Auteur: mieke

Zon in Stier semi-sextiel Neptunus in Ram. Venus in Stier sextiel Pallas in Vissen

Brengt een subtiele maar voelbare spanning tussen het tastbare en het ongrijpbare. Stier wil vasthouden, verankeren, zekerheid creëren. Neptunus daarentegen lost grenzen op, fluistert dromen in en vervaagt wat ooit duidelijk leek. In Ram doet Neptunus dat niet passief, maar met een zekere innerlijke drang — alsof er een nieuw verhaal geboren wil worden, maar nog geen vaste vorm heeft gevonden.

Dit maakt dat je vandaag tegelijk een sterke behoefte kunt voelen aan stabiliteit én een onderstroom van onrust of verlangen naar iets anders. Wat je hebt, voelt concreet en belangrijk — maar wat ontbreekt, kan ineens net zo luid aanwezig zijn.

Venus in Stier in sextiel met Pallas in Vissen verzacht en verdiept dit proces. Hier ontstaat een kans om schoonheid, waarden en middelen (Venus in Stier) te verbinden met intuïtieve wijsheid en patroonherkenning (Pallas in Vissen). Je kunt vandaag scherper zien hoe jouw realiteit gevormd wordt — niet alleen door wat je doet, maar door wat je gelooft, herhaalt en onbewust vasthoudt.

Oude verhalen kunnen zich aandienen, niet om je vast te zetten, maar om herschreven te worden.

Er zit iets paradoxaals in deze energie:

Je wordt geconfronteerd met tekorten of verlangens

én tegelijk krijg je toegang tot creatieve oplossingen en nieuwe perspectieven

Wat vandaag naar boven komt, is niet willekeurig. Het zijn signalen. Patronen die zichtbaar worden zodat je ze kunt herkennen — en misschien voor het eerst anders kunt benaderen.

Daarom is de uitnodiging niet om direct te handelen, maar om waar te nemen.

Stop.

Adem.

Voel.

Onder de ruis van praktische zorgen en mentale verhalen ligt een zachtere, eerlijkere stem. Niet luid, maar wel helder. Die stem wijst niet alleen op wat ontbreekt, maar ook op wat mogelijk is.

Als er gevoelens van desillusie, gebrek of stagnatie opkomen, probeer ze dan niet meteen op te lossen. Zie ze als toegangspoorten. Ze tonen waar je energie vastzit — en waar beweging mogelijk wordt zodra je het erkent.

De kracht van dit moment zit in aanpassing zonder jezelf te verliezen.

Je hoeft niet alles om te gooien. Soms is een kleine verschuiving in perspectief genoeg om een compleet nieuw pad zichtbaar te maken. Pallas in Vissen helpt je om verbanden te zien die je eerder ontgingen. Venus in Stier herinnert je eraan dat je waardevol bent, ook midden in onzekerheid.

Groei beweegt zelden in rechte lijnen.

Het kronkelt, vertraagt, versnelt, valt stil — en begint opnieuw.

Wat vandaag misschien voelt als stilstand, kan in werkelijkheid een herkalibratie zijn.

Sluit daarom geen vrede met een beperkte versie van jezelf — maar wel met waar je nu bent in het proces.

Blijf verbonden met je verlangen.

Niet als iets dat je mist, maar als iets dat je richting geeft.

Je zit niet vast.

Je bent aan het verschuiven.

Hoe denk jij erover? Mag je van jezelf twijfelen of vind je toch maar niks te ontdekken dat je soms, frequent of vaak twijfelt?

….Als je twijfelt aan wat je denkt over jezelf of over anderen, kun je vier vragen stellen, die je een eind verder kunnen helpen. De vier ophelderende vragen ( die je ook bij Byron Katie terugvindt in haar werken waaronder ‘ Vier vragen die je leven veranderen’ ) zijn de volgende:

1. Is het waar?

2. Hoe weet je dat het absoluut waar is?

3. Hoe reageer je als je die gedachte hebt?

4. Wie zou je zijn ( of de ander) zonder die gedachte?

Het is een gelegenheid om je kijk op jezelf, je kijk op anderen, je kijk op situaties te onderzoeken. Niets komt toevallig op je weg, niets gebeurt toevallig. Veranderen betekent niet dat je niet oké bent, het betekent dat het wel eens heel verrassend en heel aangenaam of onaangenaam kan zijn wat je ontdekt. Oogkleppen afnemen opent deuren waar je nog geen idee van hebt maar waar heel veel te ontdekken en te ervaren is. Je doet het niet voor iemand anders, je doet dat voor jezelf. Wat je ook doet en onderneemt, neem je kans om je niet te verzetten tegen de stroom in, beweeg erin mee. Je kunt bij wijze van experiment eens lijfelijk ervaren hoe het voelt tegen de stroom in te bewegen in het water en met de stroom mee te bewegen.

