijk, maar is dat nu misschien niet meer?
– Waar verwar ik liefde met verantwoordelijkheid voor het geluk van een ander?
– Welke talenten bezit ik die voor mij zo natuurlijk zijn dat ik ze nauwelijks als talent herken?
– Waar mag ik zichtbaarder worden zonder mezelf te hoeven bewijzen?
– Waar maak ik mezelf juist kleiner uit angst om gezien te worden?
– Welke grens vraagt om meer volwassenheid?
– Welke relatie vraagt om een eerlijker evenwicht?
– Wat wil mijn intuïtie mij vertellen voordat mijn hoofd er een verhaal van maakt?
– Welke deur staat momenteel op een kier?
We zitten daarmee letterlijk aan het einde van de dierenriemtekens Leeuw en Waterman. De 29e graad wordt in de astrologische traditie vaak gezien als een intensieve afrondingsgraad: iets bereikt een hoogtepunt en vraagt om bewustwording voordat er een nieuwe cyclus begint.
* Van Leeuw naar Maagd
Na deze laatste dagen van het Leeuw-seizoen verschuift de sfeer.
De Zon verlaat haar eigen teken Leeuw en gaat Maagd binnen.
Van expressie naar verfijning. Van inspiratie naar toepassing.
Van “Dit wil ik creëren” naar “Hoe maak ik dit werkelijkheid?”
Maagd brengt ons terug naar dagelijkse ritmes, gezondheid, werk, organisatie, onderscheidingsvermogen en praktische keuzes.
De vraag verschuift van “Wie wil je zijn” naar “Hoe ga je dit leven”?
Conclusie: dit weekend kan diepgaande verdere verschuivingen teweegbrengen om niet opnieuw vast te komen zitten in oude verhalen, maar om ze te herkennen, het verleden kun je niet uitwissen maar je kunt er wel een diepere betekenis aan geven , het idee om het ego uit te wissen is een illusionaire gedachte, het is het ego een juiste plaats te geven, je hoeft evenmin telkens opnieuw een nieuwe versie van jezelf verzinnen, maar jezelf terug te vinden als wie je altijd bent geweest. Het licht van wie je werkelijk bent. Oude rollen leg je af als een oude mantel die te zwaar is geworden om te blijven dragen. En wanneer je de ware kracht van jouw licht kent, hoef je niet langer te vragen of de wereld je ziet. Je begint zelf te zien wie je bent.
Laat deze laatste zomerdagen je daarom niet alleen herinneren aan wat voorbij is, maar ook aan wat opnieuw geboren wil worden.
Eer het verleden.
Vergeef waar dat kan.
Laat los wat zijn tijd heeft gehad.
En neem je licht mee naar de volgende deur.
De Zon en de Zuidknoop bereiken de beschreven conjunctie op zondag, om 00:03
Zon – Zuidknoop: 29°49′ Leeuw
Thetis: 29°40′ Leeuw
Hekate: 29°21′ Waterman
Heb het goed, liefs Mieke 
„Tegen het einde van het leven gaat het als tegen het einde van een gemaskerd bal, wanneer de maskers worden afgenomen. Men ziet dan wie degenen met wie men gedurende zijn leven in aanraking is gekomen, werkelijk zijn geweest. Want de karakters hebben zich geopenbaard, de daden hebben hun vruchten gedragen, de prestaties hebben hun rechtmatige waardering gekregen en alle begoochelingen zijn uiteengevallen. Voor dit alles was tijd nodig.
Het merkwaardigste echter is dat men tegen het einde van het leven zelfs zichzelf, zijn eigen doelen en bedoelingen, pas werkelijk leert kennen en begrijpen, vooral in zijn verhouding tot de wereld en tot anderen. Vaak, maar niet altijd, zal men zichzelf daarbij een lagere plaats moeten toekennen dan men vroeger had gedacht; soms echter ook een hogere. Dat laatste komt doordat men zich geen voldoende voorstelling had gemaakt van de laagheid van de wereld en zijn doel daarom hoger stelde dan die wereld zelf. Men ontdekt dan, bij wijze van spreken, wat er werkelijk in hemzelf schuilt.“
En er zit een mooie paradox in Schopenhauers gedachte: we denken ons hele leven dat we onszelf kennen, terwijl volgens hem pas de terugblik aan het einde van het leven laat zien wie we werkelijk waren. Onze daden, keuzes, relaties en prestaties hebben dan samen een patroon gevormd dat we tijdens het leven zelf nauwelijks konden overzien. De eerste veertig levensjaren noemt Schopenhauer in dezelfde passage zelfs de tekst van het leven, en de daaropvolgende jaren de commentaar die ons pas de ware betekenis en samenhang van die tekst leert begrijpen.
— Arthur Schopenhauer, Parerga und Paralipomena, deel I, Aphorismen zur Lebensweisheit, hoofdstuk VI: „Vom Unterschiede der Lebensalter“ (Over het verschil tussen de levensfasen), 1851.
Er is iets merkwaardigs aan onze tijd. We zijn voortdurend met de wereld verbonden en toch kunnen we ons innerlijk steeds verder van onszelf verwijderd voelen. We weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt, ontvangen berichten voordat we erom gevraagd hebben en worden van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat aangesproken door beelden, meningen, verwachtingen en gebeurtenissen. Het lijkt alsof de wereld steeds dichterbij is gekomen, terwijl de mens zelf soms juist emotioneel moeilijker bereikbaar wordt.
Misschien herkennen we dat in onszelf. We lezen een aangrijpend bericht, voelen even iets, scrollen verder en komen enkele seconden later alweer bij iets totaal anders terecht. We horen over verdriet, oorlog, ziekte, klimaat, maatschappelijke onrust en persoonlijke drama’s. Alles vraagt om onze aandacht. Alles lijkt belangrijk. En tussen al die indrukken door moeten we ook nog werken, zorgen, presteren, bereikbaar zijn en ons eigen leven draaiende houden.
Vanuit een antroposofische mensbeschouwing kunnen we ons afvragen wat dit voortdurend op ons afkomen van indrukken eigenlijk met de mens doet.
De mens is immers niet alleen een lichaam dat informatie kan opnemen en verwerken. Hij is ook een gevoelswezen, een wezen met een innerlijk leven waarin indrukken tijd nodig hebben om tot ervaring te worden. Wat wij meemaken, moet als het ware kunnen landen.
Daarvoor is ritme nodig. Ademhaling is ritme. Waken en slapen zijn ritme. Dag en nacht zijn ritme. Inspanning en ontspanning horen bij elkaar. Ook ons gevoelsleven heeft zo’n natuurlijk ritme van openen en sluiten, van naar buiten gericht zijn en weer terugkeren naar het eigen innerlijk.
Onze moderne leefwereld lijkt dat ritme echter steeds meer te verstoren. We worden uitgenodigd om voortdurend wakker, alert en beschikbaar te zijn. De stilte wordt al snel gevuld. Een lege minuut wordt een moment om een scherm te openen. Een wandeling wordt onderbroken door een melding. Een avond van rust wordt gevuld met nieuws, sociale media of nog een laatste blik op wat er in de wereld gebeurt.
Zo kan er iets ontstaan wat op onverschilligheid lijkt, maar dat misschien iets heel anders is.
Niet: ik voel niets meer.
Maar eerder: ik kan niet alles meer voelen.
De ziel heeft grenzen. Wanneer er voortdurend meer indrukken binnenkomen dan we innerlijk kunnen verwerken, kan een mens zich instinctief gaan afsluiten omdat hij ergens diep vanbinnen probeert zichzelf te beschermen.
Dat afsluiten hoeft niet spectaculair te zijn. Het kan heel stil gebeuren. Je merkt dat je minder geraakt wordt door dingen die je vroeger ontroerden. Je hebt minder zin om ergens diep over na te denken. Je kijkt naar iets aangrijpends en voelt slechts een korte beweging, waarna je alweer verdergaat. Je functioneert, je doet wat nodig is, je praat met anderen, je werkt en zorgt maar ergens lijkt er minder kleur in het geheel te zitten.
