We gebruiken de woorden zich inleven en zich voorstellen vaak alsof ze hetzelfde betekenen. Toch is er een belangrijk onderscheid tussen beide. Het lijkt misschien een nuance, maar het raakt aan de manier waarop wij de wereld, de ander en uiteindelijk ook onszelf leren kennen.
Wanneer we ons iets voorstellen, vormen we een innerlijk beeld. Dat beeld ontstaat vanuit onze eigen ervaringen, herinneringen en gedachten. We kijken als het ware van buitenaf naar een situatie en proberen die in ons denken vorm te geven. Dat is een waardevol vermogen. Zonder voorstellingen zouden we niet kunnen leren, herinneren of begrijpen.
Maar een voorstelling blijft altijd gekleurd door wie wij zelf zijn.
Zich inleven vraagt iets anders.
Daarvoor is het niet voldoende om een beeld van de ander te maken. Het vraagt dat we onze eigen vanzelfsprekendheden even op de achtergrond laten treden en ons openstellen voor de belevingswereld van de ander.
Niet door te denken dat je precies weet hoe de ander zich voelt, maar door je af te vragen hoe de wereld er voor zou uitzien?
Dat is een houding van aandacht, ontvankelijkheid en innerlijke beweeglijkheid.
Dit is niet alleen belangrijk in menselijke ontmoetingen, maar ook in de omgang met de natuur, kunst en onderwijs. Een boom is meer dan een verzameling botanische kenmerken. Een kind is meer dan een optelsom van eigenschappen of leerprestaties. Wie zich werkelijk leert inleven, probeert niet alleen te begrijpen wat hij ziet, maar ook wie of wat zich daar uitdrukt.
In de vrijeschoolpedagogie is dit een essentieel uitgangspunt. Een leerkracht past niet eerst een methode toe, maar ontwikkelt het vermogen om het individuele kind waar te nemen. Niet het kind moet zich aanpassen aan een vast beeld, maar de opvoeder leert zijn waarneming telkens opnieuw levend te houden.
Juist daarin ligt ook een belangrijke waarschuwing voor onze tijd. We vormen snel een mening, een diagnose of een verklaring. We denken dat we de ander begrijpen, terwijl we vaak vooral onze eigen voorstelling bevestigen. Werkelijke inleving vraagt meer moed. Ze vraagt dat we het oordeel even uitstellen en bereid zijn ons te laten verrassen.
Waar de voorstelling vooral uitgaat van wat wij al weten, begint inleving juist met de bereidheid om iets nieuws te ontvangen. Daarin ligt een wezenlijke stap in de ontwikkeling van het menselijk bewustzijn: niet alleen denken over de wereld, maar leren deelnemen aan de levende werkelijkheid.
Het is de dag van vandaag actueler dan ooit. In een tijd waarin beelden, meningen en snelle conclusies elkaar voortdurend opvolgen, is de kunst van het inleven een vorm van innerlijke discipline geworden. We verliezen ons niet in de ander, maar door ontvankelijk te zijn en openheid leren we zien wat zich werkelijk wil tonen.
In de vele voordrachten van Rudolf Steiner en vooral in De Filosofie van de Vrijheid, Algemene Menskunde en Goethes natuurwetenschappelijke geschriften beschrijft hij een manier van waarnemen waarin dat verschil heel concreet wordt. Hij sluit daarbij aan bij Goethe, die niet alleen naar de natuur keek, maar probeerde met de natuur mee te kijken.
Een van de mooiste oefeningen zou Steiner ongeveer zo kunnen hebben bedoeld.
Je neemt een eenvoudige bloem, bijvoorbeeld een zonnebloem
Stap 1. Voorstelling
Je kijkt naar de bloem en je denkt
“De zonnebloem heeft grote gele bloemblaadjes. Het hart is donkerbruin. De stengel is dik en stevig. De bladeren zijn groot en ruw. Ze kan meer dan twee meter hoog worden. Ze draait zich naar de zon.”
Je kunt zelfs haar Latijnse naam opzoeken. Alles klopt.
Maar eigenlijk ben je vooral bezig met het maken van een beeld.
Je beschrijft de bloem.
Stap 2. Inleving
Nu leg je alle kennis even naast je neer.
Je kijkt opnieuw. Niet om iets te benoemen maar om de bloem rustig haar eigen verhaal te laten vertellen.
Je merkt hoe de stengel zich opricht. Hoe de bloem zich opent naar het licht. Hoe de bloemblaadjes als een gebaar naar buiten stralen.
Je probeert niet te denken: “Ik weet wat een zonnebloem is.”
Je vraagt je af welke beweging er eigenlijk leeft in de zonnebloem?
Langzaam voel je iets van haar kwaliteit. En niet als een ‘fantasie’, maar als een met aandacht meebewegen.
Je verzint iets niet, maar je waarneming verdiept zich.
Aanvankelijk is het oefenen niet makkelijk, want we zijn heel snel geneigd om te denken zoals we gewend zijn te denken.
Mieke Mosmuller heeft hierover enkele heel interessante boekjes over geschreven. Boekjes, schrijf ik hier, maar je bent daar wel voor onbeperkte tijd heel zoet mee.
Nog een voorbeeld: een kind
Een kind zit stil in de klas.
Stap 1. Voorstelling
“Dat kind is verlegen.” of “Dat kind is niet gemotiveerd” tot ” Dat kind is ongelukkig.”
Dat zijn voorstellingen die waar kunnen zijn, maar ze kunnen ook onze eigen interpretaties zijn.
Stap 2. Inleving
Nu kijk je opnieuw naar het kind. Je kent inmiddels wel hoe het kind respondeert met een situatie of in een context vb thuis, op school, met vrienden. Je neemt waar dat dit kind luistert. Dat het eerst alles opneemt. Het kind maakt in stilte en zwijgzaam oogcontact, knippert af en toe met de ogen.
Je neemt waar dat het kind niet verandert, maar wel jouw manier van kijken, van waarnemen, van inleven. Er ontstaat begrip.
Je kunt het verschil met deze voorbeelden wellicht herkennen namelijk een voorstelling sluit gemakkelijk af ( je denkt dat je weet hoe het zit) en inleving opent- je ontdekt dat er nog iets is wat je niet hebt gezien.
Een prachtige uitspraak van Steiner (vrij weergegeven)
“De mens moet leren de wereld niet alleen te bekijken, maar haar innerlijk tegemoet te treden.”
Dat is precies wat hij bedoelt met een ‘levend denken.” En dit vind ik ook terug in de ‘boekjes’ van Mieke Mosmuller. ‘Levend denken.
Niet koud denken en analyseren, maar evenmin zweverig fantaseren.
Wel een denken dat zo aandachtig wordt dat het bijna luisteren wordt.
Kies vandaag één boom, één bloem, één dier
Kijk enkele minuten naar een bloem of een boom, of een voorwerp naar keuze, zonder onmiddellijk een naam, oordeel of verklaring te geven.
Juist daarin ligt het mooiste onderscheid tussen zich voorstellen en zich inleven: een voorstelling ontstaat vanuit het beeld dat ík vorm, terwijl inleving begint waar ik bereid ben mijn eigen beelden even stil te laten worden, zodat de ander, een mens, plant of kunstwerk – zich op zijn eigen wijze kan openbaren.
Dat is de houding die Steiner verbindt met wat Goethe “Zarte Empirie” noemde: tedere empirie. Het is een vorm van waarnemen die nauwkeurig én liefdevol is.
Niet sentimenteel, niet afstandelijk, maar met een open aandacht die de werkelijkheid tegemoet treedt. Juist daarin ziet Steiner een weg naar een rijkere en meer waarachtige vorm van kennen.
Ik oefen er zelf consequent met regelmaat in uiteraard, anders zou ik dat vandaag niet nog eens onder de aandacht brengen.
11 juli 2026 – exact om 13:49 uur (België & Nederland – CEST)
Zon 19°12′ Kreeft – Uranus 4°12′ Tweelingen
De Zon in Kreeft zoekt warmte, vertrouwdheid en emotionele veiligheid. Zij wil beschermen wat kostbaar is: het gezin, herinneringen, innerlijke rust en de plek waar het hart zich thuis voelt. Wanneer het leven onverwachts verandert, is de eerste reactie vaak niet om vooruit te springen, maar om de luiken te sluiten. Weet ook dat de storm wel overwaait, en sommige dingen terugkeren zoals het was,….maar ook andere dingen veranderd zijn.
Het is wederom een uitnodiging om mee te bewegen met wat zich in de veranderingen aandient, soms zijn de veranderingen ingrijpend, heel ingrijpend, zoals het plots overlijden van een dierbaar iemand. Mijn gedachten gaan uit naar een jonge vrouw, woensdag bevallen van haar eerste baby, en enkele uren later overleden is. Onvoorspelbaar, niet voorzien.
De foto van haar en haar baby, zoals dat in de meeste gevallen is ( en ook niet altijd) liet me stilstaan bij de gedachte hoe sterk en fragiel het leven en de dood met elkaar verbonden zijn. Het raakt me dubbel: de schoonheid, de zachtheid, moeder en pasgeboren kind, in warme veilige armen koesteren en gekoesterd worden, wat een verhaal mocht worden het nieuwe leven te vieren en afscheid te nemen van de Draag-ster van het leven. Het is rauw, radicaal onomkeerbaar. Durven we dat ook nog toe te laten, dat ruwe rauwe gevoel die we, ook als het niet ons persoonlijk betreft, maar een medemens? Ook al kennen we die iemand niet in levende lijve.
Op de vraag wat er dan is gebeurd, moeten we niet speculeren of zoals te vaak gebeurd, onjuiste linken leggen. Inleving vraagt niets anders of meer.
*Uranus laat zich niet buiten houden.
Hij klopt niet beleefd aan. Hij rammelt aan de deur, belt onophoudelijk aan en roept vervolgens door de brievenbus:
“Doe open! Ik heb iets nieuws ontdekt. Ik wil je iets laten zien wat je leven kan verrijken!”
De Zon trekt zich nog wat verder terug alsof de zegt: ” Neen, niet vandaag, het is al ingewikkeld genoeg.”
Toch blijft Uranus glimlachen. Hij weet dat groei zelden ontstaat wanneer alles comfortabel blijft.
De spanning tussen vasthouden en bevrijden is het semi-vierkant en net geen grote botsing, maar een voortdurende innerlijke wrijving. Een steentje in je schoen dat je eraan herinnert dat er iets schuurt. Ken je dat gevoel als er een zelfs een heel klein steentje in je schoen zit?
Misschien merk je vandaag dat je vasthoudt aan een oude gewoonte terwijl je diep vanbinnen voelt dat ze niet langer bij je past; verlangt naar zekerheid, maar tegelijkertijd droomt van meer vrijheid; nieuwe ideeën krijgt die je onmiddellijk weer wegredeneert; voelt dat het leven je uitnodigt om een andere richting in te slaan, terwijl een deel van jezelf liever blijft waar alles voorspelbaar is.
Kreeft wil beschermen. Uranus wil bevrijden.
Die twee kunnen conflicteren en voor spanningen zorgen.
Onderzoek bij jezelf hoe je de twee bewegingen van ‘beschermen’ en ‘bevrijden’ in balans kunt brengen. Ben je geneigd tot ‘overbeschermen? Onderzoek waar er een diepere laag, in de onderstroom leeft. Radicaal bevrijden? Het juk van je afgooien? Hoe doe je dit? Voel je je heen-en weergeslingerd tussen de beide?
Werkelijke veiligheid ontstaat immers niet doordat alles hetzelfde blijft, maar doordat je ontdekt dat je ook met verandering kunt meebewegen.
Kreeft bewaart herinneringen als kostbare schatten. Daar ligt haar kracht. Maar soms worden herinneringen muren in plaats van fundamenten.
Uranus vraagt of je nog trouw bent aan jezelf? Of aan het beeld van wie je moest zijn en ooit was, omdat je aan verwachtingen wilde beantwoorden?
Dat kan ongemakkelijk voelen.
Iedere nieuwe stap betekent ook afscheid nemen van een oud verhaal waardoor ruimte ontstaat voor iets wat nog niet eerder mogelijk is. Is dat te weten niet wonderbaarlijk en voel je zelf niet een stukje nieuwsgierigheid hierbij?
Nieuwsgierigheid nodigt uit tot ontdekking, tot exploreren, tot expanderen van je innerlijke wereld.
De uitnodiging van vandaag is dat je geen grote sprongen hoeft te maken ( Mercurius is nog steeds retrograde tot 23 juli), het volstaat dat je de deur op een kiertje zet, jij bent aan zet, jij bepaalt. En wat daar aan impulsen gewekt wordt, neem waar, observeer jezelf, neem waar wat er ontstaat in je denken, wat je erbij voelt, en laat dat verder uitrijpen. Wat zich laat zien, wat zich openbaart: een onverwacht idee? een oude overtuiging die je hebt afgepeld en een betere versie in overeenstemming met wie je hier en u bent ontdekt. Ben je bereid om nieuwsgierig en ontvankelijk te blijven, gebieden die je nu nog niet kent of gebieden waarvan je dacht: ‘ not my cup of tea’, herbekijkt?