In een van mijn opleidingen in ‘De Schans’- vanaf 1994- ‘Binnenste buiten’, werkten we onder meer met de elementen, aarde, vuur, lucht, water, het was enorm verrijkend om te ervaren, te voelen hoe natuurelementen inwerkten in ons lichaam, onze geest, ons denken, voelen en bewegen. In de aarde begraven worden , de enorme zwaarte te ervaren van aarde over je heen, en op eigen kracht opstaan, vuurlopen die een dag voorbereiding vroegen om het innerlijk vuur en het uiterlijk vuur in balans te brengen en dan pas over hete kolen stappen, in het water tegen de stroom in bewegen en met de stroom mee bewegen, de bomen inklauteren- beveiligd- en de sensatie van de overgave in vertrouwen teervaren om door de lucht te zweven en te landen op aarde. Je grenzen verleggen om kennis te verlevendigen is een keuze, een keuze die je zelf maakt, je doet het niet voor een ander, je doet dat voor jezelf. Omdat je op een dag stilstaat bij de vergaarde kennis, de theorie en er een innerlijk verlangen wordt opgewekt om te doorleven. De weg van emotioneel lichaamswerk is een weg die daartoe bijdraagt, het leven verrijkt naast de kennis die je hebt verworven op dat moment.

Een zegen om te ontdekken dat we meer zijn dan een wandelend levend hoofd, maar dat is ook hoe we in onze opvoeding gevoed werden, weinig ruimte en mogelijkheden om werkelijk de rijkdom van de natuur te doorleven, ervan te proeven en zeker wel angsten om controle te verliezen aan te kijken, dwars door de angsten worstelen en ploeteren.

Je hebt geen lessen te leren, hoewel we er vanuit een ingebakken gewoonte, zonder nadenken, belerend aanvoelende woorden hanteren. Ik vind het ‘oude’ taal, die verwijst naar systemen waar we lessen te leren hebben, ons denkend brein ontwikkelen. Het ene denken is niet beter of slechter dan het andere denken. Logisch denken is niet beter dan creatief denken. Het gaat erom onszelf te oefenen in het integreren van de beide, want die zetten een weg voor je open, waardoor jij je ontwikkelt tot een completer, heler mens. Waar denken, voelen en handelen congruent samenwerken. In die gebieden ligt onze uitnodiging.

Mieke

Kort fragmentje uit ‘ Ander-s Leven in een sterk veranderende tijd. Welkom JIJ, Aquariusmens’. Uitgegeven bij BBoekscout 2021

Bekrachtiging uit ‘ Ander-s Leven in een sterk veranderende tijd. Welkom JIJ, Aquariusmens.’ Uitgegeven bij Boekscout 2021

‘ De Eenhoorns sturen NU meer dan ooit hun krachtige Goddelijke liefde naar de Aarde om de angst die de bewoners van deze planeet in zijn grip heeft te transmuteren. We kunnen massaal naar degenen die ons en onze rol hier op Aarde erkennen. Roep ons op om je hart te helen, hartzeer uit het verleden te genezen zodat jij je open te stellen voor een nieuwe instroom van Goddelijke liefde die beschikbaar is voor iedereen die de Aarde bewoont.

De tijd is gekomen voor de Eenhoorns om naar de Aarde terug te keren en Lichtwerkers de wijsheid te bieden, te delen in hoogtrillende frequenties van Licht. Houd een rozenkwarts bij je hart, als bekrachtiger van onze helingen die je ontvangt.

Stem je af op de helende frequentie van liefde, genezing, vergeving.

Onze hoorns van Licht wervelen zachtjes om je heen. Voel hoe je ondergedompeld wordt in de vele kleurfrequenties, terwijl je je bewuster wordt van jouw unieke levenstaak op Aarde.

Verbind je met de Eenhoorn-energie die innerlijk aanwezig is. Een Eenhoorn kan via imaginatieve waarneming aan jou verschijnen. De eenhoorn is een beeld voor innerlijke zuiverheid, eenheid en geestelijke ontwikkeling, een “mysteriedier” dat iets zegt over de weg van de mens naar een hoger bewustzijn.

Word stil, luister naar hun boodschap en spreek een dankwoord uit.

Liefs Mieke

De hemel blijft geladen met een voelbare, bijna tastbare energie. De intrede van de maan in ons eigen teken Kreeft wekt een diepe, instinctieve behoefte om je terug te trekken. Het is alsof je de deur zachtjes wilt sluiten, de gordijnen dichttrekt en het rumoer van buitenaf even buitensluit. Een verlangen naar geborgenheid, stilte en veiligheid neemt het over.