Vanuit antroposofisch perspectief is dat interessant, omdat het gevoelsleven juist een wezenlijk deel vormt van onze menselijkheid. Het is in het gevoel dat wij ons verbinden met de wereld. Door bewondering, verwondering, liefde, verdriet, mededogen en vreugde wordt de wereld voor ons meer dan een verzameling feiten en gebeurtenissen. We beleven haar.
Wanneer het gevoelsleven voortdurend wordt aangesproken en tegelijkertijd nauwelijks de gelegenheid krijgt om indrukken te verwerken, kan die verbinding verzwakken. We worden dan misschien heel goed geïnformeerd, maar minder werkelijk aanwezig. We weten steeds meer, maar beleven steeds minder diep.
Daar ligt een van de grote paradoxen van onze tijd.
We zijn nog nooit zo goed in staat geweest om alles te zien, en toch kunnen we steeds moeilijker werkelijk ergens naar kijken. Ons daar laten van doordringen.
We zijn voortdurend verbonden, maar verlangen tegelijkertijd naar afzondering. We ontvangen eindeloos veel woorden, maar hebben steeds meer behoefte aan stilte. Een stilte die niet leeg is, maar juist voedend.
De antroposofische visie op de mens nodigt uit om opnieuw aandacht te hebben voor dat innerlijke gebied waarin de mens zichzelf kan ontmoeten.
Niet als vlucht uit de wereld, maar als een manier om er bewuster in aanwezig te zijn.
Wanneer we alleen maar reageren op wat van buitenaf op ons afkomt, leven we voornamelijk in reactie.
Wanneer we daarentegen momenten creëren waarin we niets hoeven te consumeren, beantwoorden of beoordelen, ontstaat er opnieuw ruimte voor een eigen innerlijke beweging.
Een wandeling zonder telefoon. Een maaltijd die werkelijk rustig wordt gegeten in plaats van eventjes snel tussendoor. Een paar minuten stilte aan het begin of einde van de dag. Werken met aandacht. Een plant verzorgen. Naar buiten gaan en het verloop van het licht volgen. Een gesprek voeren zonder ondertussen iets anders te bekijken. Een boek lezen dat niet voortdurend om onze aandacht strijdt.
Het lijken kleine dingen, maar het zijn juist de kleine rituelen die belangrijk in een tijd die ons voortdurend naar het grote, het snelle en het spectaculaire trekt. De mens leeft niet alleen van prikkels, hij leeft ook vanuit een innerlijk levensritme, van innerlijke verwerking.
Onze gevoeligheid moeten we dus niet zien als een zwakte die we moeten overwinnen, maar eerder als het vermogen om dat bescherming en verzorging nodig heeft.
Een mens die zich regelmatig terugtrekt uit de stroom van indrukken, kan opnieuw leren onderscheiden wat werkelijk belangrijk is.
In eerdere blogs heb ik geschreven dat niet alles wat er om je heen gebeurt onmiddellijk om reactie vraagt, of een emotionele reactie hoeft op te wekken, dat niet iedere mening of gedachte beoordeeld of veroordeeld moet worden.
Grenzen stellen aan wat we toelaten, betekent niet dat we minder menselijk worden. Het kan juist betekenen dat we onze menselijkheid bewaren.
Ook de natuur kan voor de mens een bijzondere leraar zijn. Zij haast zich niet, maar leeft vanuit haar eigen ritmen. Een boom hoeft niet voortdurend te groeien. In zijn wezen zijn zowel het zich ontvouwen als het rusten aanwezig. De aarde beweegt door haar jaarritme van licht naar donker, van bloei naar verstilling, van naar buiten treden naar terugkeer in zichzelf.
In de antroposofie wordt de mens niet alleen gezien als een wezen dat de wereld met zijn zintuigen waarneemt. In zijn ziel leeft ook het vermogen om wat hem tegemoetkomt innerlijk te gewaarworden. De natuur kan daardoor een soort spiegel worden voor ons eigen innerlijke leven. Wanneer wij ons werkelijk aan haar overgeven, kunnen wij niet alleen de kleuren, vormen en geluiden waarnemen, maar ook iets van haar ritme en haar levende werking in onszelf laten resoneren.
Het gewaarworden vraagt daarbij om een zekere ontvankelijkheid. Niet alles hoeft onmiddellijk begrepen of benoemd te worden. Soms ontstaat juist in het stille waarnemen een dieper weten. Het jonge groen van de lente, de volheid van de zomer, het loslaten van de herfst en de verstilling van de winter kunnen ons iets laten ervaren van processen die ook in onze eigen ziel werkzaam zijn.
Zo kan de natuur een weg worden naar een verfijnder gewaarwordingsvermogen: een vermogen om niet alleen te kijken naar wat zich uiterlijk toont, maar ook aandacht te ontwikkelen voor wat zich innerlijk laat beleven. In die zin kan de ontmoeting met de natuur bijdragen aan een bewuster worden van het eigen levensritme en van de krachten die in ons werkzaam zijn.
Juist in een tijd waarin het leven voortdurend lijkt aan te staan en van ons vraagt om steeds verder te gaan, kan het beleven van de natuurlijke ritmen ons terugbrengen naar een dieper levensritme. Daarin kunnen we opnieuw ervaren dat er voor alles een tijd is: een tijd om naar buiten te treden en te scheppen, en een tijd om naar binnen te keren, te luisteren en in stilte nieuwe krachten te verzamelen.
Misschien is dat wel waar onze tijd het meest behoefte aan heeft? Niet aan nóg meer informatie, maar aan een hernieuwde verbinding met het levende ritme van het bestaan.
Onder de vaak al aanwezig voelende vermoeidheid, de afvlakking en de behoefte om ons soms helemaal af te sluiten, leeft vaak nog iets anders. Een verlangen.
Het verlangen om weer werkelijk geraakt te worden. Om verwondering te voelen. Om ergens helemaal aanwezig te zijn. Om niet alleen te functioneren, maar ook te beleven. Om opnieuw te ervaren dat het leven meer is dan wat er voortdurend op ons scherm verschijnt.
Wat wij soms emotionele gevoelloosheid noemen, hoeft daarom niet het verdwijnen van ons gevoelsleven te betekenen, een teken dat onze ‘innerlijke’ mens om ruimte vraagt, ruimte om te ademen, om te zwijgen, om indrukken te laten bezinken, om te ontdekken wat van onszelf komt, uit onszelf ontstaat, naar ons toe komt, en wat we van buitenaf hebben overgenomen.
Daar ligt, meen ik, een belangrijke opgave voor de mens, niet om zich af te sluiten voor de wereld, maar om opnieuw een bewuste verhouding tot de wereld te vinden. Om niet alles binnen te laten, maar ook niet alles buiten te sluiten. Om een innerlijk midden te ontwikkelen van waaruit we kunnen waarnemen, voelen en handelen. Stilte is geen leegte meer, maar een plaats waar iets nieuws kan ontstaan. Ons vermogen om te voelen op te wekken.
Liefs,
Venus op 14°11′ Weegschaal recht tegenover Saturnus op 14°11′ Ram retrograde, 14:43 uur Belgische en Nederlandse tijd,
Er hangt vandaag iets zwaars in de lucht. Aan de buitenkant willen we misschien vooral de rust bewaren. We zoeken naar harmonie, proberen beide kanten van een verhaal te begrijpen en willen de sfeer goed houden. Maar vanbinnen kan er ondertussen van alles bewegen.
Een gevoel van buitensluiting. Niet gehoord worden. Niet genoeg zijn. Te weinig waardering krijgen. Misschien zelfs het ongemakkelijke idee dat anderen wél hebben wat jij verlangt?
En precies daar raakt deze Venus-Saturnus-oppositie iets belangrijks. We worden uitgenodigd om eerlijk te onderzoeken naar de manier waarop we liefde, verantwoordelijkheid, grenzen en eigenwaarde met elkaar verbinden.
Wanneer harmonie te veel van jezelf vraagt, want Venus verlangt naar verbinding. Ze wil samenwerken, rekening houden met de ander en zoeken naar een oplossing waarin beide mensen zich gezien voelen.