Uranus is de vernieuwer, breekt af wat op instorten staat, maar opent ook een raam. Je visie expandeert en verandert naarmate jij de bereidheid hebt, daar ben je in hoge mate in vrij, om flexibel mee te bewegen. In het denken, het voelen en dragen/bewegen/handelen.
* Vragen voor zelfonderzoek
Waar houd ik vast aan iets dat mij ooit veiligheid gaf, maar mij nu beperkt?
Welke verandering klopt al langere tijd zachtjes aan mijn deur?
Welke nieuwe gedachte of mogelijkheid wijs ik onmiddellijk af uit angst voor het onbekende?
Wat zou er gebeuren als ik nieuwsgierigheid belangrijker maakte dan controle?
Voel ik het verschil tussen echte veiligheid en het vermijden van verandering?
Welke herinnering of overtuiging mag met mededogen en dankbaarheid worden losgelaten?
Op welk gebied verlangt mijn ziel naar meer ruimte, beweging of vernieuwing?
Welke kleine stap kan ik vandaag zetten richting een toekomst die beter past bij wie ik nu ben?
Hoe kan ik mijn behoefte aan geborgenheid verbinden met de moed om nieuwe ervaringen toe te laten?
Welke onverwachte gebeurtenis uit het verleden bleek uiteindelijk een verborgen zegen te zijn?
Bekrachtiging:
“Ik eer mijn behoefte aan veiligheid, maar sluit mijn hart niet voor verandering. Met vertrouwen open ik de deur naar nieuwe mogelijkheden. Wat werkelijk bij mij hoort, groeit met mij mee.”
Deze transit is subtiel, maar kan verrassend veel in beweging zetten. Juist de kleine verschuivingen in denken, communiceren of reageren kunnen vandaag de aanzet vormen tot een veel grotere innerlijke bevrijding. De Zon in Kreeft herinnert ons eraan dat een thuis niet alleen een plaats is waar we ons kunnen terugtrekken, maar ook een plek van waaruit we met vertrouwen de wereld weer tegemoet kunnen treden. Uranus nodigt uit om dat vertrouwen stap voor stap te vernieuwen.
In het teken Tweelingen ontmoeten we de tweelingen van ons lagere en hogere zelf: Castor en Pollux. Castor vertegenwoordigt het lagere zelf, ons sterfelijke en fysieke lichaam, verbonden met de aarde en de zintuigen. Pollux vertegenwoordigt het hogere zelf, ons onsterfelijke en intuïtieve bewustzijn, verbonden met de goddelijke en universele waarheid.
De transformerende kracht van de omringende wereld, doordrongen van licht, Christus, verenigt de verdeelde kracht van de Liefde (♓︎) van Vissen tot de verenigde kracht van Liefde (♊︎). De krachten van Tweelingen werken in ons in de symmetrie van Tweelingen: hoofd en voeten verbonden door de schouders en de wervelkolom. We beginnen te lijken op de Heilige Graal, met de beker vertegenwoordigd door de schouders en de basis door de voeten. Onze lagere en hogere aspecten worden verenigd door liefde in het hart.
Rudolf Steiner biedt twaalf verzen aan, gewijd aan de dierenriemtoestanden, waarin hij de menselijke ervaring onthult als een weerspiegeling van de kosmos.
Hij stelt: “Er is daarom een poging gedaan om een reeks gevoelens, gewaarwordingen en woorden aan te bieden die, zoals ze zich voordoet, als het ware een andere versie biedt van het innerlijke gevoel van de ziel in relatie tot wat is samengekomen in de bewegingen van ons zonnestelsel.
De structuur van twaalf verzen, elk van zeven regels, komt, zou je kunnen zeggen, overeen met het uiterlijke skelet. Als men deze poging tot poëzie in twaalf/zeven elementen beschouwt, zal men echter merken dat wat onthuld wil worden in elk detail aanwezig is.”
“De Twaalf Gemoedstoestanden” van Rudolf Steiner, 29 augustus 1915, Dornach, vertegenwoordigt het praktische instrument dat Rudolf Steiner bedacht om de complexe kosmologie van planetaire bewegingen te vertalen naar een dagelijkse innerlijke reis die toegankelijk is voor de moderne mens.
Dit werk markeert niet louter de chronologische tijd, maar biedt een reis van tweeënvijftig meditatieve verzen, één voor elke week, gestructureerd om de spirituele ademhaling van de aarde gedurende het hele jaar te volgen.
De cyclus begint niet met de burgerlijke kalender op 1 januari, maar met het beweegbare feest van Pasen, dat de wederopstanding van de natuur en het ontwaken van het menselijk spiritueel bewustzijn symboliseert.
De diepgaande structuur van de tekst is gebaseerd op een perfecte spiegelgeometrie die de tweeënvijftig weken verdeelt in twee symmetrische helften van elk zesentwintig elementen.
Tijdens de zomerhelft, die culmineert in de zomerzonnewende of het feest van Sint-Jan, ervaart de menselijke ziel een fase van expansie naar de kosmische periferie, bijna versmeltend met de schoonheid van de bloeiende natuur en de krachten van de planeten.
Omgekeerd trekt de ziel zich tijdens de winterhelft, die zijn keerpunt vindt in de winterzonnewende en kerstnacht, terug in haar innerlijke wereld, geconcentreerd op de microkosmos om de vonk van spiritueel bewustzijn te laten ontbranden in tegenstelling tot de uiterlijke duisternis.
De vier keerpunten van het jaar, aangeduid door de equinoxen en solstitia, worden geassocieerd met grote verbeeldingskracht en seizoensgebonden feesten zoals Pasen, Sint-Jansdag, Sint-Michielsdag en Kerstmis, die het ritme van de aarde van in- en uitademing markeren.
Door het wekelijks reciteren van deze mantra’s leert het individu zichzelf niet als een geïsoleerde entiteit te zien, maar als een levende weerspiegeling van de macrokosmos, en beseft het de diepe verwantschap tussen de hemelse en aardse rijken die Steiner beschreef.
Aangezien we ons in de tweede week van juli bevinden, is de ziel ondergedompeld in de volle expansie van de zomer en de kosmische sluimer van de aarde.
* De Kalender van de Dierenriemtekens van de Ziel
De eerste editie van de Kalender van de Ziel (1912) bevatte reproducties van nieuwe dierenriemafbeeldingen, gemaakt door Imme von Eckardstein volgens de instructies van Dr. Steiner.
Rudolf Steiner verklaarde over deze afbeeldingen: “In deze kalender vindt men tekens die verschillen van de overgeleverde tradities, omdat deze niet langer aansluiten bij het moderne bewustzijn.
Deze afbeeldingen van de dierenriemconstellaties zijn representaties van reële ervaringen die verband houden met het ontwaken en slapen van specifieke spirituele wezens.
In deze afbeeldingen vinden we een vernieuwing van een bepaalde kennis die in deze tijd vernieuwd moet worden, omdat het derde post-Atlantische culturele tijdperk als het ware opnieuw moet ontwaken in het vijfde tijdperk.”
Wanneer we begrijpen hoe dit teken – de Zon in het sterrenbeeld Vissen – geïnterpreteerd moet worden, kunnen we het vertalen naar verbeeldingskracht en spreken over de innerlijke betekenis ervan.
In de recent gepubliceerde kalender is een poging gedaan om dit aan te geven. In deze kalender vindt men tekens die verschillen van de overgeleverde tradities, omdat deze niet langer aansluiten bij het moderne bewustzijn.
Rudolf Steiner Rudolf Steiner, De Kalender van de Ziel, GA 143, 7 mei 1912, Keulen
Moge wat Novalis zelf zo prachtig uitdrukt – en wat ook kan dienen als een soort motto voor wat we aan het begin van de antroposofische spirituele beweging besloten te doen – ons pad verlichten.
Woorden zijn niet langer louter woorden; wanneer de woorden van de geest de basis vormen van een wereldbeeld, worden ze verlichtend en troostend voor zowel de hoogste als de eenvoudigste zielen. Dit moet ons verlangen zijn. Dit was ook Novalis’ verlangen.
Hij drukt het uit in prachtige woorden, die ik hier graag wil citeren, met slechts één woordverandering aan het einde, en die bedoeld zijn om tot jullie harten te spreken, mijn beste vrienden. Ik verander dit woord in Novalis, ook al zullen de filisters, die zichzelf als vrije geesten beschouwen, zich misschien een beetje ergeren.
Moge onze Poolster, samen met andere Poolsterren, ook die zijn die in Novalis’ prachtige woorden wordt beschreven ( afkomstig uit zijn onvoltooide roman Heinrich von Ofterdingen- is op jonge leeftijd overleden)
* Oorspronkelijk gedicht
” Wenn nicht mehr Zahlen und Figuren
Sind Schlüssel aller Kreaturen,
Wenn die, so singen oder küssen,
Mehr als die Tiefgelehrten wissen,
Wenn sich die Welt ins freie Leben
Und in die Welt wird zurück begeben,
Wenn dann sich wieder Licht und Schatten
Zu echter Klarheit werden gatten,
Und man in Märchen und Gedichten
Erkennt die ewgen Weltgeschichten,
Dann fliegt vor Einem geheimen Wort
Das ganze verkehrte Wesen fort”
*
Wanneer getallen en vormen
niet langer de sleutels zijn van alle schepselen
wanneer zij die zingen of liefhebben
meer weten dan de diepst geleerden,
wanneer de wereld zich weer teruggeeft
aan het vrije leven
en aan de wereld zelf,
wanneer licht en schaduw
opnieuw verenigd worden
tot ware helderheid,
en men in sprookjes en gedichten
de eeuwige verhalen van de wereld herkent,
dan zal door één geheim woord
het hele verkeerde wezen verdwijnen.
* Novalis was het pseudoniem van Friedrich von Hardenberg
Wanneer getallen en vormen
niet langer de sleutels zijn tot al wat leeft,
wanneer wie zingen en beminnen
meer begrijpen dan de grootste geleerden,
wanneer de wereld terugkeert
naar het vrije leven
en weer één wordt met zichzelf,
wanneer licht en schaduw
elkaar ontmoeten
en samen ware helderheid vormen,
wanneer men in sprookjes en poëzie
de eeuwige waarheid van de wereld herkent,
dan zal, door één geheim woord,
de hele omgekeerde orde verdwijnen.
De symboliek van Novalis is zo gelaagd en zo rijk. Novalis schrijft niet over het afwijzen van wetenschap, maar over een toekomstige tijd waarin verstand, kunst, liefde en geestelijke kennis weer één geheel vormen, de kern van de Duitse romantiek. Het bekendste symbool uit het werk is de Blauwe Bloem (Blaue Blume). Zij staat voor oneindig verlangen (Sehnsucht), de zoektocht naar kennis, de vereniging van mens en natuur en de kracht van de poëzie. Dit beeld werd een kernsymbool van de romantiek en beïnvloedde generaties schrijvers, kunstenaars en filosofen.
Venus conjunct Zuidknoop in Maagd – driehoek Cheiron in Stier – Cheiron sextiel Noordknoop in Vissen
Exacte tijden (België & Nederland – CEST)
Venus conjunct Zuidknoop op 0°39′ Maagd – 09:33 uur
Venus driehoek Cheiron op 0°35′ Stier – 08:17 uur
Cheiron sextiel Noordknoop op 0°36′ Vissen – 23:49 uur
Sommige dagen voelen niet schreeuwerig of dramatisch aan. Ze brengen geen storm, maar een voelbare zachte stille verschuiving. Alsof een oude deur langzaam dichtvalt en je beseft dat je niet langer hoeft terug te keren naar een kamer die je allang bent ontgroeid. Ook al zijn ervaringen van fijn tot met pijn doordrongen, de dankbaarheid voelen om doorheen al die ervaringen de moed te hebben gehad je weg naar jezelf te ontdekken, het heeft een doel gehad, een zingeving waar alleen jij die zin aan kunt geven. Je kunt daar eindeloos boos op zijn en blijven, je kunt dat belachelijk vinden, je kunt daar alles van vinden en over vinden.
Een ding weet ik uit mijn persoonlijke levensweg van 68 levensjaren te vertellen: je maakt een keuze hier en nu om je slacht-offerschap te beëindingen en je daderschap bewust op te nemen.
Dat is de kwaliteit van deze dag.
Venus ontmoet de Zuidknoop in Maagd en nodigt uit om oude patronen rondom liefde, eigenwaarde en dienstbaarheid te herkennen. Misschien merk je hoe je jezelf jarenlang hebt beoordeeld op wat je deed in plaats van op wie je bent, heb je geprobeerd onmisbaar te zijn, altijd behulpzaam, altijd verantwoordelijk, altijd nét iets beter. Vaak of meestal niet omdat iemand dit van je eiste of vroeg, maar omdat er een heel diep deel in jou geloofd dat je liefde, respect, erkenning moest verdienen.
Als je dit herkent dat die overtuigingen heel actief werkzaam zijn, is het heel goed mogelijk dat je ooit als kind tot die conclusies bent gekomen. ‘Als ik maar mijn beter mijn best doe, als ik maar uitblink, als ik maar beter ben dan…als ik maar, dan….’ Je voelde je pas geliefd als je beantwoordde aan de verwachtingen van opvoeders, ouders enz… Al op heel jonge leeftijd verbinden kinderen hun zelfwaardegevoel en identiteit aan resultaten en niet in wie ze werkelijk Zijn.