Toch laat het leven zich niet zomaar buitensluiten. Het klopt onophoudelijk aan, soms luid, soms subtiel, maar altijd aanwezig. Geluiden sijpelen door kieren, gedachten blijven malen, en de wereld lijkt onrustig verder te draaien, ongeacht jouw behoefte aan rust. Het kan voelen alsof alles tegelijk beweegt, trilt en spreekt, tot er vanbinnen een stille spanning opbouwt. Een innerlijke stem die steeds harder fluistert — en misschien zelfs schreeuwt: “wees stil… wees stil… WEES STIL.”

Te midden van chaos is er een plek die onaangeraakt blijft en die plek ligt niet buiten je, maar in jou.

Een zachte, stille ruimte waar je altijd naar kunt terugkeren. Daar waar herinneringen wonen aan eenvoud, aan onschuld, aan vreugde zonder reden. Het is de plek waar jouw innerlijke kind nog steeds leeft? nieuwsgierig, gevoelig en puur.

Misschien helpt het om daar opnieuw contact mee te maken. Sta jezelf toe om even terug te gaan naar wat je vroeger gelukkig maakte. Pak dat ene boek dat je eindeloos kon herlezen. Maak een gerecht dat je troost gaf. Omring jezelf met warmte, met zachtheid, met kleine rituelen die je hart herkennen als “thuis”.

Gun jezelf ook tederheid; Zoals een moeder haar kind omhult met zorg en liefde, zo mag jij jezelf dragen.

Hoe meer je jezelf verankert in dat gevoel van veiligheid en verbondenheid, hoe minder de buitenwereld vat op je krijgt. Het lawaai verdwijnt misschien niet volledig, maar het verliest zijn grip. Jij wordt het stille middelpunt in de storm.

En vanuit die stilte… ontstaat weer ruimte om te ademen.

Liefs Mieke

* De Witte Tovenaar (IX)

Vandaag straalt de energie van het zonneteken Witte Tovenaar.

Wanneer je luistert naar je hart, ervaar je integriteit, het zuivere weten dat voortkomt uit de Bron.

Wat uit deze Bron stroomt, is juist en helder.

Zolang je handelt vanuit dit innerlijke weten, blijf je trouw aan jezelf.

Laat je echter leiden door wat zich tussen je oren afspeelt, dan neemt het ego de regie over.

Het ego filtert de werkelijkheid en ziet slechts een deel van de dimensies.

Je hart daarentegen verbindt je met alle dimensies — met het geheel.

* Toon 4

Vandaag is de vierde dag van de Golf van de Blauwe Aap.

Na de beweging van gisteren mag je nu je grenzen aangeven.

Het is een dag om je waarden en normen zichtbaar te maken, om te tonen waar jij voor staat.

De energie van de Witte Tovenaar helpt je om de structuur te vinden die nodig is om deze dertien dagen betekenis te geven.

De Witte Tovenaar op toon vier is een centrumdag,

een moment om naar binnen te keren, stil te worden, en contact te maken met je innerlijke bron.

Van daaruit kun je je verbinden met de universele Bron.

* Innerlijke verdieping

_ De energie van de centrumdagen nodigt je uit om steeds dieper in jezelf te dalen.

– Ze halen je uit de waan van alledag en brengen je dichter bij je essentie.

– Let vandaag op de subtiele boodschappen die tot je komen-

er zal meer energie door je heen stromen.

– Je wordt uitgenodigd om laag voor laag je binnenste te onthullen,

en om volledig aanwezig te zijn in het hier en nu.

* Wat zijn centrumdagen in de Tzolkin?

Tijdens de centrumdagen wordt de energiedoorstroming, zowel in de Tzolkin als in jezelf versterkt. Het is alsof er een innerlijke uitlijning plaatsvindt. Dat wat eerder verborgen bleef, kan nu naar de oppervlakte komen. Oude patronen, overtuigingen of blokkades vragen om gezien te worden, niet om je tegen te houden, maar om ruimte te maken voor groei.

Het verleden en de toekomst lijken elkaar in deze periode te ontmoeten in het huidige moment. Juist in dat nu wordt vaak helder wat de essentie is van jouw pad — en welke stappen zich als vanzelf aandienen.

Ook op zielsniveau kan er veel in beweging komen. De sluiers die het contact met je diepere kern verzachten of verhullen, worden als het ware dunner. Hierdoor kun je helderder zien welke rol jouw ziel speelt in de ervaringen van je leven. Dat kan confronterend zijn, maar ook bevrijdend omdat het je opnieuw in contact brengt met je eigen kracht en verantwoordelijkheid.

Centrumdagen nodigen je uit om voorbij illusies en projecties te kijken. Om los te laten en je open te stellen voor wat zich nu aandient.