Onder druk kan die behoefte aan harmonie doorschieten. We blijven praten, uitleggen, nuanceren en aanpassen. We formuleren ons “nee” zo voorzichtig dat de ander nauwelijks nog merkt dat het überhaupt een nee is.
Soms zijn we zo bang voor teleurstelling of conflict dat we onze eigen behoeften kleiner maken.
We zeggen:
“Het is niet zo belangrijk.”
Terwijl het wél belangrijk is.
We zeggen:
“Ik begrijp het wel.”
Terwijl we eigenlijk gekwetst zijn.
Of we zeggen:
“Het komt later wel.”
Terwijl dat “later” al maanden niet gekomen is.
Echte eerlijkheid betekent echter niet dat iedereen altijd krijgt wat hij of zij wil. Een eerlijke relatie betekent ook niet dat iedere behoefte onderhandelbaar is.
Soms is een eerlijk gesprek uiteindelijk gewoon een duidelijk nee.
* Saturnus stelt de ongemakkelijke vraag
Saturnus in Ram brengt een andere behoefte naar voren namelijk verantwoordelijkheid nemen voor jezelf.
Waar Venus in Weegschaal vraagt: “Hoe kunnen we dit samen oplossen?”, vraagt Saturnus in Ram: “Wat is eigenlijk mijn verantwoordelijkheid — en wat niet?” En dat kan behoorlijk confronterend zijn.
Misschien draag je al lange tijd meer dan je eigenlijk kunt dragen. Je organiseert, sust, betaalt, regelt, luistert, vergeeft en probeert alles bij elkaar te houden, hoop je diep vanbinnen dat al die opofferingen tot zekerheid leiden…maar Saturnus herinnert ons eraan dat stille opoffering geen garantie op liefde is.
Toewijding wordt pas duurzaam wanneer ze bewust wordt gekozen, uitgesproken en realistisch is.
Een grens is niet hetzelfde als afstand nemen
Een grens klinkt misschien niet bijzonder romantisch.
Soms klinkt liefde namelijk gewoon als:
“Ik kan dit vandaag niet aan.”
Of:
“Ik wil je graag zien, maar niet onder deze omstandigheden.”
Of:
“Over geld moeten we nu eindelijk concreet praten.”
Of:
“Ik wil weten hoe we de zorg en verantwoordelijkheden tussen ons gaan verdelen.”
Dat klinkt misschien zakelijk en kil, maar juist daarin kan heel veel liefde zitten.
Een grens laat zien waar jouw oprechte ja eindigt en waar een ja begint dat voortkomt uit angst, schuldgevoel of de behoefte om jezelf te bewijzen.
Een gezonde grens probeert de ander niet te straffen. Ze beschrijft wat jij nodig hebt en wat jij zelf zult doen wanneer die grens wordt overschreden. Enkele voorbeelden uit de dagelijkse praktijk zijn onder andere:
Een grens:
“Als je tegen me schreeuwt, beëindig ik het gesprek. We kunnen later verder praten wanneer we allebei rustig zijn.”
Een straf:
“Als je het nu niet met me eens bent, negeer ik je drie dagen.”
Het verschil zit in de intentie. Een grens beschermt. Een straf probeert te controleren.
* Venus in Weegschaal: eerlijkheid zonder zelfverloochening
Weegschaal heeft een bijzonder talent voor het zien van verschillende perspectieven. Dat maakt deze energie sterk in relaties en conflicten. Maar er is een valkuil.
Je kunt zó goed begrijpen waarom de ander iets doet, dat je vergeet te luisteren naar wat jij zelf nodig hebt.
Daarom zijn vandaag een paar eenvoudige vragen bijzonder waardevol:
– Heb ik mijn standpunt werkelijk duidelijk uitgesproken, of hoop ik dat de ander het vanzelf begrijpt?
– Ben ik op zoek naar wederzijds begrip, of probeer ik teleurstelling volledig te vermijden?
– Waar heb ik ja gezegd terwijl mijn lichaam eigenlijk al nee zei?
– Waar probeer ik de harmonie te bewaren ten koste van mijn eigen rust?
Eerlijkheid betekent niet dat je hard moet worden.Het betekent dat je jezelf niet langer hoeft weg te cijferen om de vrede te bewaren.
* Saturnus in Ram: verantwoordelijkheid zonder hardheid
Saturnus in Ram kan ons helpen om eindelijk een duidelijk standpunt in te nemen. Voor iemand die jarenlang heeft bemiddeld, aangepast en geprobeerd conflicten te vermijden, kan dat zelfs bevrijdend voelen. Maar ook hier ligt een valkuil.
Zelfverzekerdheid is niet hetzelfde als dominantie.
Je hoeft niet harder te worden om duidelijker te zijn.
“Dat werkt niet voor mij ” is een volledige zin.
Je hoeft er geen lange verdediging achteraan te zetten, wat vaak begint met een “sorry”. Onbewust ontkracht je wat je zegt.
Tegelijkertijd is een vriendelijke toon geen vervanging voor daadkracht. Een grens die steeds opnieuw wordt uitgesproken maar nooit wordt nageleefd, blijft uiteindelijk vooral een verzoek.
* Saturnus vraagt daarom om drie dingen:
– Neem verantwoordelijkheid voor jouw eigen standpunt.
– Kies een consequentie die realistisch is en die jij zelf kunt uitvoeren.
– Probeer de reactie van de ander niet te controleren. Word je ervan bewust dat dit innerlijk leeft.
– Blijf bereid om nieuwe informatie serieus te nemen.
De reactie van iemand op een eerlijke grens kan je namelijk veel vertellen.
* De 20-minuten-grenscheck
Wil je deze energie vandaag praktisch gebruiken? Neem dan twintig minuten en schrijf vier dingen op.
1. Wat is de werkelijkheid?
Beschrijf wat er daadwerkelijk gebeurt.
Noteer concrete feiten: wat werd gezegd, welke afspraken zijn gemaakt, hoeveel tijd of geld gaat ergens naartoe, welke taken worden wel of niet opgenomen?
Laat oordelen over iemands karakter even buiten beschouwing.
2. Waar ligt mijn grens?
Maak deze zin af:
“Ik ben niet langer beschikbaar voor…”
Wees eerlijk.
Niet wat je denkt dat je zou moeten kunnen verdragen, maar wat je werkelijk niet meer wilt of kunt dragen.
3. Wat wil ik in plaats daarvan?
Een grens hoeft niet alleen iets af te sluiten.
Ze kan ook duidelijk maken wat je wél wilt creëren.
Meer eerlijkheid. Meer rust. Een betere verdeling van verantwoordelijkheden. Duidelijke afspraken over geld, tijd, trouw, zorg of toekomstplannen.
4. Wat ga ik doen als er niets verandert?
Kies een actie die binnen jouw eigen controle ligt.
Niet: “Dan moet jij veranderen.”
Wel: “Als dit opnieuw gebeurt, beëindig ik het gesprek en kom ik er later op terug.”
Merk je het verschil?
Een Venus-Saturnus-oppositie kan zwaar aanvoelen. Ze kan ons bewust maken van wat ontbreekt, van wat niet langer werkt en van waar we misschien te veel hebben gegeven.
Maar dat betekent niet automatisch dat een relatie moet eindigen.
Deze transit is geen kosmische boodschap van scheiding of een bewijs dat een liefde “karmisch mislukt” is. Het kan juist een uitnodiging zijn om iets volwassen te maken.
Een vage belofte kan concreet worden. Een onuitgesproken verwachting kan eindelijk worden uitgesproken.
Een terugkerende frustratie kan een duidelijke afspraak worden.
En een relatie kan sterker worden wanneer beide mensen weten waar ze aan toe zijn.
Een gedeeld budget, duidelijke afspraken over tijd, een eerlijke verdeling van zorgtaken, helderheid over exclusiviteit of concrete toekomstplannen kunnen juist veiligheid creëren.
Wanneer niemand voortdurend hoeft te raden waar hij of zij aan toe is, ontstaat er meer ruimte voor intimiteit.
* Wat probeer je eigenlijk te bewijzen?
* Saturnus kan ons ook confronteren met onze eigen patronen.