En dit wordt helaas niet anders, met de’minimuumdoelstellingen’ in het reguliere onderwijs. Wat heeft het voor zin dat een kleuter op een landkaart kan aanwijzen waar een land zich situeert.
Zonder context , zonder inhoud, zonder boeiende levensechte verhalen over een land, inwoners, cultuur, gewoonten, is dat simpelweg na veel wijzen en herhalen van een kleuterjuf die toch wel wil beantwoorden aan het eisenpakket, drillen en reproduceren. Dat is niets meer dan wat het is. Tot daar, ik heb daarover een uitgesproken mening en visie, omdat ik heel vaak met ouders praat, die niet meer weten hoe om te gaan met hun kind. Het is niet het kind dat faalt, maar het systeem. Het kind is de symptoomdrager, net zoals je dat in een disfunctioneel gezin kunt waarnemen. Niet het kind moet aangepakt worden, veranderd worden, maar wat niet functioneert in een systeem.
De Zuidknoop vertegenwoordigt het verleden: vertrouwde gewoonten, oude talenten en patronen waarin we gemakkelijk terugvallen. Ze voelen veilig omdat ze bekend zijn, maar ze kunnen ons ook gevangen houden wanneer we eraan blijven vasthouden.
Venus brengt deze oude thema’s zachtjes naar de oppervlakte, een kans om ze met mildheid te benaderen. Wat helpend is, is je de vraag te stellen hoe het komt dat je wel met enige zachtheid, mildheid en begrip kunt omgaan met iemand, maar wel snoeihard oordeelt over jezelf? Behandel jezelf met dezelfde vriendelijkheid die je toont aan anderen. Er zijn helaas ook wel mensen die hard en radicaal zijn voor zichzelf en anderen. Of heel mild voor zichzelf maar hard voor anderen. Neem het waar, observeer en laat het gaan.
De driehoek met Cheiron in Stier maakt dit proces verrassend helend. Cheiron, de ‘gewonde genezer’, wijst niet alleen op onze diepste kwetsbaarheid, maar ook op de wijsheid die ontstaat wanneer we die wond bewust tegemoet treden.
In Stier raakt Cheiron thema’s als veiligheid, eigenwaarde, lichamelijkheid, bezit en het gevoel werkelijk genoeg te zijn. Misschien ontdek je dat een oude onzekerheid je al jaren heeft beïnvloed zonder dat je het volledig besefte.
De harmonieuze driehoek tussen Venus en Cheiron laat zien dat verwerking en heling niet altijd hard werken hoeft te zijn. Soms ontstaat herstel juist doordat je eindelijk ophoudt jezelf te verbeteren. Zoek daar zelf balans in. Leg dat wat om aandacht vraag in de ‘waagschaal’.
Later op de dag maakt Cheiron een sextiel met de Noordknoop in Vissen.
Waar de Zuidknoop het verleden vertegenwoordigt, symboliseert de Noordknoop de richting waarin je ziel zich wil ontwikkelen. Het is geen comfortabele weg, maar wel een pad dat steeds meer overeenkomt met wie je werkelijk bent.
De Noordknoop in Vissen nodigt uit om minder vanuit controle en perfectie te leven en meer vanuit vertrouwen, intuïtie, mededogen en overgave. Dat er een spanningsveld aanwezig is, bij velen is menselijk, het is helpend om het midden te vinden tussen analyseren, oplossen, plannen en de bereidheid om het onbekende binnen te gaan.
Vasthouden aan wat we kennen, ook al voel je je innerlijk stagneren en op de duur leeg, is menselijk, je hoeft niet alles te veranderen, dat vraagt niemand van jou, maar als je al heel lang ervaart dat je leeft door alweer een dag te moeten doorstaan, is een signaal dat je Ziel je al langer roept of zelfs schreeuwt.
Samen vertellen deze aspecten één verhaal:
Laat de behoefte los om voortdurend te bewijzen dat je goed genoeg bent. Laat relaties los waarin wederkerigheid ontbreekt.
Laat de innerlijke criticus rusten die nooit tevreden is.
Laat oude teleurstellingen niet langer bepalen hoeveel liefde je vandaag durft te ontvangen.
Je verleden heeft je gevormd, maar het hoeft je toekomst niet langer te bepalen. Wat je toe-komt wordt jouw toe-komst en die creëer je Zelf.
Je mag afscheid nemen van wat zijn taak heeft volbracht en ontdek je juist in dat loslaten hoeveel ruimte er ontstaat voor een nieuw hoofdstuk. Het leven is een aaneenschakeling van levenservaringen, je kunt talloze keren hetzelfde hoofdstuk schrijven en denken dat je een nieuw hoofdstuk hebt geschreven.
Ik vind dat heel interessant om daar dat bij mezelf waar te nemen en herken dat ook doordat ik me daarover buig, vrij snel bij cliënten. Als een cliënt dan ook met een heldere objectieve blik daarnaar kan/wil/durft te kijken, dan is er een heel belangrijke stap gezet naar het doorbreken van herhalingen en de aanvankelijke ongemakken van een nieuw hoofdstuk te dragen, te verdragen.
Vaak zeggen cliënten achteraf: ‘ Ik dacht dat ik daar al helemaal overheen was, ik was goed op weg, ik was in een nieuwe flow, ik was zo goed bezig, hoe kan dat nou….’
En ik geloof dat, ik neem dat aan dat die ervaring er is, echter zijn er ook momenten, en nu intenser en sterker dan vorig jaar bijvoorbeeld, dat we daar nu veel bewuster bij stilstaan, dat niet alles wat veranderd is zinloos is (geweest), maar dat we even teruggefloten worden om de haakjes ( noem ik meestal als haakjes) verder los te weken, met een milde zachte blik én niet te verbloemen en te herinneren dat we evolutionaire wezens zijn, te begrijpen in een cyclische ontwikkelingsweg, nooit lineair op een rechte strakke weg en een eindresultaat.
We zijn mensen, we zijn geen producten, kant en klaar en kijk die kant en klare producten worden steeds vaker uit de handel gehaald omdat er, ondanks het ‘veiligheidslabel’, giftige stoffen aanwezig zijn. Maar goed, dat is weer een andere context.
Wat betekenen deze aspecten? Even nog verduidelijken wat die begrippen concreet betekenen.
* Conjunct (☌)
Een conjunctie ontstaat wanneer twee hemellichamen op vrijwel dezelfde graad staan. Hun energieën versmelten en versterken elkaar. Bij Venus conjunct de Zuidknoop worden oude patronen rondom liefde, relaties, geld, schoonheid en eigenwaarde extra zichtbaar. Er kan iets uit het verleden terugkeren om bewust afgerond te worden.
* Driehoek of Trigon (△)
Een driehoek verbindt tekens van hetzelfde element en laat energie vrij stromen. Er ontstaat samenwerking zonder veel weerstand. Venus in Maagd en Cheiron in Stier staan beide in aardetekens, waardoor praktische heling, zelfzorg en stabiliteit gemakkelijker toegankelijk worden.
* Sextiel (✶)
Een sextiel brengt kansen en nieuwe mogelijkheden. De energie stroomt niet vanzelf; zij vraagt een bewuste keuze. Cheiron sextiel de Noordknoop laat zien dat iedere stap in zelfheling je dichter brengt bij je levensbestemming. Door oude pijn niet langer te vermijden, ontstaan nieuwe mogelijkheden voor groei.
* Zuidknoop en Noordknoop
De maansknopen zijn geen planeten maar de snijpunten van de baan van de Maan met de schijnbare baan van de Zon.
– De Zuidknoop verwijst naar vertrouwde patronen, aangeboren talenten; ervaringen uit het verleden; automatische reacties;
datgene wat ooit nodig was, maar nu beperkend kan worden.
– De Noordknoop verwijst naar: de ontwikkelingsrichting van de ziel; nieuwe levenslessen; groei buiten de comfortzone; kwaliteiten die nog ontwikkeld willen worden; het pad dat uiteindelijk meer vervulling brengt.
Je beweegt niet van de Zuidknoop af door haar af te wijzen. Je neemt haar wijsheid mee, maar laat de oude ballast achter.
* Vragen voor zelfonderzoek
Waar probeer ik nog steeds liefde te verdienen door perfect te zijn?
Welke relatie of herinnering kost mij meer energie dan zij mij schenkt?
Welke innerlijke overtuiging zegt dat ik eerst beter moet worden voordat ik mag ontspannen?
Welke wond rondom eigenwaarde vraagt vandaag om zachtheid in plaats van kritiek?
Waar minimaliseer ik mijn talenten uit angst om zichtbaar te zijn?
Welke vorm van controle verhindert mij werkelijk te vertrouwen?
Welke oude rol mag ik eindelijk neerleggen?
Wat zou er veranderen als ik werkelijk geloofde dat ik nu al voldoende ben?
Welke droom durft zich voorzichtig aan te dienen wanneer ik het verleden niet langer hoef vast te houden?
Welke kleine stap kan ik vandaag zetten die mij dichter brengt bij mijn zielspad?
Deze combinatie van Venus, Cheiron en de maansknopen is subtiel, maar krachtig. Zij vraagt niet om grote gebaren, maar om een innerlijke verschuiving: het herkennen van een oud patroon, het verzachten van een oude wond en het bewust kiezen voor een nieuwe richting. Vaak begint zo’n ommekeer niet met iets spectaculairs, maar met één eenvoudige beslissing: ik hoef niet langer te leven vanuit wie ik ooit moest zijn; ik mag groeien naar wie ik werkelijk ben. Een V.A.P. Een Very Authentic Person.
“Een toon vormt de basis van alles in de fysieke wereld.”
Dit is slechts één van de vele onverwachte uitspraken van Rudolf Steiner in deze bijzondere spiritueel-wetenschappelijke studies over de kunst van de muziek. In zeven lezingen die hij tussen 1906 en 1923 in Europa gaf, dringt Steiner met esoterisch inzicht door tot de werkelijkheid die schuilgaat achter de beleving van muziek.
Muziek heeft altijd een bijzondere plaats ingenomen onder de kunsten, zoals de filosoof Schopenhauer al erkende. De bron ervan, legt Steiner uit, ligt niet in de fysieke wereld, maar puur in de onzichtbare spirituele wereld, de ware thuishaven van de menselijke ziel. De musicus staat daarmee dichter bij het hart van de wereld dan alle andere kunstenaars.
De muziek uit de oudheid wordt in verschillende opzichten beschouwd: de religieuze effecten ervan, de verbondenheid met spraak en de oorsprong van muziekinstrumenten uit de verbeeldingen die de zang begeleidden.
De evolutie van de beleving van muzikale intervallen wordt tot in de moderne tijd gevolgd en er wordt nieuw licht geworpen op de aard van de majeur- en mineurtoonladders, “deze vreemde band tussen muziek en menselijke subjectiviteit”, zoals Steiner opmerkt. Ook worden toekomstige richtingen van muzikale ontwikkeling aangegeven.
Steiner betoogt dat muziek niet alleen met het oor wordt ervaren (“slechts een reflecterend apparaat”), maar met het hele menselijke wezen. De muzikale elementen melodie, harmonie en ritme zijn direct verbonden met de drievoudige constitutie van het menselijk organisme en vervolgens met de drie soorten orkestinstrumenten (blazers, strijkers en slagwerk). “Een orkest is een afspiegeling van de mens”, stelt Steiner.
Een aantal verwante onderwerpen komen ook aan bod, waaronder muziekonderwijs aan kinderen (vooral in Waldorfscholen), toon-euritmiebewegingen gebaseerd op de kwaliteiten van verschillende intervallen, en een kosmische transformatie die zich met name in de vierde eeuw na Christus voltrok in de manier waarop mensen gedachten en zintuiglijke indrukken ontvangen.
In de laatste twee decennia van de 19e eeuw ontwikkelde de in Oostenrijk geboren Rudolf Steiner (1861-1925) zich tot een gerespecteerd en veel gepubliceerd wetenschapper, literair en filosofisch geleerde, vooral bekend om zijn werk over Goethes wetenschappelijke geschriften.
Na de eeuwwisseling begon hij zijn eerdere filosofische principes verder te ontwikkelen tot een methodische benadering voor het onderzoek naar psychologische en spirituele verschijnselen. In 1913 stichtte hij de antroposofische beweging, onder wiens hoede hij zijn onderzoek vanuit zijn spirituele vaardigheden voortzette, gericht op de vernieuwing van de twintigste-eeuwse samenleving.
Steiners veelzijdige genialiteit heeft geleid tot radicaal nieuwe, holistische benaderingen in de geneeskunde, wetenschap, onderwijs (Waldorfscholen), speciaal onderwijs, filosofie, religie, economie, geschiedenis, landbouw (biodynamische methode), architectuur, toneel, de nieuwe kunst van de euritmie en andere gebieden.
“Voor wie erover wil nadenken, is muziek vanuit esthetisch oogpunt altijd een enigma geweest. Enerzijds is muziek het meest toegankelijk voor de ziel, voor het direct gevoelige domein van het menselijk gevoel (Gemüt); anderzijds levert het ook moeilijkheden op voor wie de effecten ervan wil begrijpen.