Liefs Mieke

ps:

22 april 2026 draagt een bijzondere symboliek in zich, zeker wanneer je kijkt naar de numerologische trilling van 22-4, een poortdag. Een moment waarop de energie als het ware ‘dunner’ aanvoelt, waardoor bewustzijn, inzichten en innerlijke processen makkelijker kunnen doorstromen.

Het getal 22 is een meestergetal. Het draagt de kracht van visie, bewust creëren en het neerzetten van iets dat groter is dan het persoonlijke zelf. Tegelijk vraagt het om verantwoordelijkheid: dromen willen niet alleen gevoeld worden, maar ook vorm krijgen in de realiteit. De 4 daarachter brengt die energie naar de aarde. Het is het getal van structuur, fundament, veiligheid en concrete stappen. Samen vormen ze een krachtige uitnodiging: maak het zichtbaar, maak het tastbaar, bouw vanuit je ziel.

Op een dag als deze kun je merken dat alles net wat intenser binnenkomt. Gedachten, emoties, verlangens, maar ook oude patronen of twijfels kunnen zich duidelijker aandienen. Een poortdag werkt als een vergrootglas: wat in jou leeft, wordt uitgelicht.

Het is daarom geen dag om jezelf te forceren of te overvragen, maar juist om bewust stil te staan. Wat wil er door jou heen geboren worden? Welke ideeën draag je al langer met je mee, maar hebben nog geen vorm gekregen? En misschien nog belangrijker: wat staat er in de weg om daar echt voor te gaan?

De energie van 22-4 helpt je om bruggen te bouwen tussen je innerlijke wereld en je uiterlijke leven. Kleine, concrete stappen kunnen vandaag verrassend krachtig aanvoelen. Iets opschrijven, een keuze maken, een eerste actie ondernemen, het kan voelen alsof je een fundament legt dat verder reikt dan vandaag alleen.

Tegelijk is het belangrijk om goed gegrond te blijven. De intensiteit van dit soort dagen kan je ook wat onrustig of gevoelig maken. Zorg dus voor rustmomenten, voor verbinding met je lichaam, met de natuur, met dingen die je een gevoel van stabiliteit geven.

Zie deze dag als een doorgang, geen eindpunt. Een moment waarop je even bewuster kunt kiezen: wat neem ik mee verder, en wat laat ik hier achter?

Als je de tijd neemt om te luisteren, kan deze poortdag je iets waardevols laten zien: dat jouw dromen niet losstaan van de werkelijkheid, maar er juist door jou vorm aan mogen krijgen.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

De Tzolkin (de 260-daagse heilige kalender van de Maya’s) kijkt niet naar lineaire tijd, maar naar de kwaliteit van energie op een dag.

In elk moment leeft iets wat alleen daar en dan bestaat. Elk ogenblik draagt zijn eigen adem, zijn eigen kleur, zijn eigen stille betekenis. Niets keert ooit precies zo terug. En toch glippen we er zo vaak langsheen, alsof tijd zich eindeloos herhaalt.

Hoe gemakkelijk vergeten we te zien wat een uur, een dag, een jaar werkelijk in zich draagt. Alsof we slapen met open ogen. Maar ergens weten we: elk NU fluistert iets unieks, iets dat alleen voelbaar is als we werkelijk aanwezig zijn.

Zodra mijn gedachten vooruitlopen op wat komt, stap ik uit de levende stroom van de tijd. Zodra ik denk te weten hoe het zal gaan, sluit ik mezelf af voor het wonder van wat zich juist wil tonen. Dan wordt tijd voorspelbaar, terwijl ze juist wil verrassen, wil spreken.

Ik oefen me erin om te luisteren. Om me open te stellen voor het idee dat tijd een stem heeft. Dat dagen hun eigen klank dragen. Dat elk moment iets in mij achterlaat — een beeld, een indruk, een zachte afdruk in mijn ziel.

Elke dag is een zaadje. Elk uur, elk jaar draagt een kiem van betekenis in zich. Niet alles ontvouwt zich meteen. Soms voel ik iets vaags, een glimp. Maar werkelijk begrijpen gebeurt vaak pas later, wanneer ik terugkijk en zie wat er in stilte is gegroeid.

Misschien is dat de uitnodiging: om aanwezig te zijn zonder te willen grijpen, om te leven zonder alles al te willen begrijpen. Om het moment te laten spreken — en te vertrouwen dat de zin zich op zijn eigen tijd zal tonen.

Liefs,
Mieke 🌹💚

Er hangt iets in de lucht dat schuurt én uitnodigt tegelijk. Terwijl de buitenwereld luid en onrustig kan aanvoelen, opent zich innerlijk een veel subtielere beweging. Venus in Stier wil vertragen, verzachten, verankeren in het lichaam. Ze herinnert je aan wat goed voelt, aan tastbare rust, aan schoonheid die je kunt aanraken. Maar Cheiron in Ram raakt een andere laag — een plek waar oude pijn rond zelf-zijn, durven bestaan, durven kiezen nog gevoelig ligt.