Misschien probeer je door hard werken onmisbaar te worden of geef je geld omdat je bang bent iemand kwijt te raken, blijf je alles oplossen omdat je denkt dat de relatie anders uit elkaar valt en verdraag je te veel omdat je wilt bewijzen dat je loyaal bent? Cruciale vragen voor vandaag, de moeite waard om die diepgaand te onderzoeken.
Weet dat liefde, vriendschap, erkenning niet verdiend hoeft te worden.
Daarom kunnen deze vragen vandaag veel blootleggen:
– Welke belofte heb ik ooit gedaan uit angst voor afwijzing?
– Waar verlang ik naar toewijding, maar spreek ik dat alleen uit via hints?
– Welke grens zou zowel mij als mijn vermogen om lief te hebben beschermen?
– Welke verantwoordelijkheid is werkelijk van mij?
– Wat probeer ik te bewijzen met mijn werk, geld, zorg of doorzettingsvermogen?
– Welke reactie van de ander zou mij belangrijke nieuwe informatie geven?
– Hoe klinkt een nee wanneer het geen aanval is, maar ook geen verontschuldiging?
* De volwassen kant van Venus tegenover Saturnus
De echte vraag van deze transit is uiteindelijk niet:
“Kies ik voor liefde of voor grenzen?”
De betere vraag is:
“Welke grens maakt eerlijke liefde mogelijk?”
Want liefde zonder grenzen kan veranderen in zelfopoffering.
En grenzen zonder liefde kunnen verharden tot afstand.
Venus en Saturnus vragen vandaag om iets daartussenin: genegenheid zonder zelfverraad en toewijding zonder dwang.
Kijk daarom naar één terugkerende spanning in je leven.
Wat gebeurt er concreet?
Wat is jouw grens?
Wat wil je graag in plaats daarvan?
En wat ga jij zelf doen wanneer er niets verandert?
Je hoeft vandaag niet meteen de hele toekomst van een relatie in welke vorm dan ook, te bepalen.
Misschien is het volgende eerlijke gesprek voldoende, brengt juist de reactie op jouw rustige, duidelijke grens meer helderheid dan maandenlang nadenken, analyseren of proberen te voorspellen wat de ander bedoelt en ontdek je dat de realiteit niet zo mooi is als je had gehoopt.
Maar de realiteit is wel waar je mee kunt werken! Van daaruit kun je keuzes maken die werkelijk aansluiten bij jouw waarden.
De emotioneel volwassen uiting van deze Venus-Saturnus-oppositie is geen hardheid, geen kilte of afstandelijkheid.
Het is weten wat liefde voor jou betekent — en jezelf voldoende respecteren om daar ook naar te handelen.
Heb het goed, veel liefs, Mieke
©Mieke
Met rustige stappen loopt hij het pad
waar de bomen ouder zijn
dan hij zich kan herinneren,
hun wortels diep reikend
in de aarde die meer bewaart
dan hij kan verstaan.
Bloemen langs de weg staan
als stille verschijningen
van een leven
dat zich vanuit het onzichtbare
naar het licht beweegt.
Naast hem loopt trouw zijn hond
snuffelend en kwispelstaartend,
zijn lichaam dicht bij de aarde,
zijn neus gericht naar de wind.
Alsof het dier iets weet
wat hij vergeten is:
dat de wereld niet zwijgt
omdat zij geen stem heeft.
Verderop worden de stammen donkerder.
Het daglicht breekt uiteen
in kleine openingen
tussen blad en tak.
Daar, op de grens
van schaduw en licht
wordt zijn eigen stilte groter.
Hij voelt hoe de aarde
niet alleen onder zijn voeten ligt
maar hem draagt.
Hoe het groen rondom hem
niet slechts groeit
maar ademt.
Hoe ieder blad
als het ware luistert
naar een verborgen ritme.
In de natuur leeft
een woord dat ouder is dan taal.
Het wordt niet gesproken,
maar ontvouwt zich
in de vorm van een bloem,
in de groei van een boom,
in de blik van een dier,
in het licht dat door de bladeren valt.
Is de mens niet geroepen
om dat woord niet te begrijpen,
maar het te leren verstaan
door stiller te worden?
Om werkelijk te zien.
Om dieper te voelen.
Om eerbiedig te staan
waar het on-zichtbare
heel even transparant wordt
voor de stille Levensstroom
die alles doordringt.
Mieke
Woord-en Beeldcreatie © Mieke ( Beeldcreatie opgenomen in ‘Pareltjes in de Oceaan’, 2024, Boekscout
Eerste kwartier Maan Schorpioen
Vandaag, 20 augustus 2026, is een keerpunt, geen nieuwe start.
Een eerste kwartier Maan wordt vaak een “crisis in actie”-fase genoemd, en die naam is terecht. Het is geen crisis in de dramatische zin van het woord , het is het moment, ongeveer een week na een Nieuwe Maan, waarop wat je ook hebt geplant een beslissing, een duwtje in de rug of een koerscorrectie nodig heeft om verder te kunnen groeien.
De Zon is bijna klaar met haar reis door Leeuw, nog maar twee dagen verwijderd van de overgang naar Maagd, en vannacht voltooide de Maan haar eerste kwartier vierkant met de Zon, terwijl ze zich in de laatste graden van Schorpioen bevond. Dat is de technische manier om te zeggen dat de hemel de vroege uren een indringende vraag stelde: wat heb je nu eigenlijk gedaan met de intenties die je tijdens de Nieuwe Maansverduistering in Leeuw op 12 augustus hebt gesteld?
https://miekecoigne.com/…/meditatie-bij-de…
We bevinden ons nog midden in de onderwereld van onze gevoelens. Alsof de Maan ons uitnodigt om dieper te duiken, voorbij wat zichtbaar is, naar de plekken waar angst en verlangen elkaar raken.
In Schorpioen willen we niet langer aan de oppervlakte blijven. Hier leeft een oeroude behoefte aan verbinding, aan intimiteit, aan absolute eerlijkheid. Geen halve waarheden, geen omwegen. Alleen dat wat werkelijk is; alles wat je sinds de eclips hebt vermeden, weggestopt of waar je stilletjes over hebt zitten piekeren, wordt naar boven gebracht.
Diep in onze buik kan een ‘weten ‘ oplichten. Een stille, krachtige intuïtie die niet hoeft uit te leggen waarom iets klopt/niet klopt. Een innerlijk gevoel dat zegt: dit is de weg. En soms is dat weten zo sterk dat het ons leven een andere richting op kan duwen. Maar daar tegenover staat de Zon in Leeuw.
De Zon wil het licht zien. Ze wil spelen, creëren, stralen, leven. Ze kijkt naar onze donkere plekken en lijkt bijna te zeggen: “Daar valt niets te zoeken. Kom, laten we dansen.”
En zo bewegen we tussen twee werelden. Tussen donker en licht. Tussen loslaten en vasthouden. Tussen de diepte van wat we voelen en het verlangen om het leven te vieren. Soms lijkt het alsof we moeten kiezen, alsof één van beide waar moet zijn en juist daar ligt de vergissing, want donker en licht zijn geen vijanden. Ze bestaan naast elkaar, als yin en yang, als eb en vloed, als de stilte vóór de muziek en de eerste noot die daarna klinkt. Het ene geeft betekenis aan het andere. Zonder schaduw zouden we het licht niet herkennen. Zonder afscheid zouden we de kostbaarheid van aanwezigheid niet kennen.
De dood maakt deel uit van het leven. Het einde maakt ruimte voor iets nieuws. Niets blijft voor altijd hetzelfde en daarin ligt de schoonheid. Het wonderbaarlijke en de vraag is of wij ons nog kunnen verwonderen, ontvankelijk zijn voor wat nog niet zichtbaar is of zelfs onzichtbaar is met de fysieke zintuigen?
Dus laat vandaag voelen wat gevoeld wil worden. Ren niet weg van de emoties die je liever niet aankijkt. Durf de schaduw een stoel aan te bieden en te luisteren naar wat ze je probeert te vertellen.