Als we muziek met de andere kunsten willen vergelijken, moeten we zeggen dat al die andere kunsten daadwerkelijk modellen in de fysieke wereld hebben.
Wanneer een beeldhouwer bijvoorbeeld een standbeeld van Apollo of Zeus maakt, werkt hij vanuit de geïdealiseerde realiteit van de menselijke wereld. Hetzelfde geldt voor de schilderkunst, waarin tegenwoordig (1906) alleen een directe impressie van de werkelijkheid als geldig wordt beschouwd.
Ook in de poëzie geldt dit.
Er wordt een poging gedaan om een kopie van de werkelijkheid te maken.
Iemand die deze benadering op muziek zou willen toepassen, zou echter nauwelijks resultaat boeken. De mens moet zich afvragen wat de oorsprong is van de artistiek gevormde tonen en waaraan ze in de wereld gerelateerd zijn. […]
De wereld van de toon is ook doordrongen van het licht en de kleuren die tot de astrale wereld behoren.
Het meest karakteristieke element van de Devachanische wereld is echter deze stromende oceaan van tonen. Vanuit deze wereld van de continuïteit van het bewustzijn kan de mens het toonelement met zich meebrengen en zo het toonelement in de fysieke wereld horen.
Een toon ligt aan de basis van alles in de fysieke wereld. Elk aspect van het fysieke vertegenwoordigt bepaalde Devachanische tonen.
Alle objecten hebben een spirituele toon aan de basis van hun bestaan, en in zijn diepste wezen is de mens zelf zo’n spirituele toon. Op basis hiervan zei Paracelsus: ‘De rijken van de natuur zijn de letters, en de mens is het woord dat uit deze letters is samengesteld.’
Telkens wanneer de mens in slaap valt en het bewustzijn verliest, komt zijn astrale lichaam uit zijn fysieke lichaam tevoorschijn. In deze toestand is de mens weliswaar bewusteloos, maar leeft hij in de spirituele wereld.
De spirituele klanken maken indruk op zijn ziel. De mens ontwaakt elke ochtend uit een wereld van de muziek der sferen, en vanuit dit gebied van harmonie keert hij terug naar de fysieke wereld. Als het waar is dat de ziel van de mens Devachan ervaart tussen twee incarnaties op aarde, dan kunnen we ook zeggen dat de ziel ‘s nachts zich tegoed doet aan en leeft in vloeiende klanken, als het element waaruit zij feitelijk is geweven en dat het ware thuis van de ziel is.
De creatieve musicus vertaalt het ritme, de harmonieën en de melodieën die zich ‘s nachts op zijn etherische lichaam indrukken naar fysieke klanken.
Onbewust heeft de musicus het muzikale prototype uit de spirituele wereld ontvangen, dat hij vervolgens vertaalt naar fysieke klanken. Dit is de mysterieuze relatie tussen muziek die hier in de fysieke wereld weerklinkt en het horen van spirituele muziek ‘s nachts.
Wanneer een persoon door licht wordt verlicht, werpt hij een schaduw op de muur. De schaduw is niet de werkelijke persoon. Op dezelfde manier is muziek die in de fysieke wereld wordt geproduceerd een schaduw, een echte schaduw van de veel verhevenere muziek van Devachan.
Het archetype, het patroon, van muziek bestaat in Devachan, en fysieke muziek is slechts een weerspiegeling van de spirituele werkelijkheid.”
Lees meer: Rudolf Steiner, De innerlijke aard van muziek en de ervaring van toon, GA 283, 3 december 1906, Keulen
Voor mij is dit, vanuit mijn muzikale vorming en ontwikkeling, geen loutere theorie. Als als kleuter ervoer ik een innerlijke impuls aangewakkerd. Eerst op een klein, blauw speelgoedvleugeltje, daarna op mijn groene melodica met zwart-witte toetsen, vervolgens op een echte piano. Jaren later kwam daar de dwarsfluit bij.
Telkens opnieuw ontstond er iets wat ik nog steeds moeilijk in woorden kan vatten: een diep doorvoelde verbinding met de componist, alsof zijn of haar innerlijke beleving via de muziek tot leven kwam in mijn eigen spel. Tijdens het uitvoeren leek er een wonderlijk samenspel te ontstaan tussen de componist en mij als uitvoerster. Alsof er een subtiel fluïdum werkzaam was dat het astrale, het etherische en het fysieke met elkaar verbond en de muziek als levende werkelijkheid deed ontstaan.
Misschien is juist dat de reden waarom Rudolf Steiner muziek niet uitsluitend als een kunstvorm beschouwde, maar als een werkelijkheid die de hele mens aanspreekt. Mijn verwondering over dit ‘onzichtbare’ samenspel, vooral als ik wederom een tekst lees die dat diepe gevoel in mijn hele wezen met innerlijk voelende blijdschap beleef, is levend intens maar nog steeds vind ik er geen woorden voor die de ervaring volledig recht doen.
Toevoeging: Ook over muziek heeft Steiner een heel boeiend boek geschreven.
Venus treedt Maagd binnen – Liefde toont zich in aandacht en zorg
Wanneer Venus haar intrede doet in het aardeteken Maagd, verschuift de energie van liefde, schoonheid en verbondenheid naar het dagelijkse leven. Liefde wil nu niet zozeer groots worden uitgesproken, maar vooral zichtbaar worden in kleine, oprechte daden. Een luisterend oor, een helpende hand, een warme glimlach of een eenvoudig gebaar van waardering kan in deze periode meer betekenen dan duizend woorden.
Venus in Maagd herinnert ons eraan dat liefde een werkwoord is. Zij vraagt niet om perfectie, maar om toewijding. Toch schuilt er in deze energie ook een valkuil. De neiging om alles te willen verbeteren of te focussen op wat nog ontbreekt, kan ervoor zorgen dat je de schoonheid van het huidige moment uit het oog verliest. Wanneer je uitsluitend zoekt naar fouten, mis je gemakkelijk de liefde die zich al in kleine vormen aandient.
Deze transit nodigt je uit om zachter naar jezelf én naar anderen te kijken. Je hoeft niet volmaakt te zijn om liefde waard te zijn. Juist in onze menselijke kwetsbaarheid ontstaat de mogelijkheid tot echte verbinding. Laat zelfkritiek plaatsmaken voor zelfcompassie en wees bereid om zowel je eigen imperfecties als die van anderen met mildheid te omarmen.
Venus in Maagd legt bovendien een sterke verbinding met gezondheid, welzijn en dagelijkse gewoonten. Liefde begint immers ook bij de zorg voor jezelf. Je lichaam is de tempel waarin jouw ziel haar aardse ervaring beleeft. Elke keuze die je maakt, voeding, rust, beweging, ademhaling en ontspanning , is een uitdrukking van de liefde die je jezelf schenkt.
Vraag jezelf daarom af of jouw dagelijkse rituelen werkelijk bijdragen aan jouw vitaliteit. Kleine veranderingen kunnen op lange termijn een groot verschil maken.
Ook onze relatie met werk, dienstbaarheid en verantwoordelijkheid komt onder deze Venus-invloed in beeld. Maagd leert dat zorg dragen voor anderen waardevol is, zolang je jezelf daarbij niet vergeet. Ware dienstbaarheid ontstaat vanuit een gevuld hart, niet vanuit uitputting of de behoefte om voortdurend aan verwachtingen te voldoen.
Liefde voor onze dierlijke metgezellen
Maagd wordt traditioneel ook verbonden met kleine dieren en huisdieren. Zij herinneren ons dagelijks aan onvoorwaardelijke trouw, eenvoud en aanwezigheid in het moment. Heb je een hond, kat of ander geliefd dier, geef hem of haar vandaag dan wat extra aandacht. Maak een langere wandeling, borstel de vacht met liefde, speel samen of geniet simpelweg van een rustige knuffel op de bank.
Dieren vragen niets van onze perfectie; zij reageren op onze aanwezigheid. Juist daarom kunnen zij ons helpen het hart weer te openen.
* ZelfIonderzoekvragen
– Op welke manieren toon ik liefde in de kleine, dagelijkse dingen?
– Waar ben ik te kritisch voor mezelf of voor anderen?
– Kan ik schoonheid zien zonder eerst naar imperfecties en/of fouten te zoeken, bij jezelf en bij anderen?
Een heel uitnodigende bijdrage gelezen, wat ook ik laat inwerken. Lees, als je interesse is opgewekt, de inhoud rustig door, het is ook voelen wat de inhoud met je doet of opwekt, waar je daar in gewaar wordt, al kan dit op het eerste gezicht haaks staan op het gewone denken, die we allemaal met elkaar gemeenschappelijk herkennen, het gaat net om een ander denken, je daar te laten van doordringen, en dat gaat met kleine stapjes. Lezen en klaar werkt anders bij antroposofische inhouden. Het zet je aan tot actief denken en voelen, anders dan we gewend zijn.
De ahrimanische prijs van de ziel via het sociaal-spirituele contract
Het heroveren van ons spirituele terrein op Ahriman. Het geestelijke werk in ons eigen leven en onze eigen karmaweg kan alleen door ieder mens persoonlijk worden verricht.
Hoe ongemakkelijk het ook mag zijn om je dit voor te stellen, de afgelopen honderd jaar, van 1933 tot nu, hebben een, laten we het noemen, wereldwijde Ahrimanische “coup” gezien; een overname van de overheid en het bedrijfsleven, de creatie van nieuwe vormen van inlichtingendiensten, nieuwe media en technologie voor maatschappelijke controle, maar misschien wel het allerbelangrijkste: een spiritueel conflict.
Dit is voortgekomen uit degenen die zich bewust zijn van en ingewijd zijn in de Ahrimanische mysteries.
Maar voor degenen die niet ingewijd zijn, degenen die, laten we zeggen, “buiten de tempel” staan, wordt dit alles niet uitgelegd – laat staan begrepen, omdat het een spirituele realiteit is waarvan de werkelijke beheerders en controleurs niet eens mensen in de strikte zin van het woord zijn.
Dit heeft, zo kunnen we stellen, de mogelijkheid van een bredere Michaëlische impuls in de samenleving verhuld en verborgen.
Een deel van ons werk moet daarom bestaan uit het heroveren van wat we ‘verloren terrein’ zouden kunnen noemen.
Verloren spiritueel terrein betekent voor ons dit: leren om werkelijk vragen te stellen over ons eigen leven, het leven van anderen en het leven van de mensheid in de wereldgeschiedenis.
We leven in een tijdperk waarin deze onderwerpen niet op school besproken zullen worden en niet bewust aan ons worden voorgelegd tijdens onze opvoeding.
We moeten dus als het ware een inhaalslag maken. We moeten ze in ons volwassen leven leren door vallen en opstaan en door studie, terwijl de wereld zich verder ontwikkelt in haar meer materialistische uiting.
“Ahriman” is in lekentaal: de duivel. Michaël staat voor ons in deze leerprocessen voor de details van het leren begrijpen van de uitdagingen die hij stelt.
Christus is het licht dat ons leidt door de duisternis van dingen die we nog niet bewust hebben begrepen. Het Ik moet zijn relatie vinden tot de spirituele wereldgeschiedenis, tot in de Wil en karma, anders zal het simpelweg worden gestuurd als een verdwaalde bij in de collectieve bijenkorf van de mensheid.
Wanneer we zeggen “verloren terrein terugwinnen voor Ahriman”, worden we ons bewust van ons gebruik van geld. Want onze daden, onze wil, worden gefaciliteerd, gemeten – geaccepteerd of afgewezen, afhankelijk van het geld dat onze daden stuurt of beperkt.
Dus, in al deze reflecties moeten we langzaam de sociale dimensie van alles wat we doen en zijn, en de individuele dimensie, gaan inzien. Dan zijn we klaar om een pad te bewandelen dat kan verlichten hoe innerlijke transformatie kan plaatsvinden om recht te doen aan wat het betekent om een volledig uniek mens te zijn, en niet slechts een werkbij die alleen de dictaten van de markt, de duivel en de dictaten van het uiterlijke leven volgt.
De beginselen van het leren aanschouwen van het bloed — het leren herkennen van de diepe betekenis van leven, offer en geestelijke verbondenheid.
Realiseren we ons wel hoe bedreven we zijn in het lezen van de ziel voor ons?
Elke daad die we in ons leven verrichten, wordt nauwkeurig vastgelegd in de “Akasha-kroniek” (een kosmisch geheugen van alles wat een mens tijdens zijn geïncarneerde leven heeft gedaan). Maar elke daad heeft ook een effect gehad op het bloed van de mens, als codes die door de aderen stromen.
Hoe krijgen we hier een idee van? We beginnen het bloed te voelen en te zien wanneer we ons gaan interesseren voor de gevolgen van onze daden. We beginnen de consequenties af te wegen en te zien van het doen van het ene en het nalaten van het andere.
Vervolgens vergelijken we het lichaam met een plant. Tussen het bloed en het skelet bevinden zich de boomachtige takken van het zenuwstelsel en het klierstelsel, alsof ze de ritmes en stromen van vloeistoffen door het lichaam reguleren, zoals water door de bladeren.