Het semi-sextiel is geen harde botsing, maar wat ongemakkelijk voelend. Een lichte wrijving die je niet kunt negeren. Alsof iets in jou zegt: “Hier zit nog een oud verhaal dat erkend wil worden.”

Misschien merk je het als een onrust onder de oppervlakte. Oude thema’s rond liefde, eigenwaarde of veiligheid die zich opnieuw aandienen. Niet om je terug te trekken in het verleden, maar om je zachter te maken voor jezelf — precies daar waar je jezelf ooit moest verharden. (overleving)

Wegwijzers voor deze energie:

* Vertraag bewust

Niet alles hoeft opgelost. Venus in Stier nodigt je uit om eerst te voelen wat er ís, zonder het meteen te willen veranderen. Wat ondersteunend is in ‘vertragen’ is bewust in-en uitademen, (inademen neus, uitademen mond, 4 tellen in, 4 tellen uit) voeten op de grond ( naast elkaar- niet gekruist) handpalmen openliggend op je benen, rechte rug ( ontspannen), aangezichtsspieren ontspannen en lichte glimlach) je vertraagt vanzelf in je denken, je focust op je ademhaling, in het hier en nu, als er gedachten voorbijkomen ( wat in het begin gebeurt) kijk je naar de gedachten en zet je de gedachten in een wolkje en laat je gaan of in een ballonnetje= mindfulness) Er zijn heel eenvoudige manieren om te vertragen uiteraard, maar de ademhaling reguleren is de basis.

* Erken je kwetsbaarheid als kracht

Cheiron in Ram vraagt niet dat je “sterk” bent in de klassieke zin, maar dat je eerlijk bent over waar het nog pijn doet.

* Zelfzorg is geen luxe, maar noodzaak

Omring jezelf met zachtheid — muziek, natuur, aanraking, stilte. Wat jou voedt, is nu essentieel.

* Laat heling organisch verlopen

Zoals een wond jeukt tijdens het genezen, zo kunnen emoties opspelen. Dat betekent niet dat het slechter gaat — het betekent dat er iets in beweging is.

* Geef je pijn een vorm

Creativiteit kan een kanaal zijn waarin gevoelens mogen stromen zonder dat je ze hoeft te begrijpen.

* Herstel je relatie met eigenwaarde

Niet door iets te bewijzen, maar door te ervaren: ik mag er zijn, precies zoals ik ben, ook in mijn onvolmaaktheid, in mijn menselijke volheid.

Er kan een moment komen waarop het lijkt alsof alles even intenser wordt. Alsof de gevoeligheid toeneemt. Maar juist daarin ligt de opening. Je hoeft jezelf niet te forceren naar “beter”. Je mag jezelf ontmoeten waar je bent.

Dit alles is een uitnodiging: de rust vinden in jezelf, terwijl van binnen alles wat je ervaart, voelt en doorleeft beweegt. Een uitnodiging om trouw te blijven aan jezelf, ook als het spannend wordt, een uitnodiging om voluit het leven zoals het hier en nu is te omarmen en niet wacht tot alles is geheeld. Heling dat begrepen wordt als ‘definitief klaar’ zet vast, ontvankelijk zijn in wat zich in hét moment laat zien is de essentie van ieders levensstroom.

Liefs Mieke

Over verhalenvreters, adviespiraten en stille bewakers

We herkennen het allemaal: je zit in een gesprek, de woorden stromen, en plots merk je dat het gesprek een andere richting uitgaat dan je bedoelde. Soms omdat iemand het stuur overneemt, soms omdat jijzelf het roer grijpt zonder het te beseffen. Je kaapt het gesprek of je gesprek wordt gekaapt.

Als we daar eens stil bij te staan, hoe makkelijk en bijna vanzelfsprekend is het, zonder na te denken, kapen we een gesprek of laten we het gesprek kapen, overnemen door iemand. Het lijkt op het eerste gezicht gezellig, want er is uitwisseling, naderhand kom je tot het besef dat je niet hebt verteld wat je wou vertellen. Het leek gezellig te zijn, maar in feite voel je toch iets wringen, zeker als dit frequent gebeurt.

Je kunt natuurlijk oefenen, als de ander je onderbreekt in je verhaal, aangeven dat je nog niet klaar bent met je verhaal, dat je op prijs stelt alsnog je verhaal te kunnen vertellen. Maar we laten het vanuit het eerste gezicht het gezellig te vinden, te kletsen heen en weer, zitten.