En wanneer ze zich aandient, geef haar dan een vorm, een kleur, een beeld, een klank…
Schilder. Schrijf. Dans. Zing. Creëer. Laat krachtige emoties door je heen bewegen en zet ze om vanuit jouw beleving- in de vorm die tot je spreekt.
Laat je betoveren door de mystiek van het mysterie.
Neem het risico- niet berekend- om wat vastzit in beweging te brengen. Om die waarheid, jouw levende waarheid,
toe te laten. Dans met het licht, dans met de schaduw.
De Maan verschuift in de middag naar Boogschutter. De emotionele ondertoon van de ochtend – privé, terughoudend, een beetje zwaar – maakt plaats voor iets directer en aanzienlijk lichter in de middag. Gesprekken die in de ochtend beladen aanvoelden, lossen zich meestal op zodra Boogschutter zijn intrede doet. Gesprekken kunnen nu op gang komen door écht te luisteren naar elkaar, écht aanwezig te zijn, écht openhartig, en niet zozeer om meteen te reageren.
Vandaag vraagt dus niet om een gepolijst antwoord.
Als je benieuwd bent hoe dit specifieke vierkant op jouw geboortehoroscoop staat, in plaats van alleen op je zonneteken, is vandaag een goede dag om dat te controleren – de Eerste Kwartier Maan activeert meestal het huis waarin Schorpioen en Boogschutter zich voor jou persoonlijk bevinden, dus de algemene stemming hieronder zal er anders uitzien, afhankelijk van jouw plaatsingen. ( astro.com kun je dit opzoeken)
Forceer geen oplossing. Elk sterrenbeeld hieronder zal deze verschuiving iets anders ervaren, afhankelijk van hoe comfortabel ze zich voelen bij de diepgang van Schorpioen versus de botheid van Boogschutter – maar niemand komt deze dag door zonder dat er een keuze gemaakt moet worden.
Vuurtekens krijgen vandaag de duidelijkste impuls, voortgestuwd door de Zon die nog in Leeuw staat en de Maan die ‘s middags Boogschutter binnenkomt.
Watertekens ervaren in het begin de meeste wrijving, omdat de Maan haar transit door Schorpioen voltooit, maar vinden het daarna gemakkelijker.
Aarde en Lucht bevinden zich in het midden, meer beïnvloed door wat er om hen heen gebeurt dan door de energie van de dag zelf.
* Hoe om te gaan met de energie van vandaag
– Laat onopgeloste zaken onopgelost blijven tot het middaguur – forceer geen beslissing terwijl de Maan nog bezig is met haar transit door Schorpioen.
– Bewaar eerlijke gesprekken voor de middag, wanneer de Maan Boogschutter bereikt en directheid daadwerkelijk steun krijgt vanuit de hemel.
– Let op wat je hebt vermeden sinds de eclips van 12 augustus – de eerste kwartmaan is er specifiek om precies dat naar boven te halen.
– Ruil het gepolijste antwoord in voor het eerlijke antwoord, vooral bij mensen die je dierbaar zijn.
– Als vandaag te veel voor je is, bedenk dan dat het Maagdseizoen over twee dagen begint en een merkbaar rustiger, meer geaard ritme met zich meebrengt.
Maan 27°07′ Schorpioen vierkant Zon 27°07′ Leeuw — 04:46 uur (CEST, België/Nederland)
Heb het goed, veel liefs Mieke 
Maanaspecten. Zon in Leeuw driehoek Eris retrograde in Ram.
De Maan duikt diep de Schorpioen in. Dat maakt de emotionele onderstroom voelbaarder, intenser en eerlijker. Wat we normaal misschien kunnen wegduwen, wordt nu moeilijker te negeren. Onder de oppervlakte spelen thema’s rond vertrouwen, intimiteit, loyaliteit, vriendschappen, gedeelde middelen en de angst om iets of iemand te verliezen.
Dit zijn niet per se gemakkelijke emoties. Schorpioen wil weten wat er werkelijk speelt. Geen oppervlakkige antwoorden, geen mooie verpakking, maar de waarheid onder de waarheid. Onze schaduwkant kan voor vandaag extra zichtbaar worden. We kunnen ontdekken dat angst zich kan vermommen als ‘intuïtie’.
Wanneer emoties intens worden, is het verleidelijk om onmiddellijk conclusies te trekken. Een stilte voelt als afwijzing. Een afstandelijke reactie lijkt opeens bewijs dat iemand niet te vertrouwen is. Een onzekerheid wordt een zekerheid.
De Maan in Schorpioen kan onze instinctieve radar enorm versterken, maar kan ook oude angsten activeren. De vraag is daarom niet alleen: Wat voel ik? maar vooral: Waar komt dit gevoel vandaan? Reageer ik op wat er nu werkelijk gebeurt? Of reageer ik op een oud verhaal dat door de huidige situatie wordt aangeraakt?
Onder jaloezie, controle, wantrouwen of de neiging om ons terug te trekken kan een veel kwetsbaarder gevoel liggen: de angst om niet genoeg te zijn, niet geliefd genoeg, niet waardevol genoeg, niet succesvol genoeg, niet veilig genoeg …
Soms dragen we zulke overtuigingen al jarenlang met ons mee zonder te beseffen hoe sterk ze ons gedrag beïnvloeden. We proberen dan niet alleen iets te beschermen wat ons dierbaar is; we proberen tegelijkertijd een oude wond te beschermen.
Maar bescherming kan ook een gevangenis worden zonder dat je dit zelf doorhebt.
Wanneer we voortdurend proberen te voorkomen dat we gekwetst worden, voorkomen we soms ook dat liefde, vertrouwen en overvloed werkelijk kunnen binnenkomen.
Eris haalt de lamp tevoorschijn Later op de avond vormt de Zon in Leeuw een driehoek met Eris retrograde in Ram. Symbolisch gezien brengt Eris een confronterende maar bevrijdende energie mee: ze weigert genoegen te nemen met een verhaal dat niet langer klopt.
Eris komt als het ware de kamer binnen, pakt de lamp en richt die precies op de plek waar we liever niet kijken.
Daar. Dáár zit het. En ja dat kan heel ongemakkelijk aanvoelen, want ons ego heeft de neiging in te protesteren. Herkennen is belangrijk om de werking van Eris moedig en dapper toe te laten.
Het gebeurt ons allemaal, toegegeven, dat we zeggen dat het niet aan ons ligt, dat het aan de ander ligt, dat je helemaal niet bang bent, dat je gewoon gelijk hebt. Soms ligt het niet aan ons, dat klopt evengoed, echter is het belangrijk om daar waar je alsmaar op zo’n manier denkt, te onderzoeken of dat wel klopt. Het alsmaar met de vinger wijzer naar buiten, het alsmaar gelijk willen hebben, geen moment stilstaan of het wel eens aan jou zou kunnen liggen…is geen drama.
Want hoe vaak zeg je aan iemand die bijvoorbeeld over zichzelf vindt ‘een kemel’ te hebben geschoten, dat je troostend antwoordt dat niemand perfect is, en niemand het altijd bij het rechte eind heeft, en dat dit dan niet zou gelden voor jou?
Het gaat niet eens over gelijk hebben, maar wat een situatie over jezelf laat zien, de ‘verborgen’ dynamiek…
Wanneer we bereid zijn om dat te onderzoeken, ontstaat er ruimte voor karakterontwikkeling. Jezelf voor het hoofd slaan, jezelf op je donder geven, jezelf de-graderen tot een stuk ongeluk dat nergens goed voor is….ik herinner me dat Roy Martina eens in een lezing vertelde dat voor we 18 zijn, een heel heus programma hebben verinnerlijkt in ons onderbewustzijn, in wat niet goed is aan ons, wat niet deugt, wat slecht is, wat beter moet…. je kunt je dus wel voorstellen dat het hele programma dat gebaseerd is op ‘afwijzing’ af te wikkelen, je niet in een paar tellen kunt veranderen. Net die programma’s draaien op volle toeren in relaties, op het werk, in vriendschappen zelfs….NEI en EE, door Roy ontwikkelde opleidingen, geven een heel diep inzicht in welke programma’s we vastlopen. Je kunt duizend keer zeggen dat je niet je oude afwijzing bent, dat je geen angst hebt om tekort te komen, dat je niet de persoon bent die je ooit moest worden om liefde of veiligheid te verdienen.