Rudolf Steiner laat zien hoe de vier componenten van de mens zich manifesteren in de verschillende lichaamssystemen en organen.
Het fysieke lichaam dat zich voor ons in tijd en ruimte bevindt, wordt niet in onze normale waarneming “gezien” als een foto. Wat we zien is een compositie.
We zien in feite het astrale lichaam, de ziel met haar vormen en bewegingen, de etherische lichamen, de vitale levenskrachten en het werk van het ‘ik’ van de mens door middel daarvan.
De spirituele waarneming van het lichaam vindt plaats wanneer we beginnen te mediteren en vragen hoe deze verschillende lichamen van de mens met elkaar interageren: zo leren we allereerst deze beelden vast te houden en ermee te werken:
Het fysieke lichaam: wordt weerspiegeld en gestructureerd door het skelet.
Het etherische lichaam (de levenskrachten) wordt weerspiegeld door het klierstelsel.
De astrale ziel (de emotionele/voelende ziel): weerspiegeld door het zenuwstelsel.
Het ego (het ich): heeft betrekking op het bloedsysteem.
Wanneer je antroposofie bestudeert, brengt bewust denken zowel krachten van de dood als van nieuw leven in het organisme, omdat we, door actief concepten en ideeën te volgen, zullen zien dat we kunnen sterven en herboren worden.
Hoe meer we onze gebruikelijke reactieve manieren van omgaan met het leven transformeren, hoe meer we onze perceptie en ons begrip van spirituele zaken veranderen, hoe meer het spirituele op een verbeeldingsvolle manier “gezien” wordt.
Het begint met het stille weten van de motivaties van anderen, evenals met een groeiende interesse in onze eigen drijfveren in relatie tot anderen.
Het ontwikkelt zich tot de intuïtieve interesse die we beginnen te voelen in de ware dynamiek van het leven. En we ontwikkelen een nieuwe levensdrift.
We streven ernaar te zien hoe al deze ideeën samenwerken. We beginnen te beseffen dat een nieuwe wereld mogelijk is en inderdaad op ons wacht. Dat we op een complexe manier kunnen leren om in de spirituele wereld net zo spiritueel waar te nemen als we in het fysieke leven het leven uiterlijk waarnemen, oriënteren en meten.
Maar waarom zou je dit doen?
Sociale media, entertainment, carrière maken, de kleine ruzies en twisten van ons normale, alledaagse karmische leven: dit zijn vanuit Ahrimans perspectief allemaal ervaringen die hij kan omzetten in patronen om zielen te vangen in wanhoop, geblokkeerde en verstikte karma en uiteindelijk een vervreemding van het lichaam, van het leven zelf.
Vaak zijn het slechts een paar kleine aanpassingen aan ons bewustzijn van wat we overdag ervaren om ons de spirituele dimensies te laten beseffen van wat we doormaken.
Er komt een tijd dat de oude manieren van leven niet meer werken. Het is een diepere crisis. De ware spirituele beproeving van ons karma in het leven. De beproeving van een bredere, spiritueel getransmuteerde liefde dan we gewoonlijk gewend zijn te accepteren. Het is wat we de beproeving van de Serafijnen noemen, de Geesten van de Liefde, een beproeving van ons menselijk lot.
Hoe vindt de verethering van het bloed plaats?
Als je het bewustzijn in een cirkel langs de wervelkolom en rug volgt, dan omhoog door de voorkant van de romp, door het midden van die cirkel door het hart, gaat het omhoog naar de ronde schedelkoepel en weer omlaag door de wervelkolom om zichzelf steeds opnieuw te laten circuleren in een continue stroom.
Zo komt extern licht door de ogen en indrukken, maar ook door de huid, en ons skelet houdt de vorm vast zodat deze vormen en organen samenwerken rondom de structuur; maar bloed doordringt de hele vorm.
Dat wil zeggen, bloed strekt zich uit tot in de huid en houdt de skeletvorm vast met de huid aan de ene kant, en aan de andere kant de organen die rond de centrale vorm van het skelet zijn verdeeld.
Hoe vaak nemen we eigenlijk de tijd om dit echt te voelen en te leren het ons in te beelden?
Omdat de mens niet op elke gedachte of emotie reageert die hem op de een of andere manier aanzet, maar redeneert over het morele gewicht van de ene daad boven de andere, “verlicht en verfijnt” deze actie van het hart naar de hersenen de materie tot ether.
Het bloed is de substantie die het meest actief en ontvankelijk is voor het ik. Denk aan de ervaring van blozen of van het prikken in je vinger. Het bloed stroomt onmiddellijk als reactie op de invloed van de buitenwereld. Het skelet is het meest afgescheiden en levenloos van het ik. Het is als het ware versteend, in tegenstelling tot de ontvankelijkheid van het bloed.
We gaan uit van het beginsel dat iedere zielenhandeling haar eigen gevolgen met zich meebrengt. (De uitdrukking “the wages of sin” is een bekende Bijbelse verwijzing naar Brief aan de Romeinen:
“Want het loon van de zonde is de dood, maar de genadegave van God is het eeuwige leven…”)
Denk aan de macht die de duivel over de ziel kan uitoefenen (zoals we zien in Goethes Faust, een pact, een contract getekend met bloed).
Hoe verhoudt bloed zich tot geld, wat is het loon dat we ontvangen en hoe bepaalt Ahriman onze prijs voor zijn doelen in een wereldwijde Ahrimanische samenleving en cultuur?
Deze vraag roept een andere vraag op: Wanneer bepaalt Ahriman onze waarde, hoe bepalen wij onze eigen waarde en hoe komt het dat Christus ons “met een prijs” koopt, zoals Paulus in Korintiërs schrijft?
Laat ik het je schetsen.
Stel je voor dat je in een rechtszaal zit. De jury hoort de aanklager praten over de daad die je hebt begaan, je motivaties, je relatie tot de andere betrokkenen.
Stel je dan de zaak voor en tegen je voor, in termen van je maatschappelijke en universele impact. Als je je dit kunt voorstellen, zul je op een aantal moeilijke innerlijke filosofische problemen stuiten.
Om je heen hoor je veel veroordelingen en beschuldigingen van andere mensen in je leven.
Stel je nu voor dat je daad door een filter gaat. Ahriman neemt alles wat je hebt gedaan en waarvan je dacht dat je het rechtvaardigde; wat overblijft wordt als een verbeelding in de akasha-kroniek gegrift (een levende verbeelding).
We moeten leren dit proces te aanschouwen. We moeten leren vragen, toetsen en beoordelen wanneer en hoe onze daad vrij is of gemotiveerd door eigenbelang.
Dit zijn allemaal vragen die alleen echt beantwoord kunnen worden door een ontmoeting met Christus in het etherische vlak. Christus kan worden voorgesteld als rechter. Dit kan de weg vrijmaken voor bevrijding van lijden voor onze ziel.
Als we door Christus’ aanwezigheid in onze ziel de karmische gevolgen van bepaalde daden volgen, kunnen we hun karmische resultaat zien. Hij kan de rechter zijn die het vonnis velt in elke zaak die tegen ons wordt aangespannen. Hij kan ons in ons geweten vrijspreken of veroordelen met betrekking tot elke beschuldiging. Hij betaalt de prijs die wij in ons leven hebben betaald met Ahriman als gevestigde entiteit.
Nervous System Triggers
Er is nog een oefening die je hierbij kunt doen. Omdat je elke gebeurtenis kunt traceren voordat deze zich als het ware in deze rechtszaal afspeelt. We hebben gekeken naar het bloed en de ontvankelijke beweging en verandering ervan ten opzichte van het ‘ik’. Denk nu eens aan het astrale lichaam, het zenuwstelsel.
Let op het effect van emotionele triggers.
Iets wat een ander zegt, veroorzaakt woede, iets anders verdriet; weer een ander verlangen, jaloezie, weer een ander woede.
Misschien heeft iemand iets gezegd op een toon, op een manier die ons niet beviel. Misschien heeft iemand ons onbedoeld bang of kwetsbaar gemaakt, of juist minachtend of zelfingenomen.
Dit zijn reacties van het zenuwstelsel. Ze zijn gevormd door onze levenservaring. We reageren op basis van ons karakter.
Deze triggers zijn er om te verdedigen wat wij denken dat energie is die ons toebehoort. Maar we zien steeds vaker in dat elementaire energieën niet ons eigendom zijn.
Waarom ‘eigendom’? Omdat we moeten leren hoe onze normale beoordelingen van het leven doordrenkt zijn geraakt met de concepten van het materiële leven en de markt.
We zien dat energieën waarvan we dachten dat we ze moesten verdedigen, ervoor moesten vechten, ze moesten uitdagen, in werkelijkheid toestanden zijn die we in onze innerlijke spirituele ervaring nog niet hebben uitgedaagd om ze in hun morele waarheid te zien.
Zodra we begrijpen dat veel van ons lijden zelfopgelegd is, kunnen we inzien dat veel van onze gebruikelijke reacties geen vrije daden zijn, maar elementair gestuurde reacties, ingegeven door Ahriman.
Elementair, omdat luchtwezens leven in de beweging van ideeën, waterwezens in gevoelens, vuurwezens wanneer ons ‘ik’ bijvoorbeeld wordt aangeraakt.
Als je herhaaldelijk op triggers reageert, wordt dit door Ahriman gewaardeerd. Hij kan dit gebruiken. Hij kan dit bijvoorbeeld gebruiken om dingen te vernietigen die anders zouden zijn gebeurd als de trigger was weerstaan. Hij zou ons tijd laten verspillen aan persoonlijke pijn en vendetta’s (als een spottende goblin). Of erger nog, hij zou ons leven en passie ontnemen (als een vampier).
Hij kan elk gebrek aan astrale rijpheid gebruiken om karma te ondermijnen en complexen van energetische uitwisseling te creëren die verder reiken dan de dagelijkse interactie.
Deze dingen spelen zich af achter de sluier van het dagelijks leven. Ahriman observeert nauwlettend om bepaalde patronen in de astrale en etherische lichamen te installeren.
Kijk eens naar een conflict dat je ooit hebt meegemaakt met een vriend, kennis of collega. Je kunt de begindata zien; de mate van intensiteit waarin de wrok zich opbouwt, de naschokken en allerlei sociale dynamieken die we nu benoemen.
Professionele instellingen
Laten we een vrij eenvoudig voorbeeld uit de praktijk nemen. Veel leraren ervaren deze vuurdoop in de eerste jaren van hun carrière. Wanneer ze net beginnen met lesgeven, moeten ze ingewikkelde nieuwe manieren leren om met ruimte en tijd om te gaan, en met de vele mensen met wie ze in contact komen en met wie ze de ruimte in het klaslokaal delen.
Kinderen zijn instinctief, net als volwassenen. Mensen prikken door maskers heen. Volwassen leerlingen zijn er gewoon beter in om leraren op een beleefdere manier uit te dagen. Maar het principe blijft desalniettemin geldig.
Leerlingen testen de leraar om te zien of het onderwerp dat ze beweren te behandelen, werkelijk beheerst wordt. Daar zijn geldige en noodzakelijke redenen voor. Elke goede onderwijsinstelling moet deze spirituele waarde hebben: een leraar die openstaat voor de oprechte vragen van zijn of haar leerlingen. Een leraar presteert óf uitstekend, óf hij of zij faalt.
Ik was jarenlang verantwoordelijk voor de training en inwerkperiode van nieuwe docenten op mijn taalschool. Ik herinner me een veelbelovende en zeer intelligente jonge docent Duitse filosofie (rechtstreeks van de universiteit, waar hij gepromoveerd was).
Maar lesgeven in een vreemde taal is heel anders dan het voorbereiden van een college of het schrijven van een scriptie aan de universiteit.
Bij taalonderwijs snappen de leerlingen het idee, begrijpen ze het, kunnen ze je nadoen en de nieuwe taal zelf spreken, óf ze kunnen het niet. Vandaar de diverse spelletjes en technieken. Je hebt bepaalde kwaliteiten nodig die een academicus niet hoeft te ontwikkelen.
Ik zou zeggen: bescheidenheid (omdat je zelden erkenning krijgt voor dit werk); een complexere discipline, omdat je georganiseerd moet zijn, anders komen de leerlingen snel in opstand; en een actievere psychologie en empathie.
Ik zeg dit allemaal omdat in dit geval de nieuwe docent binnenkwam en een van de eerste dingen die je opvalt, is dat je, om succesvol te zijn in het taalonderwijs, open moet staan voor feedback van je collega’s.
Dit is het voorbeeld van een emotionele trigger die ik wil benadrukken.
Deze jongeman was er onbewust zo van overtuigd dat hij een veelbelovende professor in de filosofie zou worden, dat hij overmand werd door trots en hoogmoed. Dit sloeg al snel om van defensiviteit naar woede. Hij kon zichzelf simpelweg niet beheersen, verloor zijn geduld en weigerde verder te gaan. Ik benadruk dit niet om mezelf in een bevoorrechte positie te plaatsen. Ik had hetzelfde probleem toen ik net begon als docent.
Wat ik wil laten zien, is de relatie met de markt.