Daarachter leven innerlijk subtiele menselijke behoeften om gezien en gehoord te worden, ervaringen te delen. Heel menselijk.

Stel dat je op reis bent geweest en je vertelt in geuren en kleuren je belevenissen, je vriendin onderbreekt je om soortgelijke ervaringen te delen, vanuit enthousiasme.

Het is gezellig, je herkent de fijne ervaringen van elkaar. Het voelt ‘verbindend’ aan, zo’n fijn delen met elkaar. Je komt thuis en je merkt dat er iets wringt, want dat doet je vriendin dus elke keer. Je verhaal kapen om haar verhaal een extra dimensie te geven, je voelt je irritatie en frustratie en je duwt het weg, dat gevoel. Je vriendin heeft helemaal niets gevraagd over hoe je je reis hebt ervaren en wat je zo interessant vond aan je reis, welke bezienswaardigheden je hebt bezocht. Dat is dus wat gebeurt: het gesprek wordt gekaapt, overgenomen, en we staan daar niet meteen bij stil als het gebeurt en dat het gebeurt.

Merk je dit wel eens bij jezelf op dat je vaak al klaar staat om te antwoorden terwijl de ander nog aan het vertellen is? We horen eigenlijk niet meer wat iemand vertelt, want onze eigen gedachten zijn zich ondertussen al een weg aan het banen om ongeduldig ons zegje te doen.

Wanneer we onszelf de vraag stellen ‘Ben ik een gesprekskaper’. openen we een deur naar drie archetypen die in elk van ons leven: de verhalenvreter, de adviespiraat en de stilte‑bewaker. Ze zijn geen karikaturen, maar innerlijke bewegingen die ons iets willen vertellen over hoe we ons verbinden met anderen.

De verhalenvreter leeft van verhalen zoals anderen leven van zuurstof. Hij vertelt gulzig en af en toe luistert hij geïnteresseerd, maar staat alweer klaar met een nieuw verhaal. Niet om te domineren, maar uit een diepe honger naar resonantie: ‘Jouw verhaal raakt iets in mij , laat me ervaren dat ik het herken.’

Toch kan die gulzigheid het gesprek onbedoeld opslokken. De ander voelt zich soms overstemd, alsof zijn verhaal verdwijnt in een grotere stroom. De kunst voor de verhalenvreter ligt in het adempauze nemen: even laten bezinken wat de ander zegt, zoals de aarde die de regen ontvangt. In die stilte ontstaat ruimte voor echte ontmoeting.

De adviespiraat is uit een ander hout gesneden. Hij wil helpen, richting geven, redden tot zich onmisbaar maken. Vaak uit een diepmenselijk bewogen zijn te willen helpen, maar ook soms uit de drang ongevraagd zelfs een probleem te willen oplossen al dan niet bewust iemand als incompetent te vinden tot afhankelijkheid te creëren.

Hij ziet een probleem en voelt onmiddellijk de drang om het op te lossen. Maar in zijn enthousiasme om de ander te helpen, neemt hij al dan niet bewust het stuur over. De ander voelt zich dan niet geholpen, maar overgenomen. De sleutel voor de adviespiraat is eenvoudig en tegelijk revolutionair: ‘Wil je mijn advies of wil je je ruimte om te spreken?’ Die ene vraag verandert het hele gesprek. Ze geeft de ander terug wat hem toekomt: zijn eigen koers.

En dan is er de stilte‑bewaker, misschien wel de meest mysterieuze van de drie. Hij voelt de diepte tussen woorden, hoort niet alleen in wat wordt uitgesproken, maar wat er in de onderstroom leeft, bewaakt de rust waarin gedachten kunnen rijpen. Zijn stilte kan ook een muur worden.

De kunst van de stilte‑bewaker is om af en toe te delen wat hij in die stilte ervaart. Zo kan de stilte een brug worden tussen in stilte aanwezigheid zijn en het delen van de essentie van het ervaren.

Deze drie archetypen leven in ons allemaal. Soms wisselen ze per gesprek, per stemming, per innerlijke behoefte. De ene dag kapen we het gesprek uit enthousiasme, de andere dag uit onzekerheid, en soms laten we het kapen omdat we zelf geen ruimte durven innemen.

De uitnodiging is om te onderzoeken in welke mate we met volle aandacht present/aanwezig kunnen zijn in een gesprek, de drang kunnen overwinnen/weerstaan om een gesprek te kapen of over te nemen ( als een patroon), ook al gebeurt dit ogenschijnlijk vanuit enthousiasme. Ik denk dat we toch wat missen in het groter verhaal als we die drang niet cultiveren. Ik denk ook dat dit een van de redenen is waarom we niet verder komen tot het stellen van inhoudelijk goede en juiste vragen, de essentie om elkaar te leren kennen.