Het zijn de emoties/gevoelens in de veelgelaagde programma’s die losgeweekt worden. Zodat hetgeen je zegt in woorden ook werkelijk als een nieuwe waarheid gevoeld worden in je hele Wezen. Je hoofd, je hart en hoe je je gedraagt en handelt vallen meer samen, consistent en belichaamd.
Ik kan een cliënt horen vertellen dat hij ‘verdomme’ liefde verdient. En dan ga ik daar dieper op in. Ja, natuurlijk, de meeste mensen zeggen in woorden dat ze liefde, vriendschap, een fijne job, een goede gezondheid verdienen, het echte werk zit in wat onder de woorden ‘leeft’ te ontrafelen. En via NEI en EE kom je daar achter, en wel eens op een verrassende manier.
* Maan tegenover Cheiron: de gevoelige plek
In de nacht staat de Maan tegenover Cheiron retrograde. Dat kan oude kwetsuren naar boven brengen, vooral rond eigenwaarde, veiligheid en het gevoel er werkelijk te mogen zijn.
Als iets je onverwacht diep raakt, probeer dan niet meteen van de emotie af te komen. Ik weet dat dit een heel ongemakkelijke is, want we kennen dat gevoel maar al te goed. Van iets af willen komen, ervan af zijn, is een uitnodiging om iets aan te kijken, een emotie, een gevoel wil je iets vertellen dat gehoord en begrepen wilt worden. Dus blijf even bij die emotie, dat gevoel. Luister ernaar.
Stel je voor dat je emotie, een gevoel jou iets wil vertellen dat bijdraagt tot een dieper inzicht, een dieper gewaar worden, een stukje heling van binnenuit….je stelt je voor dat die emotie en dat gevoel jouw compagnon en route zijn. Merk je hoe dit een andere betekenis voor je krijgt? Jouw gevoel, jouw emoties als een metgezel die voor opheldering zorgt, voor duidelijkheid?
Een heftige reactie kan een aanwijzing zijn dat het heden een deur heeft geopend naar iets ouds. De situatie van vandaag hoeft niet de oorzaak van de pijn te zijn; ze kan simpelweg de plek aanraken waar die pijn al aanwezig was.
* Maan vierkant Pluto: emotionele intensiteit
Het Maan-Pluto-vierkant dit proces. Pluto kan alles wat verborgen ligt naar boven trekken. Controlemechanismen, machtspatronen, obsessieve gedachten of de behoefte om zekerheid af te dwingen kunnen sterker voelbaar worden. De vraag die je je kunt stellen is of je iets werkelijk ‘moet’ controleren of probeer je vanuit angst te controleren?
Dit hoor ik vaak in relaties: de drang om te controleren ( waar was je, je hebt niet meteen op mijn bericht gereageerd, met wie spreek je nog meer, met wie ga je om, waarom heb je nog contact met je ex….) Het wemelt van dit soort vragen, die vaak ontstaan vanuit angst voor verlies. Er is daar natuurlijk nog veel meer over te schrijven. Maar dit is niet de bedoeling in dit blog.
Innerlijke rust niet doordat we eindelijk weten wat een ander denkt of gaat doen, maar doordat we ontdekken dat we onszelf kunnen dragen, zelfs wanneer we niet alles weten. Het gaat om iets anders en dat is een stabiele basis van vertrouwen, vertrouwen in je eigen basis en veiligheid.
Als de ander op een dag verdwijnt, wat uiteraard om verwerking vraagt, dan blijf je hoe dan ook be-staan in jouw stevige veilige basis. Dat is een veel diepere vorm van veiligheid.
* Maan driehoek Mars: voel én beweeg
Gelukkig krijgt de intensiteit ook een constructieve uitweg. De Maan vormt een driehoek met Mars in Kreeft. Emoties kunnen daardoor niet alleen worden gevoeld, maar ook in beweging worden gebracht. Neem je dagboek bij de hand en schrijf wat je voelt en wat er in je beweegt, ruim rommel op ( is ook een innerlijk opruimen, praat eerlijk en niet naar de mond, zorg goed voor je lichaam ( geest en spirit), stel een nieuwe grens ( waar je zelf over je grenzen gaat, geef erkenning aan wat er in jezelf gebeurt. Ik voel dit. En ik hoef er niet onmiddellijk naar te handelen. Dat ene verschil kan vandaag enorm veel veranderen.
* Maan vierkant Jupiter: pas op voor emotionele overdrijving
In de avond kan het Maan-Jupiter-vierkant gevoelens vergroten. Wat al groot voelde, kan nóg groter lijken.
Een klein signaal kan daardoor aanvoelen als een definitief oordeel. Een teleurstelling als een ramp. Een verlangen als een absolute noodzaak.
Dit is een goed moment om jezelf af te vragen of je de werkelijkheid groter maakt, omdat je emotie op dit moment sterk aanwezig is? Gevoelens verdienen ruimte, maar ze hoeven niet automatisch het stuur over te nemen.
* Zon driehoek Eris: kies een nieuw verhaal
De laatste belangrijke beweging van de dag is de driehoek tussen de Zon in Leeuw en Eris retrograde in Ram. Hier komt de focus terug naar identiteit.
Wie ben ik wanneer ik niet langer vanuit mijn oude wond reageer?
Wie zou ik zijn als ik mezelf niet meer hoefde te bewijzen?
Welke overtuiging over liefde, geld, succes, vriendschap of geluk draag ik nog mee, terwijl die misschien allang niet meer bij mij past?
Eris hoeft niet noodzakelijk chaos te brengen. Ze kan ook de moed wakker maken om te stoppen met jezelf kleiner te maken.
De echte rebellie kan soms verrassend eenvoudig zijn door bewust te weigeren om nog langer een oud verhaal over jezelf te geloven, te vertellen. Echter, en dat is ook wel belangrijk om aan toe te voegen, wat ik ook in eerdere blogs heb geschreven.
De meeste mensen bouwen een beeld op van iemand, van hoelang geleden dan ook, dat doen we dus allemaal zonder uitzondering, echter: hoe vaak missen we niet het fundamentele inzicht dat het beeld dat we hebben van iemand een beeld is van soms heel veel jaren geleden was en we niet de moeite doen om de persoon die hij de dag vandaag is geworden te zien?
Soms lijkt het beter passen in eigen straatje, om dat oude beeld vast te houden. Voor diegene die gegroeid, geëvolueerd is, zullen dit soort contacten, zelfs binnen een familiesysteem, zelfs zonder daarvoor iets te moeten ondernemen, op een natuurlijke manier afvloeien. Dit soort van gesprekken komen steeds vaker aan bod.
Toen een cliënte me maanden geleden vertelde dat ze niet anders kon dan voor zichzelf te kiezen, luisterde ik naar haar verhaal.
Het telkens teruggebracht worden naar het verleden, ‘en toen heb je ons zoveel pijn gedaan, je was een schande voor onze familie…’ leek haar in het begin telkens te ‘ontwrichten’.
Nog steeds dat kind, die puber, die jonge vrouw, en niet gezien worden als de vrouw die ze was geworden. Hoe pijnlijk en oneerbiedig, dat kon ik me levend voorstellen.
Haar vergeet ik niet, net omdat ze in haar verhaal tot op de bodem heel oprecht en eerlijk was.
Stel je even voor dat jij dit bent. Het gaat over jou. Hoe zou jij dit ervaren, hoe zou jij je voelen als je nog steeds als iemand wordt gezien die je al lang niet meer bent. Want jij, jij bent je van binnenuit gegroeid, want jij, jij hebt de weg van je hart gevolgd, want jij hebt geleerd jezelf te dragen en ook de schaduwkanten inclusief, want jij weet jouw leven te vormen in het besef dat je dat ook aan de ander gunt. WAUW .
Zelfonderzoekvragen voor vandaag
Neem ergens vandaag een rustig moment en schrijf zonder jezelf te censureren:
– Wat raakt mij momenteel sterker dan ik logisch kan verklaren?