Denk eens aan hoe je producten koopt. Bedrijven kennen en bestuderen het principe van loyaliteit, wat een bepaald gevoel van veiligheid creëert. Als ik eerder een Hyundai of een Samsung heb gekocht, weten ze dat we geneigd zijn om die opnieuw te kopen. We zijn loyaal.
Nu kunnen we dit instinctief weerspiegelen in ons eigen leven. We kiezen voor dezelfde, herhaalde situatie in plaats van een ongemakkelijke nieuwe.
De analogie laat zien hoe de markt de psychologie kan dicteren. We moeten gewoon kijken hoe bepaalde denkwijzen zich weerspiegelen in persoonlijk karma en de dynamiek van iemands levensverhaal.
Ahriman beoordeelt ons door middel van onze levenservaringen en onze sociale interacties met anderen.
In het eerste geval, voor de Duitse leraar, was het de universitaire omgeving die zijn karakter had “geïnspireerd”. Hij kon er niet van loskomen. Zijn merkloyaliteit aan een bepaald, zelfgekozen imago.
Ahriman hecht waarde aan de uiterlijke erkenning die we elkaar in de maatschappij geven. Hij houdt van de papiertjes, de certificaten en de posities in hiërarchieën. Hij houdt van maskers en schijnheilige deugdzaamheid. Hij houdt van de vinkjes en de beoordelingen die in statistieken kunnen worden omgezet. Hij moedigt ons graag aan om de machtshiërarchieën te beklimmen. Niet zozeer op basis van inhoud, maar op basis van prestatie.
Iedereen voelt zich op zijn gemak als hij weet dat er naar die of die persoon geluisterd moet worden, dat die persoon “autoriteit” heeft, een titel, ongeacht of hij of zij daadwerkelijk over een spiritueel vermogen beschikt.
Comfort ontstaat doordat de prijsbepaling (de bewuste waardering van het leven) achter de schermen door Ahriman wordt gedaan (Hij wijst de goede en de slechte mensen aan).
Daarom kunnen bepaalde seminars, conferenties en ‘trainingen’ zo oppervlakkig ‘zelfvoldaan’ aanvoelen. Je kunt namelijk de ware aard van de persoon die ze leidt aflezen aan de demonisering van anderen die doorschijnt in hun beweringen van eigen geloofwaardigheid en hun zelfverheerlijking, waardoor de ware bedoelingen achter de geuite bedoelingen aan het licht komen.
We zijn allemaal in onze kindertijd ingewijd in een aantal van deze Ahrimanische mysteries. Omdat het meeste onderwijs zich richt op het inprenten van materialistische ideeën vóór spirituele ideeën.
Mensen positioneren zichzelf als producten op de markt. Het is meer een soort gemaskerd bal voor wat het handige moderne woord ‘influencers’ beschrijft: de waarde ligt meer bij retoriek en overtuiging.
Rudolf Steiner: “Naarmate het menselijk individu belangrijker werd, namen ook onze egoïstische verlangens toe. Losgelaten van de min of meer instinctieve ordening onder religieuze sociale richtlijnen, eiste het egoïsme dat ieder individu zijn eigen invloed moest hebben op het bepalen van zijn werk en rechten.” Patreon Anthropsophicum, 𝐄𝐜𝐨𝐧𝐨𝐦𝐢𝐜𝐬 𝐍𝐞𝐰𝐬𝐥𝐞𝐭𝐭𝐞𝐫 #9
De waarde van een persoon stijgt in de Ahrimanische hiërarchie en mensen kiezen hun affiliaties net zoals in de politiek gebeurt met tactisch stemmen.
Kijk aandachtig naar deze dialectiek in sociale interactie en sociale fenomenen, en deze vorm van projectie kan de ware ziel en de machtsbasis onthullen van de persoon die zichzelf definieert in de Ahrimanische markt. De prestaties van de één kunnen worden gekocht door een ander tot zondebok te maken.
Wat kan dit ons leren?
Het klierstelsel is nog vaster en minder beïnvloedbaar dan het bloed en het zenuwstelsel. Het is “gelokaliseerd”.
Hier zien we dus de effecten van temperament en karakter.
Naarmate we ons spiritueel ontwikkelen, zullen we hier iets nieuws opmerken.
Enerzijds een nieuw bewustzijn van onze omgeving, dat misschien haaks lijkt te staan op hoe we ons voelen in het etherische lichaam.
“Dakloosheid” wordt beschreven als het proces dat de spirituele aspirant begint te voelen wanneer zijn lichaam begint te verslappen. Maar het wordt een ander verhaal wanneer het de omgeving begint te beïnvloeden. We beginnen ons te realiseren dat het thuis dat we zoeken, de spirituele wereld is, die begint te “breken” en aan te kloppen op de deur, de muren van de zintuiglijke wereld om ons heen.
Dus, met deze dakloosheid komt een andere ervaring die meer verband houdt met het etherische lichaam en het klierstelsel, namelijk het verlangen om moreel verder te gaan in het leven, weg van beperkende, Ahrimanisch bepaalde omgevingen: om het proces van dakloosheid om te keren en een etherisch thuis te vinden.
De nederdaling van de geest in de menselijke lichamen.
Het ontwaken van het Christus-Ik in het bloed laat ons zien dat alle dingen opnieuw mogelijk kunnen zijn. Dit is de intrigerende vreugde die we voelen bij het lezen van antroposofie en het overdenken van de mysteries van Christus en de geestelijke wereld.
Vervolgens, door meditatie en het leren omkeren en zien van de symmetrie van ons karakter (van binnen naar buiten) die in de astrale wereld naar ons toe komt en van ons weggaat, begint dit ons te vormen voor een leven buiten de normale, voorgeschreven carrières en banen.
Dan zal het klierstelsel, het etherische lichaam, in de ziel voelbaar worden als het verlangen om ons leven en onze omgeving op nieuwe manieren vorm te geven. Dit is het ‘kriebelende voeten’-syndroom dat zo veel mensen tegenwoordig ervaren, waarbij we onze vroegere leefwerelden ontgroeien.
Let hierop. We kunnen hier waarnemen hoe het horen en verwerken van antroposofie en spirituele wetenschap is afgedaald van het effect op het bloed, naar een zekere rust in het zenuwstelsel en vervolgens naar een nieuw, laten we het een verlangen noemen, of een gevoel van aantrekkingskracht om het etherische lichaam opnieuw te ervaren.
Een van de grote misleidingen van onze tijd is demoralisatie en de wens om afstand te houden van pijn en verandering als gevolg van zelfkennis. Een van de maskers die zo veel mensen in spirituele kringen dragen, is de ‘verhevenheid’ van spirituele prestaties.
Maar eigenlijk is dit een teken van een ziel met een Luciferische inslag. De wortels van een boom dringen dieper de grond in naarmate de boom door storm en wind wordt geteisterd. Zo groeit ook het individu etherisch, in tegenstelling tot de beproevingen van het leven, de karmische tests en de crises die op zijn pad komen.
We zouden kunnen zeggen: “Ether” staat gelijk aan levenskracht, karakter en veerkracht. Veerkracht, standvastigheid, moreel karakter, empathie – dit zijn woorden die langzaam weer terugkeren in onze cultuur en die een toenemend besef van etherische realiteiten laten zien.
Wie het bloed beheerst, beheerst de individuele ziel.
Sommigen spreken over de Etherische Christus als een zeer goede persoonlijke vriend. Door het delen van eerlijke gevoelens en het erkennen van onze tekortkomingen en gebreken. Het langzame proces van het loslaten van onze egoïstische wil kan plaatsvinden.
We kunnen gebieden openen waarvan we voorheen niet wisten dat we ze spiritueel hadden afgesloten. Het spirituele spreekt op talloze manieren gedurende de dag. Een symbolisch woord of gebaar hier, een blik daar, een kleur, een vorm. Een verandering van perspectief die ons onverwacht overvalt. We leren langzaam de wereld op een geheel nieuwe manier te zien, te horen en ermee in relatie te treden.
Op weg naar het opstandingslichaam van Christus.
Bij een snelle blik op AI zul je zien dat het ‘sociaal contract’ door drie schrijvers wordt aangehaald: Thomas Hobbes, Jean-Jacques Rousseau en John Locke. Twee Engelsen en een Fransman.
Het sociaal contract werd in voorbije eeuwen beschreven als een soort ongeschreven overeenkomst binnen een samenleving, waarbij individuen ermee instemmen bepaalde vrijheden op te geven en gedeelde regels te volgen in ruil voor staatsbescherming van hun rechten. De theorie werd populair tijdens de Verlichting onder denkers die politieke autoriteit wilden legitimeren op basis van rationele consensus in plaats van goddelijk spiritueel recht.
Thomas Hobbes (1588-1679): sprak over een leviathan van de staat: een zeemonster. John Locke (1632-1704): geloofde dat burgers geboren worden met natuurlijke rechten op leven, vrijheid en eigendom. Jean-Jacques Rousseau (1712-1778): betoogde dat een legitieme samenleving functioneert op basis van de “algemene wil”, die het collectieve belang boven individuele belangen stelt. We zien dat deze ideeën nu volkomen achterhaald zijn. Dit is geen nieuw communisme dat we voorstellen. Goddelijke spirituele rechten en inzichten moeten nu opnieuw worden geïntegreerd in alle aspecten van het leven.
In Neuchâtel, Zwitserland, sprak Rudolf Steiner, die zich terdege bewust was van de verbanden tussen tijd en plaats door middel van een actief en ontwikkeld etherisch lichaam, over Christian Rosenkreuz in Neuchâtel (deze pittoreske stad waar Jacques Rousseau had gewoond). Bepaalde aanwijzingen liggen verborgen in het landschap, de geografie van de plaats en de omgeving.
Rudolf Steiner was zich er altijd van bewust dat bepaalde dingen alleen op bepaalde plaatsen met hun meest elementaire kracht in de wereld kunnen worden gebracht.
De Zwitserse steden weerspiegelen in gekristalliseerde vorm de drie spirituele stromingen van onze tijd die we hebben geërfd. Een daarvan is het jezuïetisme, een ander de vrijmetselarij en de derde het rozenkruisersgenootschap. Neuchâtel is een rozenkruisersstad. Het uitzicht van Neuchâtel naar het zuiden is misschien wel het meest weidse van alle meren van Zwitserland.
De volgende passage is aangrijpend omdat ze aanmoedigt om demotivatie te overwinnen:
– “Want het is een gouden regel in het leven dat wij als mensen altijd een wezen in ons dragen dat veel wijzer en slimmer is dan wijzelf.
Het ‘ik’ van het gewone leven heeft veel minder wijsheid en zou, als het voor de keuze stond tussen pijn en geluk, zeker voor het pad naar geluk kiezen.
Dit wijzere wezen opereert in de diepten van het onderbewustzijn, waartoe het gewone bewustzijn niet reikt. Dit wijzere wezen leidt onze blik af van het pad naar oppervlakkig geluk en ontsteekt in ons een magische kracht die ons, zonder dat we het ons bewust zijn, naar het lijden leidt.
Maar wat betekent dit: zonder dat we het ons bewust zijn?
Het betekent dat het wijzere wezen de overhand heeft over het minder wijze, en dat dit wijzere wezen steevast in ons werkt, zodat het onze onvolkomenheden naar ons lijden leidt, waardoor we kunnen lijden omdat elk uiterlijk en innerlijk lijden een onvolkomenheid wegneemt en tot grotere volmaaktheid leidt.” Rudolf Steiner 𝐄𝐬𝐨𝐭𝐞𝐫𝐢𝐜 𝐂𝐡𝐫𝐢𝐬𝐭𝐢𝐚𝐧𝐢𝐭𝐲 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐌𝐢𝐬𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐂𝐡𝐫𝐢𝐬𝐭𝐢𝐚𝐧 𝐑𝐨𝐬𝐞𝐧𝐤𝐫𝐞𝐮𝐭𝐳, De Drie Toekomst aan Karma GA 130, 8 februari 1912, Wenen
– Aan de horizon rijzen de besneeuwde toppen van de Alpen op. Het meer strekt zich uit in een breed panorama van oost naar west. Dit zijn allemaal dingen die we moeten opmerken. Ze inspireren de juiste verbeeldingskracht die we nodig hebben voor een verruimd etherisch lichaam, zodat we onze lichamen willen uitbreiden om de belangen van de mensheid in onze wil op te nemen.
Onze relatie tot geld en hoe we geprijsd worden, tot samenwerking met anderen om deze nieuwe spirituele doelen te bereiken, moet beginnen met deze nieuwe oriëntaties in perceptie. We moeten de moed hebben om in onze tijd door deze filters van Ahriman heen te gaan en te leren aanschouwen en doen wat vrij is voorbij deze filters.
Golgotha – de plaats van de schedel –waar het oude mensbeeld sterft en het Christusbewustzijn geboren kan worden. Het Mysterie van Golgotha wordt gezien als een keerpunt in de ontwikkeling van de aarde en het menselijk bewustzijn. Niet alleen een historisch gebeuren, maar een geestelijk proces waarin het Christusprincipe zich met de aarde verbond.)