‘ Vertel eens verder, wat heb je daar toen ontdekt, wat heb je daar tijdens je bezoek aan X ervaren…versus ‘ Oh, zwijg, toen ik die boottocht maakte was ik zo misselijk dat ik…’

Het lijkt gezellig, zoals ik al schreef….maar niets is uiteindelijk wat het lijkt, als het overnemen van een gesprek een gewoonte is.

Dit is slechts één voorbeeld uiteraard.

Wanneer we die drie innerlijk levendige figuren leren herkennen kan er iets nieuws ontstaan. Een gesprek dat niet gekaapt wordt, maar gedragen in wederkerigheid. Een gesprek waarin verhalen kunnen stromen zonder te verdrinken, adviezen kunnen opklinken zonder te overheersen en stilte kan ademen zonder te verstarren achter een muur.

Liefs Mieke

Er is moed voor nodig om van de gewone zekerheden af te zien. Want wat vertrouwd leek, wat houvast gaf, begint te wankelen zodra de ziel zich opent voor een dieper weten. Dan komt er een innerlijke worsteling op gang — een stille strijd waarin het oude niet meer voldoet en het nieuwe zich nog niet volledig toont.

Deze worsteling is geen teken van zwakte, maar een teken van ontwaken. Zij behoort tot de weg van Sofia, de wijsheid die niet dwingt, maar uitnodigt. Zij vraagt niet om blind geloof, maar om een bewust verworven vertrouwen.

Vertrouwen — wat is dat eigenlijk?

Is het een zekerheid? Of juist het loslaten daarvan?

Is het een gevoel, of een innerlijk besluit?

Sofia laat ons ervaren dat vertrouwen geen bezit is, maar een levend proces. Het groeit niet door vast te houden, maar door telkens opnieuw te durven stappen in het onbekende. Het ontstaat wanneer de mens de moed vindt om niet alles te willen beheersen, maar zich open te stellen voor een diepere ordening van het leven.

Vertrouwen groeit waar de mens eerlijk naar zichzelf durft te kijken, zonder maskers, zijn eigen kwetsbaarheid niet afwijst maar draagt, de stilte toelaat waarin geen directe antwoorden klinken.

Daar, in die stilte, begint iets te spreken wat niet van buiten komt.

Sofia geeft geen kant-en-klare antwoorden. Zij spreekt in beelden, in ervaringen, laat ons wegen én omwegen zien. Soms lijkt zij te zwijgen; juist in dat zwijgen nodigt zij uit tot een dieper luisteren. Haar antwoorden zijn altijd voorlopig, omdat zij de mens niet wil binden, maar wil wekken.

De weg van het vertrouwen volgt geen rechte lijn. Het is een pad van zoeken, dwalen, hervinden. Een weg waarop de mens zichzelf tegenkomt, niet zoals hij dacht te zijn, maar zoals hij in Wezen is. Een Wezen in een gestaag levendige innerlijke Wordingsweg.

Deze zoektocht raakt aan een geheim dat ieder mens alleen moet ontmoeten. Niemand kan het voor een ander volbrengen. Want vertrouwen is uiteindelijk een innerlijke daad van vrijheid.

Wanneer dit vertrouwen groeit, verandert ook de relatie tot het leven. Wat eerst onzekerheid leek, wordt ruimte. Wat eerst angst opriep, worden mogelijkheden.

In die beweging naar binnen, naar de diepte van de eigen persoonlijkheid, wordt iets zichtbaar; vertrouwen is niet iets niet wat wij hebben, maar iets wat ons draagt.

Vertrouwen leidt naar de diepte van je eigen persoonlijkheid en individualiteit.

Liefs Mieke

20 april 2026

Wanneer de kosmos vertraagt – en jij wordt uitgenodigd om mee te bewegen

Misschien voel je het al. Dat wat eerst vanzelf leek te gaan, vraagt nu meer aandacht. Meer tijd. Meer bewustzijn.

De zon staat nu in Stier en dat brengt een duidelijke verschuiving met zich mee: minder haast, meer verdieping. Tegelijkertijd zorgen Mercurius, Saturnus en Mars samen voor een innerlijke dynamiek die je niet zomaar kunt negeren. Je wilt vooruit — maar iets in jou vraagt om eerst te begrijpen, te ordenen, te voelen of het klopt.

Het kan aanvoelen alsof je tegelijkertijd gas geeft én remt.

En eerlijk gezegd… dat klopt ook.

Maar in plaats van frustrerend te zijn, zit hier een uitnodiging in.

Wat wil er werkelijk door jou heen ontstaan?

Deze periode vraagt niet om snelle antwoorden, maar om eerlijke vragen.

Niet alles wat je denkt, hoeft meteen uitgesproken te worden.