– Welke angst zit er onder mijn eerste reactie?
– Ben ik bang iets te verliezen — en wat zegt dat volgens mij over mijn eigen waarde?
– Welke conclusie trek ik over iemand zonder dat ik werkelijk alle feiten ken?
– Waar reageer ik vanuit mijn huidige werkelijkheid en waar vanuit een oude wond?
– Welke behoefte probeer ik te beschermen met controle, afstand, boosheid of wantrouwen?
– Wat zou ik voelen als ik mezelf volledig zou vertrouwen, ook wanneer ik niet weet wat de ander gaat doen?
– Welke oude overtuiging over liefde, geld, succes of geluk mag ik vandaag loslaten?
– Welk label op mezelf ben ik ontgroeid, maar draag ik nog steeds mee?
– Hoe zou ik reageren als ik mezelf niet hoefde te verdedigen?
– Waar mag ik een grens stellen zonder vanuit angst te handelen?
– Wat probeert mijn emotie mij te vertellen zonder dat ik haar meteen als waarheid hoef te beschouwen?
Een kleine oefening
Wanneer je merkt dat je wordt getriggerd, neem dan drie ademhalingen voordat je reageert.
Vraag jezelf: Wat gebeurde er feitelijk? Wat voel ik daarbij?
Wat vertel ik mezelf hierover? Welke oude pijn kan hierin worden aangeraakt? Wat heb ik nu werkelijk nodig?
Daar ontstaat bewustzijn. En vanuit bewustzijn ontstaat keuze.
Vandaag hoeft niet alles opgelost te worden. Het volstaat om één oude reactie te herkennen voordat je haar opnieuw uitvoert. Een kleine doorbraak waar groei in zit. Soms begint ze op het moment waarop je naar de pijnlijke plek kijkt en zachtjes zegt: ‘Ik zie je, ik hoor je, ik begrijp je, ik ben bij je. En ik hoef in het oude verhaal niet langer te blijven leven.’
Wat we zo makkelijk soms aan anderen geven, die zachte troost, die oprechte belangstelling, dat aan onszelf geven, stel je dat eens voor. Je innerlijke Kind, hoe gekwetst dat ooit is geweest, kan helen, kan terug die oorsprong-rijke diepe vreugde terugvinden.
Of denk je dat dit onmogelijk is…ook dat kan, maar het is niet aan mij om je te ‘over-tuigen’.
Maanaspecten — lokale tijd België/Nederland
01:15 — Maan 00°46′ Schorpioen tegenover Cheiron 00°46′ Stier retrograde
07:01 — Maan 03°47′ Schorpioen vierkant Pluto 03°47′ Waterman retrograde
08:29 — Maan 04°33′ Schorpioen driehoek Mars 04°33′ Kreeft
20:32 — Maan 10°52′ Schorpioen vierkant Jupiter 10°52′ Leeuw
22:04 — Zon 25°53′ Leeuw driehoek Eris 25°53′ Ram retrograde
Heb het goed, liefs Mieke
Tijdens mijn cursus filosofie kwamen uiteraard de oude wijsgeren aan bod. Een voor mij toen nog onbekend begrip ‘Ataraxia’ werd op een boeiende manier voorgesteld. Ik legde vrij snel , dat is dan wat we als mens vaak doen, de link met 1 mijn andere opleidingen in Mindfulness. Om de inhoud als dusdanig eerst ‘zuiver’ in me op te nemen, te bestuderen en mezelf niet buiten beschouwing te laten, moest ik mezelf regelmatig ‘porren’, niet af te dwalen en te vergelijken met…mijn hoofd erbij houden. Kortom, dat op zich was een flinke uitdaging.
Heb je weleens zo’n dag waarop één berichtje genoeg is om je hele humeur om zeep te helpen? Wellicht zeg je of denk je zelfs dat je dag helemaal naar de kloten is. Ook al zeg je dan niet, het is niet omdat je het niet zegt, dat je het niet stilletjes denkt. Veel veel vroeger liet me ook wel eens op die manier uit. Mijn humeur zakte onder het vriespunt zelfs. Gelukkig kon ik het vriespunt behoorlijk ‘snel’ ombuigen door sommige situaties te relativeren, in een bredere context te plaatsen.
Een e-mail die nét verkeerd valt. Een opmerking van iemand die nog uren in je hoofd blijft rondspoken. Een planning die plots verandert. Iemand die iets van je nodig heeft terwijl je zelf al aan het einde van je energie zit.
En voor je het weet, ben je niet meer bezig met wat er op dit moment gebeurt, maar met alles wat er mis zou kunnen gaan, wat iemand anders had moeten zeggen of wat jij misschien anders had moeten doen.
Ik herken dat gevoel nog af en toe, maar niet meer toen ik een dertiger was.
Juist daarom vond ik het lezen en bestuderen van onder andere Epicurus ( en nog anderen) heel interessant. Ataraxia betekent vrij vertaald: onverstoorbaarheid, innerlijke rust, vrijheid van mentale onrust. Geen leven zonder problemen. Geen toestand waarin je nergens meer om geeft. En al helemaal geen koude onverschilligheid. Nee.
Voor mij betekent ataraxia vooral leren om niet iedere storm buiten mezelf ook vanbinnen te laten woeden.
Rust ontstaat niet wanneer het leven rustig wordt. We denken vaak dat we pas echt rust zullen ervaren wanneer alles geregeld is, die ene moeilijke situatie voorbij is, het werk wat rustiger wordt, iedereen tevreden is, we genoeg geld hebben, die ene persoon ons eindelijk begrijpt, we eindelijk tijd hebben voor onszelf.
Maar als we eerlijk zijn, komt dat perfecte moment waarschijnlijk nooit. Er is altijd wel iets.
Griekse filosofen begrepen dat al, waaronder Epicurus de bekendste was.
Ataraxia gaat niet zozeer over het veranderen van de wereld om ons heen, maar over het veranderen van onze verhouding tot die wereld. Over leren kijken naar wat er gebeurt zonder dat iedere gebeurtenis meteen onze innerlijke rust hoeft te bepalen.
Onze keuzes, onze houding en de manier waarop we reageren liggen voor een groot deel bij ons. De mening van een ander, het verleden, onverwachte gebeurtenissen en de uiteindelijke uitkomst van onze inspanningen vaak niet. Net daar begint een andere vorm van vrijheid namelijk het niet proberen om alles om je heen te willen beheersen, maar jezelf te beheersen in hoe je ermee omgaat.
Ook de stoïcijnen hielden zich intensief bezig met die gedachte. Zij maakten een belangrijk onderscheid tussen wat binnen onze invloed ligt en wat daarbuiten valt.
Mijn keuzes? Ja.
Mijn houding? Ja.
Mijn woorden en gedrag? Ja.
Maar de mening van een ander? Niet volledig.
Het verleden? Nee.
Het weer? Helaas ook niet.
De reactie van iemand anders? Evenmin.
Alles wat morgen gebeurt? Al helemaal niet.
Mentale onrust over situaties waar we geen controle over hebben en toch meer aandacht geven dan nodig is.
Toch besteden we ontzettend veel energie aan precies die dingen waar we geen controle over hebben. Vandaag gingen hierover enkele interessante gesprekken met cliënten.
Enkele concrete handvatten om bij jezelf te onderzoeken én wat je herkent kunt veranderen.
1. Leer je eerste reactie niet meteen te volgen
We hebben allemaal momenten waarop iets ons raakt. Een bericht dat je irriteert. Een onverwachte rekening. Een vervelende opmerking. De eerste reactie komt vaak vanzelf.
Boosheid. Angst. Irritatie. Teleurstelling. Jezelf veroordelen in wat je ervaart is onnodig, je herkent wat het met je doet.
Maar er zit een kleine ruimte tussen wat je voelt en wat je vervolgens doet. In die ruimte zit vrijheid. Reageer je als de bliksem bijvoorbeeld op iemand of iets?