De schedel is de laatste herinnering aan ons ‘ik’ in de skeletvorm. Drie sluiers omlaag. Via het bloed met het ‘ik’, via het astrale lichaam, via het etherische lichaam van het klierstelsel, komen we bij die meest vaste uitdrukking van het menselijk wezen, het skelet. In het licht van het voorgaande is dit de laatste fase waar ons bloed naartoe geleid kan worden.
–
“Wie de structuur van de schedel bestudeert, weet tegelijkertijd dat, hoewel de mens zelf een individu is en zijn schedelstructuur eveneens individueel is, deze wonderbaarlijke configuratie van de schedel van meet af aan is ontworpen in overeenstemming met de specifieke menselijke individualiteit en zich, net als de andere botten, in een andere vorm voor ieder mens moet ontwikkelen.” Rudolf Steiner, 𝐀𝐧 𝐎𝐜𝐜𝐮𝐥𝐭 𝐏𝐡𝐲𝐬𝐢𝐨𝐥𝐨𝐠𝐲, 𝐆𝐀 128, 26 maart 1911, Praag, 6. 𝐓𝐡𝐞 𝐁𝐥𝐨𝐨𝐝 𝐚𝐬 𝐌𝐚𝐧𝐢𝐟𝐞𝐬𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐝 Inleiding van de Heilige Ego.
– Op de heuvel van Golgotha is er het moment waarop Jezus lijkt te sterven aan het kruis; en hij is fysiek dood. Maar het etherische lichaam staat op het punt te ontluiken, uit te barsten, opgesloten als vitale kracht in het bloed.
Dit moment komt voor alle spirituele zoekers. Net zoals hij doorboord wordt in handen en voeten, hangend aan het kruis. Wij leven als het ware verlamd, gedemotiveerd, leeg in een levensfase die geen vooruitgang en geen achteruitgang toelaat. We moeten deze ervaring doormaken en deze wordt, of is spiritueel voorbereid, voor elke spirituele zoeker op een bepaald punt in zijn karma.. Ook deze tijd wordt door Ahriman beïnvloed/begeerd.
Maar dan is er het moment waarop de centurion komt en Christus’ zijde doorboort.
De opgebouwde, opgekropte etherische kracht in zijn lichaam barst uit met het bloed. We lezen in de evangeliën dat geen enkel bot van Christus gebroken werd. Maar voor ons is het omgekeerd.
We moeten alle vaststaande ideeën die we van Ahriman hebben geërfd, doorbreken om verbinding te maken met dat lichaam, met het etherische lichaam van Christus.
Dat moeten we doen met ons denken.
Ons denken met deze nieuwe, door Christus vervulde concepten, met ons ‘ik’, ons Christus-ik.
De doorboring van Christus’ zijde door de centurion herinnert ons eraan dat op het spirituele pad ervaringen komen waarin je Christus intiem leert kennen, juist omdat nieuwe paden en inzichten gevonden moeten worden met voldoende nieuwe innerlijke kracht.
Iedereen kan dit moment in zijn of haar ervaring vinden naarmate hij of zij spiritueel groeit. Een tijd waarin alles als dood hangt.
Wanneer we dit prijsbepalingsproces moeten leren. In onze wil, in onze daden en om het pad van ons geld en karma precies te volgen via onze sociale en biografische paden.
We hebben alles geaccepteerd wat we konden. We hebben alles gedaan wat we konden. Dan, na bepaalde diepgaande veranderingen in daad en bewustzijn, voorbij vele zielservaringen van de dood, gaat het leven verder.
Maar door de crisis heen is ons astrale lichaam verbeeldingskrachtig geworden; ons etherische lichaam inspirerend.
Dan ontstaat er een ware, exacte spirituele wetenschap, die ons kan leren over wegen voorwaarts waar geld, bloed en wil allemaal zichtbaar zijn, en die waarheden onthult waar we voorheen onwetend van waren.
—
Als u dit artikel interessant vond en dit spirituele pad dat we als gezamenlijke sociale oefening bewandelen verder wilt verdiepen, overweeg dan een abonnement. De link naar de volledige artikelen en het archief vindt u in de reacties. Ons initiatief is gebouwd op toewijding en wederzijds spiritueel werk, zoals blijkt uit daden als deze.
Wat gebeurt er met de menselijke ziel wanneer zij haar eigen goddelijke waarde vergeet en haar bestaan laat bepalen door externe maatstaven?
Beseffend dat de ahrimanische verleiding eruit bestaat bestaat de waarde van de ziel wordt om te zetten in ‘berekeningen’ De mens vergeet dat zijn diepste wezen niet meetbaar is, maar geworteld is in geestelijke oorsprong en innerlijke vrijheid.’
Wat is dan de vrijheid waar we het over hebben waard?
Misverstanden of emotionele reacties kunnen ontstaan. Neem de tijd voordat je conclusies trekt of belangrijke gesprekken voert.
Maan 28°56′ Ram driehoek Venus 28°56′ Leeuw
Een warm en creatief aspect dat helpt om liefde, waardering en inspiratie gemakkelijker te laten stromen.
22:30 uur – Maan betreedt Stier
De energie vertraagt. Aarding, stabiliteit en lichamelijk welzijn komen meer op de voorgrond.
23:29 uur – Maan 0°34′ Stier conjunct Chiron 0°34′ Stier
Een prachtig moment om oude kwetsuren met zachtheid te benaderen. Juist door aanwezig te blijven bij wat gevoeld wil worden, kan innerlijk herstel beginnen.
Maan van Ram naar Stier – Van haast naar aanwezigheid
Vandaag maakt de Maan een belangrijke overgang. Ze begint haar reis in het vurige, impulsieve Ram en verplaatst zich later op de avond naar het rustige, aardse Stier. Deze verschuiving nodigt ons uit om het tempo van ons leven bewust te vertragen.
In Ram wil de Maan vooruit. Ze wil beslissingen nemen, obstakels overwinnen en vooral niet stilstaan. Er leeft een sterke drang om te handelen, om iets te bereiken of om eindelijk dat ene probleem op te lossen. Toch kan deze vurige energie ook leiden tot onrust, gejaagdheid of de neiging om koste wat kost gelijk te willen krijgen.
Later op de avond verandert de sfeer merkbaar wanneer de Maan Stier binnenkomt. Waar Ram zegt: “Vooruit!”, zegt Stier: “Voel eerst.”
De aandacht verschuift van presteren naar aanwezig zijn, van doen naar ervaren. Je lichaam vraagt misschien om rust, een voedzame maaltijd, een wandeling in de natuur of simpelweg een moment waarop niets hoeft.
Sommige overwinningen blijken achteraf duurder dan verwacht. Niet alles wat we bereiken, voedt werkelijk onze ziel. Soms investeren we zoveel energie in verwachtingen, verantwoordelijkheden of doelen dat we nauwelijks nog voelen of ze werkelijk bij ons passen. Welke prijs betaal je voor succes?
De Maan lijkt vandaag een eenvoudige maar indringende vraag te stellen:
Terwijl de Maan haar dagelijkse taken symbolisch afwerkt zoals papierwerk, verplichtingen, lijstjes en afspraken, ontstaat er ruimte om te onderzoeken wat werkelijk van waarde is. Niet alles wat dringend lijkt, is ook werkelijk belangrijk. Wat is urgent, wat kan wachten, maak een onderscheid. De valkuil en waar mensen, vooral vrouwen, heel fier op zijn is dat ze kunnen multitasken. Sta ook daar eens bij stil of dat dit van jou wordt gevraagd, of dat dit iets is wat je jezelf oplegt. Voor wie? Waarom? Ga nog dieper inzoomen op grenzen hanteren. Pel de laagjes af tot je bij de kern komt. Kom dan terug. Wat heb je in de onderstroom ontdekt? En hoe ga je er mee om? Soms spreek ik cliënten die jammeren dat ze zoveel ‘moeten’ doen, dat er zoveel van hen wordt gevraagd. Interessant is, om te horen hoe gelaagd het ‘moeten’.
Na een tijdje komt hetzelfde gesprek en blijkt er zo goed als niets veranderd te zijn: grenzen hanteren ligt in jouw handen en hoe ongemakkelijk het aanvankelijk is om dat uit te spreken, te benoemen, zonder je te verontschuldigen ( wat ontkracht en door de ander niet serieus wordt genomen, maar daar ligt ook wederom een dynamiek onder) je doorbreekt het imago, het beeld van multitasking, het beeld van altijd bereikbaar te zijn, het is een ‘vals beeld’ dat soms al heel lang geïnstalleerd werd, waar een wirwar van verwachtingen en gevolgen aan verbonden zijn.
Oefen met mensen in je innercircle, vertel hen dat je jezelf vaak voorbijloopt en heel graag oprechte feedback van hen krijgt, opbouwend. En dan kun je langzaam uitbreiden naar je werkgever, collega’s enz…
In theorie lijkt het makkelijk: stop met over je grenzen te gaan, stop met altijd aan te staan, altijd bereikbaar te zijn, maar zo werkt het niet in de praktijk. Mocht het zo makkelijk zijn, dan had je dit al veel eerder gedaan.
Ook al werd je geprezen dat je heel veel balletjes in de lucht houdt, dat je altijd bereikbaar bent, altijd een ja geeft terwijl je een neen voelt ( en waar voel je dit?) niet iedereen zal dit appreciëren ( want jij bent zo veranderd, een egoïst geworden) maar wie jouw grenzen respecteert en jouw ja of jouw neen of ik denk erover na, ik ga dit nakijken of het nu kan accepteert, dat zijn degenen met wie je echt jezelf kunt zijn. Goede afspraken maken goede vrienden, zelf consequent zijn, en kinderlijke patronen doorbreken ( zie T.A.= transactionele analyse laat ons heel helder zien welke dynamieken er vanuit onze opvoeding verinnerlijkt zijn).
Jaren geleden heb ik die heel interessante opleiding gevolgd en ik blijf erbij dat Inzicht Uitzicht geeft. Het is belangrijk uiteraard om een concept, theorie, model, als een handvat te benutten, een werkinstrument. Je moet je daar natuurlijk ook toe aanzetten….
Wanneer we even vertragen, kan een diep inzicht ontstaan. Misschien ontdek je dat sommige verlangens niet uit jouw eigen hart afkomstig zijn. Ze kunnen voortkomen uit verwachtingen van ouders, opvoeders, de maatschappij of oude overtuigingen die je ooit hebt overgenomen zonder ze bewust te onderzoeken.
Misschien heb je jarenlang geprobeerd te voldoen aan een beeld van succes dat eigenlijk niet bij jouw wezen past.
Juist in de stilte wordt de stem van je eigen ziel hoorbaar.
Stier herinnert ons eraan dat herstel vaak begint met eenvoud.
Een rustige ademhaling.
Een voedzame maaltijd.
Een warme douche.
Een liefdevolle aanraking.
Een schoudermassage.
Voldoende slaap.
Een wandeling tussen bomen.
Dankbaarheid voor wat er al is.
Heling ontstaat zelden door (nog) harder te werken. Ze ontstaat wanneer lichaam, hart en ziel opnieuw in hetzelfde ritme mogen bewegen.
Gun jezelf daarom vandaag momenten waarop niets hoeft. Niet omdat je opgeeft, maar omdat juist in de ontspanning nieuwe kracht ontstaat.
* Vragen voor zelfonderzoek
– Waar gaat mijn energie de laatste tijd werkelijk naartoe?
– Welke bezigheden geven mij energie en welke putten mij juist uit?
– Ben ik bezig met mijn eigen droom of leef ik verwachtingen van anderen na?
– Welke overtuigingen draag ik nog met mij mee uit mijn jeugd?
– Wanneer voelde ik mij voor het laatst werkelijk ontspannen?
– Luister ik vaker naar mijn hoofd of naar mijn lichaam?
– Wat probeert mijn lichaam mij vandaag duidelijk te maken?
– Welke kleine eenvoudige momenten brengen mij oprecht vreugde?
– Waar mag ik het tempo vertragen?
– Hoe zou mijn leven eruitzien wanneer ik meer vanuit innerlijke rust zou handelen?
Een subtiele bevestiging dat kleine, bewuste keuzes je dichter brengen bij jouw levenspad. Vertrouw op de richting die vanuit innerlijke rust ontstaat, ook als die minder spectaculair lijkt.
Bekrachtiging van de dag
“Ik hoef niet voortdurend vooruit te rennen. In de stilte hoor ik de waarheid van mijn eigen hart. Mijn energie volgt wat werkelijk betekenis heeft.”
De Laatste Kwartiermaan in Ram nodigt uit tot een innerlijk keerpunt. Dit is geen fase waarin alles meteen helder hoeft te zijn of waarin je overhaaste beslissingen moet nemen. Het is een moment van bewustwording: wat wil je achter je laten voordat een nieuwe maancyclus begint?
Ram vertegenwoordigt het vuur van het begin. De moed om een eerste stap te zetten. De bereidheid om jezelf opnieuw uit te vinden. Tegelijkertijd staat de Zon in Kreeft, het teken dat ons herinnert aan veiligheid, emotionele verbondenheid en de behoefte aan een plek waar we helemaal onszelf mogen zijn.