Niet alles wat je wilt, hoeft meteen uitgevoerd te worden.

Soms ligt de kracht juist in het niet-handelen,

zodat wat echt is, kan blijven staan.

Innerlijke afstemming

Misschien merk je dat je kritischer bent dan normaliter,

dat woorden meer gewicht hebben, dat je minder zin hebt in oppervlakkige gesprekken.

Stier fluistert: blijf bij wat er al is

Waar Ram energie geeft om te starten, vraagt Stier je om te blijven.

Blijven bij wat je begonnen bent, wat aandacht nodig heeft, wat nog niet afgerond is. Ook al is het nieuwe welkom, maar nog niet zichtbaar, het nieuwe heeft tijd nodig om te wortelen.

Reflectievragen

Neem even een moment voor jezelf.

Waar voel ik de drang om te snel te handelen?

Wat gebeurt er als ik daar bewust even mee wacht?

Wat wil eerst helder worden voordat ik verder ga?

Spreek ik vanuit rust, of vanuit ongeduld?

Welke gedachte verdient het om verder uit te diepen?

Wat hoef ik (nog) niet te delen?

Wat heb ik nog af te maken?

Waar kan ik meer discipline of focus aanbrengen?

Wat vraagt om volwassen keuzes in plaats van impuls?

Wanneer was ik voor het laatst écht aanwezig in mijn lichaam?

Wat geeft mij een gevoel van rust en eenvoud?

Waar ben ik dankbaar voor, maar neem ik als vanzelfsprekend aan?

Deze periode vraagt geen perfectie. Ze vraagt aanwezigheid. Ze vraagt om aandacht.

Misschien zit de grootste beweging juist in iets kleins en toch belangrijk: bewuster inzakken in je ademhaling, een verhelderend gesprek, een keuze maken/een beslissing nemen die echt klopt voor jezelf.

Je hoeft je niet te haasten, ook al lijkt het erop dat de tijd dringt, meestal niet, enkele keren wel. Het onderscheid maken tussen de beide is de uitnodiging.

Het idee van alles hier en nu te moeten weten, zet je meestal onder druk en creëert stress. Hoe zou het zijn mocht je ook kunnen zeggen dat je het antwoord op een gestelde vraag hier en nu nog niet kunt beantwoorden maar dat je het verder zal onderzoeken, erover nadenken en daar op een ander moment op terugkomt.

Kijk eens voor jezelf wat het nog niet weten van het antwoord opwekt?

Ik herinner me een situatie met een oud-leerkracht/collega die me voor het schooljaar ten einde liep, toevertrouwde te stoppen met lesgeven in het Hoger Onderwijs omdat ze een continue stress en angst ervaarde mogelijks niet op alle vragen van studenten te kunnen antwoorden.

Om die reden wilde ze haar job als docente het hoger onderwijs inruilen voor een job als leerkracht in het Beroepsonderwijs. Ik schrok daar wel even van want ze was werkelijk een heel goede docente, bracht de leerstof heel helder aan, was enorm enthousiast gepassioneerd, had heel veel humor ( geen enkele les was saai) en zat nooit verlegen om een grapje of een mopje. Dus ik stond werkelijk perplex.

Ik stelde haar toen de vraag, waar ze van uitging ( welke mening en oordeel) in haar vergelijk tussen studenten Hoger Onderwijs en Beroepsonderwijs.

Het werd stil. Ik zag haar verbazing, want die vraag had ze niet zien aankomen. ‘Ik denk dat ik nooit moeilijke vragen zal krijgen met leerlingen uit het Beroepsonderwijs, omdat ze minder weten dan ik. Hogeschool studenten daarentegen weten, denk ik, meer dan beroepsleerlingen.’ Het was een heel eerlijk antwoord, waarvoor ik haar dankte. We zijn daar nog dieper op doorgegaan. Ik wist dat ze dit niet pretentieus, want dat was ze helemaal niet, integendeel, bedoelde, geen denigrerende kijk had op het Beroepsonderwijs, het was haar eigen angst en onzekerheid, én het idee dat jonge leerlinge nog niet zover stonden in hun leerproces. Enkele dieperliggende overtuigingen gebaseerd op het beeld dat we hebben gecreëerd door persoonlijke vorming en gangbare visies, zetten ons heel vaak vast.

Op menselijk vlak openbaren de antwoorden zich vaak op een heel natuurlijke niet geforceerde wijze.

Wat nu zorgvuldig groeit, heeft de kracht om zich in volheid te rijpen. De natuur is hierbij het mooiste wonderbaarlijke levend voorbeeld.

Vertrouw op het ritme dat zich aandient ,ook als het langzamer verloopt dan je gewend bent.

Heb het goed, liefs Mieke