Impulsief? Of laat je dat even inwerken en neem je pas actie ( of niet) op een innerlijk rustig moment. Soms zijn mensen het zo gewoon meteen een respons te geven omdat dit wordt verwacht, zonder daar eerst zelf over te voelen, na te denken. Zelfbeheersing ontwikkelen is een menselijke vaardigheid die de dag van vandaag stiefmoederlijk behandeld wordt. Zelfbeheersing is niet hetzelfde als jezelf onderdrukken of inhouden.
2. Bereid jezelf voor op wat moeilijk kan worden
De stoïcijnen gebruikten hiervoor onder andere het idee van premeditatio malorum: vooraf nadenken over mogelijke tegenslag
Op het eerste gezicht klinkt dat nogal pessimistisch want waarom zou je jezelf bezighouden met wat er mis kan gaan?
Door te erkennen dat dingen soms anders lopen dan je hoopt, wordt tegenslag minder onverwacht. Een afspraak kan worden afgezegd. Een plan kan anders uitpakken. Iemand kan je teleurstellen. Dat betekent niet dat je negatief moet leven. Het betekent dat je jezelf eraan herinnert dat als iets anders loopt dan je hoopt of had verwacht, je er kunt mee omgaan.
En weet je, die gedachte geeft verrassend heel veel rust.
3. Vraag jezelf af hoeveel je eigenlijk nodig hebt.
Een van de mooiste lessen die ik uit de oude filosofieën haal, is de vraag naar verlangen. Zijn we niet inmiddels gewend geraakt aan meer succes, meer erkenning, meer spullen, meer comfort, meer likes, meer ervaringen, meer geld? En dat dit niet automatisch meer rust biedt? Eigenaardig, niet? Hoe meer dingen we nodig hebben om ons goed te voelen, hoe meer we ook bang kunnen worden om ze kwijt te raken.
Ataraxia nodigt daarom uit tot een andere vraag. Wat is eigenlijk genoeg voor mij? Een rustige avond thuis waar je geniet van een mooi boek, een wandeling zonder je gsm bij de hand, een heerlijke maaltijd, een goed gesprek, een dag waar je nergens naartoe moet of hoeft…. de dagelijkse eenvoudige dingen die ons laat beseffen hoeveel we eigenlijk al hebben.
4. Bescherm je aandacht
Onze aandacht is kostbaar.Toch geven we haar de hele dag weg.
Aan nieuwsberichten. Meldingen. Sociale media. Meningen van anderen. Discussies waar we helemaal niet aan hoeven deel te nemen. En vervolgens vragen we ons af waarom ons hoofd zo vol zit.
Wat voortdurend je aandacht krijgt, krijgt uiteindelijk ook een stukje van je innerlijke wereld.
Daarom is rust soms niet iets wat je moet vinden, maar iets wat je bewust moet beschermen. Zet die meldingen eens uit. Leg je telefoon weg tijdens je koffie. Loop een stukje zonder podcast.
Laat een stilte gewoon een stilte zijn.
5. Laat los wat niet van jou is
Dit is misschien de moeilijkste oefening van allemaal. We willen graag dat mensen ons begrijpen. Dat situaties eerlijk verlopen.
Dat anderen zich gedragen zoals wij hopen. Het leven heeft daar geen contract voor getekend. Of denk je van wel?
Je kunt je best doen, zorgvuldig communiceren en goede keuzes maken en toch kan de uitkomst anders zijn dan je had gewild. Betekent dit dat je hebt gefaald? Neen, het betekent dat je een mens bent in een wereld waarin je een deel kunt beïnvloeden.
Net zoals je de wind niet kunt sturen, je kunt wél je zeilen bijstellen.
6. Kies voor een leven waar je innerlijk achter kunt staan
Voor de stoïcijnen was innerlijke rust niet simpelweg: ik voel me prettig. Rust had ook te maken met hoe je leeft. Met moed, rechtvaardig, met gematigdheid, met wijsheid, met deugdzaamheid. Belangrijke waarden die me elke dag aan eigen zelfonderzoek uitnodigen.
En eigenlijk begrijp ik dat steeds beter. Een rustige avond hebben terwijl je weet dat je iemand bewust onrecht hebt aangedaan, voelt uiteindelijk niet als echte rust. Voor je slapen gaat, je dag in omgekeerde richting overlopen ( oefening van Steiner) en jezelf die vraag stellen. Geloof me, dat dit echt een goede nachtrust bevordert.
Wanneer je probeert eerlijk te zijn, verantwoordelijkheid neemt wanneer je fouten maakt en handelt volgens wat je belangrijk vindt, ontstaat er iets anders. Een soort van stille stevigheid. Je hoeft jezelf niet continu te overtuigen een goed mens te zijn, je weet dat je je leven leeft in overeenstemming met je waarden. En dat geeft innerlijke rust. En innerlijke vrede.
7. Kom terug naar dit moment
Misschien is dit wel de eenvoudigste oefening en tegelijkertijd de moeilijkste, want onze gedachten zijn vaak ergens anders.
We zijn bezig met wat gisteren gebeurde. Of met wat morgen misschien zal gebeuren. Met gesprekken die al voorbij zijn.
Met scenario’s die nog helemaal niet bestaan.
En dit moment, dit is er gewoon, hier en nu. Voel hoe je ademhaling is, voel je voeten op de grond, hoor de geluiden om je heen, kijk naar het licht dat door het raam valt, drink je kopje thee of koffie bewust….
Ataraxia is geen eindbestemming. Ik denk daarom niet dat ataraxia betekent dat je op een dag een soort permanente staat van volmaakte kalmte bereikt. We zullen ons omdat we menselijk zijn ons nog steeds ergeren, verdriet ervaren, bang zijn, reageren voor we nadenken.
De kunst zit niet in het nooit meer verstoord willen raken. Dan zit je beter op de top van een berg, en dan nog geloof ik dat op de top van een berg ook wel iets wordt opgewekt. Op een andere manier.
De kunst zit in steeds opnieuw kunnen terugkeren naar jezelf, begint met bewust(er) ademen, een pauzemoment inlassen, een gedachte of aanname onderzoekt, een gevoel van begeerte naar iets of iemand loslaten. Er ontstaat in dit gebeuren langzaam iets anders in jezelf. De wereld draait nog steeds verder of door, maar jij ontdekt de wereld in jezelf, in stilte, meditatief. Je beweegt niet langer mee mee in het ruis, al word je niet onverschillig. Je neemt waar. Je wordt een getuige, een toeschouwer, terwijl je niet onverschillig bent. Je probeert niet meer te denken en te leven vanuit het idee de wereld te kunnen redden. Je wordt een levend voorbeeld, met dit weten dat je een mensen mens bent en niet boven de anderen staat. Je kijkt niet meer op maar je kijkt ook niet neer.
Een waarachtige ontmoeting ontstaat daar waar volstrekte gelijkwaardigheid is en daar past het beeld van de redder niet meer in. Dat is voor mij de schoonheid van ataraxia.
Niet proberen de storm uit de wereld te verwijderen, maar leren hoe je midden in de storm je innerlijke stilte kunt bewaren. Als we het hebben over ‘vrijheid’ dan is dat wel voor mezelf een proefondervindelijke levende weg.
Het besef en inzicht niet alles controle te hebben, daar zelfs niet naar te streven, controle willen hebben en dat vast te houden vertelt me, als ik dat bemerk bij mezelf, als een dieperliggende iets wat ik mag aankijken.
Een heel eenvoudige simpele vraag die ik me dan stel is wat ik in een bepaald moment mag aankijken, misschien ( en dat ontdek ik dan wel zelf) is dat iets wat ik draag uit het verleden wat nooit van mij was.
Maar dat leeft niet alleen vanuit een ver verleden. We dragen wel eens en maar al te graag, iemands lasten, bewust/onbewust, onbewust/bewust. Het moment dat ik me hiervan bewust word, dan kan ik die ‘last’ teruggeven, als een uitnodiging om dat aan te kijken.
En als je de tekst invoelend tot je neemt, jezelf als voorbeeld neemt, waartoe voel jij je uitgenodigd, eventueel, om ataxaria in jouw leven uit te nodigen en te integreren? Je hoeft niet zo persé filosofie te studeren, om tot de juiste vraagstelling en zelfonderzoek te komen.
Liefs Mieke