Vandaag kunnen die twee krachten voelbaar naast elkaar bestaan. Een deel van jou verlangt naar rust, vertrouwdheid en geborgenheid. Een ander deel wil uitbreken uit patronen die te klein zijn geworden. Misschien voel je dat je klaar bent om een nieuwe richting in te slaan, maar weet je nog niet precies hoe.
Vaak ontvouwt zich de manier waarop als vanzelf, je krijgt plots ingevingen en is het helder. Dan ga je ervoor, voluit, zonder aarzelen.
Wat je ook creëert is Zielsverbonden geïnspireerd en krijgt een vorm of vormen die bij je passen. ¨Je merkt het ook bij jezelf als je iets wil creëren en het wordt hoofdzakelijk aangestuurd door ‘ik wil dat ook doen, zoals X of Y dat doet’ en je voelt van binnenuit niet die bezieling en je hebt daar niet het talent voor want jij hebt andere talenten en kwaliteiten, dan stopt het evenaren of imiteren van iemand uiteindelijk toch.
Jaren geleden sprak ik een cliënt die zich niet mis te verstaan uitliet met woorden die ik als voorbeeld herinner, om je nooit te meten of te vergelijken met iemand anders. ‘ Jij staat al zover, ik wou dat ik daar ook al was.’ Dat bedoel ik dus. ‘Al zover staan en willen dat je staat waar iemand staat.’ Ik gaf haar woorden aan haar terug en stelde 1 vraag: ‘ Hoe voel jij je hier en nu met jezelf’? Ervan uitgaand dat ze, omdat ze aangaf zelf een hoogbegaafd medium te zijn, bereid was om te voelen wat er in haar omging, haar gedachten, gevoelens, overtuigingen enz…Dat ze de indruk had of het beeld dat ik dan gevoeligheden ter sprake bracht, en niet vanuit het bevestigen hoe hoogbegaafd ze was, wekte na enkele gesprekken wrevel op. Ook dat stelde ik in vraag wat er gebeurde, niet om te bevestigen hoe hoogbegaafd ze was. Als iemand dit vraagt is dat meestal vanuit een vergelijken met anderen, innerlijke onzekerheid enz…. en een meetlat of kwalificatie hanteren doet me denken aan kinderlijke patronen die actief doorwerken.
Fijn voor je als dat zo voelt, en laat ons nu -indien je dat nog wilt- naar de kern van de onderliggende vragen een kijkje nemen.
Rapport opbouwen met een cliënt vraagt om bereid te zijn naar eigen wonden, pijnpunten, overtuigingen die daarin leven aan te kijken, hoe ongemakkelijk dat ook kan zijn voor een cliënt. We weten op welke manier overdracht en tegenoverdracht werkt, en we kunnen die mechanismen voor onszelf duidelijk benoemen, als zich dit voordoet.
In contact met anderen nemen we onbewust ervaringen uit het verleden mee. Overdracht betekent dat iemand gevoelens, verwachtingen of patronen uit eerdere relaties projecteert op een ander, bijvoorbeeld een hulpverlener, coach of leidinggevende. Zo kan een klant een therapeut onbewust ervaren als een kritische ouder of juist als een veilige vertrouwenspersoon.
Tegenoverdracht is wat dit bij de ander oproept. Ook een hulpverlener, coach of begeleider kan onbewust reageren vanuit eigen ervaringen, emoties of overtuigingen. Wanneer deze reacties worden herkend en onderzocht, kunnen ze waardevolle informatie geven over wat er in de relatie tussen beiden speelt.
Bewustzijn van overdracht en tegenoverdracht helpt om elkaar beter te begrijpen en zorgt voor een meer open, professionele en authentieke samenwerking. En dat dit gebeurt is onvermijdelijk, want ook wij blijven mensen met een systemische achtergrond en geschiedenis. Het gaat erom daar bewust van te zijn en de valkuilen herkennen en daar zelf iets mee doen.
* Neptunus stationair retrograde: de sluier wordt dunner
Alsof de energie van deze dag nog niet krachtig genoeg is, staat Neptunus vandaag stationair voordat hij retrograde gaat bewegen. Dit wordt vaak ervaren als een moment waarop de subtiele wereld sterker voelbaar wordt.
Neptunus nodigt uit om voorbij illusies te kijken.
Waar heb je jezelf misschien een verhaal verteld dat niet langer klopt?
Welke droom draag je nog mee omdat je ooit dacht dat die je gelukkig zou maken, terwijl je hart inmiddels iets anders verlangt?
Wanneer Neptunus retrograde loopt, worden oude verwachtingen, idealen en fantasieën langzaam weggespoeld, zoals de zee bij eb het strand blootlegt. Wat achterblijft, is vaak eenvoudiger, eerlijker en veel dichter bij je ziel, ontdek je wat je zoekt altijd al in jezelf te vinden was.
Dat je je kwetsbaarder dan ooit kunt voelen, en daarin ook je veerkracht kunt aanwakkeren, zonder jezelf te forceren is er toe doet.
Je hoeft niet van de rots te springen voordat je voelt dat je vleugels sterk genoeg zijn. In het ongewisse springen, in het diepe duiken, in het wilde weg, is niet aan te raden. Ik hoor vaak van mensen: ik neem een sprong in het diepe, en ik zie wel waar ik uitkom.
Ik dien mijn ontslag in op mijn werk, en ik geloof dat ik snel ander werk zal vinden.
Ik zeg mijn huurcontract op van mijn woning en vertrouw erop dat ik snel een nieuwe woning vind.
Soms sta ik werkelijk perplex hiervan. In elk gesprek geef ik mee om eerst te zorgen voor een nieuwe werkplek en dan pas de vorige werkplek te verlaten, uit te kijken naar een nieuwe woonplek vooraleer de huur op te zeggen.
De paniek slaat toe als na weken en maanden die wensvolle gedachte niet is uitgekomen. Dan volgt de hoop op een reddingsboei. Wie kan me onderdak geven want….wie kan me financieel uit de penarie helpen want….
En soms reageren mensen boos en verontwaardigd als ik iets waarneem wat niet binnen het gewenste antwoord ligt.
Mijn enige reddingsboei die ik aanreik is om vooraf te denken en niet achteraf te denken.
Uitzonderlijke situaties zijn er zeker wel, maar springen in het wilde weg…en zich dan als een slachtoffer opstellen en/of aanstellen. Ooit heb ik regelmatig een oud-collega gesproken, die het hoofdzakelijk had over 3D en 5D, zich niet kon vinden in al dat aards gedoe, en zich beter voelde bij gelijkgestemden in 5D.
Een heel lieve man, dat was hij zeer zeker. Alleen had hij zodanig veel huurachterstand, dat hij genoopt was onderdak te zoeken bij vrienden wat tijdelijk een oplossing was en daarna een kraakpand te zoeken.
Op veel manieren probeerde hij wel een voor hem geschikte baan te vinden, maar het behouden van welke baan dan ook, lukte hem niet. De tegenzin, de aversie om een aardse baan te nemen conflicteerde innerlijk enorm.
Aan de andere kant besefte hij ook wel dat zijn toekomst op die manier uitzichtloos was. Hier en daar kreeg hij financiële steun, net genoeg om te overleven. Maar hij merkte ook dat vrienden niet langer zijn reddingsboei wilden zijn. Hij was ook zo wild enthousiast over leven in 5D, dat hij waar ik hem dan in aanmoedigde nog geen oren voor had.
Na enkele gesprekken heen en weer nam ik hem mee op een innerlijk reisje, zijn imaginatiekracht aan te wakkeren.
‘ Heb je een idee, kun je je met je verbeeldingskracht voorstellen hoe jij je aardse leven zou kunnen verbinden met je leven in een 5 D bewustzijn? vroeg ik hem in een gesprek. Hoe zie je dat voor je, als je daar eens als een waarnemer naar kijkt. Wat zie jij je doen, hoe voel je je bij dit idee je aardse bestaan te integreren in je verlangen naar een wereld waar dienstbaarheid en samenwerking centraal staan?
En het werd stil, heel stil. ‘Je laat me nu iets zien, wat ik eerder nog niet zo kon voelen, omwille van mijn tegenzin te werken als een slaaf voor een baas. Ik heb het tot nu toe heel zwart/wit gezien, ik heb daar dus wel iets in om te werken, ‘sprak hij rustiger. ‘Ik weet nu nog niet hoe en wat, maar er is iets aan het veranderen, ik weet niet wat, maar hé, zeg, Mieke, dank dank dank’ en hoppakee weg was hij.
Héhé, ik kon en kan me voorstellen dat als iemand helemaal opgaat en zichzelf kan verliezen, de grond onder je voeten bedoel ik hiermee, in een heel diep verlangen naar ‘iets’ wat voor aardse gerichte materialistisch ingestelde mensen, onbegrijpelijk is. En tegelijk is het een uitnodiging om het aardse materialistische leven te integreren met het spirituele leven. En het spirituele leven, kan niet wortelen als we het materieel leven ontkennen, verafschuwen, hekelen.
De twee samen verbinden scheppen in balans rust, dragen bij om het meesterschap, waar zoveel over wordt geschreven, te belichamen, te dragen én ook de ongemakken te verdragen. Ik zie dit als een, zoals Steiner daarover schrijft, als een gestage Wordingsweg, de Wordende Mens. Ik denk ettelijke lasten van je schouders vallen, als je kunt aanvaarden dat we gestaag emotioneel volwassen worden en uitrijpen. Een weg in vinden. Het midden. Het is een weg van ervaren, van doorleven, van gewaarworden en het ene niet hoger inschatten dan het ander.
Streven ernaar is iets anders, alleen blijf je ook de aandacht richten op de grond waar je staat. We zijn niet toevallig geboren in een lichaam. Mocht dat niet de bedoeling zijn geweest, dan waren we allen rondzwevende lichtjes. En aangezien we ons soms zwaar serieus nemen, hebben we in deze incarnatie nog heel wat te laten, minder te doen en bewuster te Zijn.
Groeien en evolueren behoeft geen toeters en bellen. Het ligt in onze Aard. Ons te her-inneren dat we aardse-spirituele-kosmische Wezens zijn is voldoende en hoe ieder daar gestalte aan geeft, is ieders bestaans-r-echt.
Hetgeen ik meegeef aan iemand en dat geldt ook voor mezelf- is ervoor te zorgen dat jouw bestaans-r-echt ook echt geleefd wordt vanuit je oorsprongrijke Zijn en dat mee te nemen in jouw wordingsweg.
Dat kun je ook pas als je je veilig voelt bij jezelf, als je je thuis voelt bij jezelf, als je op jezelf kan zijn bij jezelf, als je je eigen publiek bent en geen aanhangers behoeft als een noodzaak om je levend te voelen, zelfs als je ziek wordt of ziek bent je thuis te voelen bij jezelf, intiemer kan het al niet worden dan ik met mezelf. Jij met jezelf. Tussen ik en mij. Tussen jou en jij.
Het uitreiken ontdek je naar de Ander, wordt anders. Hoe anders, dat ervaar je zelf.
* Reflectie voor deze Laatste Kwartiermaan
Neem vandaag even de tijd om stil te worden en schrijf op wat er in je opkomt.
* Zelfonderzoek
Welke versie van mezelf ben ik langzaam aan het ontgroeien?
Waar houd ik mezelf nog klein uit angst voor verandering?
Welke oude overtuiging mag ik vandaag liefdevol loslaten?
Wanneer voel ik me werkelijk veilig?
Wat betekent vrijheid voor mij, los van verwachtingen van anderen?
Welke droom voelt nog steeds levend in mijn hart?
Welke droom mag ik met dankbaarheid loslaten?
Waar probeer ik controle te houden terwijl het leven me uitnodigt om meer te vertrouwen?
Wat vertelt mijn intuïtie mij al weken of maanden, maar heb ik nog niet volledig willen horen?
Welke eerste, kleine stap voelt vandaag haalbaar?
Bekrachtigingen:
Ik laat los wat niet langer past bij wie ik word.
Ik vertrouw op het ritme van mijn eigen groei.
Mijn intuïtie wijst mij liefdevol de weg.
Ik hoef niets te bewijzen om vooruit te mogen gaan.
Ik kies voor waarheid boven illusie.
Ik mag tegelijk sterk, zacht, moedig en kwetsbaar zijn.
* Ritueel voor vanavond
Steek een kaars aan.
Adem enkele keren rustig in en uit.
Schrijf vervolgens op twee afzonderlijke blaadjes:
Op het eerste:
“Dit laat ik achter…”
Schrijf alles op wat zwaar voelt, wat je beperkt of wat je niet langer dient.
Op het tweede:
“Hiervoor maak ik ruimte…”
Schrijf op wat je diep vanbinnen wilt uitnodigen: meer rust, vertrouwen, liefde, vrijheid, creativiteit of een nieuw begin.
Bewaar het tweede blaadje op een plek waar je het regelmatig ziet. Het eerste kun je – indien veilig – verbranden of bewust verscheuren als symbool van loslaten.
Vertrouw erop dat niet alles vandaag duidelijk hoeft te worden.
Sommige antwoorden verschijnen pas wanneer het water is gezakt en de stilte weer hoorbaar wordt.
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging van deze Laatste Kwartiermaan: niet harder zoeken, maar zachter luisteren.
